Her hikaye mutlu başlamazdı bazen.Sonunun nasıl olacağını bilmez okumaya devam ederdik.Merak eder,heyecenlanır,okuma hevessimizle ilerlerdik. Peki hayatta bu şekilde değil miydi? Bir olaya bağlı kalarak yaşamak.. Anlatırken gözümüzün dolduğu çokça şeyler vardı belkide.İçimize atmak zorunda kaldığımız,kalbimizin sesini dinleyerek uyuduğumuz.. Belki her hikaye mutlu bitmezdi. Kim bilir.

Tomris gerçek ailesini bulduktan sonra hayatını düzene sokabilecek mi yada sevilecek mi? Karşısına ne gibi zorluklar çıkacak hep birlikte öğrenelim. Umarım beğenirsiniz🫠

Lara Alin… Küçük yaşta kaçırılmış bir kızın, yıllar sonra hiç beklemediği bir anda öz abisinin hayatına geri dönüşünün hikayesi. Duygusal, kırılgan… Ama gerektiğinde kendini savunacak kadar güçlü. Karşılaşma anı geliyor. Onu ilk gördüğünde hiçbir şey hatırlamıyor; Arin ise yıllardır özlemini çektiği kız kardeşine baktığını bilmiyor. Ama aralarındaki bağ, kelimelerden önce geliyor. O anda, yolu öz abisi ve dört yabancıyla kesişiyor: koruyucu bir yüzbaşı abi, duvar gibi duran soğukkanlı, gürültücü ama sıcacık iki abi ve baba gibi duran bir adam. Onların yanında ilk kez güvende hissediyor. İlk kez birinin “korkma, buradayım” deyişine inanıyor.Ve ilk kez “ev” kelimesinin ne demek olduğunu anlıyor. Bu; kaybolmuş bir kızın öz abisini bulma, ailesini tanıma, ve kendi gücünü keşfetme yolculuğu. Lara Alin… Bazen insanı hayata bağlayan, kan bağı değil; kalpten gelen bağlardır.

Beste Akça, küçüklüğünden beri hiç sevilmeyeceğine inandırılan, tamamıyla yanlış bir ailede büyümüş, bu hikayenin en masumudur. Atahan ailesi ise çok yara almış ama magazinde oldukça mutlu görünen ve artık gerçek bir aile olmaktan umudu kesmiş kazazedelerdir. Beste bir Atahan olmayı kabul edecek mi ya da Atahanlar onu kabul edecek mi bilemiyoruz ama net olarak bilinen tek şey onlar artık mutlu olmayı hak ediyor... Buyurunuz efenim ilk kitabımız vatana millete hayırlı olsun.💐Bu arada kazazede derken herhangi bir doğal afetten bahsedilmiyor yaşadıkları şeyler için deniyor yanlış anlaşılmasın😆 (Telif hakları bende çalınma gibi durumlarda gerekli işlemler başlatılacaktır.)

Aslan ailesinin `sözde` kayıp ikizleri. Bir katil, bir kukla ve bir kurban... Düşman dışarıda değil, bir nefes kadar yakınında. Var mısın bu kurguda tamamen kaybolmaya?

21 yaşında bir Üsteğmen hayatına giren gerçek ailesi ve ortaya çıkan sırlar neler olucak...

Katıldığı gizli görevlerden dolayı Yüzbaşı olan Çeliğin 2 yıl sonra görevden dönünce 24 yıl sonra doğduğu hastanede karıştığını öğrendikten sonra yaşanacak olaylar. Hayali bir kurgu gerçek değildir.

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş`in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

