Akşam güneşi avluyu altın rengine boyarken, taşlar üzerinde hafif bir rüzgâr esiyordu. Şehsuvar, iki katlı konaklarının geniş avlusunda yürüyordu. Elinde eski bir kitap vardı, ama gözleri uzaklara dalmıştı. Gözlerindeki derinlik, artık sadece meraklı bir genç kızın değil, çevresinde sözünün dinlendiği, aklı ve zekâsıyla saygı kazanan bir kadının bakışıydı. Arslan, kırsaldaki evinden dönmüştü. Atını bağladıktan sonra avluya girdi. Mavi gözleri, Şehsuvar’ın bal rengi gözleriyle buluştu. Aralarında bir sessizlik vardı; bu sessizlik, yılların birikimi değil, yılların ortak anlayışı ve güveniyle oluşmuş bağın sessizliğiydi. “Akşam rüzgârı serin,” dedi Arslan, ağır ve ölçülü sesiyle. Şehsuvar gülümsedi; gülüşünde artık sadece gençlik heyecanı yoktu, hem zekâsını hem duygusunu yansıtan bir denge vardı. “Serin… ama güzel. Kitaplarımı okuyacak zaman bırakıyor bana,” diye yanıtladı. Arslan bir adım yaklaştı, gözleri Şehsuvar’ın gözlerinde gezindi. “Biliyor musun,” dedi, “senin bu bakışın beni hem düşündürüyor hem de cesaretlendiriyor.” Şehsuvar hafifçe başını eğdi. “Sen de öyle, Arslan… Herkesin yapamadığını yapıyorsun. Gizli projelerin, stratejilerin… benim asla cesaret edemeyeceğim şeyler.” Arslan dudaklarını kıpırdattı, hafifçe bıyığını düzeltti. “Belki de… biz birbirimizi bu yüzden tamamlıyoruz.” O an, avluda gölgeler uzarken, iki kişi sadece birbirine bakmıyordu; geleceklerini, çevrelerini ve hayatlarını birlikte inşa edeceklerini hissediyorlardı. Uzaklarda çocukların sesi geliyordu. Aniden bir gümbürtü koptu; dışarıdan bağırışmalar ve çığlıklar duyuldu. İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı. “Arslan… neler oluyor?” Şehsuvar nefes nefese sordu. Arslan’ın gözlerinde öfke belirdi. “Bodruma inip saklan, Şehsuvar! Hemen! Ben gelene kadar oradan ayrılma. Sana öğrettiklerimi unutma sakın!” Şehsuvar, kocasının dediğini yaptı; kalbi hızla çarpıyordu. Bodruma indi, kapıyı sessizce kapattı ve nefesini kontrol etmeye çalıştı. Avluda Arslan’nın sesi ve dışarıdaki kargaşa birbirine karışıyordu; ama o biliyordu ki, şimdi sadece beklemek ve güvenmek gerekiyordu.

Her şey, Gece`nin arabasının önünün kesilmesiyle başlar. Bu beklenmedik karşılaşma, onu Ayaz`ın karanlık ve tehlikelerle çevrili dünyasının içine çeker. Güç, sırlar ve kontrol arasında gelişen bu bağ, iki hayat için de geri dönüşü olmayan bir süreci başlatır.

Sarı saçlı yeşil gözlü kumsal 19 yaşındayken törenin kurbanı berdelin mahkumu olur..

Bir kız çocuğu düşünün. Hayata bir çok duyguyu yaşamak için gelen kız çocuğu sadece bir duyguyu yaşamıştı. Yalnızlık, Ben Eylül Kralşan.Kendi kaderine mahkum kalmış bir kız çocuğuyum.Kendi mahkumiyetimi kendim kurmuş bir kızım ben. Bana yalnızlığı bir çok kişi hissettirdi bazen farkında olmadan yaptılar bazen bilerek. Ama ben ölmüşken tekrar nasıl canlanacaktım? Yada toprağın altında nasıl tekrardan filiz açabilecektim? Hikayeme hoş geldiniz bu hikâye bir Eylülzede`nin hikayesi, Mutsuz sonsuz, Mutlu sonsuz bir hikaye.

Her şey daha ne kadar kötü olabilir dedikçe dahada kötüsü olması ne kadar hoştu, değil mi? Gerçek ailemi bulduğumda her şeyin düzelebileceğine bir an olsun inanmıştım ama geçmişim ve geçmişimdeki insanlar beni bırakmamıştı. Üvey babam hayatımı mahvetmişti. Ama o mahvettikçe, gerçek ailem ve sevdiğim adam beni toparladı. //You drew stars around my scars But now I`m bleedin`//

Beril, bir gün çalıştığı kafeden çıkıp eve giderken kaçırılır.Yıllardır bir intikam uğruna Beril’in peşini bırakmayan Karan ve Berile yapacağı zalimliği anlatılır. ————————— Kitapta cinsellik ve şiddet bulunmaktadır. Buna göre okumanızı tavsiye ederim. Bu kitaptaki bütün olay, kurgu, karakterler bana aittir. Bütün kurgu hayal ürünüdür. Kesinlikle saygısızlık, küfür kabul etmiyorum. Sonuçta bu kitap benim işlerim ve de hayatım arasında zaman ayırarak kurduğum bir kurgudur…

Yıllarca sevilmediğimi sanarak yaşadım babamın bana olan nefreti benim Mardin`e olan nefretim....

26 yaşında kendine bir imparatorluk kuran kadın dünyaya yön veren bir kadın aşkından tahtı için vazgeçmiş ailesini arkadaşlarını sevdiklerini taht yolunda kaybetmiş bir kadın sadece beyini ile hareket eden kalbini ve duygularını işine karıştırırsa yok olacağını düşünen bir kadının hikayesi bence okumalısınız seveceğinize yürekten inanıyorum

- Ne yani şimdi bu kadının lafı ile mi hareket edeceğiz ? - Evet , bücür ve sen sorgulamadan dediğimi yapacaksın - Hadi ya tanımam etmem kadını belki yalan söylüyor elimizde delil yada haklı olduğuna dair kanıt olmadan kılımı kıpırdatmam ben ! - Özgür , bücür ! Sinirlenmeye başlıyorum ! Ben ne dersem o , unuttun mu ? Şimdi daha fazla uzatmadan hallet bu işi ! Alparslan son sözünü söylemiş ve arkasını dönüp gitmişti . Ben ise arkasından öylece bakıyordum . Benden istediği şey çok zor değildi elbet ama o kadında adını koyamadığım bir şey vardı ve içim bir türlü ısınmıyordu . Alparslan Karatepe umarım beni pişman etmezsin !

Ölmeden önce sın bir kez türkiye gelen sara, havalimanına varır varmaz kim olduğunu bilmediği adamlar tarafından kaçırıl. Arslan düşmanı olan kızı kaçırdığını düşünür fakat her şey onun planladığı gibi gitmez.. Sara ve Arslan’ ın hikayesi.. 🤍🤍