Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Mahallede yaşayan Pastacı kızla, Sınırda görev yapan Yüzbaşının hikayesine hoşgeldiniz. *** Elif sakin bir mahallede kendi Pastacı dükkanıyla geçinirken ailesiyle yaşıyor, Kur`an kurslarına gidiyor ve sanatla uğraşıyordur. Yüzbaşı Karan ise Hakkari de görev alan, tugaydan ayrılmayan ve en zor görevlerde bulunan bir bordo berelidir. Ailelerin eski tanışıklılığı ile birbirini tanıyan Karan ve Elif yıllardır birbirini görmez. Ta ki aileler yıllar sonra gizlice buluşup bir karara varana dek. Aileler Elif`in yirmi altı Karanın ise otuz iki yaşına gelmesiyle ikisini uygun görüp evlenmelerini istemiş ve iki kişi de ucu görünmeyen bir yola girmişlerdir

"Aşk bedel ödetir, Meva..." dedi alev topuna dönmüş gözlerini gözlerime esir ederken. Büyük bir gayretle bedenini ileriye doğru itelediğim sırada bileğimi kavrayıp, "Annenin katili ben değilim." Diyebildi. Durgundu. Güçlü omuzları çöküntüye uğrarken, dehşetle baktı bir kez daha yüzüme. Bir şey demesine fırsat vermeden asileşen gözlerimi gözlerine dikip cevap verdim. "Annemin değil, yok olan duygularımın katilisin. Tüm hakları saklıdır! Aksi takdirde yasal işlemler başlatılacaktır!

"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General`in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan`dasın." NOT: kitap bana ait değildir. Wattpadden (@YAZALVEN) Adlı kullanıcının kitabıdır.

Bazı yaralar görünmez. Ama en derin olanlar…en çok kanayanlardır. Kaan Altuğ, emirleri sorgulamayan bir askerdi. Ta ki uyguladığı emrin sonucu masum bir hayatı alana kadar. Derin İpekçi, insanların kırık zihinlerini onaran bir psikologdu. Ama bazı yaralar vardı ki… ne teşhis konulabiliyordu ne de iyileştirilebiliyordu. Ve kader… Bu iki yabancıyı aynı odada karşı karşıya getirdi. Biri yaşadığı gerçeği biliyor. Diğeri ise bildiği gerçeğin yalan olduğuyla yüzleşeceğinden habersiz. Bir operasyon… İki ayrı yara… Ve kapanmayan bir geçmiş. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları …hesaplaşmadır.

“Ömür, geçip giden sonu belli olmayan bir yoldur.” derdi annem. Küçükken bilmediğim hiçbir şeyi yapmazdım. Ne bilmediğim bir yola girerdim ne de bilmediğim bir şeyi yerdim. Ama şimdi buradayım. Bilmediği hiçbir yola girmeyen o kız şimdi bilmediği o yolun tam ortasında… Bilmediğim insanların yanındayım. Ne bildiğim bir dille konuşuyorlar ne de bildiğim yemekleri yiyorlar. Tek gayem buradan çıkmak ama burada geçirdiğim üç yılın bana öğrettiği şeylerden birisi de buraya giren yıpranmadan çıkamıyor. Eskiden bilmediği şeylerden korkan çocuk şimdi yok. Neden mi? Çünkü… Bu sefer korkuya yer yok! Tek hedef:Görevi tamamlamak.

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu`na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia`sının, Mona Rosa`sının, Rüveyda`sının yanında miran olanlara ithafen... Kapak tasarımı için @irempsd`ye teşekkürler🎀

Bir insan vücudunda 2 tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim ya da içimde taşımaya devam edeceğim... *** Bu kitabın kurgusu tamamen şahsıma ait olup, içinde geçen olaylar, kurumlar ve kuruluşların gerçek hayatla hiçbir bağlantısı yoktur. Başlanma tarihi: 31/08/25

Batuhan amcasını kollarında kaybetmiş bir genç. Onun izinden giderek asker olmak için çabalıyor. Bu süreçte onun eğitiminden sorumlu olan Yüzbaşı Araf Benan Demir. Bu ikilinin arasında neler geçecek, işte bu kitapta göreceğiz… Kitap angst değildir! Bu kitap GAY kitabıdır. Yani kitapta ESER miktarda eşcinsellik vardır. EĞER OKUMAKTAN VEYA GÖRMEKTEN RAHATSIZ OLUYORSANIZ HİÇ GİRMEYİN KİTABA HADİ NAŞ NAŞ.

