Oğuz, bordo bereli bir asker olarak vatanı için hayatını adarken, annesi Emine Hanım onun artık yuva kurmasını istemektedir. Mahallenin çalışkan kızı Sıla’yı gelin adayı olarak seçse de, Oğuz bu fikre asla yanaşmaz. Ancak kaderin oyunuyla, Oğuz ve Sıla’nın yolları beklenmedik şekilde kesişir. İstemediği bu kız, zamanla Oğuz’un kalbinde yer etmeye başlar.Sıla’nın Oğuz’un görev yaptığı şehre atanmasıyla, zorlu bir aşk hikayesi başlar. Peki, Oğuz’un savaş alanında çelik kadar sağlam olan kalbi, aşk karşısında aynı direnci gösterebilecek mi?

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Yalnızlığın gölgesinde olan iki kişinin, sevdalarına şahit olmak ister misiniz?

Ön Söz Üsteğmen Kıvılcım`ın kaleminden: Hayat bana savaşmayı küçük yaşta öğretti. Kimi zaman elimde bir silah, kimi zaman yalnızca suskunluğumla yürüdüm ateşin içinden. Kayıplarımdan bir ev yaptım, acılarımdan bir zırh. Bir çocuğun elinden alınan masumiyeti, bir kadının sırtına yüklenen sorumluluğu taşıdım. Ve tam her şeyin bittiğini sandığım yerde, gökyüzünden inen bir adam çıktı karşıma. Ateş Uras. Adı gibi içimi yakan, ama kalbimi ilk kez sükûnetle dolduran bir isim. O bir pilottu, ben bir askerdim. Farklı yolların savaşçılarıydık ama aynı kaderin izini sürüyorduk. Kendime bile itiraf edemediğim hislerimle, en tehlikeli görevlerin tam ortasında tanıdım onu. Bu kitap bir savaşın, bir ihaneti ortaya çıkarma mücadelesinin hikâyesi. Ama aynı zamanda, gökyüzüyle yeryüzü arasında sıkışmış iki yaralı ruhun birbirine dokunuşunun da hikâyesi… Bu bir intikam hikâyesi değil sadece. Bu, kirletilmiş bir masumiyetin, çalınmış bir çocukluğun ve devrilmeyen bir kadının hikâyesi. Bu, kimin gerçekten düşman olduğunu anlamak için canını ortaya koyman gereken bir dünyanın hikâyesi. Ve unutma: Ateşi yakmaya bir kıvılcım yeter. Ama o kıvılcımı söndüreceğini sananlar… Henüz kül olmamış bir yangını hiç görmemiştir. 🔥 Kapağı yaptığı için @the_older`e çok teşekkür ederim. Tüm haklara şahsıma aittir, kopyalayıp paylaşan olursa işlem yapacağım. Bilginize. @dadaaa

Aslanın avladığı canlardan yaptığı taht, bir gün o canların ateşiyle kül olmaya mahkûmdur..Çünkü gerçek adalet; kürsüde değil, Neron`un o tahtı yaktığı meşalede saklıdır. 🖤⚖️⏳🪷

Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

Bu bir ASKER ve GERÇEK AİLEM kurgusudur. ‘’Sen benim kaderimsin. Seni bir kez kaybettim, bir daha kaybedemem. Sensiz geçen yıllarımı bana geri vermek zorundasın.’’ ‘’Ben yapamam anla artık. Bu kalp ölü, atıyor ama yaşamıyor. Benimle olursan sen de ölürsün.’’ ‘’Hayır, ben asıl sen yokken bir ölüymüşüm. Bu kalp bir tek seni görünce böyle atıyor ve yaşadığımı hissediyorum. Lütfen, bana izin ver ben de senin kalbini tekrar yaşatayım.’’ ‘’Bilmiyorum. Kafam çok karışık ama kalbim sadece sen diyor her zaman sendin sanki. Her şeye ve herkese rağmen.’’ ‘’Her şeye ve herkese rağmen. Seni bir daha bırakmam.’’ ‘’SÖZ mü Alp?’’ ‘’SÖZ Miray’ım. Bu benim sana asker sözüm.’’ Kıdemli Yüzbaşı Emir Alp Bozkurt Yüzbaşı Aslı Miray Keskin

"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Bir zamanlar lise yıllarında birbirlerine aşık olan Eslem ve Şahin son derece cesur kararlar alırlar.Eslem`in ailesi bu duruma şiddetle karşı çıkar ve Şahin`in ailevi durumlarıda ilişkilerini bitirir.Yıllar sonra amansız bir mücadelenin içinde buluşan ikili, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkındadır.Fakat ikisinin kavuşması zamanla imkansız hale gelen aşıklar; Şahin`in mücadelesi ve Eslem`in acıları arasında sıkışıp kalacaktır.

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Asker bir babanın, yaramaz oğlu ve şikayetçi olan bir öğretmen. 𓇢𓆸 Anlaşmalı evlilik.

