Ya şimdi kendi ayaklarınla benimle gelirsin, ya da babanın parçalarını bu evin salonuna serdiğimi izlersin. Seçim senin."

Moskova… karın her şeyi susturduğu ama hiçbir gerçeği yok edemediği bir şehir. Işıkların altında düzen, gölgelerin içinde ise güç konuşur. Ve bu şehirde bazen en büyük tehlike… bir insandır. Elena Sokolova buraya yalnızca bir dosyanın peşinden geldiğini sanıyordu. Ta ki o dosyada kendi adını gördüğü ana kadar. Artık bu bir soruşturma değil, kaçamayacağı bir oyundur. İzlenen, yönlendirilen ve adım adım merkeze çekilen Elena için gerçek ile tuzak arasındaki çizgi giderek silinmektedir. Maksim Volkov ise bu oyunun kurallarını yazan adamdır. Soğuk, hesapçı ve dokunulmaz. Onun dünyasında kimseye yer yoktur… ta ki Elena gelene kadar. Çünkü ilk kez biri, onun kurduğu dengeleri sarsacak kadar yakına gelmiştir. Aralarında başlayan şey bir iş birliği mi… yoksa yavaş yavaş büyüyen bir tehlike mi, kimse bilmiyor. Ama kesin olan bir şey var: Bu şehirde kalp ile akıl aynı tarafta durmaz. İki zihin. Tek bir şehir. Ve tehlikeli bir çekim. Çünkü bazı savaşlar kurşunlarla değil… bakışlarla başlar. Ve bazı hatalar, insanın en çok hissettiği anda yapılır.

Siyah`dan Mavi`ye Doğan Aşk+1& kitabının ikinci serisidir. Önce onu okuyup sonra bu kitabı okumanızı öneririm. Böylece konuya daha hakim olabilir siniz. Her son yeni başlangıçlar demektir. Helin`in yaşadığı o kadar zorluktan sonra doğan kızı ve herşeyin düzelmesi. Saye. Ailesinin Türkiye`nin en güçlü mafyalarından oluştuğunu bilmesine rağmen bir birşeyi umursamadan hayatını yaşayan Saye ve eskiden kalma bir düşmanlık. En büyük hayaliydi halası gibi avukat olup sesini duyuranayanların sesi olmak. Saye`nin hayallerinin peşinden gitmesine engel olabilecek mi bu düşmanlık? Peki ya bu düşmanlık aşka dönüşürse?

Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek kaç darbeyle başedebilirdi? Bir beden hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın kaç farklı yerden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın Midyat`ın tozlanmış sokaklarında büyüyüp kaderin kirli oyunuyla karşı karşıya kalırken, yanında kendi doğurduğu bir evladı ve içinde büyütüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangalar eşliğinde ona gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu evet ancak bir gün elbet dilindeki anahtarın kilidini bulup çözülen kelimler özgürlüğünü ilan edecekti. Bu sefer yanan değil yakan olacaktı. İşte bu da Heja Akcan`ın kanlı yeminiydi...

Farklı karakterlere sahip iki kişinin aynı çatı altında yaşamak zorunda kalmasıyla başlayan süreçte, aralarındaki mesafenin zamanla değişmesi.