Bazı dosyalar açılmak için değil, saklanmak için vardır. Ama Alara Keskin böyle düşünmez. Adalet onun için bir seçenek değil, zorunluluktur. Ta ki karşısına Alp Sancak çıkana kadar. Biri gerçeği ortaya çıkarmaya yeminli. Diğeri gerçeği korumaya. Aynı dosyada, iki düşman. Aynı savaşta, iki yalnız. Ve bazı savaşlar… kalpte kaybedilir.

“Deniz Ateş ve Fırat Demir’in öyküsü, sanki edebiyatın sakin bir nehirde akıp giden bir destanı gibi. Deniz, suyun huzurunu ve derinliğini taşıyan bir karakter iken, Fırat ise ateşin coşkusunu ve enerjisini yansıtan biri. Onların hikâyesi, her satırda su ve ateşin dans ettiği, masumiyetle örülmüş bir aşkın izini sürüyor. Her sayfada bu iki karakterin iç dünyalarına daha derinlemesine dalacak, onların zarif ve tutkulu romantizminin her tonunu hissedeceksiniz. Bu roman, edebiyatın zarif diliyle, su ile ateşin harmanlandığı bir aşk öyküsü sunuyor. İyi okumalar.”

"Kaça satın aldın özgürlüğümü?" "Babasının kızı olduğum için mi bana bunu yaptın Çakırca?" Gördüğüm kara gözlerde ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Düşündüklerime ters düşecek, haklıdır dedirteceğim bir şeyler sunar diye düşündüm. Fakat dudaklarının sarf ettiği kelimeler kalbimin acısını körüklemekten başka bir şey yapmadı. "Evet." ... Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı yüzbaşının , gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `DAVA` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

Bir çift mavi göz, yeşil hareleri sarıp sarmaladı. Bir yanda dalgalı bir deniz, Bir yanda ıssız bir orman... Anlamadılar birbirlerine olan yakınlıklarını. Ama bir gün fark ettiler kalplerindeki sevdayı. Bazen bazı şeyler tesadüf olmazdı. Enes ve Gizem`in karşılaşması gibi...

Kitap önerisi yapıyorumm çünku neden olmasın Kitaplarınızı tanıtıyoruum (karşılıksız) Sadece yorumlara ya da dm den bana kitabımı tanıtmak istiyorum demeniz yeterliii en kısa sürede geri dönüş alırsınız. Tamamlanmış olarak gözükebilir fakat hâlâ devam etmekteyimm (14.04.2026)