"Bekle ! " dedi yüksek sesiyle arkamdan. Odadan çıkmış ve nereye gittiğimi bilmeden koşuyordum. Koridor boyunca, bir sürü Odalar vardı ama odalardan birine girersem, beni orada kolayca bulacağını bildiğimden dolayı, kendimi hiç riske atmadan direkt merdivenlere doğru yöneldim. Bir ara merakıma yenik düşerek Arkama baktığımda onun çatık kaşları ve sinirli gözleriyle karşılaştım. Ben telaş içinde hareket ederken, o ise benim aksime `Seri katil` edası ile yavaş ve emin adımlarıyla hareket ediyordu. Ne yalan söyleyeyim! Bu hareketleri benim daha da gerilmemi sağlıyordu... Aramızdaki mesafeyi arttırmak amaçlı daha da Hızlınarak bir hışımla merdivenleri indim. Önüme kocaman bir salon çıkınca etrafımı incelemeye başlamıştım. Ben sağa sola bakarak, Nereye gideceğimi düşünürken. O ise Merdivenlerin başına gelmiş ve hiç eksilmeyen öfkesiyle bana bakıyordu... İleriye doğru bir adım atmıştım ki gür sesiyle adımım öylece havada kalmıştı. "Sakın! Bir adım daha atayım deme! Bekle orada !" Dedi sinirle. Emir vermesi sinirlerimi bozmuştu ama onu dinleyerek yerimde kaldım. O ise sözünü dinlemiş olduğumu görünce, yüzündeki sinir biraz olsun azalmıştı. Gözlerini benden ayırmadan Merdivenleri inmeye başlayınca, hızlıca onun tersine doğru koşmaya başladım. O arkamdan bağırsa da onu umursamadan Önüme gelen ilk yere girince olduğum yerde kalmıştım. Şansıma... Geldiğim yer mutfaktı... Sıkıntı mutfak olması değildi! sıkıntı yemek masasında oturanlardı! yağmurdan kaçarken doluya tutulmak bu olsa gerek. Arkamdan birisi yakamı sertçe yakalayınca yerimde hoplamıştım. "Nereye kaçıyordun minik fare ?"

Güzel gerçek ailem kurgusu bulmakta zorlanıyor musunuz? Bu kitapta güzel bulduğum kurguları önereceğim. Sizde güzel bulduğunuz kitapları önerebilirsiniz. Yorumlarda konuşalım. Ama LÜTFEN KENDİ KİTABINIZIN REKLAMINI YAPMAYIN.

Gerçek Ailem var Yarı Texting var. Sevenleri bekleriz. Mavi Peri Derin ASİLSOY yeni bir mahalleye taşınır. Sonra sıcaklıktan söylenen küçüklük arkadaşı olan ve o zamanlar birbirlerine ikiz dediği çocuğu görür. O ve arkadaşlarının üzerine su döker. Sonra kızın içi göründüğü için kıza gömlek atar. Tek kıza atarsa ayrımcılık olur diye erkeklere de atar. Mavi bu mahalleye taşındıktan sonra bazı gerçekleri öğrenmeye başlar. Ailesinin gerçek ailesi olmadığını, eskiden hastanede karıştığını öğrendiği gibi... 🌊🌊🌊 Mavi_Gitar: Çok seslisin. Sinamadayız şu anda ona göre tepki ver. (16.52) Gökyüzü_Mavisi: Tepkilerim sizi rahatsız edecek seviyede değiller bence. (16.53) Mavi_Gitar: Az önce attığınız yüksek sesli kahkadan dolayı dedikleri şeyi anlayamadım. (16.53)

Emre için İrem… yanlış yerde duran bir yabancıydı. İrem için Emre… kalbini parçalayan bir zorba. Ama kimse bilmiyordu ki… Aynı gerçeğin içinde sıkışmışlardı.

Bir karışmanın her şeyi mahvedeceğini nereden bilebilirdi ki insan… Yada doğduğundan beri şiddete maruz kalacağını… Gerçek ailesi sandığı ailenin yanında tamı tamına on beş yıl yaşayacağını ve çocukluğunun mahvolacağını…

*Gerçek aile kurgusu.* Valeriya... Rusya`da yaşayan 16 yaşında genç bir kızdı. Hayatını, Türk bir anne ile Rus bir babanın kızı olduğuna inanarak sürdürüyordu. Kimliğini, geçmişini ve geleceğini bu gerçeğin üzerine kurmuştu. Ta ki bir gün ailesi onu karşılarına alıp konuşana kadar. O an söylenen birkaç cümle, Valeriya`nın bildiği her şeyi yerle bir etti. Gerçek sandığı anılar çatladı, güven duyduğu bağlar çözüldü. Ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Çünkü bu sadece bir itiraf değildi... Bu, kanla yazılmış sırların, acı bir dramın ve geri dönüşü olmayan bir kaderin başlangıcıydı.

