— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Tbate evrenini farklı bir perspektiften bakarak ana karakter arthur leywinin yaşadığı olayları ve yaşanan diğer olayları yeni karakterimiz Renos gözünden gördüğümüz serime hoşgeldiniz

Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe Instagram adresi: toprak_cicege_durdugunda

İNTİKAM GÖLGESİNDE: ATEŞ VE BUZUN SENFONİSİ "Bazı günahlar kod satırlarına gizlenir, bazı intikamlar ise bir aşkın küllerinden doğar." On üç yıl önce, bir küçük kızın dünyası babasının zamansız ölümüyle karardı. O gün, masumiyetini babasının mezarında bırakan İnci, bugün siber dünyanın en karanlık, en zeki ve en tehlikeli hayaleti olarak geri döndü: Alaz. Onun tek bir amacı vardı: Babasının hayatını ve emeklerini çalan Sancaktar İmparatorluğu’nu, bizzat inşa ettikleri kulelerin içinde yakmak. Ancak planında hesaba katmadığı bir pürüz vardı: Furkan Sancaktar. Furkan; babasının çelikten iradesiyle yoğrulmuş, yenilgi nedir bilmeyen, sistemin efendisi ve Sancaktar isminin veliahtıydı. Berlin’in soğuk podyumundan İstanbul’un puslu sokaklarına uzanan bu düelloda, ikisi de birbirinin en büyük düşmanıydı. Alaz, intikamı için Furkan’ın kalesine sızdı. Furkan ise bu gizemli kadının buzdan duvarlarını yıkmaya yemin etti. Şimdi, klavyelerden dökülen her kod bir kurşun, her bakış bir savaş ilanıydı. Ama sırlar açığa çıktıkça ve geçmişin tozlu sayfaları aralandıkça, nefretin yerini yakıcı bir tutku almaya başlayacaktı. Bir yanda on üç yıllık soğuk bir intikam yemini... Diğer yanda çocukluk hatıralarının ışıklı balonlarına gizlenmiş yasak bir çekim... Sancaktar Kulesi’nde ışıklar söndüğünde, sadece tek bir gerçek kalacak: Ya birbirlerini yok edecekler ya da bu yangında el ele yanacaklar. "Kodlar asla yalan söylemez Furkan... Ama insanlar, yaşamak için en büyük yalanları kalplerine gömerler."

053* *** ** **: Akşam sekizde gel başla. Yiğit: Yanlış numara. 053* *** ** **: Yoo. 053** *** ** **: Akşama bekliyorum. Yiğit: Konum at. "Yanlış numara değil, yanlış plan."

Üç yıl… Babasının ölümünden sonra Emir’in gölgesi altına hapsedilmişti Süreyya. Şimdi, o karanlıktan ışık süzülüyor; yüreğinde hem korku hem de özgürlük arzusu yanıyordu. Ama gerçek özgürlük, gelip onu bulacak mı, yoksa bir hayalden ibaret mi kalacak?

Asker bir babanın, yaramaz oğlu ve şikayetçi olan bir öğretmen. 𓇢𓆸 Anlaşmalı evlilik.

Yeni bir gerçek ailem kurgusuyla daha karşınızdayım. Umarım seversiniz.. İntikam için kendi hayatını harcayan Ateş Güngör ve hikayesi.

Bazı kalpler vardır ki sevgi girdimi içine, ölüm siner sinesine... Asker/Öğretmen kurgusu. Yüksek dram bulunmaktadır. Peçete bulundurun yanınızda...

Seda ben 17 yaşında hayata öfkeli ama arkadaşlarına tutunup yaşamaya çalışan, yaşama tutunmaya çalışan lise 3. sınıf bir öğrenciyim. ingilizce dil bölümünde okuyorum küçüklükten beri dil öğrenmeyi severdim bu yüzden seçtim bu bölümü. istanbulda yaşıyorum doğma büyüme buralıyım pek istanbul sevdalısı değilim ama işte bakalım üniversite için başka şehir düşünüyorum.Anlatacaklarım çok uzun hemde çok, bu yüzden size ilk hayatımdan kısaca bahsedeyim hayatı boyunca hiç sevgilisi olmamış biri tarafından hiç sevilmemiş ama sevgiye susamış bir kızdım, o sevgi suyundan kana kana içip şifa mı bulacaktım yoksa kan mı kusacaktım... tamam sakin olalım derin bir nefes al lütfen ve başlayalım artık

