Bazen hayatı akışına bırakmak gerekir. Ben Çağla. Çağla Deniz Soylu yani...öyle dediler. Hayatının her santimini planlayan ben bu durumu hiç düşünmemiştim. Merak etmiştim ama gerçek ailemin beni istediğini, sevdiğini düşünmemiştim. Peki yeni ailemle ne yapacaktım? Yada onlar benimle ne yapacaktı? Her zaman abla olmak isteyen benim karşıma çıkıp senin kardeşin var demişlerdi. Beni yurttaki çocuklar sevmezdi ki.. beni kimse sevmezdi. Kardeşim beni sever miydi?

Ben Karaca Turan, ailesiyle sade bir hayat yaşayan bir kızdım. Gerçekleri öğrenene kadar. Nereden bilebilirdim ki kanım, canım, ismim... her şeyimin aslında bir sahtelikten ibaret olduğunu.

hastanede gözlerimi açmıştım ne olmuştu bana? annem ve babamı kaybetmiştim canımdan çok sevdiğim ailemi ... üstümde hastane giysileri vardı odadan çıkmak için kapıya yöneldim ölmemişlerdi hayır! bu olamazdı odadan çıktığımda buraya doğru gelen bir doktor gördüm bana baktı ne söyleyeceğini bilmiyor gibiydi "biyolojik ailen bulunmuş baban seni almaya gelecek "anlamayarak ona baktım ne saçmalıyordu bu adam "N-ne " diyebilmiştim sadece "biliyorum çok zor ama savcılıkla konuşmuş, dava açmış" bana şaka yapıyor olmalıydı sinirle konuştum "Hayır! benim ailem onlar öldüler" bana acıyan gözlerle baktı "kolay olmayacağını biliyorum ama avukat çoktan her şeyi halletti" göz yaşlarımı sildim "kaç gündür uyuyorum ben " bana bakarak konuştu "üç gündür uyuyorsun "Gözlerimi kapattım. Üç gün... Üç gündür annemin sesini duymamıştım. Üç gündür babam saçlarımdan öpmemişti. Boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım...

Poyraz (Doktor): "Yıllarca o kristal avizelerin altında, aslında kendime ait olmayan bir hayatın içinde bir yabancı gibi yaşadım. Cerrahi önlüğümü giyip hayat kurtardığımda kendimi bulduğumu sanıyordum ama meğer ben sadece o `Kansu` yalanından kaçmaya çalışan biriyim. Şimdi o DNA raporu elimde ve anladım ki; benim cerrahlığım bir tesadüf değil, aslında ait olduğum o sert, disiplinli aşiret kanının bir sonucuymuş. Artık o yalan dünyadan istifa ediyorum." Polat (Oyun Şirketi Sahibi): "Hayatımızı bir oyun gibi tasarlamışlar, kaynak kodlarımızı bile Yeşim Kansu’nun çıkarlarına göre yazmışlar. Ben dünyaca ünlü bir teknoloji imparatorluğu kurduğumla övünürken, aslında o kadının kumar masalarındaki borçlarını kapatan bir `gelecek garantisi`ymişim. Sistem çöktü. Artık kendi oyunumu oynamaya, o Mardin topraklarına gidip bu sistemin asıl kurucularını bulmaya gidiyorum." Parla (Moda Tasarımcısı): "Londra podyumlarında yürürken üzerimdeki o pahalı kostümler, aslında Yeşim’in `mükemmel anne` rolünü oynamak için bizi vitrine dizdiği birer aksesuarmış. Ben o kadına bir gün bile gerçek anlamda `anne` diyemedim çünkü o beni sadece bir aksesuar gibi taşıdı. O hastane koridorunda Cemre Hanım’ın titreyen ellerini tuttuğumda, hayatımda ilk kez gerçekten birine ait olduğumu hissettim. Artık o yaldızlı kafesten çıkıp, kendi gerçek kanımızın olduğu o topraklarda hikayemizi yazacağız." not sadece adını ve resim değiştirdim

17 yıl sonra hastanede karıştığını öğrenen İnci`nin hikayesi. peki tüm yaşadıkları düzelicek miydi, ya da geçmişinden kaçabilecek miydi? iyi okumalar dilerim...

bazı günler vardır insanı mutlu eden ama öyle zamanlar vardır ki insanı yasa boğan Yağmur Akkan o gün kaybetmişti bir sevdiğini , yasa boğulmustu insanlar hata olarak görmüşlerdi onu. O günden sonra yağmur , hayattan gitmek istedi ama yapamadı onu tutan birşey vardı çünkü. Abisinin yapamadıklarını yapmak. Ardından 3 yıl geçti kızımız 19 yaşına bastığında hayatı tepetaklak oldu istediğine vardı ama geçmişteki bir hata ona engel oldu. Yasak aşkı, geçmişi ve yeni ailesi ile Yağmur Korhanlı büyük bir çıkmaza girmişti peki şimdi ne yapacaktı?

