Beğendiğim kitapları öneriyorum, tanıtıyorum.

Sadece derslerine odaklanmış inek bir öğrenci... Ve onu fark etmeyen bir kız. İnek diye dalga geçilen, kaile bile alınmayan insanlarda birini sevebilir. Aşık olabilir. Yaralarını sarabilir. Harun : Ya incitirsem seni severken? Kapak tasarımı @nisaauthor 🤎🤎çok teşekkürlerrr 🥹🥹

053* *** ** **: Akşam sekizde gel başla. Yiğit: Yanlış numara. 053* *** ** **: Yoo. 053** *** ** **: Akşama bekliyorum. Yiğit: Konum at. "Yanlış numara değil, yanlış plan."

O gün bana, "Aşk için neleri feda edersin?" diye sormuştu Ulaş. Yanacağınızı bile bile ateşe atlar mıydınız? Ateş oysa ben yanmaktan keyif alırdım. Ölsem onu sonsuzlukta bekleyeceğim diye heyecanlanırdım. Ben aşk için değil, onun için hem ölür hem de öldürürdüm. Yanlış bir insanı sevmek hiçbir şey ifade etmezdi bana çünkü sevdikten sonra söz geçiremezdim kalbime.... 20.01.2024

Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

Fırtınada Kalanlar, karla örtülü Rize sokaklarında başlayan bir hikâye. Geçmişin susturulamadığı, görevle vicdanın çatıştığı bir fırtına. O bir asker. Emirlerle büyümüş, duygularını bastırmayı öğrenmiş. O bir savcı. Adaletle yaşayan, susarak direnen. Aynı fırtınanın içinde, sırtları birbirine dönük duruyorlar. Aralarında söylenmemiş cümleler, yarım kalmış bir sevgi ve karın bile örtemediği sırlar var. Bir yüzük yeminleri hatırlatırken, bir kırmızı atkı geçmişten kopup bugüne savruluyor. Bazı insanlar kaçar. Bazıları savaşır. Bazıları ise fırtınanın tam ortasında kalır. Ve herkes kalmayı seçemez.

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Alvara kanla kuruldu, toprakla kök saldı ve bir gün... kendi kanıyla sulandı. Halk yok edildi, doğa sustu, toprak yetim kaldı. Kalanlar düzen kurdu. Kimi ışığın arkasına saklandı, kimi sessiz kaldı, kimi zulmü açıkça sahiplendi. Yıllar sonra, kalabalığın ortasında bir kız durdu. O seçilmiş değildi. Bir tahtın varisi değildi. Kaybetmeyi bilenlerin taşıdığı bir öfkesi vardı. Bu kurtuluş hikâyesi değil, masal da değil. Bu, adaletin unutulduğu bir dünyada susmamayı seçen birinin hikâyesi. Ve Alvara`da bazı topraklar hâlâ şunu hatırlıyor: Kan.

Lara daha çocukken ailesi ile yeni bir hayatta başlamak amacıyla kalktığı günde onu derinden sarsan ve hayattını şekillendiren bir olay yaşamıştır. Ailesini o gün evde ölü bir şekilde bulmuştur. Ailesinin intikamı ve elinden alınan güzel hayattın hesabını sormak için çıktığı yolda hiç beklemediği olaylar ve sarsıcı gerçeklerle yüzleşir. "Kaybedeceğimi bilseydim üzülmezdim ama umtlarım varken kaybedersem biterim, çünkü bir daha inanamam Ümitlere ve vad edenlere..." ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Lütfen kitabı açıklamasına veya kapağına göre yargılmayın. İlk iki bölüme bir şans verin, okuyun. Beğenmeniz umuduyla, İyi okumalar🩷

Bazı hikâyeler bitmez. Sadece şekil değiştirir. Bu kitap, bir aşkın neden yarım kaldığını değil, o yarım kalmışlığın bir insanı nasıl tamamladığını anlatıyor. Sessizliklerin konuştuğu, gitmenin de kalmak kadar cesaret istediği bir hikâye. Çünkü bazı insanlar hayatına son olmak için değil, seni kendine getirmek için girer.

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Yıl 1986... İstanbul’un hanımeli kokulu arka sokaklarından birinde. ​Eylül, dünyayı pencere kenarından izleyen, kalbi mürekkep ve kağıtla atan genç bir kızdır. Hayatı; annesinin lavanta kokulu telaşları, ağabeyinin korumacı gölgesi ve küçük kardeşi Zeynep’in bitmek bilmeyen oyunları arasında geçerken, sokağın köşesinde yankılanan bir sessizliğe çarpar: Erkan. ​Bazı sevdalar avaz avaz bağırılmaz; bir kitabın sayfasına bırakılan notta, gece yarısı fırlatılan bir taşın sesinde ya da bir mahalle parkının çekirdek kokulu banklarında saklanır. Eylül ve Erkan, kelimelerin yetmediği yerde birbirlerini sessizliklerinden tanımaya çalışırken; dedikodular, sahte defterler ve sert ağabey bakışları bu naif bağın etrafında bir çember oluşturur. ​Gül Sokağı; ilk aşkın o hüzünlü cesaretini, kardeşlik bağının sarsılmaz gücünü ve bazen en doğru cümlelerin, hiç kurulmamış olanlar olduğunu anlatan samimi bir büyüme hikâyesi. ​-Siz hiç, birinin adını söylemeden onu kalbinize mühürlediniz mi?-

Dertlerini anlatacak kimsesi olmayan Hayâl, bir gece rastgele bir numaraya para karşılığında dertlerini anlatmak için yazar. Kuzey`in hayâli...