"Bazı yollar gidilmek için değil, sadece terk edilmek için vardır." Julian için hayat, babasının mutfağa sinen ağır alkol kokusu ile sırtındaki hiç iyileşmeyen yara izleri arasında bir hapishaneydi. Cebinde tırnaklarıyla kazıyarak biriktirdiği 420 dolar ve zihninde tek bir kelime vardı: KAÇMAK. O gece, soğuk bir tren garında sadece geçmişinden kaçacağını sanıyordu. Ancak peronun karanlığında, elinde tuhaf bir ışık saçan o kızla karşılaştığında, yolculuğun düşündüğünden çok daha derin olacağını anlamıştı: HAZEL. Biri hayatın sillesini yemiş bir işçi, diğeri ise nereden geldiği belli olmayan gizemli bir yabancı... İki ruh, polis sirenlerinin gölgesinde, bilinmezliğe doğru son sürat bir yolculuğa çıkar. Julian özgürlüğün tadını ararken, Hazel`ın sessizliğinde saklı olan o büyük sır her adımda peşlerini bırakmayacaktır. Kimin hayali gerçek, kimin gerçeği hayal? Siren sesleri yaklaşırken ve göğsündeki o açıklayamadığı sızı artarken Julian şu sorunun cevabını arıyor: "Nefesimiz kesilene dek peşinden gideceğimiz bir hikayemiz kalacak mı?" "Anlaşılamayanlara ve kendi sessizliğinde boğulanlara..."

Babası tarafından zorla pavyona satılmış bir genç kadın.Herşeyden ümidini kesmişken bir adam nekadar onu düştüğü bataklıktan çıkartabilirdi ki? Sakin görünen ama ne yapacağı belli olmayan deli bir komiser. Baba parasıyla değil kendi alın teriyle kazanmak isteyip polisliğe baş koymuş genç bir adam.Şüpheli bir ölümü araştırırken nekadar zorlanabilirdi ki? Peki ya bu iki farklı hayatı olan insanı kader bır araya getirirse. Peki ya komiser temiz hayatına bir pavyon kadınını alabilirmiydi? Ya peki bu pavyon kadını bu bataklıktan çıkıp onu sevebilirmiydi? Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

Pusula nedir? Üzerinde kuzey güney doğrultusunu gösteren bir mıknatıs iğnesi bulunan ve yön tespit etmek için kullanılan kadranlı araç; yön belirteci. Ama bu pusula sizin sadece yönleri bulmanızı sağlar. Peki ya hayatta yönleri bulmamızı sağlayan şey nedir? Aile. Sadece dört harf ama sizin yolunuzu bulmanızı sağlar. Bu bulduğunuz yollar sizin geleceğinizi oluşturur ve hayatınızı şekillendirir. Peki ya pusulanız varsa ama kırıksa? Size yol gösteresek, sizi şekillendirecek bir pusulanız yoksa savrulursunuz. Belki başkalarından hayatı öğrenirsiniz ama yolunuzu bulamazsınız.

Hayat iki çizgi arasındaydı. Doğum ve ölüm. Başlangıç ve bitiş. Arada geçen süreye yaşam denirdi. Yaşamın hayat olması için iyi şeyler yaşamak gerekirdi. Geriye küllerin kalsa dahi küllerinden doğmak lazımdı. Küllerinden doğmak anka kuşuna özelse, anka kuşu olmak lazımdı… Ben küllerinden doğacaktım, küllerin karanlığına karşı aydınlık olacaktım. İçimdeki karanlık karadeliğe rağmen yaşayacaktım. Hayat buysa, ben seve seve göğüs gerecektim. Bu da benim karanlığımı aydınlığa çevirme hikayem…

Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

Hayatın acısıyla mesleğine tutunan Eliska Petrova ve hayatını işine ve kızına adamış Arven Karahanlı; tesadüfler onları bir araya getirdiğinde, tutku ve sırlar her şeyi değiştirecek.

Bir insan. Bir vampir. Bir siren. Bir kehanet, yok olmuş ırklar ve affedilemeyen bir günah…