17 yaşında olan Selen abileri tarafından üvey babasından kaçarken bulunur Maalesef 4 Abisi 1 İkizi 1 Kardeşi ve Selen Yalnızdır Çünkü Anneleri doğumlarında vefat etmiştir Babaları ise karısının vefatına dayanamayıp intihar etmiştir

Bu bir ASKER ve GERÇEK AİLEM kurgusudur. ‘’Sen benim kaderimsin. Seni bir kez kaybettim, bir daha kaybedemem. Sensiz geçen yıllarımı bana geri vermek zorundasın.’’ ‘’Ben yapamam anla artık. Bu kalp ölü, atıyor ama yaşamıyor. Benimle olursan sen de ölürsün.’’ ‘’Hayır, ben asıl sen yokken bir ölüymüşüm. Bu kalp bir tek seni görünce böyle atıyor ve yaşadığımı hissediyorum. Lütfen, bana izin ver ben de senin kalbini tekrar yaşatayım.’’ ‘’Bilmiyorum. Kafam çok karışık ama kalbim sadece sen diyor her zaman sendin sanki. Her şeye ve herkese rağmen.’’ ‘’Her şeye ve herkese rağmen. Seni bir daha bırakmam.’’ ‘’SÖZ mü Alp?’’ ‘’SÖZ Miray’ım. Bu benim sana asker sözüm.’’ Kıdemli Yüzbaşı Emir Alp Bozkurt Yüzbaşı Aslı Miray Keskin

İlayda yıllar önce annesini kaybeder ve o gün bir yemin veri asker olup annesi bulmak için asker olur bir gün babası tarafından Siirte taini çıkar Siirte doğru yola çıkarken arabsına bir yabancı çapar Fakat bilmediği şey onun yıllar önceki çocuklu aşkıdır Peki gerçek ailesi ne ilaydanın haberi vardı nede gerçek ailesinin Instagram hesabım Efsane_yazarrr

Arzulardan doğan bir çocuk.. dünyaya gelmemesi gereken bir çocuk.. şanssız bir çocuk.. doğumunda hiç bir yetkisi ve kararı olmayan bir çocuk sırf doğdu diye çektiği sıkıntılar bir gün kendisine ilk defa uzanan yardım sever ellerle talihi tersine çeviriyor. İçinde geçmişi geleceği, doğaüstü durumları ve reenkarnasyon barındırıyor.

Yanıyorum... Yok olmak için değil Yeniden doğmak için Anka kuşu misali Vatanım için ……… bir görev dönüşü kimsenin beklemediği fakat herkesin hayranlık duyduğu ankayım ben . yanıyorum yok olmak için değil anka kuşu gibi yeniden doğmak için Bu beden de olduğum sürece umut her daim var olucak Kaybedecek bir şeyim yoksa neden korkayım ki Ölünce üzülücek kimsen yoksa ölümden neden korkayım ki Nerden bilebilirdim ki benim bir ailem var Sadece Vatanım için yaşayan kişiydim ben Ben... Kıdemli üsteğmen asena`yım şehitlik bir ödüldür benim için o zaman ........ Şehadet şerbetini içme vakti

Bir insan kaç kere ölebilirdi? Veya her ölümünde illa toprağa mı gömülmeliydi? İçinde yaşanılan hayatlar insanı çürütmez miydi? “Ben hayata zaten yenik başlamış,bir kızdım.Kim değiştirebilirdi ki bu gerçeği.” Hira.

Çaresizlik... Belki de bu hayatta en utandığım duygu çaresizlikti. En dipte olmak benim için garip değildi. Alışkındın en dipte olmaya ama dipte olmak bir o kadarda yabancı geliyordu. Güçlü olmak bir zorunluluktu benim için. İstemediğim bir yerde asla durmam. Beni istemeyini bende istemem

"Yok! Benim ne annem ne babam ne de kardeşim var benim tek ailem sensin! Beni öldüresiye dövdüklerinde yanımda kim vardı?! Sen! Ben ağlarken kim bana destek oldu? Sen! Ben o soğuk betonda günlerce sabahlara kadar tek başıma ağladım, anne diye ağlaya ağlaya uyudum lan ben!" derken gözlerim doldu. "Kim vardı o zaman benim yanımda? Yine sen! Bu saatten sonra benim senden başka kimseye ihtiyacım yok!" dedim ve gözlerimden yaşlar akmaya başladı... "O şerefsiz beni defalarca öld- "daha fazla konuşamadım Çünkü arkamdan gelen ağlama sesleri beni durdurdu Gözlerimi kapadım. "Arkamda değil mi?" dedim.

Bade sıradan bir dağ kızıydı, Karadeniz güzeliydi, kendisi bir ordulu olmasına rağmen kendisi kürt arkadaşı olan ömer aksoyla kalıyordu, bir gün aniden gelen mektupla hayatı tepetaklak olmuştu, söylesenize bir insanın hem laz hemde kürt olabilir miydi, bu bade için geçerliydi, bakalım bade yeni bir aileye alışabilecek mi? Hemde bu kadar kalabalık...

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”