Birbirlerine uyuz olan bir ikili düşünün? İnek bir öğrenci deli dolu bir kız... Tarihten 23 aldım. Çünkü bana yanlış not verildi. Uyuzun, arsızın ve ukalanın teki olan biri tarafında… •☆•°•▪︎☆▪︎•°•☆• Sadece derslerine odaklanmış inek bir öğrenci... Ve onu fark etmeyen bir kız. İnek diye dalga geçilen, kaile bile alınmayan insanlarda birini sevebilir. Aşık olabilir. Yaralarını sarabilir. Harun : Ya incitirsem seni severken? Kapak tasarımı @nisauthor 🤎🤎çok teşekkürlerrr 🥹🥹

Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Kaçıp gitmek bazen doğru bir seçenek değildir. Kaçtığın yer arkandan gelir. Geçmiş peşini asla bırakmaz

Belki klasik bir gerçek ailem kurgusudur belki de değildir.

Gerçek Ailem konulu psikolojik dram kurgusudur. Gerçek yaşantılar bir araya getirilerek uyarlanmıştır.

Tırtılın siyah kelebeğe dönüşüm hikayesi.... * Sevdiği adamın kendisini sevmesi için kızın kendini bambaşka birine dönüştürmesini anlatan karanlık romantizm konulu hikayedir. * Yalnız kız bu dönüşümü tek başıma tamamlayamaz. Ona yardım etmesi için okulun en tehlikeli çocuğundan kendisine yardım etmesini ister. Bakalım neler olacak....

"Sana dedim, gerçek bir ilişkimiz yok; senin hayatın beni ilgilendirmez benim-" sözümü kesen şey, bana bir adım daha atarak alanıma dahil olmasıydı. "Seninki beni ilgilendirir." Bir adım daha attığında nefes alabildiğimden emin değilim; "Yatağıma, odama aldığım" bir küçük adım daha attı, "Öptüğüm, kadının hayatı beni ilgilendirir." 𓇢𓆸 Yeğeninin velayetinini almak için, öğrencisinin babası ile bir yıl evli kalmak için anlaşmalı evlilik yapar Ahu. ᝰ.ᐟ

Size bir soru soracağım. Ya da yok, sormayacağım. Daha doğrusu soramayacağım. Neden olduğunu sorarsanız söyleyemeyeceğim. Hepsi bu duvar yüzünden. Henüz Lise 2`ye giden Mark, sınıf arkadaşlarının davranışlarının saçma olduğunu düşünmeye ve zamanla onlardan farklı hissetmeye başlar. Bu durum onda olumsuz etkiler bırakır. Mark`ın bu durumdan kurtulmaya çalışmasına tanık olun.

Shakespeare’in de dediği gibi; hepimiz bu dünyada birer oyuncuyuz. Ama kimse bana rolümün sadece bir kurbandan ibaret olduğunu söylememişti. ​~°•☆ ​Soyadının ağırlığı altında ezilen Neva Altınsoy için hayat, kristal bir fanusun içindeki yalanlardan ibaretti. Bu fanus kırılıp gerçekler yeraltı dünyasının keskin köşeleri gibi tenine battığında, Neva’nın aklında artık tek bir amaç vardı: ​Kendi oyununu kurmak ve o karanlık düzenin tahtına oturmak. ​Yolu, yeraltı dünyasının en tehlikeli ismi Karan Varyan ile kesiştiğinde; aile sırları ve hiç kabul görmemiş bir kardeşliğin yükü, kalbindeki o tehlikeli çekimle birleşecekti. Neva ya babasının inşa ettiği bu karanlıkla yüzleşip özgürleşecek ya da Karan’ın dünyasında kendi sonunu yazacaktı. ​"Hayatım koca bir yalandı." "Hayır, üstünü çiz." "Hayatım, onların ellerinde yalanlara sığdırılacak kadar değersizdi."

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.

Bazı adamların hikâyeleri kurşunla başlar. Benim hikâyem ise o kurşunları çıkarırken başladı.