HATT-I HAREKÂT: KESİT Kuzey Irak’ın keskin ayazı, sığınağın taş duvarlarını yalayıp geçerken içerideki sessizlik, bir bombanın piminin çekilmesinden hemen önceki o tekinsiz ana benziyordu. Yüzbaşı Baras, önündeki haritaya bakmıyordu; bakışları, titreyen mum ışığının duvarda oluşturduğu düzensiz gölgelere saplanmıştı. "Komutanım," dedi Üstçavuş Çakır, sesindeki o her zamanki neşeyi bu kez bir kenara bırakarak. "Tim hazır. Sızma için emir bekliyoruz. Ama... İyi misiniz? Yine o uzaklara bakıyorsunuz." Baras, başını yavaşça kaldırdı. Gözleri, Çakır’ın üzerinde bir namlu gibi gezindi. Bu adamın ruhu, on sekiz yıl önce Erzurum’un Palandöken eteklerinde bir kar fırtınasına kurban verilmişti. O günden beri Baras, yaşayan bir ölüden ziyade, nefes alan bir mekanizmaydı. "Benim iyiliğim ya da kötülüğüm senin merminin hızını değiştirmez Çakır," dedi Baras. Sesi, vadiye çöken sisten daha pürüzsüz ama daha dondurucuydu. "Sen kendi hattına odaklan. Biz buraya iyileşmeye değil, yok etmeye geldik." Baras, elini gayriihtiyari göğüs cebine attı. Parmak uçları, üniformasının sert kumaşının altındaki o yumuşak, eski bez parçasına değdi. O küçük kumaş artığı, Baras’ın mermerleşmiş göğüs kafesinin içindeki tek canlı hücreydi. Efsun’un o karlı gecede uzattığı, yamalı bebeğin kopan kalbi... Dışarıda rüzgâr uğuldarken, Baras’ın kulaklarında on sekiz yıl öncesinin çığlığı yankılandı: "Gitme Baras! Söz vermiştin!" Baras, telsizin mandalına bastı. Geçmişi de, geleceği de o an için sildi. Şimdi sadece barut kokusu ve emirler vardı. "Pençe Timi, hareket. Hedef imha edilene kadar durmak yok. Taviz yok, merhamet yok. Ben gidene kadar da kimse ölmeyecek. Bu bir emirdir." Karanlığın içine ilk adımı atan Baras oldu. Arkasında bıraktığı sadece sığınağın cılız ışığı değil, kendi çocukluğunun külleriydi.

Ailesi ile çalıştığı konakta zorla konağın sahibinin oğlu ile evlendirilir efsa

"Keşke hiç öldüğün yerden gelmeseydin." Bıçak saplantısı, kaynar su gibi dökülen cümleyle yine donakalmıştı. Buz kesmişti yüreği. Sevinci kursağında mı kalacaktı hep böyle. Tam iyi şeyler düşünecekken bu saçma cümleler de neyin nesiydi? Sustu. Konuşmak için bir çabaya da girmedi. Vazgeçmişti yormayacaktı kendini. Dudaklarını birbirine bastırarak yuttu tüm o cümleleri. Şimdi olmasa bile ileride kendini kabul ettirecekti. Babasıydı çünkü. Kabul etse de etmese de babasıydı onun. Minik kulaklar hiçbir şey işitemeyeceğini anladığında arkasını dönüp ilerledi. İçinde garip bir his vardı. Korkup korkmamak arası, sevip sevmemek arası, güvenip güvenmemek arası... Yeni yeni duygularla tanışıyor olmanın karışıklığı vardı bedeninde. Aklında tonlarca soru, farkında olmadığı yüzlerce gerçeklik. Dayanamadı ve fısıldadı dudakları. "Sana alışmak korkutuyor beni. Babam olduğunu bilmek... korkutuyor beni."

Bazı yaralar size hayatınızın güzelliklerini sunar "sen misin hayatımı kurtaran HURİ? " "Adım HURİ değil Ahu, Melek Ahu"

Kucağında bir bebek, peşinde geçmişi olan bir kadın… Leyla için bu hikâye kaçmakla değil, hayatta kalmakla ilgili. Silahların, sırların ve yarım kalan hesapların arasında, kim dost kim düşman belli değil

Onların yolları bir tesadüf eseri kesişmedi; kader, bu iki farklı dünyanın insanını aynı gökyüzünün altında sınamak için çok önceden ağlarını örmüştü. Bu hikâyede sadece ilk görüşte filizlenen naif bir aşkı değil; savaşın soğuk nefesini, ayrılıkların kavurduğu yürekleri, gözyaşının tebessüme karıştığı anları, köyün bitmek bilmez entrikalarını ve hayatın onlara sunduğu o tuhaf, trajikomik sürprizleri okuyacaksınız. Şimdi, derin bir nefes alın ve sarp dağların eteklerinde, tozlu köy yollarında başlayan bu serüvene adım atın. Pusulanız kalbiniz olsun. 🧭

