Rüyamdan uyandığımda saat 10:10`du beynimde; "Bir kere de bana ihtiyacın olsun bir alo de gelmezsem gençliğim solsun"şarkı sözleri yankılanıyordu. Kendi kendime "Onda numaram yok olsa bile aramaz dedim. Ama ben de onun nosu olsa arardım"dedim. Sadece rüyamda bile seni gördüğümü fark ettim.

(9-10 yaş arası için uygundur!) Kardelya. Bir askerî üstte yaralanan yaralıları tedavi eden bir askerî tabip… Her türlü yaralara ilaç olan bir doktordur kendisi…

"Bir hilâl uğruna ya Rab ne güneşler batıyor." Asena Erçetin... Sert bir rüzgar gibi düşmanı yakıp yıkan, kararlı duruşuyla ülkesinden asla ödün vermeyen, hiçbir savaştan kaybederek çıkmayan o güçlü kadın... O sadece kazanacağı savaşlara girerdi. Oysaki Türk`ün yenildiği nerede görülmüştü... Ama bazı savaşlar cephede değil gönülde verilirdi. Bir bakış tek bir mermiden daha keskin, tek bir gülüş tüm ateşlerden daha yakıcı olabilirdi. Asena Erçetin, Barlas Korkmaz`ı işte böyle alt etmişti... Tek bir gülüşle ve ok misali keskin bakışlarıyla... Hiçbir şeyden korkmayan Barlas`ın artık tek bir korkusu vardı; Tüm kan ve vahşetin içinde bir karanfil misali açan Asena`yı kaybetmek... Kitap kapağı tasarımı: @bachiraninkranponu

"Vatan gelir seni değiştirir; bir kadın gelir, tamamen değiştirir seni..." Hayallerinin peşinden giden Berrak Asena Saldıç, ilk görev yeri olarak Kars`ın şehir merkezinden uzak bir köy okuluna atanır. Uşak`tan zorlu bir yolculukla köye gelir ve öğrencilerine umut olmak için hazırlanmaya başlar. Göreve başladığı üçüncü gün ise her şey değişir. Okula gittiğinde sınıfta yalnızca birkaç öğrenciyi bulur. Velilerin panik içinde okula koşmasıyla köyün teröristler tarafından basıldığı anlaşılır. Köy savaş alanına dönerken bölgeye Bozdoğan Timi gönderilir. Timin lideri, Yüzbaşı Kağan Kutay Alaca, korkunun hâkim olduğu ortamda tek sözü geçen kişidir. Berrak, öğrencilerini korumaya çalışırken vurulur. Ve onu ölümün kıyısından kurtaran kişi... tam da o andan itibaren kaderine yazılacaktır. Kitabın ilk yazılma tarihi; Aralık 2025 ~ Alaca Bir Vatan Hikayesi, dram vatan ve millet içeren bir kurgudur. Umarım bu kurguyu okurken, kendini onlardan hissedersin, seni bir yara bandı gibi sarar... UYARI; Bu hikâye, şiddet, operasyon sahneleri, silah kullanımı, küfürlü diyaloglar ve travmatik geçmişler içermektedir. Anlatılan olaylar, karakterler ve kurumlar tamamen kurgusaldır. Gerçek kişi, kurum veya yaşanmış olaylarla hiçbir bağlantısı yoktur.

Gözlerini saklamak için lens kullanan kadın ve gözlerini yıllarca hayal eden adam. Çocukluğundan beri bir çok travmayla büyüyen Üstegmen Asel Keskin ve lisede gördüğü kızın yıllarca gözlerini unutamayan Yüzbaşı Boz Ateşoğlu bir gün hiç ummadıkları bir şekilde karşılaşırlar. İnsanlara karşı duvarları olan Aselin ön yargılarını Boz yıkabilecekmi? Anlatılmayan ve söylenmeye her şey insanın ruhunda bir iz bırakmaya mahkumdur. Kendini bu mahkumiyyete teslim etmekse insanın en büyük yanlışıdır. Asel bu yanlışı düzelte bilecekmi? Vatan, aile,arkadaşlık,aşk kurgusudur. (NOT):HİKAYEDE GEÇEN KURUM,KURULUŞ VE KİŞİLERİN GERÇEK HAYATLA ALAKASI YOKTUR.HEPSİ HAYAL ÜRÜNÜDÜR.

