Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

Defne Karaca, sevgisizliğin içinde büyümüş bir çocuktu. Ailesinin yanında vardı ama aslında hiç yoktu. Evdeydi ama hiçbir zaman "evde" hissetmedi. Küçük yaşlardan beri aynı boşluğu taşıdı içinde. Ne yaparsa yapsın dolduramadığı, adını koyamadığı bir boşluk... Bazen kendi kendine fısıldardı: "Ben neden böyleyim?" Ama zamanla şunu öğrendi: Bazı soruların cevabı yoktu, sadece acısı vardı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama içindeki o eksiklik hiç büyümedi, hep aynı kaldı. Hatta biraz daha ağırlaştı. Ve bir gün, hayat ona sessizce gerçeği gösterdi. Ne bağırarak... ne açıklayarak.... sadece hissettirdi. Defne o an, ilk kez gerçekten anladı. Sevgi sandığı şeyin ne kadar eksik olduğunu... ve aslında hiç başlamamış bir hikâyenin içinde yaşadığını. Ama Defne şunu henüz bilmiyordu: Bazı gerçekler, sevgiyle değil, acıyla öğrenilirdi.

Çocukken babasının düşmanları tarafından kaçırılan bir çocuk... Pars Vural. Yıllarca düşmanlarının arasında büyütüldü. Ona ailesinin kendisini terk ettiği söylendi. Sevginin ne olduğunu unuttu, güvenmeyi bıraktı ve hayatta kalmayı öğrendi. Ama kimsenin bilmediği bir gerçek vardı. Pars aslında bir casustu. Kimsenin yüzünü görmediği, yalnızca kod adıyla tanıdığı gizemli asker... Binbaşı Tilki. Yirmi beş yıllık hayatında ailesinin onu terk ettiğine kendini inandıran Pars, geçmişine dair hiçbir şey bilmiyordu. Ailesini bulabilecek kadar yaklaşmış olsa bile onların isimlerini dahi bilmiyordu. Ta ki yıllardır oğulları Pars`ı ölü bilen Okçu ailesi, onun hâlâ hayatta olduğunu öğrenene kadar... Fakat öğrendikleri tek gerçek bu değildi. Pars yaşıyordu. Ve herkes onun bir terörist olduğunu düşünüyordu. Bir aile, yıllar önce kaybettiği oğlunu yeniden bulduğunu sanırken onu tekrar kaybetmenin eşiğine gelecekti. Pars ise hayatı boyunca kendisine anlatılan yalanların arasında tek bir sorunun cevabını arayacaktı: Gerçekten terk edilmiş miydi, yoksa ondan saklanan çok daha büyük bir gerçek mi vardı? Çünkü bazen insanın en büyük savaşı düşmanıyla değil... Kendi geçmişiyle olur.

[TAMAMLANDI] BU HİKAYEYE ŞANS VERMELİSİN SEVGİLİ OKUR, PİŞMAN OLMAYACAKSIN Bu hikaye biraz karışıktı, çocukları karıştıran bir hemşire yoktu kendi çocuğunu ablasının çocuğuyla değiştiren bir adam vardı. Ve bunu kimse bilmiyordu. (Alıntı) "İstemediğin bir evde kalmaya utanmıyor musun sen?" "İstenmediğim yerlerde kalmaya alışığım ben, ikiz müsveddesi."

İlk yayınladığım hikaye veee kesssinlikle önerilere, eleşirillere açığım. Yks öğrencisi olarak hayattan uzaklaşmam gereken zamanlarda yazdığım öylesine bir kurgu. Gelişimine sizinle bende tanık olacağım🥹 kesiyfi okumalaar

OKU GUZEL MÜMIN KARDEŞİM Adım yoktu soyadım düşman oldu ...

