Gerçekten saran bir kitap yazmaya çalıştım noktalama işaretleri yazım yanlışları gibi şeyler için şimdiden özür dilerim hikayenin sahneleri hızlı ilerliyor umarım beğenirsiniz iyi okumalar

Gerçekten saran bir kitap yazmaya çalıştım noktalama işaretleri yazım yanlışları gibi şeyler için şimdiden özür dilerim hikayenin sahneleri hızlı ilerliyor umarım beğenirsiniz iyi okumalar

Seni sevdiğimi sanmıştım

Sigaramın üstünde senin ismin yazıyor neden biliyor musun çünkü sende sigara gibi beni nefessiz bırakıyorsun. ~B🔥N~ Her yakışıklı güvenli değildir ama güvenliğin olabilir. Not:Bazı yerlerde küfür ve +16 içerir.

Bazı insanlar hayatımıza fırtına gibi girer...Bazılarıysa umut gibi sessizce.Bora Karayel annesinin yokluğuyla ve babasının baskısı üzerine büyüyen bir gençtir .Herşeyini işe adamış genç adam babasının zorla sahip oldurttuğu Karayel Holdingin sahibidir.Fakat o,sahip olduğu şeylerin değerlerini sadece maddi açıdan değil,manevi açıdanda kaybettikten sonra anlıyor.Onun için umutlar fısıldanarak yok olur .Fakat o umutlarıyla birlikte kendisinin de kaybolacağını her hikayede olduğu gibi hayatının sonunda öğrenecektir...🤍

Defne, geçmişteki hatalarını bir mezara gömüştü.Fakat bilmediği birşey vardı, Aras bir gün gelip, Defne`nin gömdüğü hatalarını tek tek deşip, gün yüzüne çıkarır. İkilinin aşkımı ağır basıcak, yoksa Aras`ın intikam oyununu?

Halkalar bildirimi, öyle sıradan kişilere ait değildir. Eğer birinin bildirim sesini halkalar yapıyorsanız o kişi çok özeldir ve diğerlerinden ayırt etmek için koyarsınız. O ses geldiğinde, o özel kişi olduğunu anlarsınız.

Çocukluk aşkı gibi bir şey. Kız moda tasarımcısı, oğlan ise bir araba şirketinde CEO (kendi şirketleri babası şirketin başında) Diğer kurgularıma göre bence bu kurgum tatlı bir aşkı anlatıyor.