İleride ki yapılan kendi cenaze törenime bakıyordum. Evet yanlış duymadınız kendi cenaze törenim. İşte böyle başlamıştı, 15 yaşında ki Hazal ölmüş, 25 yaşında yeni bir Clara gelmişti dünyaya...

"Gece parçalandığında, av başlar." Otuz yıl önce Beşbalık şehrinde, Çin ordusunun kanlı katliamıyla bir general can verdi; geride ise intikam yeminiyle büyüyen bir bebek ve karanlıkta kurulan efsanevi bir örgüt kaldı: Karagölgeler. Annesinin de gözleri önünde katledilmesiyle örgütün başına geçen Kökbörü için hayat, acımasız bir intikam savaşından ibaretti. Ta ki kalbini buzdan bir kaleye çeviren o karanlığın içine, yayını nefretle geren Ayla sızana kadar. Çin konvoylarının korkulu rüyası, Beşbalık’ın gizli adaleti olan Karagölgeler için artık hesap vakti gelmişti. Ancak Kökbörü’nün bilmediği bir şey vardı: Otuz yıldır içini kavuran o intikam ateşi, kalbindeki tek ışık olan kadını da yakıp kül edebilirdi. Bir yanda otuz yıllık sönmeyen bir nefret, diğer yanda karanlığın ortasında yeşeren tehlikeli bir aşk... Biz, geçmişin küllerinden doğanlarız. Biz... Karagölgeleriz.

"En sevdiğin çiçek ne peki?" Hiç düşünmeden cevapladım: "Lavinia Çiçeği." "Anlamını biliyor musun?" Kafa salladım. Lavinia, ölümün çiçeğiydi. Güzelliği için seven çoktu. Ama ben… anlamını öğrendiğimde sevdim onu. O, Gölge Timi’nin içindeki iki kadından biriydi. Ama karanlıkta en çok o fark edilirdi. Gözleriyle karar verir, kurşunlarıyla mühürlerdi. Geçmişinden kaçmıyor, onunla savaşıyordu. Dişi Kurt — Karşısına geçmeye cesaretin var mı?

Kadın asker ve erkek tim doktoru arasınd geçen bir kurgu

Uyuma Uyursan Ölürsün! Ve kader iki çift ela gözü tekrar buluşturur... Biri hayatın sillesini yemiş Saye, biri hayata umudu dinmeyen Girdap... Biri zaaf öldürür düşüncesinde, biri zaaf yaşatır düşüncesinde iki çift ela göz...

İstanbul’un kalabalık, güvenli ve steril hastane koridorlarından, Hakkari’nin sınır çizgisinde, barut kokan çetin dağlarına uzanan bir yolculuk… ​Aksa Soykan; hayatı boyunca yüksek sesle konuşmamış, insanı incitmekten korkan, merhameti kalbinden taşan naif bir genel cerrah. Onun savaşı, ne pahasına olursa olsun yaşatmakla ve yaraları sarmakla ilgiliydi. Ancak sivil bir doktor olarak atandığı o askeriyenin kapısından içeri adım attığında, sadece askerlerin yaralarını değil, kendi kaderini de o dağların sert rüzgarına teslim edeceğinden habersizdi. ​Ve O... Gözleri dipsiz bir kuyu kadar siyah, çehresi o çorak topraklar kadar sert ve mesafeli bir asker. Varlığıyla gölgeleri bile titreten, kalbini ve geçmişini sarp dağların ardına gömmüş bir komutan. ​İki farklı dünya, Albay’ın odasında, tek bir bakışla kesişti. Biri şifa dağıtan yumuşak bir el, diğeri tetiği tutan sarsılmaz bir iradeydi. ​Savaşın tam ortasında, silah seslerinin gölgesinde büyüyen sessiz bir bağ… Aksa, bu vahşi coğrafyada hem hayata tutunmayı öğrenecek hem de o siyah gözlerin ardındaki en derin, en dokunulmamış yarayı iyileştirmeye çalışacaktı.