Her başlangıcın bir sonu var mıdır bilinmez tıpkı ölümün ne zaman geleceği bilinmediği gibi. Ölüm belki planlanmış bir antlaşmadır belki de davetsiz misafir. Geçmiş belki son bir yıla sığdırdıklarımızdır belki de toprağın altına gömdüklerimiz. Belki gündüz doğan, akşam batan bir güneştir hayat belki de yirmi dört saat boyunca var olan ay. İnsan belki yarımdır belki de yarısını kaybetmiştir. Ankara belki bir bir gökkuşağına aittir. Renkleri sarı, yeşil, kırmızı, mavi ve gridir. Belki de sadece siyahtır Ankara. Kişi belki adının anlamını taşıyordur. Belki yanaklarına inen kızıllık belki de her bir hanesini ele geçiren parıltı. Belki üstlerine derin bir dalga vurur belki de kafalarına bir tane limon düşer. Bilinmezliklere ait bu hayatta belki en zarif hareketlerine hırs eklenir belki de en hırçın hareketlerine merhamet. bu hikaye belki yeni kapıları açıyordur belki de geçmişi gün yüzüne çıkarıyordur. lakin ne olursa olsun bir hikaye toplumun her bir kesimine hitap etmelidir. Yaşamın her bir sevincini ve acısını taşır bu hikaye. Belki yeni bir bakış açısı değildir veya insanları girdap altına bırakan bir hikaye hiç değildir. ama açılardan kaçan her bir insanın sığınacağı en güzel yuvadır acıları sevinçle iyileştiren bir hikaye.

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

"Belis... Sen bizim aşkımızın ilk meyvesisin, kızım. Senden önce doğan abilerine rağmen bu böyle. Sen, benim rahmine düştüğün ilk andan, seni bildiğimiz, öğrendiğimiz ilk andan itibaren iki cihanımızda da saadet vesilemizdin. Hala da öylesin, elhamdülillah. Baban ve benim birbirimize olan aşkımız" döndü ve kocasına gözleri dolu dolu bir şekilde baktı,ardından devam etti. "Rasulallah`a olan aşka vesile oldu. Rabbim bize birbirimizi buldurdu. Birbirimizde de Kendini buldurdu. Bu yüzden biz evlatlarımızın kıymetini değerini bilerek onlara baktık, büyüttük, her anlarında yanlarında olmaya, onları eksik hissettirmemeye çalıştık. Ama seni eksik bıraktık Belis." Gözlerindeki yaşlar çoğaldı. Ama taşmadı. Çocuklarının yanında ağlamak istemiyordu galiba. Ya da benim? Olabilir miydi? Ona inanmak istiyordum. Onlara inanmak istiyordum. Ama çaba sarfetmem gerekiyordu. Ve ben çabuk yorulan bir insandım.

‼️ARKADAŞLIKLAR PLS KITABIN ILK BÖLÜMÜNE BAKIP YARGILAMAYIN BIRAZCIK ACEMIYDIM AMA GITTIKCE IYI OLUYOR VE GELIŞIYOR PLS ŞANS VERIN‼️ Kayla,onu kıskanan kardeşi Efe sayesinde bir gerçeği öğrenir... Bu gerçek ailesinin ondan sakladığı evlatlık oluşudur. Kayla bu gerçeği kabullenecek mi? Ya da bu gerçeğe nasıl bir tepki vverecek? Ama o yılları bir tazminat ödeyemezdi... GELİN BUNU BERABER YAŞAYARAK ÖĞRENELİM...

Hayatları birbirinden farklı iki kardeş karşılaşırsa ne olur? Gerçek ailem kurgusu

Çocukluğunda kaçırılıp hayatı zindan edilen Asena avcı büyüdü hayalini gerceklestirip asker oldu. Kıdemli Üsteğmen asena avcı herkesin degimiyle "dişi kurt" diye anılıyordu. Kıdemli üsteğmen Asena avcı gittiği gorevde yaralanır ve bu yaralanma sonucu gerçek ailesine kavuşur bu süreçte Asena avcı sadece ailesini değil çocukluk aşkı Talha bozkurt ile aynı timde olduğunu farkeder.

25 yaşındaki Savcı olan Gece Aksoy`un gerçek ailesini bulması...

Ben Karaca Turan, ailesiyle sade bir hayat yaşayan bir kızdım. Gerçekleri öğrenene kadar. Nereden bilebilirdim ki kanım, canım, ismim... her şeyimin aslında bir sahtelikten ibaret olduğunu.

Gerçek aile kurgusu sizlerle. Diğer hikayelerimede göz atmanızı tavsiye ederim. Hepsi gerçek ailem kurgusudur. ... Hikayemizin ana karakteri Deniz ve haberi olmadığı üçüz kardeşi, bes abisi ve bir küçük kardeşi. Kalp destek cihazı ile yaşayan Deniz gerçekleri öğrenince ne olucak?