“Fısıltılar, en sessiz anlarda duyulur.Hayatın görünmeyen köşelerinde saklı duygular, beklenmedik karşılaşmalar ve kalbin sessiz çarpıntıları.. Cumhuriyet Savcısı ve Fısıltı Timi`nin birlikte yürüttüğü o görev. “O halde…” dedi, sesi bu sefer daha ciddi çıktı. “Hazır mısın?” “Hazırım,” dedim.

Dönem kurgusu... 1934 yılında, asker lojmanlarının sessizliğinde geçen bir hikâye… Züleyha, babasının iradesiyle, kendisinden yaşça büyük bir adama verilmek üzereyken son umudunu bir mektuba saklar. Abisi Cemal’e yazdığı o satırlar, kaderini değiştirecek bir evliliğin kapısını aralar. Bu evlilik, bir kurtuluş mudur, yoksa başka bir sınav mı? Yusuf, disiplinli bir subaydır. Hayatı kurallar, suskunluk ve mesafelerle örülüdür. Züleyha’yı ilk gördüğü anda pişman olur. Çünkü Züleyha çok güzeldir. Ona göre, dünyada ondan güzeli yoktur. Ve Yusuf, bu güzelliğin karşısında kendini çirkin bulur. Aynı çatı altında, yan yana ama uzak… Bir yastıkta, sessizlikle sınanan iki insan. Sevmenin susarak öğrenildiği bir zamanda, dokunmadan sevmeyi başaran bir hikâye.

KİTABIMA ŞANS VERİP OKUYAN HERKESE İYİ OKUMALAR DİLERİM💐🎁

İşaret ve orta parmağıyla önünde ki o bile ona kısa gelen mikrofona iki kere vurdu. Başından beri ondan ayırmadığım suskun gözlerimi sanki ilk defa onu görüyormuşum gibi tekrar bakışlarımı ona diktim. İki elini arkasında birleştirdi. Üniformasının bile gizleyemediği pazuları daha da şişmişti. Adeta ben askerim diye bağıran geniş omuzları şaha kalkmıştı. Keskin çenesini kaldırdı. Göz kapakları aşağı çekildi. Böylece bize daha yüksekten baktığının bir başka kanıtıydı. İfadesiz, sert bakışlarını bizde gezindirdi. Dudakları aralandı. Ve o tok, sert, erkeksi sesi kulağımı doldurdu. "Ben Yüzbaşı Kunter Alpay Karakan. Mahallenizde yaşanan terör saldırısı sebebiyle evleriniz kullanılamaz hale gelindiği tespit edilmiştir. Bunun nihayetinde, siz 18 sivil halkı bir süreliğine burada misafir edeceğiz." Her cümlesi adeta resmiyetinin sesi olmuştu. Her cümlesi benim bile ismini bulamadığım başlığın yazısı gibiydi. Tok sesin sahibi o adamın hayatımdaki başlığının başrolünü oynayacağını bilmiyordum. Bilemezdim. Kız çocuğu elinden tutacak bir el ister. Şafak çöker, kızıl baş çeker. Kara örtü, göze çarşaf olur. O adamın, kız çocuğunun içindeki lâlin tetiği, onun kaderinin başlı başına bir alın yazısı olduğunu asla bilemezdim. "Peri kızlarının hikayesi."

"herkesi kurtaramazsın" dedi bilmiş bir tavırla "Seni de mi kurtaramam" naif sesimle sitem ettim.Bakışlarının yoğunluğu ile ellerim titredi Sonra arkasını döndü ve mırıldandı "Yanarım sevgimize" Yeni kitabıma hoşgeldiniz Hiçte ciddiyetle yazmıyorum İyi okumalar Yeni yazdığım için hatalarım olucak. Ondan dolayı hemen kitabı bırakmamanızı tavsiye ederim:) Hem gerçek aile hem aşk hem dost hem düşman hem de birazcık ben:) Ansızın gelişen bir nedenle Asker kitabına da döndü hepsi bir arada

“Kalpler tehlikede, sırlar gölgede… Hukuk salonlarından, karanlık sokaklara; aşk, ihanet ve sadakat arasında sıkışan bedenlerin hikâyesi.

Öncelikle şunu söylemek isterim kitabın kapağında bir sürü spoil gizlidir 🙃 Onlar şuan karsımdaydı benimse elimden sadece izlemek geliyordu kendimi açık edersem görevde biterdi ben yüzbası hilal kaya diğer bir şekilde mat

İmkânsız neydi? Belki de imkânsız olan bizdik. Asıl imkânsız olan ise, onun gözlerinde saklı duran o büyülü aşktı. Biz, farklı dünyaların insanlarıydık… Birimiz Yunanistan’ın saygın bir bakanı, diğerimiz Türkiye’nin üniformasıyla sınırları bekleyen bir asker. Ve aramızda duran tek şey, sessizce akan Meriç’ti. Ama o nehir… Onun mavilikleri, gözlerine benzeyen o derin sular… Her şey beni ona biraz daha çekiyordu. Gözlerinin benim olmasını istedim; yalnız bana bakmasını, yalnız beni sevmesini… Geçmişim peşimi bırakmazken, tek dayanağım olan dedemin gölgesi her adımımda üzerimdeyken bile, kalbimi ona teslim ettiğimi nihayet kabul etmiştim. Çünkü ne olursa olsun, ben onun kalbinde bir mülteciydim. Ve biliyordum… Bu aşk ya beni o nehirde boğacak, ya da adını bilmediğim bir özgürlüğe taşıyacaktı.