Hayatınızı üzerine inşa ettiğiniz geçmişin koca bir yalan olduğunu öğrenseydiniz, ait olduğunuz yere mi yürürdünüz yoksa arkanızı dönüp gider miydiniz? Genç bir doktor, bir laboratuvar raporunun soğuk satırları arasında kendi gerçeğiyle yüzleştiğinde, hayatı geri dönülemez bir şekilde sarsıldı. Damarlarında akan kan, büyüdüğü insanlara ait değildi. O, hiç bilmediği köklü bir geçmişin elinden koparılmış kayıp bir parçaydı.Kendi kimliğinin peşine düştüğü o puslu günde, yolları sarsılmaz duvarlarla çevrili, dışarıya kapalı bir aileyle kesişti. Yıllar önce bir gecede en büyük yarasını alan bu aile, şimdi karşılarında duran yabancı kadının, o kanlı geçmişin eksik halkası olduğundan habersizdi. Peki, sarsılmaz bir kale gibi birbirine kenetlenmiş bu aile, aralarına bir yabancı gibi sızan gerçeği kabul edebilecek miydi? Yoksa kopan aile bağlarını yeniden dikmek, o bağların tamamen kopmasına mı yol açacaktı?

Koşuyordum...Arkama bakmadan sadece koşuyordum,kar taneleri yüzüme çarparken. Koşarak kaçıyordum,GEÇMİŞİMDEN... İlk kitabım lütfen şans verin

17 yıl üvey ailesi tarafından şiddet gören Kayra, gerçek ailesinde göreceği zorluklar.

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Bir isimle başladı her şey. Bir soyadından geriye kalan tek parçayla. Piraye, kendisine anlatılan hayatın aslında kendi hayatı olmadığını öğrendiğinde, her şey bir anda değişir. Bildiği insanlar, güvendiği ev, “aile” diye bildiği düzen… hepsi yerinden oynar. Gerçeğin peşine düştüğünde ise onu tek bir şey bekler: kaçış. Ama bazı kaçışlar özgürlüğe değil, daha büyük bir karanlığa çıkar. Yabancı bir hayatın içinde büyütülmüş bir kız… Saklanan bir anne… Hiç bilmediği bir baba… Ve gerçeği kendi düzeni gibi kuran bir adam. Piraye, hem kendisinden kaçarken hem de kendini bulmaya çalışırken, gerçeğin sandığından çok daha tehlikeli olduğunu fark eder. Çünkü bazı aileler bağla değil, sırla kurulur. Ve bazı gerçekler, öğrenildiğinde insanı özgür bırakmaz.

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Hayatı boyunca sadece ders çalışmış, tek çocuk olarak büyümüş 54 yaşındaki başarılı beyin cerrahı Hasret Hanım, geçirdiği feci bir trafik kazasından sonra gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Kendini 15 yaşındaki bir genç kızın bedeninde bulan Hasret için asıl şok aile yapısıdır: Hayatı yalnız geçmiş bu kadın, artık 5 abisi ve 2 erkek kardeşi olan, aşırı korumacı ve kalabalık bir ailenin tek kız olmuştur. ​İçinde 54 yaşındaki bir dâhinin olgun ruhunu taşıyan Hasret, bir yandan ergenlik çağındaki bu yeni bedenine ve 7 erkek kardeşin yarattığı tatlı kaosa alışmaya çalışırken, diğer yandan tıp geçmişinden gelen büyük sırrını saklamak zorundadır. ​"Bir beyin ameliyatını yönetmek, 5 abi ve 2 erkek kardeşi idare etmekten çok daha kolaydı."

14 yaşına kadar sokaklarda tek başına hayatta kalma mücadelesi veren Gece, tam 17 yıl sonra gerçek ailesini bulursa ne olur? Gece, çocukluğunu, gençliğini ve sokakların acımasızlığını geride bırakıp onu hiç aramayan ya da bulamayan bu insanları affedebilecek mi? Mafyatik kurgudur. Karakterimiz güçlü bir kız.Klassiklerin dışında bir hikaye.

Lara Alin… Küçük yaşta kaçırılmış bir kızın, yıllar sonra hiç beklemediği bir anda öz abisinin hayatına geri dönüşünün hikayesi. Duygusal, kırılgan… Ama gerektiğinde kendini savunacak kadar güçlü. Karşılaşma anı geliyor. Onu ilk gördüğünde hiçbir şey hatırlamıyor; Arin ise yıllardır özlemini çektiği kız kardeşine baktığını bilmiyor. Ama aralarındaki bağ, kelimelerden önce geliyor. O anda, yolu öz abisi ve dört yabancıyla kesişiyor: koruyucu bir yüzbaşı abi, duvar gibi duran soğukkanlı, gürültücü ama sıcacık iki abi ve baba gibi duran bir adam. Onların yanında ilk kez güvende hissediyor. İlk kez birinin “korkma, buradayım” deyişine inanıyor.Ve ilk kez “ev” kelimesinin ne demek olduğunu anlıyor. Bu; kaybolmuş bir kızın öz abisini bulma, ailesini tanıma, ve kendi gücünü keşfetme yolculuğu. Lara Alin… Bazen insanı hayata bağlayan, kan bağı değil; kalpten gelen bağlardır.

