Ona büyük bir yanlış yaptığımı anlayamamıştım.

Karakterler karşılaşırrrr ve hikaye başlar

Tuğçe adında 21 yaşında bir kız ve Ajan olan Poyraz adında 22 yaşında aşkları hırsızlıkla başlar

Tuğçe adında 21 yaşında bir kız ve Ajan olan Poyraz adında 22 yaşında aşkları hırsızlıkla başlar

Bazı yazlar sadece geçip gitmez… İnsanı değiştirir, büyütür ve geride bambaşka bir “sen” bırakır. Eylül, hayatı boyunca hep başkalarının beklentileriyle yaşamıştı. Arden ise her şeyini planlara sığdıran, kontrolü elden bırakmayan biriydi. Dila hayatı bir oyun gibi yaşarken, Mert hiçbir şeye bağlanmamanın güvenli olduğunu sanıyordu. Çeşme’de başlayan o yaz, dört genç için sadece bir tatil değildi. Sahilde atılan her adım, söylenen her cümle ve kaçınılan her bakış… onları farkında olmadan birbirine bağladı. Ama bazı bağlar kolay kurulmaz. Ve bazı duygular, insanın kendisinden bile gizleyemeyeceği kadar derindir. Bir sahil kasabasında, güneşin altında, dalgaların arasında… onlar aslında kim olduklarını ve kim olabileceklerini öğrendi. Ve geriye tek bir soru kaldı: Biz oradayken… gerçekten biz miydik?

iş yeri kurgusu

Talihsizliklere odaklanma, şansı yakala...

Melek tüm hayatını ve yaşamını geride bırakarak hiç bilmediği bir şehre taşınır. Yan komşusu olan sert ve huysuz bir askerle aralarında başlayan küçük gerilimler, bir birlerine yaklaşmalarını sağlar.

Birkaç ağır söz, bir aşkı bitirmeye yetti. Ama yıllar sonra ortaya çıkacak gerçek, her şeyi yeniden sorgulatacak.

ANTEP`TEKİ GELİN

Masallar bazen sadedir ama huzur verir.

Ben cemre Öztürk hayallerimin şehri İzmir`de yaşıyorum ve ege Üniversitesi psikoloji bölümü öğrencisiyim

Bu kitap bir romantizm kitabı önce bir okulda küçükken başlayan bu hikaye büyüyüp kocaman bir aşk hikayesi oluyor

"Babamın bu okulun sahibi olduğunu unutmuyorum. Sizin babama söylemeniz bir şeyi değiştirmeyecek. Bundan sonra dikkat edeceğim hocam." Dikkatle dinledi ve en sonunda gülümsedi. "Emin misin babana söylememin bir şeyi değiştirmeyeceğine?" Alaylı sözüne karşılık gözümü devirmek istesemde yapamazdım. "Amacın ne?" Rahatça arkasına yaslandı. Bu rahat tavrı daha da sinirlenmeme sebep oluyordu. "Ben sadece seni uyarıyorum, Lavinya. Ve bu sondu. Seni bundan önce de defalarca kez uyardım fakat umursamıyorsun. Son, Lavin. Şimdi çıkabilirsin."

"Benim dünyamda kahve kokusu vardı, onun dünyasında ise barut... Ben sadece bir kahve içip kalkacaktım, o ise bir vatanı koruyup dönecekti. Kafenin camındaki buğuya ismini yazdığım o adam, bana vatanın topraktan değil, bir çift bakıştan ibaret olduğunu öğretti. 14 Ağustos’ta başlayan o ilk bakış, sonu gelmez bir nöbetin ilk saniyesiydi. AŞİYAN: Hasret kokan bir yüreğin, vatan kokan gözlere duyduğu o ölümsüz sadakat."

Geçirdiğim bir sene benim için karanlıktı, bilinmiyordum ama acı veriyordu. Kimse bana ne olduğunu söylemiyordu ama biliyordum bir şeyler olmuştu. Sonra o geldi. O karanlığın içinde onu bulmaya çalıştım. Hayal geçmişindeki bir seneyi hatırlamıyordu. Ama kimse de hatırlasın diye bir çaba vermiyordu. O hâlâ hatırlamdığı şeylere takılırken . Ailesi onun evlenip güzel bir aile kurmasını istiyordu... Hayal o geçmişi hatırlayacak mı yoksa hatırlatılacak mı????

Yıllar önce evli olduğu adamın hapise girmesi sonucunda kayınvalidesi tarafından hamile hali ile evden atılan İnci daha hamile olduğunu bile bilmeden kocasının ondan boşanmak istemesiyle hayatı altüst olur. O esna da hamile olduğunu öğrenen İnci`nin bir seçim yapması gerekiyordur. Ya karnındakie bebeği bir zamanlar delicesine aşık olduğu adama söyleyecektir ya da ona ceza olarak evladını ondan saklayacaktır.

Sanırım bir kitap yazar olamam fakat içimi dökmek sanırım iyi gelebilir

En büyük aşklar nefretle başlar

Sadece en büyük aşklar nefret ile başlar

Gerçek aşkı yaşarken hissettiğin herşeyi bu kalemde bulabilirsin

Asena`nın karşı dairesine taşınan Akay onu ilk gördüğü anda tutulur. Ancak Asena aynı hislere sahip değildir...

!BU KİTAPTA TETİKLEYİCİ UNSURLAR BULUNUR! 🌧

Nefesimi tutarak bir kelime fısıldadım, ama sesim neredeyse duyulmaz olmuştu. "Ne işiniz var burada?" diye sordum, titrek sesle. Sözlerim, korkumun acizliğini ifşa ediyordu. Ama ondan bir cevap alamadım. Cevapsız bir sessizlik geldi. Karanlıkta yine bir hareket oldu, bir adım geri atıldı. Ama sesler birden kesildi. Ve sonra, bir cümle dudaklarından döküldü, yavaş ve kesik bir şekilde: "Baban evde mi?" Diye sordu. O soru, beynime bir çekiç gibi çarptı. Her şey yerinden oynadı. İçimde bir boşluk oluştu, her şey sessizliğe büründü. Kafamda çok sayıda soru yankılanıyordu. Ama sadece bir cevap verebildim. "Kim olduğunuzu söylemediniz?!" dedim. "Şimdilik bilmen gerekmiyor!" Diye fısıldadı. Ardından tekrar bana doğru bir adım attığında refleksle geri kaçmaya çalıştım, ama sırtım zaten duvara yaslıydı. O kafasını kulak hizama getirip, "gece evde yalnız dolaşma, bazı insalar kapıdan giremez!" Dedi ve geri çekildi.

Işıksız günlerim dolsun bardağına...