12. Sınıf öğrencisi Güneş Alaner ve okula yeni gelen Aras Demir

Hayat iki çizgi arasındaydı. Doğum ve ölüm. Başlangıç ve bitiş. Arada geçen süreye yaşam denirdi. Yaşamın hayat olması için iyi şeyler yaşamak gerekirdi. Geriye küllerin kalsa dahi küllerinden doğmak lazımdı. Küllerinden doğmak anka kuşuna özelse, anka kuşu olmak lazımdı… Ben küllerinden doğacaktım, küllerin karanlığına karşı aydınlık olacaktım. İçimdeki karanlık karadeliğe rağmen yaşayacaktım. Hayat buysa, ben seve seve göğüs gerecektim. Bu da benim karanlığımı aydınlığa çevirme hikayem…

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Her hikayenin bir başlangıcı ve sonu vardır. Bu seferki hikaye bir istisnaydı. Başlandı olan ama sonu hiç olmayan bir hikaye. Havaalanında başlayan ve sonrasında devam eden eden iki hayat...

Birçok şey ve hiçbir şey üzerine

"SENDEN NEFRET EDİYORUM, DUYDUN MU BENİ! SENİN GİBİ BİR ADAMLA DA ASLA EVLENMEYECEĞİM AS-LA" dedim, bağırarak. Üstüme üstüme geliyordu. "Sen" dedi ve bir adım daha attı, "Benden kurtulamayacaksın, bunu unut. Sev ya da sevme. Ama o evlilik olacak. Eğer ailenden her birinin gözlerinin önünde ölmesini istemiyorsan, bunu yapmak zorundasın asi kız. Zira biz kan dökersek, kaçanları öldürmekle kalmayız. Töre denildi, kadın susturulmaya çalışıldı. Bu yalnızca bir aşk hikâyesi değil, susturulmak istenen bir kadının başkaldırışı. Bazı kadınlar susmaz, susturulur.

Başarılı bir savcı ve babası suça karışmış masum kadın. Hayat bazen bizi yanlış seçimlere yönlendirir.... Dur bir dakika, hayat mı yönlendirir yoksa biz mi seçeriz?

Başıma gelecek her şeyden habersiz bir şekilde, o yağmurlu gecede dışarı çıktım ve hiç beklediğim o kişiyi gördüm.

"NERDESİN AÇELYA!BURDASIN AMA,NERDESİN SEVGİLİM!"

Feraye, yüksek lisans tezi için Alzheimer hastası Yasemin`in anılarını dinlemeye başladığında bunun yalnızca akademik bir çalışma olacağını sanıyordu. Oysa zamanla, anıların arasından sızan kırgınlıklar, yarım kalmış cümleler ve saklanmış duygular, aralarında adı konmamış ama derin bir bağ ördü. Yasemin, geçmişini hatırlamakta zorlanırken Feraye, kendi hayatında hiç ait olamadığı bir boşluğu doldurur gibiydi. Yasemin`in ani ölümüyle birlikte Feraye, sadece onu değil; onun anlattığı hayatları da kaybetti. Ta ki bir gece, kendini Yasemin`in gençliğindeki anıların tam ortasında, onun en yakın arkadaşı ve adaşı olan Feraye olarak bulana kadar... Artık takvimler 90`ları gösteriyordu. Kasetlerin, analog fotoğrafların, mahallelerin ve suskun bakışların zamanını. Bu yolculuk, yalnızca geçmişe dönmek değildi. Feraye için bu; kendi korkularıyla, yetersizlik duygusuyla, kaçtığı seçimlerle ve Yasemin`in ve eski zamanlar Feraye`sinin yarım kalmış hayatıyla yüzleşmekti. Ve en çok da, küllerinden bile vazgeçemediği bir aşkın adıyla: Mahir. İmkânsızlığı herkesçe bilinen, söylenememiş sözlerle, yanlış zamanlarla ve suskunluklarla büyümüş bir aşk... Feraye, geçmişte alınan ve alınamayan kararları yeniden düşünürken, Mahir`e kavuşmanın bir yolunu arıyordu. Bazen hikâyeyi değiştirdi, bazen yalnızca yönünü. Ama her adımda şu soruyla baş başa kaldı: Kader, yalnızca yaşananlar mıydı, yoksa seçilenler mi? Feraye, imkânsızın küllerinden yeni bir şeyler kurmaya çalışırken, sadece bir aşkı değil; üç hayatın yazgısını da değiştirmeye cesaret etti. Ama bazı hikâyeler, ne kadar yeniden yazılsa da, sonunu kendi seçti. "Dün Yarınları", 90`ların ruhunda, hafızanın, aşkın ve kaderin iç içe geçtiği; kaybolmuş hayatlara, yarım kalmış aşklara ve geç kalınmış cesaretlere yazılmış bir yüzleşme…

Ben onu kaybettiğimi sandım. Meğer o beni hiç bırakmamış.