Lara Alin… Küçük yaşta kaçırılmış bir kızın, yıllar sonra hiç beklemediği bir anda öz abisinin hayatına geri dönüşünün hikayesi. Duygusal, kırılgan… Ama gerektiğinde kendini savunacak kadar güçlü. Karşılaşma anı geliyor. Onu ilk gördüğünde hiçbir şey hatırlamıyor; Arin ise yıllardır özlemini çektiği kız kardeşine baktığını bilmiyor. Ama aralarındaki bağ, kelimelerden önce geliyor. O anda, yolu öz abisi ve dört yabancıyla kesişiyor: koruyucu bir yüzbaşı abi, duvar gibi duran soğukkanlı, gürültücü ama sıcacık iki abi ve baba gibi duran bir adam. Onların yanında ilk kez güvende hissediyor. İlk kez birinin “korkma, buradayım” deyişine inanıyor.Ve ilk kez “ev” kelimesinin ne demek olduğunu anlıyor. Bu; kaybolmuş bir kızın öz abisini bulma, ailesini tanıma, ve kendi gücünü keşfetme yolculuğu. Lara Alin… Bazen insanı hayata bağlayan, kan bağı değil; kalpten gelen bağlardır.

Bazı hikâyeler… kanla yazılır. Bazıları ise… susturulmuş çığlıklarla. O, bir askerdi. Ama hiçbir zaman sadece asker olmadı. Doğduğu günden itibaren seçilmişti. Eğitilmedi… parçalandı. Yetiştirilmedi… yeniden yaratıldı. Onun kanı sıradan değildi. Onun geçmişi… unutulacak gibi değildi. Ve onun içinde saklanan şey… hiçbir zaman insan kalmadı. Bir tim vardı. Kimsenin varlığına inanmadığı… ama herkesin adını fısıldadığı. Kıyamet Timi. Onlar görünmezdi. Onlar bulunamazdı. Ve en önemlisi… onlar yakalanamazdı. Ama biri yakalandı. Zincirler… soğuk duvarlar… ve geçmişin gömüldüğü bir köy. Yanlış yer. Yanlış insanlar. Yanlış hesap. Çünkü onlar… sadece bir askeri esir aldıklarını sandılar. Ama o… kendi sonlarını da beraberinde getirdi. Gerçek… her zaman anlatılmaz. Bazı gerçekler… ortaya çıkana kadar bekler. Ve bazıları… ortaya çıktığında geriye hiçbir şey bırakmaz. O konuşmayacak. O kırılmayacak. Ama o… değişecek. Ve değiştiğinde… Hiç kimse ne olduğunu anlamayacak. ❄️ “Başlangıcı kaçırdınız.”❄️ ‼️Kitap benim ilk kitabımdır. Acemi bir dil ile yazılmıştır.‼️

Yanlış Hat Komutan Sara Çıraş, anne ve babasının tatlı ellerinden Ankara`ya tayininin atanmasıyla gelir. Ancak peşini bırakmayan biride vardır. Alp malı, Sara`ya platonik olan can dostu Alp ona olan aşkını anlattıktan sonra kesin bir cevap alır hayır. Susmak bilmeyen rahatsız edici mesajlar. Sar yeni evinin olduğu apartmanın bahçesinde kimsesiz bir hat bulmasıyla başlar. Bir gece absızın telefonunu delip geçen bir mesaj. 0546... Seni buldum. Siz Pardon, kimsiniz? 0546... Beni delirtme lan puşt, dolandırıcı herif. Siz Ehe ehe, abi sen kimsin? 0546... Bu yeni taktik mi? Siz Ne taktiği be! Kim olduğunu söylesene? 0546... Sen benim kim olduğumu biliyor musun? Siz Hayır. 0546... Ben Yüzbaşı Vurgun Ulak. Siz Peki sen benim kim olduğumu biliyor musun? 0546... Hayır Siz Ay, ödüm koptu, hadi bay. Bu kişiyi engellediniz engeli kaldırmak için basınız Yanlış Hat Komutan

2 Yılda adını Türkiye`nin her bir köşeesine duyurmuş, `Gök` Timi ve o Timin başında onları ayakta tutan bir kadın komutan... Her kez onu `Beyaz Kurt` ismiyle, deliliği ile tanırdı. Her insanın travmaları vardı, hele ki askesen olmaması imkansızdı peki beyaz kurt?... Travmaların deşilmesiyle yıkılacakmıydı yoksa görevine daha sıkı mı tutunacaktı?...