1918… Osmanlı İmparatorluğu kan kaybediyordu. Haritalar, kalemle değil kanla çiziliyor, milletler hayal olup yıkıntılar altına gömülüyordu. Geceleri top sesleri değil, halkın içten içe çürüyen umudu yankılanıyordu. Her şey, bir devrin sona erdiğini haykırıyor; ama kimse bunu yüksek sesle söyleyemiyordu. Saraylar sessiz, sokaklar tetikteydi. Sadakat bir yemin değil, bir yük olmuştu. Dostluklar kırılgan, ittifaklar rüşvetle örülüyordu. Herkes birbirini tartıyor, her bakışta bir hainlik, her susuşta bir sır gizleniyordu. Çünkü bu, bir savaşın değil — bir çözülüşün hikâyesiydi. Ve böyle zamanlarda, gerçek savaşlar cephelerde değil, zihinlerde kazanılırdı. Tetikten önce fikir, silahtan önce strateji konuşurdu. Taşlar tahtaya dizilirken aslında insanlar dizilirdi. Her piyon bir halktı. Her vezir, ya bir ihaneti temsil ederdi ya da suskun bir kahramanlığı. Bu, görünmeyen bir savaşın hikâyesidir. İçinden ihaneti, sadakati, sükûneti ve ihtilali aynı anda geçiren bir satranç tahtasında; akıl, cesaretle; vicdan, korkuyla yüzleşir. Taşlar yer değiştirdikçe, kader de yönünü değiştirir. Ve bazen… Bir ülke yeniden doğar.

Her ölüm bir baloyla başlar. Her balo, yeni bir seçimi zorunlu kılar. Kızıl Sarmaşıklar, sanatın şifa sayıldığı, sahnenin kader belirlediği gizemli bir düzenin içinde; geçmişle bugünün iç içe geçtiği karanlık bir hikâye. Masal gibi başlayan bir anlatı, 1989 yılının soğuk kış gününde gerçekliğe sızar. Çocuklara anlatılan hikâye, sadece bir kurgu değildir; sahnesi kapanmış olması gereken bir oyunun yankısıdır. Ve o yankı, dört çocuğun kaderini çoktan işaretlemiştir. Babasının gözleri önünde götürülmesiyle çocukluğunu kaybeden Açelya, saklaması gereken bir kasetle birlikte cevaplardan çok sorularla baş başa kalır. Onu yalnız bırakmayan dostluklar, masum bir kaçış planı ve karanlıkta büyüyen sırlar; bu hikâyeyi sadece bir çocukluk dramı olmaktan çıkarır. Sahne ile gerçek, geçmiş ile şimdi, suç ile kader arasındaki sınırlar silinirken, Kızıl sarmaşıklar gibi dolanan yazgılar, karakterleri kaçamayacakları bir sona doğru sürükler. Çünkü bazı oyunlar perde kapandıktan sonra başlar. Ve bazı cinayetler... çok daha eskidir.

#mahalle #çocuklukaşkı #yetişkiniçerik Çocukluktan gelen bir bir aşka sahip olan iki genç birlikte geçiremedikleri yılları hiç unutmadılar. Aydilge farklı yerlere savruldu zorluklarla karşılaştı. Yaman ise onu aramaktan asla vazgeçmedi. Ve zaferi yalnızca vazgeçmeyenler kazanırdı.

20 yaşındaki bir genç kız... Kimsesiz ve çaresizken karşısına çıkan Sultan, ona sadece bir kapı değil, bambaşka bir hayat açar. Bir genelevin loş ışıkları altında yeniden doğan Gece için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Satılmak istenen masum bir kızdan, kendi kaderine hükmeden bir kadına dönüşümün sarsıcı hikayesi.

⸻ İdil, üniversite için geldiği yeni şehirde her şeye yabancıdır: sokaklara, insanlara, hatta kendine bile. Yalnızlığına alışmaya çalışırken kampüste karşılaştığı biri hayatına beklenmedik bir şekilde girer. Burak. Onun yanında her şey daha kolay, daha gerçek hissettirmeye başlar. Ama İdil, bu şehirde sadece yeni bir aşkın değil, geçmişten kalan bir hikâyenin de izleri olduğunu fark edecektir. Çünkü bazen bir odaya, bir tesadüfe ya da bir insana rastlamak… hayatını sandığından çok daha fazla değiştirebilir. Ve bazı sırlar, tam mutlu olmaya başladığında ortaya çıkar.

Bazı aşklar nikâhta değil, mezar taşında susar. Bazı vedalar ise hiç söylenmemiştir. Sude, güçlü durmayı meslek edinmiş bir psikologtur. Ama sevdiği adamın adı anıldığında, en derin yaraları kanar. Emre… Üniformasıyla sevmiş, sessizliğiyle yakmıştır. Bir şehit haberiyle yarım kalan bir aşk, yıllar geçse de dinmeyen bir mâteme dönüşür. Geçmişle şimdi arasında sıkışmış anılar, susulan gerçekler ve sabırla taşınan bir acı… Mâtem-i Aşk, sevmenin bedelini ömür boyu ödeyenlerin hikâyesi.