Bazı kalpler vardır ki sevgi girdimi içine, ölüm siner sinesine... Asker/Öğretmen kurgusu. Yüksek dram bulunmaktadır. Peçete bulundurun yanınızda...

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

Kucağında bir bebek, peşinde geçmişi olan bir kadın… Leyla için bu hikâye kaçmakla değil, hayatta kalmakla ilgili. Silahların, sırların ve yarım kalan hesapların arasında, kim dost kim düşman belli değil

Yıllar önce sevgilisi öldü sanan Mavi Nidanın yıllar sonra sevgilisiyle yolları çalışır. Tek bilmediği şey ikisine çok büyük bir oyun oynandığıdır

Bir zamanlar diye başlardı masallar. Bir zamanlar… Bir kız vardı. Ne çok sevilmişti ne de çok mutlu olmuştu ama inanmıştı. İyi bir kalbin her şeyi düzelteceğine, sabrın her kapıyı açacağına, aşkın her şeyi affettireceğine… O kız bendim. Ben, bir masala inandım. Belki de her kadın gibi, gelinlik beyazına umut yükledim. Bir masanın başında, herkesin gözleri üzerimdeyken, bir ömür beklemeyi vaat ettim. Ama ben beklerken, o gelmedi. Ve o gün… içimdeki tüm çocukluk düştü yere. Ne bir prens vardı o salonda, ne de gerçek bir masal. İnsanlar “geçer” dediler. Zaman “iyileştiririm” dedi. Aile “sen suçlusun” dedi. Ben… sustum. Bir kez daha, herkes konuştu; ben sadece içimdeki gürültüyü dinledim. Masalların hep güzel bittiği söylenir. Oysa bazı masallar hiç bitmez. Yarım kalır, kırılır, kanar. İşte bu kitap, öyle bir hikâyenin önsözü: Gelinliğini çıkardığında üzerindeki kanı hâlâ silinmemiş bir kızın hikâyesi bu. Dudaklarından damlayan sessiz çığlıkların, kırılmış hayallerin, yarım kalmış adımların hikâyesi. Ben aşkı göğsüme bir nişan gibi taktım ama kalbime saplandı. Bir kere değil, defalarca. Çünkü bazı insanlar seni sevmez, sadece seni ezberler. Ve ezber bozulduğunda giderler. Cihan da öyle yaptı. En yakın arkadaşımla, herkese karşı sanki hiç suçlu değilmiş gibi gülerken… Ben, onların neşesine uzaktan bakıyordum. Kimin ne düşündüğü artık umrumda değildi. Ben sadece ne hissettiğimi biliyordum: Kırılmıştım. Ama kırılan her şey parçalanmaz. Bazıları yeniden şekil alır. Ben de öyle yaptım. Topladım kendimi. Acımı bir yastık gibi kucakladım. Ve yeniden doğdum. Sırf ben istemedim diye bitmeyen şeyler vardı, evet… Ama artık sırf birileri istiyor diye kalmayacak bir ben var. Bu kitap, yalnızca bir aşkın çöküşü değil, bir kadının yeniden yazdığı bir masaldır. İçinde beyazlar var, ama artık temiz değil. İçinde düğünler var, ama gelin yalnız. İçinde dostluk var, ama ihanetle karışık. Ve içinde hâlâ umut var. Çünkü ben artık masallara değil, gerçeğe inanıyorum. Ve gerçek şu: Bazı masallar kırılır. Ama içinden bambaşka bir kadın doğar.

Yıllar neleri unutturur? Özlemek için illa görmek mi gerekir? Bir yuva sıcaklığını , kokuyu veya sesin hasretini çekebilir misiniz? O çekmişti. Yüzbaşı Erdem Pusat Bozkurt - Ailesinden beklediği tek şey sevgiydi onun. Hep başarmaya en iyisi olmaya çalıştı gözlerine girebilmek için. Ama bir gün o çabanın boşa gittiğini ve kendini olmayacak bir hayale kaptırdığını öğrendi. Sonrasında ne sevilmek istedi ne de sevmek. Acı vereceğine inanıyordu çünkü. Tüm bunlara rağmen en çok olmak istediği yerdeydi o. Üsteğmen Cansu Karataş. - O herkese sessizdi. Çok konuşmazdı. Arkadaşları vardı ama uzun uzadıya sohbet edemezdi. Karşısına tüm tabularını yıkmak istediği o kadın çıktığında , kendini değiştirmeye ant içmişti. Yüzbaşı Kahraman Kırlangıç. - - Kitap tamamen bana aittir. Lütfen izinsiz (ç)almayın!