**Kısa Hikaye Çekilen vloglara hepimiz alışığız. Peki ya o vlogları bir insanın gözünden çekebilseydik ve zihin akışı gerçek anlatıcı olsaydı nasıl bir durum ortaya çıkardı?

Bu bölüm, insanın kendi iç karanlığıyla yüzleşmesini anlatır. Anlatıcı, geçmişinden taşıdığı eksikliklerle, babasının sessizliğiyle ve Tanrı’nın cevapsızlığıyla karşı karşıya kalır. Siluet, onun bastırdığı benliğin ve unutulmuş çocukluğunun sembolüdür. Tanrı’yı sorgularken aslında kendi terk edilmişliğini, eksikliğini ve anlam arayışını sorguladığını fark eder. İnanç ile inkâr, öfke ile kabulleniş arasında sıkışmış bir bilinç; yalnızlığın, sessizliğin ve varoluşun ağırlığını taşımayı öğrenmeye başlar. Bu bölüm, iyileşmenin değil; kırık hâliyle devam edebilmenin hikâyesidir.

Sadece düşünceler konuşabilir...

Kitappad de yardıma ihtiyacı olanlara destek veriyoruzz

İlk denemem olan “HAYAT” insanların hayatlarının nasıl olduğunu ve insanların nasıl davrandıkları hakkında bir denemedir Kendi fikirlerimi içerir.

Bir Kelebeğin ömrü kadardı hayatımız ne uzun ne kısa

İçimden döküldü, tutamadım. Kesik ve Yırtık.

Bazı insanlar pürüzsüz cümleler kurar; her şeyi yerli yerinde, her kelimesi itinalı ve sahte. Benim cümlelerim ise düğümlü. Boğazımda biriken, ne yutabildiğim ne de dışarı kusabildiğim o cam kırıklarıyla dolu bir sessizliğin içinden geliyorlar. Bu kitap; sıradanlığın o uyuşturucu konforuna veda edenlerin, "nasılsın" sorusuna verilen yalan cevaplardan yorulanların ve kendi içindeki o görkemli karmaşayı bir madalya gibi taşıyanların hikayesi. Ben "aykırı" olmak için yola çıkmadım. Ben sadece, herkesin sustuğu o sızıyı kelimelere dökmek zorunda kaldım. Yazmak benim için bir tercih değil, bir nefes borcu. Eğer ruhun, toplumun üzerine diktiği o dar elbiseye sığmıyorsa; eğer senin de kelimelerin boğazında bir kördüğüm olup kalıyorsa, bu sayfalarda kendi yankını bulacaksın. "Herkesin her şeyi bildiği bir dünyada, ben sadece hissediyorum. Ve bazen hissetmek, bu dünyadaki en büyük başkaldırıdır." Düğümleri çözmeye gelmedim. Sadece o düğümlerin içinde nasıl nefes alınacağını anlatmaya geldim. Hazırsan, sessizliğin en gürültülü halini okumaya başla.

Yazılarımı defter aralarında kaybolmasınlar diye paylaşıyorum. Kaç kişiye ulaşırım bilmiyorum ama bunu okuyanlar arasında kendisini dışlanmış ve yalnız hissedenler illaki vardır. Kendinizi sıkıntıda hissediyorsanız ve konuşmak isterseniz bana ulaşabilirsiniz, sizi seve seve dinlerim :) Son olarak lütfen unutmayın, karşınıza bencil ve sizin kötülüğünüz için uğraşan insanlar elbetteki çıkacaktır. Ancak bir elması çamura atsanız bile elmas yine elmastır🤍

Ve sen gittin, ben kendime geldim. İyi ki gittin sen, gidişin hayırlı olsun gittiğine. 24.12.2022

önsöz Bu kitap planlanarak yazılmadı. Bir gün kitap olsun diye de başlamadım. Bazı günler sadece içim doluydu ve kelimeler taşacak bir yer arıyordu. Burada yazanlar güçlü olduğum anlar değil hep.Bazen kararsız,bazen yorgun, bazen ne hissettiğini bile tam adlandıramayan bir hal var.Olduğu gibi.Çünkü ben de çoğu zaman öyleydim.Yaşadıklarımı anlatmak istemedim. Onların bende bıraktığını yazdım. İnsan bazen olanı unutabiliyor ama içte kalan iz silinmiyor.Bu sayfalar biraz da o izlerin sessizliği.Kelimeler her şeyi iyileştirmedi. Ama beni ayakta tuttu. Konuşamadığım yerlerde yazmak nefes oldu. Bazen sadece buradayım demenin yolu. Eğer bu kitabı okurken bir cümlede duraksarsan ya da “ben de böyle hissetmiştim” dersen bil ki bu yeterli.Bu kitap çözüm sunmak için değil yanında oturmak için yazıldı. Gerisi zaten kendiliğinden gelir.

Yazılan yazıda hiç bir karekter ve olaylar gerçek değildir.hobbit ve yüzüklerin efendisine olan hayranlığımdan yazılmıştır.benzerlik yok denilecek kadar azdır. Farklı vadilerden kayıp eşyayı bulmak için yola çıkan üç komutan beklenmedik olaylar ile karşılaşırlar,ne yapacaklarını bilemeyen komutanlar görevlerini yerine getirilmesi gerektiğini bilirler ancak yaşanılan olaylar istedikleri gibi gitmeyecektir ve geri dönmek istediklerinde dönecek bir vadileri,krallıkları halen yerinde duruyor mu?...