"İzninizle komutanım." deyip hızla odasından çıktım. Gözyaşlarım sicim gibi akmaya başlamıştı. Kapı, ardımdan sertçe kapandı ve kapanır kapanmaz da odadan bağırtılar yükselmeye başladı. Taburda biraz daha durursam birimizden birine bir şey olacaktı. Hiçbir `yenge iyi misin` sorusuna cevap vermeden kendimi dışarı attım. Nöbet tutan askerler, eğitim alan birçok er, gökyüzünün aydınlığı ve ben... Onun ardından kalan tek şey bunlardı, bizdik. Sanırdım ki buraya son kez geldiğimde, ay yıldıza sarılmış bir tabutta olurdu. Oysa o, o tabuta resmen beni koymuştu. Şimdi, bu adımımı bastığım topraklarda okunan ezanlardan biri de belki selamı dile getirirdi, getirmez miydi yoksa?

Umay Gazioğlu, kendisine saldıran kişiyi öldürdükten sonra hapse girmemek için MİT tarafından yapılan teklifi kabul eder. Görevi, Hakkâri Üniversitesi`nde sıradan bir akademisyen kimliğine bürünmüş, KOR Örgütü`nün zihni sayılan Korhan Vural`ın en yakınına sızmaktır. Sahte kimliğini desteklemek için çalıştığı kitapçıda tanıştığı Talan, bir keskin nişancıdır. Aralarındaki çekim her geçen gün artarken ikisinin de bilmediği bir gerçek vardır: Talan, Umay`ı yıllar önce terk eden ve ona ölüm emrini veren babasının, Albay Kanat Gazioğlu`nun yetiştirdiği en yetenekli askerdir. Hayatını korumak için yalan söyleyen bir kız. Gerçeğin peşindeki bir asker. Ve birbirine dokununca patlayan bir fırtına... "Kalbin içine gir, özü yak." ... "Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu üzüntüyle, "Seni geri götürmemi mi istiyorsun?" Başımı iki yana salladım. Gitmek istemiyordum. Burada, soğuğun içinde dururken bunu gayet iyi anlamıştım. Talan`dan kaçmak istemiyordum. Kar taneleri ikimizin de saçlarına düşüyordu. Belki de hayatımda ilk kez soğuktan tir tir titriyordum. "Beni geri götürmek mi istiyorsun?" diye sordum ve burnumu çektim. Çakmağını çıkarıp çaktı. Sürekli çakmak çakmasına rağmen onu hiç sigara içerken görmemiştim. "İstemiyorum. Ama sen istiyorsan götürürüm. Benim götürmemi istemiyorsan Baran`ı ararım. Sena`yla gelip seni alırlar." "Gitmek istediğimi sanmıyorum." diye itiraf ettim. "Kalmak ve sana güvenmek istiyorum." Bütün vücudum titredi ama bunun sebebinin sadece soğuk olduğunu sanmıyordum. Talan üşüdüğümü görünce derin bir iç çekti. "Gel buraya," dedi. Ona doğru bir adım attım. Ellerimi tuttu. Ellerim buz kesmişti, neredeyse hissetmiyordum. Kendi avuçlarının içine aldı. Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı. Elimi bırakmadan, kendi eliyle birlikte ceketinin cebine soktu.

Bazı şeyler yarım kalırdı, tıpkı bazılarımızın hayatları gibi..

Bu kitaptaki askerler ve yaşananlar bir kurgudur İYİ OKUMALAR...

"Bazı insanlar diz çökmek için değil, dünyayı ayağa kaldırmak için doğar." Aras Karahan: O, devletin görünmez eli, en soğuk analisti ve en ölümcül gölgesi. Duygularını yıllar önce bir operasyon sahasında gömdü. Onun dünyasında sadece emirler, koordinatlar ve kesin sonuçlar var. Ta ki o geceye kadar... Takip ettiği hedefin bir terörist değil, bir ayna olduğunu görene dek. Lavin Yankı: O, gerçeğin peşinde koşan bir savaş fotoğrafçısı. Kurşunların arasından geçerken bile gözünü kırpmayan, otoriteye asla boyun eğmeyen, ruhu fırtınalarla beslenen bir kadın. Onun için adalet, mahkeme salonlarında değil, çektiği o kanlı karelerin içindedir. Bir tarafta çelikten bir irade, diğer tarafta bükülmez bir gurur. Onlar bir sığınakta karşı karşıya geldiklerinde, namluların gölgesinde başlayan şey bir aşk hikayesi değildi; bu bir irade savaşıydı. Aras onu teslim almaya gelmişti, Lavin ise dünyayı yerinden oynatmaya. Kimsenin emir almadığı, kimsenin geri adım atmadığı bu tehlikeli oyunda; en büyük pusu, birbirlerinin gözlerinde gördükleri o tanıdık karanlık olacaktı. "Senin kanunların benim sınırlarımda geçmez asker. Ben senin esirin değil, senin asla göremeyeceğin o gerçeğin ta kendisiyim." İhanetin modern binaların koridorlarında süzüldüğü, sadakatin mermilerle sınandığı bir dünyada; iki sert ruhun çarpışmasından ya büyük bir enkaz çıkacak ya da küllerinden sarsılmaz bir ittifak doğacak. Hazır ol. Çünkü bu hikayede kimse diz çökmeyecek.