Nesquik’imle salona geçtim. Kaşığı ağzıma götürdüğüm an, arkamdaki hareketliliği duydum. Aral, üzerinde hiçbir şey olmadan, o devasa cüssesiyle kapı eşiğinde belirdi. Uykulu gözlerle beni izliyordu. "Günaydın, bebeğim," dedim gülümseyerek, kaseyi ona doğru uzattım. "İster misin? Çok güzel oldu." Aral yüzünü buruşturarak kaseye baktı. "Ben çocuk değilim, yavrum," dedi, sesi uykunun ağırlığıyla boğuk ve hırıltılıydı. "Böyle şeyleri yemem." "Hadi ama, lütfen!" dedim, kaşığı uzatarak. "Sadece bir kaşık, hatırım için?" Aral, kaşlarını kaldırıp doğrudan gözlerimin içine baktı. O anki bakışı, az önceki şakacı havayı anında yok etti. "Bir kaşık mı?" diye sordu, sesi bir anda derinleşmişti. "Bunun karşılığında ödülüm ne olacak?" "Seninle... tüm gün boyunca istediğin her şeyi yaparım," dedim, ne dediğimi tam tartmadan. Aral, elini enseme koyup başımı hafifçe kendine doğru çekti. "Anlaşma anlaştığımız gibi," diye fısıldadı, sesi adeta bir tehdit gibiydi. "Ama kaşıktan ya da tabaktan değil... Sen yedireceksin. Ama ben, doğrudan senin kaşığından, senin kaseden alacağım. Sen tutacaksın, ben yiyeceğim... senin ağzına değen o kaşığın tadına bakacağım." Gözlerim fal taşı gibi açıldı, "Ne? Hayır, Aral, saçmalama! Kendi kaşığın var senin!" Aral, elini belime dolayıp beni kendine hapsetti. "Kaşığın tadı seninle birleştiğinde başka oluyor, güzelim," dedi, dudakları tenime değerken. "Kabul ediyor musun, yoksa ödülümü başka türlü mü alayım?" "Bir şartla!" diye haykırdım, kalp atışlarım kulaklarımda çınlıyordu. "Bu şartı yerine getirirsen... tüm gün boyunca sadece benim istediklerimi yapacaksın, bir kere bile itiraz etmeyeceksin!" Aral, dudaklarını boynumda gezdirerek, "Kabul," dedi, sesi neredeyse bir inilti gibiydi. "Senin şartlarına boyun eğmek bile benim için bir ödül." Aral, kasenin başına geçti. Ben kaseyi titreyen ellerimle tutarken, o, benim dudaklarıma değen kaşığı yavaşça aldı. Gözlerini bir an bile gözlerimden ayırmıyordu. Kaşığı dudaklarına götürdüğünde, sanki bir ritüel yapar gibi, kaşığın kenarındaki sütü yavaşça emdi. O anki bakışı o kadar yoğun, o kadar obsesifti ki, bacaklarımın titrediğini hissettim. "Şimdi," dedi, kaşığı tekrar kaseye daldırıp ağzıma götürürken, "sıra sende, yavrumSare’nin Bakış Açısı Aral kucağındaki kaseden bir kaşık Nesquik aldı, gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadan bana doğru uzattı. "Sıra sende, bebeğim," dedi, sesi boğuk ve hükmediciydi. Kaşığı dudaklarıma yaklaştırdığında, beklentiyle ağzımı hafifçe araladım. Kaşık dudaklarımın arasından içeri girdi, metalin soğukluğunu ve çikolatalı sütün o yumuşak dokusunu hissettim. Kaşık ağzımın içindeyken Aral aniden öne atıldı. Gözleri, kaşığın dudaklarımın arasındaki o ıslak, mahrem görüntüsüne takıldı. Kaşığı dudaklarımın arasından öyle bir hızla ve ustalıkla çekti ki, ağzımın içindeki o ıslaklığı, dudaklarımın kenarındaki o ince sızıyı görebiliyordu. Aral, kaşığın üzerindeki sütü ve dudaklarımdan aldığı o küçük, imkansız tadı, adeta bir avcı gibi kendi ağzına götürdü. "Mmm... Bu..." dedi, gözlerini kısıp, sanki dünyanın en nadide lezzetini tadıyormuş gibi mırıldandı. "Böyle güzel bir tat yok, yavrum. Senin ağzının içindeki o sıcaklıkla karışmış çikolata... İnsanı çıldırtıyor." Gözlerim kocaman açılmış, şaşkınlıktan ağzım bir karış açık kalmıştı. Aral’ın bu pişkinliği ve cüreti karşısında nefesim boğazımda düğümlendi. O ise, benim bu savunmasız şaşkınlığımdan istifade ediyordu. "Şaşırdın mı?" diye sordu, o obsesif ışıltı gözlerinde dans ederken. "Daha yeni başladık, güzelim." Tekrar harekete geçti. Bu sefer kaşığı doldururken, beni daha derin bir oyunun içine çektiğini biliyordum. Kaşığı bu sefer daha yavaş, daha tahrik edici bir şekilde dudaklarıma getirdi. Ben şaşkınlıktan ağzımı daha fazla, daha hazırlıksız bir şekilde açmıştım. Aral bunu fırsat bilerek kaşığı ağzımın içine, ilkinden çok daha derine soktu. Metal kaşığın ağzımın içindeki hareketlerini, çikolatalı sütün damaklarımdaki yoğunluğunu ve Aral’ın o delici bakışlarını aynı anda hissetmek beni sarsıyordu. Yine o saniyelik hamleyle, kaşığı ağzımın içinden çekti. Bu sefer dudaklarımın arasından kayıp giderken, dilimin ucuna bile değdiğini hissettim. Aral kaşığı çektiği an, benim ağzımın o açıklığı, o teslimiyeti karşısında gözleri karardı. Kaşığı kendi ağzına götürdü, bu sefer daha uzun, daha iştahlı bir şekilde yedi. "Görüyor musun, yavrum?" diye hırıldadı, yüzü yüzüme santimler uzaklıktayken. "Senin o güzel, şaşkın ağzın... Seni beslemek benim en büyük zaafım ama senden çalmak... işte bu beni tamamen ele geçiriyor. Bir kez daha yapmanı istiyorum. O ağzını bana öyle güzel aç ki, içine ne kadar girebileceğimi göreyim." Tüm vücudum o anki yoğunlukla titriyordu. Aral’ın obsesif tutkusu, o mutfaktaki sıradan bir anı, ikimizin arasındaki o görünmez bağları zorlayan, tehlikeli bir dansa dönüştürmüştü. Kaşığı tekrar kaseye daldırdığında, ona karşı koyamayacağımı, sadece onun bu karanlık ve tutkulu oyununa teslim olacağımı biliyordum. Sare’nin Bakış Açısı Aral’ın bu oyunları beni hem sarsıyor hem de nefesimi kesiyordu. Şaşkınlıktan kalbim boğazımda atarken, kaşığın üzerindeki o yoğun izleri kendi dudaklarıyla silip yavaşça yemesini izlemek, sinirlerimi iyice gerdi. Üstelik her hamlesinde, ağzımın içini inceleyen o obsesif bakışları üzerimdeydi. "Yeter!" diye bağırdım, sesim titreyerek. "Senin yediğin falan yok, sadece oyun oynuyorsun! Ver şunu, düzgün bir şekilde ben yiyeceğim, senin yüzünden ne yediğimi bile anlamadım!" Kaşığı ve kaseyi ona doğru çektim ama Aral da pes etmiyordu. "Hayır, güzelim," dedi, sesi o derin, otoriter tınısıyla odayı doldurarak. "Bende yiyeceğim, hem de senin elinden." Kaseyi bir o tarafa, bir bu tarafa çekiştirmeye başladık. Aramızdaki o gerilim, bir anda fiziksel bir çatışmaya dönüştü. "Aral, bırak şu kaseyi!" diye hırçınlaştım. O ise, "Bana bırakacaksın dedin!" diye kükredi. İkimizin arasındaki o güç savaşı doruk noktasına ulaştığı anda, kase parmaklarımızın arasından kaydı. ÇAT! Kase, mutfağın zeminine çarptığı anda büyük bir gürültüyle tuzla buz oldu. Etraf, etrafa saçılan sütlü çikolata parçaları, cam kırıkları ve Nesquik lekesiyle bir anda savaş alanına döndü