"Herkesin sakladığı bir sırrı vardır. Ama bazı sırlar, sahibini diri diri yakar." Dünya onu gerçek adıyla, Alya olarak tanımıyordu. O, parıltılı sosyetenin, maskeli yüzlerin ve karanlık güçlerin korkulu rüyasıydı. Attığı tek bir manşetle hayatları altüst eden, ama kendi yüzünü ve adını herkesten gizleyen dünyaca ünlü magazin efsanesi: Evdeki yabancı

Denizin ortasında teknede sevişmek mi ? En güzel deneyimim bu olmalı ... İki Yangın Bir Bedendeydi . Tutku ve düşmanlık . Polat ve Alevin aşkı ne kadar imkansızsa o kadarda tutkuluydu . Bazı sırlar sadece fısıldanır. Bazı ateşler ise dokunan herkesi yakar... Geçmişin sırları ortaya çıktığında yeniden zarlar atılacaktı ama bu sefer alev zarı atmayı kabul edecekmiydi? Bazı sırlar kurşunla gömülür. Bazıları ise ateşin fısıltısıyla yeniden doğar. karanlık hayatın gizemlerini, ihanet ve geçmişten kalan sırları yansıtan bir mafya kurgusu. .... "Bir kalp bir kere sever " dedi polat ve devam etti; "Bir kalp bir kere sever sözüne hep inandım, çünkü bu zamana kadar sadece bir kere sevdim ." .... Bir kalp bir kere severdi Eşrefinde dediği gibi , Polatta bir kere sevdi ömrünün sonuna kadar....

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş`in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Klasikten bi tık farkli bir hikayeBunu dikkate alarak başlayın! 15 Yıl önce kaybolan bebek Rüya| 15 Yıl sonra kızlarını 17 yaşında buldular| Bundan sonra Rüya napacak kalıcak mı,gidecek mi? Okuyup öğrenelim Kitapta aşk falan yoktur,aile,sevgi,özlem vb. duygular barındırır! ♤Şans verip okur musunuz♧

"Düşmanından nefret etmek kolaydır, Bloom. Zor olan, onun karanlığında kaybolmayı arzulamaktır." Büyülü boyutun gördüğü en büyük tehdit, Bloom`un en derin zayıflığı haline gelirse ne olur? Valtor, sadece Alfea`yı değil, Bloom`un aklını ve kalbini de ele geçirmek için geri döndü. Aralarındaki nefret, her karşı karşıya gelişlerinde yerini karşı konulamaz bir çekime bırakırken, Bloom`un ördüğü duvarlar birer birer yıkılıyor. İnkar edilen her duygu, onları felakete biraz daha yaklaştırıyor. Ateş, karanlığa ne kadar direnebilir?

Güneş gerçek ailesini henüz yeni bulmuşken, karşı aşiretin oğlu ile berdel yapacağını öğrenir. Fakat evleneceği kişi aslında çok büyük bir sır saklıyordur. Bu sırrı öğrenmek için okumaya ne dersiniz?

GERÇEK AİLEM KURGUSUDUR! Neva, üç yaşındayken annesi tarafından İstanbul’a götürüldü. Yeni bir hayat kuran annesi, geçmişini geride bırakırken kızını da herkesten sakladı. Neva yıllarca dış dünyadan uzak büyüdü; arkadaşları olmadı, hastanelere götürülmedi, kimseye gösterilmedi. Sanki hiç var olmamış gibiydi. Ama sırlar sonsuza kadar saklanamazdı. Bir gün çıkan kavganın ardından evin içindeki sessizlik bozuldu.

17 yıldır koca bir yanlışın içinde yaşıyormuşum 17 yıl tek bir gerçek o da ailemin gerçek olmadığı zaten hiçbir zaman gerçek bir ailem olmamıştı.

NOT:Sadece aile bağları yok. Bununla birlikte töre-berdel kurgusu da hikayede olacak. Yıllar sonra bir kaza sonucu gerçek kimlikler ortaya çıkmıştı. Açelya, yıllardır yaşadığı ailenin aslında öz ailesi olmadığını öğrenmişti. Aynı şekilde Deren de yaşadığı ailenin öz ailesi olmadığını öğrenmişti. Hikaye, aile bağları, kimlik ve pişmanlık üzerine dramatik bir yolculuğu anlatır.

Arkadaşlar merhaba.Bu benim ilk kurgum lütfen bir şans verin. Benim en sevdiğim kurgu aile kurguları bu yüzden ben de bir aile kurgusu yazmaya karar verdim. Bir şans verirseniz çok mutlu olurummm 😍🙏🌸