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

TokaAvcısı:Mavi sweatshirt. Muz toka. Sinirli kaş. Ve yine gülmemek için kendini zor tutan dudaklar. Senin o "umrumda değil" haline bile ayrı düşüyorum. MuzTokalı:?? Şey... Sen kimsin ve neden kulağımın arkasından mesaj atıyormuşsun gibi hissettim? "İki anonim hesap, binlerce kelime... Ve gerçeğe giden tek bir yol."

"Zaaf insanın zayıf noktasıdır. Ve tam o noktaya basarsan, insandan geriye sadece küller kalır." 𓎤 Kana kan, dişe diş bir savaş. Ya öl. Ya da mağlup ol. Ecele son bir adım kala, bir hayatın başlayıp bittiği yer burasıydı. Hayatın, nefesinizi kesene kadar en derine sapladığı pençeleriyle durduğu o an... O tek adımın sonunda ya ölür, ya da arafta asılı kalırdınız. Gecelerin uzun, gündüzlerin kısa olduğu bir zamandı. Geceler uzundu; çünkü kabuslar o vakit çökerdi insanın üzerine. Gündüzler kısaydı; çünkü bu mahallede iyi anılara yer yoktu. Yalaz; sessizliğin içinde cayır cayır yanan, karanlığın kendisiyle yüzleştiği bir yerdi. Mehru Maral ve Korkut Mazhar. İki farklı beden... Tek bir kalp.

Bu kitap, kusursuz görünmek için samimiyetini feda edenlerin, kalabalık sofralarda yalnızlığı yutanların ve her gece içindeki çığlığı `boş ver` diyerek susturanların hikâyesidir. Hüseyin Can Ok, vitrinlerin arkasındaki gerçek `seni` bulmaya davet ediyor. Eğer ruhun bir grevdeyse ve artık taşımaktan yorulduğun maskeleri yere bırakmak istiyorsan; bu sayfalar senin için bir sığınak olacak. Unutma, Allah senden kusursuz olmanı değil, samimi olmanı istiyor.

"Bazı yaralar kurşunla değil, kelimelerle açılır; bazı şifalar ise sadece bir bakışta saklıdır." ​Yüzbaşı Aras Karahanlı, cephelerin sert rüzgarıyla yoğrulmuş, ruhunu bir zırh gibi kuşandığı üniformasının ardına gizlemiş bir askerdir. Onun dünyasında sadece emirler, operasyonlar ve vatanı için göze aldığı karanlıklar vardır. Ancak son görevinden döndüğünde, karşısında aşması gereken en zorlu engeli bulur: Kendi zihni. ​Üsteğmen Psikolog Menesa Öztürk , insanların ruhundaki en derin çatlakları iyileştirmeye adanmış, zekası ve sükunetiyle tanınan genç bir subaydır. Görevi, Aras’ın o aşılmaz duvarlarını yıkmak ve barut kokulu anılarının altına gizlediği sessiz çığlığı bulup çıkarmaktır. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

Dünya artık eskisi gibi değil. Bir ısırık… ve her şey bitiriyor. İnsanlık, bilinmeyen bir virüsün ardından ikiye ayrıldı: Hayatta kalanlar… ve geri dönülmez şekilde değişenler. Arın, hayatta kalan bölgelerin güvenliğinden sorumlu bir görevli. Onun işi basit: Gelenleri kontrol etmek. Isırılanları durdurmak. Şüphelileri karantinaya göndermek. Ve gerekirse… tereddüt etmeden öldürmek. Çünkü hata yapmanın bedeli yok oluş. Ama bir gün Lavin gelir. Yaralı, yorgun… ve diğerlerinden farklı. Arın onu kontrol ettiğinde bir şeylerin yanlış olduğunu hisseder. Ne tamamen güvenli… ne de tamamen tehlikeli. Kurallar nettir. Ama Lavin, kuralları sorgulatır. Ve bazen… en büyük tehlike virüs değil, kalbine sızan duygulardır. Güven mi kazanacak? Yoksa bir anlık tereddüt… her şeyin sonu mu olacak?