Ben Ecem 17 yaşındayım hayatım hep bir zorlukla geçmişti şimdi ise karşıma geçip bana tüm bunları yaşatanların gerçek ailem olmadığı söyleniyor 17 yıl sonra yeni bir hayata adım atmak zorundayım. Bakalım bu süreçte neler yaşayacağım? 🎶🌙

Azêm şimdilerde yalnız bir adam...ama aslında yıllardır sevilmek için çırpınırken büyümek zorunda kalan bir genç. Artık tamamen bittiğini ve yalnız kaldığını düşündüğü anda hayat ona yepyeni deneyimler kazandıracak bir sürpriz yapıyor.

Arya’nın istediği tek şey futbol oynamaktı. Hatta bunun için ünlü bir takıma girmeyi bile başarmıştı. Ama annesinin evlenmesiyle birlikte bütün hayatı değişti. Yeni bir ev. Yeni bir aile. Yeni bir baba. Ve hiç tanımadığı üç abi. Babasının bıraktığı yaralar hâlâ kapanmamışken, yeni bir aileye alışması bekleniyordu. Fakat Arya ne kolay alışan ne de kolay boyun eğen biriydi. İnatçıydı. Hırçındı. Ve bu evde kimsenin onu istemediğini düşündüğü kadar, o da burada olmayı istemiyordu. Ama bazen hayat, en büyük savaşları aynı çatının altında başlatır. Peki ya bazen en büyük kavgalar, en güçlü bağların başlangıcıysa?

Dudu kendi içine kapanık, kimseye zararı olmayan bi kızdı🐰Ama sonra öğrendiği bir haberle birlikte yavaş yavaş hayat dolu birine dönüşmeye başladı. Hiç gülmeyen kız birden her şeye gülmeye başladı çünkü kendisine değer veriliyordu

Mihri 17 yaşında sıradan bir aileye sahipti. Üniversite sınavında istediği bölümü kazanan Mihri ailesi ile bunu kutlamak için gittiği restoranda, dönüşte bir kaza geçirir. Beyninin frontol bölümü hasar alır. Tuğan ailesine bir gece gelen telefonla ölen kızlarının aslında ölmediğini öğrenirler. Bir hastalık, bazılarının umudu oldu.

Kendi hayatında bile varlığının sorgulandığı özgeçmiş adı altında yapılan manipüle ve sadist ithamlar.. Ukde..içinde her daim bir heves kırıntısı kalan kızlar içindir.Ölüm ile yaşam arasındaki çizgiye bile layık olamamış kızlaradır.. Ukde yaşasa da yaşamasa da ölümsüzdür.

17 yaşında olan Selen abileri tarafından üvey babasından kaçarken bulunur Maalesef 4 Abisi 1 İkizi 1 Kardeşi ve Selen Yalnızdır Çünkü Anneleri doğumlarında vefat etmiştir Babaları ise karısının vefatına dayanamayıp intihar etmiştir

Eleni İrisa ve Vuslat Ata, üvey ailesi tarafından ikiside şiddet görüyor. Bu şiddet tamı tamına 16 yıl sonra son buluyor. Çünkü ikiz kardeşler gerçek ailesine kavuşmuştur. Gerçek ailesinde 5 abi, yarım kalan üçüzleri ve 1 kardeşi vardır. İkiz kardeşler sürekli dışlanıp, zorbalık gördükleri için hiç arkadaşları yoktur. Eleni İrisa`nın çocukluğu tamamen berbattı. Genç kız, 12 yaşında üvey annesini bulabilmek için gece yarısı dışarı çıkmıştır. Ama o esnada tec!v!ze uğramış ve ağır bir travma yaşamıştır. Genç adamında ondan kalır yanı yoktu çünkü onunda çocukluğu berbat geçmişti. Sayısız hakaret, zorbalık, şiddet, işkence... Gelin, ikizlerin yarım kalan hayatlarını nasıl tamamlıyacaklarını beraber okuyalım. ~~~

Her şey o gün başladı....

"Hevin..." diye başlar hikaye. Anlamı sevgidir. Kulaklara fısıldandığında huzur veren, iç ısıtan o koca, sıcak kelime: Sevgi. Ama kader, bazen insanla alay eder gibi isimler fırlatır yüzüne. Adı sevgi olan bir kız, sevgisizliğin en kör kuyusunda, buz gibi bir karanlıkta büyür müydü? Büyürdü. Hevin, o kuyunun ta kendisiydi. Tülay ve Caner’in öfkeli bağırışları, evin içinde yankılanan o ağır el darbeleri onun teninde birer morluğa, ruhunda ise derin birer uçuruma dönüşürken; Hevin adının ağırlığı altında her gün biraz daha eziliyordu. Vücudundaki her bir iz, adının tam tersi bir nefretin imzasını taşıyordu. Oysa tam o anlarda, şehrin bambaşka bir yakasında, ultra lüks bir villanın odasında Nazlı, Özdemir ailesinin el üstünde tuttuğu, şımarıklığıyla etrafındakileri canından bezdiren o kız, hunharca para harcamakla meşguldü. Kaderin adalet terazisi çoktan bozulmuştu. Ta ki o güne kadar...