En yakın arkadaşını kaybeden hazalın mücadelesi

Kabusları olan bir kızın en güzel rüyası olmak…

Bir kurban ver, kanla yazılsın kader... Dünya, yıllar önce değişti; krallıklar artık sadece kralların değil, satranç taşlarının düzenlediği bir hiyerarşinin hükmü altındaydı. Her taş, bir rütbe, bir kader demekti. En alt rütbe olan piyon ise, Talev’ler için bir lanetti: güçsüz, konuşamaz ve feda edilmeye mahkûm. Piyonun gücü yok sayıldı, ailesi parçalandı, ismi tarihten silindi. Piyon rütbesi yok olduğunda dünya, dengelerini kaybetti; çünkü alt taş yoksa, üstteki taş da lanet altındaydı. Korku yayıldı, diğer tüm rütbeler birer birer yok olurken, geriye yalnızca şah ve piyon kalmıştı. Yıllar sonra, 2026’da, tüm dünyayı elinde tutan Şah rütbeleri, eski düzeni yeniden tesis etmek için dağıtılmaya karar verdi. Sıra piyonlara geldiğinde ise kimsenin beklemediği bir şey oldu: Astenia Kan Talev, , güçlü ve adındaki “kan” gibi sadece intikam ve güç için doğmuş bir kadın ortaya çıktı. Nesli tükenen bir ailenin son temsilcisi olan Astenia, tüm dünyanın dengesini sarsacak, taşların kaderini yeniden yazacak bir güç olarak belirdi. Oyun artık sadece taşların hareketi değildi; kanla yazılmış bir kader, suskun bir intikam ve zaafların yok edildiği bir savaş… Astenia, Tugay Ulu Kunt adındaki Şah’ı ilk kez gerçekleri görmeye zorladı. Güçlü olanın kim olduğu, zaafların nerede saklandığı ve kimin kazanacağı artık belli değildi. Sevgi, zayıflık demekti; intikam ve akıl, tek yoldu. Piyon Şahın dikkatini çekecek; en güçsüz görünen taş, tüm tahtayı yeniden kuracak… ve dünya, daha önce hiç görmediği bir oyunla yüzleşecekti... Bir kurban ver kanla yazılsın kader. bunu ilk kim söyledi bilmiyorum. ama ben onun ne anlama geldiğini çok iyi biliyorum. çünkü o kurban bendim. ben Astenia Kan Talev. adı kalan, soyu silinen,soyu çalınan doğduğum gün bir tahta hazırdı benim için; karelere bölünmüş, kurallarla boğulmuş, şahların kibriyle kirlenmiş bir tahta. bana piyon dediler. en öne sürdüler. ilk düşecek olan. feda edilmesi en kolay olan. oysa kimse sormadı: bir piyon neden doğar? yalnızca ölmek için mi, yoksa bir sonu başlatmak için mi? ben bir seçim değildim. ben bir zorunluluktum. tükenmek üzere olan bir neslin son nefesiydim. talevler yok edildiğinde, isimleri tarihten kazındığında, geriye kalan tek şey bendim. beni doğuran şey merhamet değildi; intikamdı. korunmak değildi; hatırlanmak arzusu. bana ait bir yer yoktu onu benden aldılar, tıpkı annemi, babamı, krallığımı aldıkları gibi. beni yanlarında istediler. taşlarından biri yapmaya kalktılar. oyunlarını tamamlamak için eksik olan sekizinci piyondum ben. ama ben onların düzeninde tamamlanacak bir boşluk değildim. ben o düzenin hatasıydım. şahlar hükmettiğini sandığında, ben karşılarına geçtim. çünkü satranç iki tarafla oynanır. ve ben kimsenin tarafı olmadım. bana “sıradan” dediler. oysa ben sıradan olmadım hiç. kurban verildiğim an doğdum ben. kanla yazılan kaderin mürekkebiydim. ve kader bir kez kanı tanıdı mı, artık geri dönmez. ben bir piyonum, evet. ama yanlış anladıkları bir şey var: bazı piyonlar son kareye ulaşmak için yürümez. bazıları yürürken tahtayı yakar. bu hikâye bir kahramanlık masalı değil. bu, hayatta kalmanın bedelini ödeyenlerin hikâyesi. sessiz bırakılanların, yok sayılanların, feda edilenlerin. benim hikâyem. ve unutmayın: bir gün bir piyon karşınıza geçerse, tahtada şah’a yer kalmaz. çünkü kurban verildi sanılan şey bazen oyunun ta kendisidir... beni durdurabileceklerini sandılar. bir piyonun yürüyüşünü hesapladılar, düşeceği kareyi bile seçtiler. ama kimse bir piyonun neden yürüdüğünü sormadı. ben ileri gittim çünkü arkamda hiçbir şey