ESENDERE`YE yeni bir başlangıç için gelmişti inci. ama daha ilk anda kendi yansıması gibi duran o adamla yolları kesişti Yüzbaşı Korhan.. İkisi de kendi sessizliğinde yaşayan birer kalpti ama aralarındaki çekim sanki herkesin duyabileceği kadar gürültülüydü. Bir sınır köyünde başlayan yakınlık...Birbirlerine yaklaşmaktan korkan iki yabancının aynı sessizlikte aynı ateşte yanmasıydı onlarınki.. İnci kendini ararken yüzbaşıyı bulmuştu. peki ya yüzbaşı ne yapacaktı?

Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

"Sen 19 yaşındasın Arya. Benden fazlasıyla küçüksün. Niye evlenmek istiyorsun?" "Çünkü bu evden kurtulmak için tek çarem bu." "Benim çıkarım ne?" "İster misim bilmem ama ne istersen yaparım. Boşanana kadar." "Ne istersem mi?" Yüzünde fesat bir gülümseme oluştmuştu.

Bazı yeminler dudaklardan değil, kalpten edilir. Bazıları ise dağlara yazılır… silinmesin diye. Peri, hayallerini bavuluna koyup uzak bir dağ köyüne öğretmen olarak atanır. Yeni bir hayat, yeni yüzler ve umut dolu çocuklar… Ama bu topraklar sadece masum kahkahalara değil, gecenin karanlığında yankılanan patlama seslerine de tanıktır. O karanlık gecede karşısına çıkan Yüzbaşı Pars Alkan ise görev ile duygu arasında ince bir çizgide yürüyen bir adamdır. O, korkuya rağmen dimdik durmayı öğrenmiştir. Peri ise korkuya rağmen kalmayı… Dağların sert rüzgârı, ikisini de sınarken; bir yanda çocukların geleceği, diğer yanda vatan yemini vardır. Ve bazen en güçlü bağlar, en zor coğrafyalarda filizlenir. Cesaretin, sadakatin ve kalbe kazınan bir sevdanın hikâyesi… Çünkü bazı aşklar sessiz başlar. Ama yankısı dağlara kadar ulaşır. ⛰️✨

Bazı aşklar çocuklukta başlar. Henüz kalp ne olduğunu bilmezken, kader çoktan yolunu çizer. Lara ve Bora aynı sokağın, aynı gökyüzünün, aynı masum hayallerin çocuklarıydı. El ele büyüdüler, birbirlerinin sessizliğini ezbere bildiler. Zaman onları büyüttü ama kalplerindeki bağı koparamadı. Ta ki hayat, acı bir ayrılıkla yollarını ayırana kadar… Sekiz yıl sonra, bir düğünde yeniden karşılaşırlar. Geçmiş, tek bir bakışla bütün yaralarını açar. Ama Lara’nın yanında başka biri vardır. Ve bazı sırlar, sessizlik kadar ağırdır. Adaletin peşinde koşan bir savcı… Gökyüzünde kaçmayı seçen bir pilot… Ve karanlıkta saklanan gerçekler…

Taylan, küçük yaşta kaybettiklerinin gölgesinde yaşamayı öğrenmiş, kalbini sessizliğe gömmüş bir adamdır. Tek gerçeği, çocukluk arkadaşı Helen’e olan derin ama saklı aşkıdır. Helen ise Taylan’a bir adım kadar yakın, ama bir ömür kadar uzak... Kalbinde büyüyen duyguları, abisi Ali’nin çizdiği sert sınırların ardına gizlemiştir. Bir nişan gecesi, yıllardır bastırılan kelimeler sonunda dile gelir. Ama Helen’in ağzından çıkan tek cümle, her şeyi yıkar: “Seni abim gibi görüyorum.” Oysa o cümle, kalbinin değil korkusunun sesidir. Ama aşk gerçekten kaçabilir mi? Yoksa bazı kalpler, kaçamayacak kadar derinlere mi kök salmıştır?