Sen kendini bir dağa yaslayabilir misin öylece, korkusuzca? Ben 24 yıllık hayatımda kendime şunu öğrettim. Başkasına yaslanırsam düşerim. Düşersem tek başımayım. Tek başıma kalkmak hep daha çok acıtıyor. Düşme. Yaslanma birilerine. Sen kendine yetersin. Sen güçlüsün, halledersin. Ama değilmişim, her şeyi kendim halletmekten yorulmuşum. Ben, birisine yaslanmak için can atan ufak haylaz o kızı o koca dağların arkasına hapsetmişim sadece. Sonra da kendimi her yönden eleştirip mükemmelliyetçiliğimle dışımı en parlak kalkana çevirirken içimde yardıma muhtaç zavallı bir kız bırakmışım. Korkularım ve önyargılarımla başbaşa... Sonra bir adam geldi ve avuç içlerimi öptü. Bana yaslanacağım bir dağ oldu. Ama bir dakika... Her anlaşmanın bir bedeli vardır. Düşe kalka öğrenmiştim zaten bunu. Bu sefer de bir dağın yamacına yaslanmayı tercih etmekle, bu dağın eteklerine hapsolmayı reddetmek arasında bir seçim yapmam gerek. Üzülme güzel kızım. İstediklerinin bir bedeli vardı, ve sen seçimini yaptın.

Yaş farkı vardır!