Geçmişin tek acı tarafı duygular… Anılar da gider izleri kalır… Onlar da duygular…

Kahvemin köpüğüne takıldı gözlerim.... Her yudumda farklı bir şekle bürünüyordu. Başımı kaldırdım, balkonumun önündeki sonsuz gökyüzüne uzanan kavak ağacına baktım. Farklı bir bağ kurmaştım onunla yıllarca.... Bahar aylarında uçuşan pamukları bir tarafa, kimseye bir zararı da yoktu. Her şeye sevinmek için bir nedenim vardı. Bana göre her şeyde bir benzersizlik ve sevinecek bir yön vardı. Gözlerimi, kavak ağacının başını uzattığı açık mavi gökyüzüne uzattım. İlk defa kuşların yaşam savaşına büktüm boynumu, bu kez sevinecek bir yön bulamadım. Elimde bekleyen yarım kalmış kahvemi hatırladığımda ise, Çoktan Soğumuştu...

Neden böyle oldu bilmiyorum nasıl olmalıydı onuda bilmiyorum.

Kitap bir üniversite öğrencisinin hayatını anlatıyor ama beklenmedik olaylar yaşanıyor

Bir yetişkinin günlüğü

ŞİİR/ DENEME/ KISA HİKAYE İnsanoğlu yaratılışından beri ölüme çare aradı fakat yaşamının ne demek olduğunu unuttu. Yaşamayı öğrenirken yazmayı da öğrendim. Yazmak benim için yaşamaktı ve ben yaşadıklarımı, yazdıklarımı sizinle bu kurguda paylaşmaya karar verdim umarım beğenirsiniz. İyi okumalar. Mutluluk sizinle olsun, Güneş benimle 🌙

Hiçliğin ortasında yankılanan bir ruhun içsel isyanı… Yüklerinden kurtulamayan bir balon gibi, ağırlaşan benlik ve duyurulamayan haykırışların arasında kaybolan bir varoluş sorgusu.

Geçmişi görmezden gelerek ilerleyen bir ruhun, hayaller ile gerçekler arasındaki çatışmasında kayboluşu… Umutla aldatma arasındaki ince çizgide, teslimiyetin soğuk sularına sürüklenen bir benliğin içsel haykırışı.

Unutulmaktan korkan bir ruhun, bilinmezliklerle boğuşurken kendi prangalarından kurtulma çabası... Tükenmişliğin ve umudun arasında gidip gelen bir içsel haykırış.

Kalbin ortasında biriken gizli günahlar.

Zıtlıklarla dolu bir dünya milyarlarca farklı hayat herkes kendi yolunda ilerliyor ama daima kesişen yollar oluyor. Hayatımıza aldığımız insanlar, durumlar tercih ettiğimiz her şey bizi farklı bir yola sürüklüyor kaderin bu çizgisinde yürümeye devam ederken aldığımız en önemli tecrübeler genellikle acı çekerken aldıklarımız oluyor. Tüm bunlara rağmen insan düştüğü yerin anlamını kavrayıp oradan daha da güçlü şekilde kalkmasını öğrendiği zaman hayatın akışına ayak uydurmayı da başaracaktır. Bunun için hiçbir umut sönmemeli. İnsanın kendisi bile bir mucize sayesinde bu dünyaya gelmişken ümitsiz olmak için hiçbir sebep yoktur. Unutmayın sizden giden her neyse yerine yazılmış yeni bir şeyler vardır.

--- "Bazı yollar sadece ayaklarla değil, kalple geçilir..." Bu kitap, sadece şehirlerin değil, hislerin de izini süren bir yolculuğun kapısını aralıyor. Gezip gördüğüm her yerin bana anlattığı bir hikâye vardı. Kimi zaman bir kubbenin gölgesinde, kimi zaman bir çocuğun gülümsemesinde, kimi zaman da bir dua kadar sessiz sokaklarda... Her adımda biraz daha büyüdüm, biraz daha anladım. Yolun Gönle Açılan Kapısı, sadece bir seyahat kitabı değil; kalbin pusulasını dinleyerek yazılmış gözlem ve hissediş notlarıdır. Her satırıyla okuyucusunu kendi iç yolculuğuna davet ediyor. ---

Adaletin sağlanmadığı bir ülkede iki genç kendi adaletlerini sağlamaya çalışırlarsa ne olur? Katili öldürende katil midir? Mercan adaletin lafta olduğu bir ülkede suçluların ceza almaması üzerine kendi adalet yöntemini uygular. Bu yolda kendisinin yanında olacak ülkenin gündeminden düşmeyen diğer seri katille tanışır. İşte olaylar kanatın ve bıçağın kesişmesiyle değişir. Bıçaklar sadece kesmez. Kanat da olabilir bazılarına. Uçup gitmek için, ya da düşene dokunmak için. Kanatlı Bıçaklar; birinin susarak yazdığı, bir başkasının kalbinde yankılanan hikâye