Bütün benliğini vatanına adayan, onun aşkıyla tutuşan bir asker için ay yıldızdan başka sevda olamazdı. Kanının son damlası, bayrağının dalgalanması, son nefesi, milletinin istikbâli için feda edilirdi. Gönüle kor gibi düşen bir yaren bile, şehidin son örtüsüne el bastıran o kutlu yemini bozdurmazdı. Üsteğmen Selçuk Atagün`ün hayatı, kendisini vatan yemini ve sevdası arasında bıraktıracak bir kadınla tanıştığında tamamen değişecekti.

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri`nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir`in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

Kan sadece bu vatan için dökülmeliydi. Çünkü ne için yaşarsan onu üstüne örterlerdi. Bu vatan için can vermen gerekirdi. Al bayrak göklerde dalgalansın diye varını yoğunu ortaya koyman gerekirdi. Ve şehadet ezanları okunurdu. İki kurt bu vatan için şavaşıcaktı. Ve buna ‘Kurdun Şehadeti’ denecekti.

"Hayat nefes aldığın sürece devam edecek avukat." Bu mesajı yazan kimdi? Balıkesir`de mi kalacaktım yoksa Ankara`da bu elit, gizli, özel, seçkin tim için avukatlık mı yapacaktım? Ailem kıyameti koparacaktı. Ben Kardelen Almira Atlas, bana verilen süre içinde bu Özel Kuvvet askerlerini savunacaktım ve günden güne, gücüme güç kalacaktım.

Bir asker ile bir doktor... Savaşın ortasında yeşeren yasak bir bağ.

Hayatınız altı üstünden daha güzel olabiliyormuş. Yıkıldıkça daha da sağlam zeminlerde kurulan bir hayat. Yaşamamak için bazen öldürmek gerekirdi. Öldürmek için ise ölmek gerekir. Şimdi anlıyorum, bir yanımda bencilce sevdiğim adam bir yanımda canımdan çok sevdiğim miniğim uyurken her şey anlam kazanıyor. Bu gece ölen tek şey benim içimde ki o umutsuzluk olucaktı. Taa ki camda gördüğüm o yüze kadar öyle olucak sanmıştım. Şimdi ise bir silah sevdiğim adamla miniğim arasındaydı. Seçim yap der gibiydi. Yine seçim yap!

Tek başına çalışan istihbarat görevlisiyle yüzbaşının zorlu aşkı… Kız laf dinlemezdi, adam aşka kapalıydı…. Kız umuttu ,adam güç Kız aşktı,adam sadakat….

2 Yılda adını Türkiye`nin her bir köşeesine duyurmuş, `Gök` Timi ve o Timin başında onları ayakta tutan bir kadın komutan... Her kez onu `Beyaz Kurt` ismiyle, deliliği ile tanırdı. Her insanın travmaları vardı, hele ki askesen olmaması imkansızdı peki beyaz kurt?... Travmaların deşilmesiyle yıkılacakmıydı yoksa görevine daha sıkı mı tutunacaktı?...

Emirler sorgulanmaz, Bağlar zayıflık sayılır. Ama Kuzey ve Asena için aynı safta durmak bir tercih değil, kaderdi. Çocuklukta başlayan bir bağ... Operasyonlarla sınırlanan bir Sadakat... Ve "Emre Rağmen" verilen bir karar. Bu bir "Aşk" hikayesi değil, Bu yarım kalmaya yemin edenlerin Hikayesi...