Güçlü bir mafya lideri olan Yaman Kıraç, hata yaparak yanlış kadını yani İstanbul başsavcısı Arya Soykan`ı kaçırır. Fakat bunun hayatındaki en iyi hata olduğunu bilmiyordur... (Kitapta +1& sahneler vardır. Buna dikkat ederek ve bunun bilincinde oluyunuzz...)

Küçük bir dans, birkaç notayla başlamıştı belki her şey, belkide başlamasını sağlayanlar vardı, oysaki kimse bilmezdi ölümün sebebini, açığa çıkan ama kanıtlayamayan insan evladını göremezlerdi , öyle bir insan evladı ki yaşadıklarına rağmen tabutunu yüzündeki güzellik parlatacaktı onun ama her şey yarımdı, kader tamamlayamamıştı sonlarını mutlu bir biçimde, yinede kader mutlu sona olan kinini yitirmişti, isterdiki her şey onun elinde olsun, isterdiki bir güzellik bir mezarda solmasın, isterdiki güzellerin mezarı olmasın. Tek bir bıçak yarası ve kan, Tek bir müzik kutusu ve balerin, Tek bir aşk yuvası ve ölüm. Bu hikayemi siz okurlara sunmadan yıllar önce yaşamıştım. Yıllar geçtikçe tozlanmıştı yapraklarım. Ama vardı tozların uçmasını sağlayan kişiler, herkesin ki farklıdır tabi ama benim ki elimi sıkıca tutan ve asla bırakmayan biricik sevgilimdi. Ölüm bana çok şey kazandırdı belki ama bir şeyi kaybetmemi sağladı. Cesaret ben cesaretimi kaybettim, siz kaybetmeyin, lütfen!

21 yaşındaki Efsun için mezuniyetine giden yol, soğuk ve mesafeli matematik hocası Aras Barkın`ın odasından geçiyordu. Bir sınav kağıdıyla başlayan bu iddialı oyun, kısa sürede okul koridorlarının karanlığına ve kilitli kapıların ardındaki yasak bir tutkuya dönüştü.

Tek sorun o da değildi. Her bir cesedin yanında bir kova her bir kovanın içinde ise kova sahibi cesedin kanı vardı. Cesetlerin kanları yoktu. Bembeyaz olmuş ruhsuz ve uzuvsuz cesetler. Hani kansız derler ya bu o olsa gerek.

Gqmze_: parmakların uzun Dem_Er00: beğendin mi Gqmze_: evet Dem_Er00: başka neresi uzun Gqmze_: söylemem Dem_Er00: söyle

Feride Çakmak P.Ö.H. mezunu olmuş bir hafta sonra Hakkari`de mesleğine başlayacaktır lakin mezun olduğu gün Yüzbaşı Atlas Kara ile tanışmış ve büyük bir aşka yelken açmıştır.

Feride Çakmak yeni mezun bir Pöh`tür ve ilk görevini daha önce tanıştığı Atlas Kara ile yapacaktır. Bu hikaye Atlas ve Feride`nin güzel aşk hikayesini ele almaktadır.

Alev ve Efe Yaman`ın tutkulu aşk hayatını ele alır.

-Ondan Kaçamıyorum artık nerde olsam nereye gitsem dibinde bitiyor. Ne kalbimden, nede ondan Kaçamıyorum. Yaklaştıkça yaklaştı ve "Bu kadar kaçma bence Alev. Hem beni hem kendini bu çukura atma." Dedi kulağıma doğru. - kitap Alev Saran ve Efe Yaman arasında geçen kavgalı, ateşli, duygusal ve cüretkar aşkı anlatır. Kitap sadece aşk-romantik anlatmaz. Dram ve hayat zorluklarını da ele alır.

Eşinin ölümüyle hayatını oğluna adayan Jandarma Özel Harekat Yüzbaşı Oğuzhan Yener ile komşu olan sınıf öğretmeni olan Nur Su Yalın’ın hikayesidir…

Ayça Yılmaz evli bir kadındır. Bir gün düşer ve ölümden döner lakin rüyalarında bir adam sürekli rüyalarına girer. Zamanın İçinde Aşk yaşarlar. Ayça bu adamı arar ve kim olduğunu bilmeye çalışır. Ama bunlar olurken evlidir.

Sen benim Aşk ararken Bulduğum değil. Hiç aklımda yokken Aşık olduğumsun.

Manken olan alev bir gün türkiyeye iş için gider işte zaten ne olursa da o zaman olur "Mafya " " Mafya mı " "Mafya hoşunamı giti "

Belki de o gün oraya gitmemeliydim...

