Bir aşk ne kadar saklanabilir? Acı ne kadar gizlenilebilir?

Bazı insanlar suçlu değildir Sadece doğruyla yanlışın arasında Kalmışlar Aslı adalete yemin etmişti Onur ise gerçeğe Ve gerçeğin rengi hiçbir zaman beyaz olmadı

Ben Pera. Sadece Pera. Ama artık hayatımda, babamın beni korumak için tuttuğu koruma girdiğinden beri hiçbir şey “sadece” değildi.

Moda tasarımı okuyan Ecem dükkanının kirasını yetişmediği için Onlifans a fotoğraflarını yükler. Onunla tanışmak isteyen Samet kendini belli etmeden Ecemin hayatına girer

Bazı hakikatler vardır; kelimeler yaklaştıkça geri çekilir, cümleler çoğaldıkça anlam eksilir. Tıpkı apaçık bir haksızlığın mahkeme salonunda belgelerle, izlerle, tanıklarla kendi adına konuşması gibi… Gerçek, delilleriyle öylesine nettir ki savunmaya ihtiyaç duymaz. İşte benim kalbim de öyleydi: Kendi içimde kurulmuş bir mahkemede, aşkım çoktan hükmünü vermişti. Söze hacet yoktu; bakışlarım tanıktı, susuşlarım belge. “İzahtan varestedir” der hukuk; açıklamadan muaf, tartışmaya kapalı demektir. Benim ona yönelişim de öyleydi. Ne bir başlangıç cümlesine ihtiyaç duydu ne de uzun bir itirafa. Bir anın ağırlığında saklı kalan anlam gibi, bir denizin ancak dalmayı göze alanlara açtığı derinlik gibi… Aşkım, dikkatle bakanın görebileceği bir berraklıktaydı. Mantık susmuş, sezgi hüküm sürmüştü. Anlam, sessizlikte kristalleşmişti. Çünkü bazı duygular, kelimelerin önüne set çeker. Bir tartışmada sessiz kalan duruş, bir kararda gözlerden taşan kararlılık nasıl her şeyi anlatırsa; ben de onu sevdiğimi anlatmadım, yaşadım. Hayatın kimi anları, sözün yetersizliğini öğretir. Bir yüzleşmede bakışların konuşması, bir yanlış anlaşılmada savunmaya sığınmadan susmak, bir hedefe yürürken yalnızca eylemlerin iz bırakması… İşte benim ona âşık oluşum da o anlardandı. Açıklamaya kalkmak, bir denklemi gereksiz değişkenlerle karmaşıklaştırmak olurdu. Oysa hakikat, sade ve ağırdır; kendi ağırlığını taşır. Benim kalbim de kendi gerçeğini taşıdı. Ona âşık olmam, bir cümlenin değil bir varoluşun ifadesiydi. Konuşulmadı belki; ama her bakışta yankılandı. Söylenmedi; ama her susuşta çoğaldı. Çünkü bazı gerçekler, kelimelerle değil varlıklarıyla konuşur. Ve insan, sadece o hakikatin izini takip eder. Ben de ettim. Ve anladım ki bazı aşklar, izaha kalkışıldığında küçülür; oysa sessizlikte büyür, derinleşir, billurlaşır. Bu yüzden aşkım, açıklamadan muaftı. Tartışmaya mahal bırakmazdı. Vardı. Yeterdi. Ona âşık olmam, gerçekten de, izahtan varesteydi.

Kim olduğunu çözemedim…

Gökyüzünün başka rengi de varmış ! Geç farkettim taşın sert olduğunu . Su insanı boğar, ateş yakarmış! Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış . CAHİT SITKI TARANCI

Thanata — ölümün tanrıçası. Kali — yeniden doğuşun tanrıçası. Nemesis — adaletin ta kendisi. Ben Thanata Kali Nemesis… Önce öldüm. Sonra yeniden doğdum. Ve artık adaletin zamanı geldi. ~~~~~~~~~~~~♡~~~~~~~~~~~~ Ares — savaşın tanrısı. Korvin — kuzgunun gölgesi. Valen — gücün sahibi. Ben Ares Korvin Valen. Savaşın tanrısı… kuzgunun gölgesi… ve gücün asıl sahibi. ~~~~~~~~~~~~♡~~~~~~~~~~~~ Küçük yaşta hayatımı elimden aldılar… Ama isimim, mirasım ve nefretim benimdi: Thanata Kali Nemesis. Ölümün ve yeniden doğuşun tanrıçası. Adaletin ta kendisi. Şimdi ise karşımdaki adam: Ares Korvin Valen. Savaşın tanrısı, kuzgunun gölgesi ve gücün sahibi. Ve bu anlaşmayla, kaderlerimiz birbirine bağlanıyordu…

Çocukluk aşkım Atlas Demir`i bulmak için çıktığım yolda başıma gelenler...

Babasının şehir dışına çıkmasını duyan duru heycanlanır ama babası bazı kurallar koyar ama o sevgilisiyle kuralları çiğner