Okulunu değiştiren üç kız yeni gittikleri okulda üç zorba erkekle tanışırlar.

Görücü usulü ile evlenen asker çift zamanla birbirlerine aşık olurlar. Tabii bu zaman diliminde birden çok zorlukla karşılaşırlar.

*YETİŞKİNLER İÇİN UYGUNDUR!!!* Alıntı: Adamın parmağı tetiğe gittiğinde, Zeydan sert bir hamleyle beni kenara savurdu. Dengeyi kaybedip tökezlerken, ilk silah sesi mekânı yırttı. Cam bir şişe patladı. İnsanlar çığlık atarak sağa sola kaçıştı. Zeydan hızla silahına davrandı ama adam bizden önce davranmıştı. İkinci patlama, benden sadece birkaç santim ötedeki duvara saplandı. Birkaç saniye içinde mekânın içi kargaşaya döndü. Masalar devrildi, sandalyeler yerlere savruldu. Kalabalık panik içinde çıkışa koşarken, Zeydan elimi kavradı ve beni hızla yere çekti. "Hassiktir! Destina, eğil!" Yerde sürünerek devrilmiş bir masanın arkasına sığındık. Kalbim göğüs kafesimi kıracakmış gibi atıyordu. Zeydan dişlerini sıkarak silahını kontrol etti. "Kim lan bu herif?!" Boğazım düğümlendi. "Sanırım... beni takip etmiş," dedim titrek bir sesle. Zeydan kaşlarını çattı. "Sikeyim..." Ateş etmeye devam ediyordu adam. Masanın tahtasına kurşunlar saplanırken, Zeydan hızla yer değiştirdi ve karşılık vermek için silahını kaldırdı. Ama o an fark ettim... Adam ateş ederken hedef biz değildik. Etrafımdaki kargaşanın arasında, bir başka adamın daha mekâna girdiğini gördüm. Uzun boylu, kapüşonunun gölgesinde saklanmış bir yüz... Ve elinde susturuculu bir silah vardı. Bir hedefi vardı. Ve o hedef Zeydan Alparslan Demir`in ta kendisiydi. .............. Karanlığın içinde filizlenen bir intikam ateşi... Yalnızlığın derin kuyularında kaybolmuş, hayata küsmüş bir kız... Ölüme her an bir adım daha yaklaşırken, içindeki öfke onu hayatta tutan tek şey olur. Bir sardunya gibi, en zorlu topraklarda bile kök salmaya çalışan kırılgan ama dirençli ruhu, intikamla beslenir. Ancak kaderin cilvesi, onu karanlık dünyanın en güçlü isimlerinden biriyle karşı karşıya getirir. Soğuk bir mafya babasının gölgesi altında, ölümle iç içe yaşayan bu adam, onu beklenmedik bir yola sürükler. Kan ve barut kokan sokaklarda, gözyaşları ve yeminler arasında filizlenen bir bağ... Aşk mı, yoksa yalnızca bir yanılsama mı? Geçmişin hayaletleri peşlerini bırakmazken, ölüm her köşede onları izler. Birbirine tutunan iki kırık ruh, kurtuluşa mı erecek, yoksa daha derin bir karanlığa mı sürüklenecek? Bu hikâye, sizi intikamın gölgesinde soluk soluğa bir yolculuğa çıkaracak. Ölümün karanlık kalbinde, aşk ve ihanet iç içe geçerken, hiçbir şey göründüğü gibi olmayacak. ........ Ben, Destina. Daha çok küçükken, hayatımı kökten değiştiren bir dönüm noktası yaşadım. Ailemi kaybettim. Ama aslında kaybettiğim sadece ailem değildi... kendimi de kaybetmiştim. Çocukken dinlediğim hikâyelerin en büyük yalanlardan ibaret olduğunu anladım. Gerçek hayatımın sandığımdan çok daha farklı olduğunu öğrendim. İnancımı, hedeflerimi, benliğimi yitirdiğim bu yolda, bir şeyleri düzeltmeye çalışırken birilerinin desteğine ihtiyacım var. Bana destek olur, yanımda olduğunu hissettirir misin? Bu, Destina`nın hikâyesi. Ölen ve yeniden doğan Destina`nın... ........ Uyarı: Tüm hakları kendi şahsıma aittir. Çalınma durumunda işlem yapılacaktır.