yoktu. geri dönmek diye bir ihtimalim hiç olmadı. arkamda yanmış bir soy, küle dönmüş bir isim, mezarsız bırakılmış bir krallık vardı. talevler… adını fısıldamak bile yasaktı artık. ve yasaklanan her şey gibi, ben de büyüdüm. beni korkak sananlar oldu. sessizliğimi zayıflık sandılar. oysa sessizlik, beklemenin en keskin hâlidir. ben sustum çünkü konuşursam dünya çatlayacaktı. ben sustum çünkü her kelime bir kanıt, her kanıt bir infazdı. şahlar yüksekten bakmayı sever. tahtlar bunun içindir. ama yüksekte olanlar her zaman ilk düşenlerdir. ben aşağıdaydım. en kirli karelerde, en çok çiğnenen yerde. ve bu bana her şeyi öğretti. bir piyon her taşı görür. kalenin kibirli suskunluğunu, filin çapraz hesaplarını, atın sıçrayışındaki kaçışı. ve şah… şah her zaman aynıdır. korkak. çünkü kaybedecek bir şeyi vardır. benim yoktu. bu yüzden bana “kurban” dediler. oysa ben bir bedeldim. ödenmesi gereken. ertelenmiş bir hesabın son satırı. kanla yazılan kader dediler ya… kan, sadece ölümü değil, bağı da temsil eder. ben o bağdım. geçmişle gelecek arasındaki tek çizgi. koparsa her şey bitecek olan. ve ben kopmadım. oyunu bozmak için bağırmadım. taşları devirmek için acele etmedim. sadece yerimde durdum. ve durduğum yer, onların planına uymadı. işte o an anladılar. benim hedefim şah değildi. benim hedefim oyunun kendisiydi. çünkü bir düzen ancak kurallarıyla yaşar. kurallar yanarsa, düzen de yanar. ben astenia. son talev. kurban denilen şeyin yürüyebileceğini kanıtlayan piyon. ve bu hikâye burada bitmiyor. çünkü bir piyon son kareye ulaştığında… tahta artık eskisi gibi kalmaz. bazen geceleri uyanıyorum. hiçbir kâbus görmeden. çünkü kâbuslar benim için görüntü değil, hafıza. kan kokusunu hatırlıyorum. gerçek kanı değil— vaat edilmiş olanı. henüz dökülmemiş ama kader defterine çoktan yazılmış olanı. “bir kurban ver, kanla yazılsın kader.” bu cümle bana ait değildi. benden önce söylenmişti. ama ben tamamladım. çünkü kurban bendim. ben doğduğumda kimse sevinmedi. doğumlar genelde umutla karşılanır; benimki sessizlikle. adım kulağa güzel gelsin diye seçilmedi. adım saklansın diye seçildi. astenia. ağızda yumuşak, tarihte keskin. beni büyüten şey sevgi değildi. beni büyüten şey bekleyişti. her gün biraz daha ağırlaşan, omuzlarıma çöken bir gerçek. kaçamayacağım bir rolüm vardı. piyon. piyon olmak aşağılanmak değildir. piyon olmak, harcanabilir olmaktır. ve ben bununla çok erken tanıştım. şahların gözünde ben bir ihtimaldim. vezirlerin gözünde bir hesap. diğer taşların gözünde görünmezdim bile. ama ben… ben hepsini gördüm. insanlar gücün bağırdığını sanır. oysa gerçek güç fısıldar. ve bazen hiç ses çıkarmaz. sessizliğim beni masum yapmadı. beni keskin yaptı. intikam dediğiniz şey öfke değildir. öfkeli olanlar hata yapar. intikam sabır ister. zaman ister. ve birinin kendini feda etmeye hazır olmasını. ben hazırdım. çünkü talevler bittiğinde kimse ağlamadı. tarihten silindiğimizde kimse “dur” demedi. ve işte o an içimde bir şey kırıldı— acı değil, merhamet. ben affetmeyi unuttum. bilerek. oyunun karşısına geçtiğimde korkmadım. çünkü kaybedersem zaten yoktum. kazanırsam… her şey değişecekti. bir piyon son kareye ulaştığında ne olmak istediğini kendisi seçer. ben kraliçe olmak istemedim. kraliçeler de oyunun parçasıdır. ben oyunun dışına çıktım. tahtsız bir güç oldum. kuralsız bir hamle. hesaplanmamış bir son. ve şimdi şunu biliyorum: kanla yazılan kader silinmez. ama yeniden yorumlanabilir. ben astenia. kurban diye başlayan cümlenin sonuyum. ve bu sefer… sıradaki bedel ben olmayacağım. ve ben hiçbir şeyden korkmam. ölüm dahil. çünkü ölüm bana hiçbir şey vaat etmiyor. zaten alınmış bir hayattan geriye ne kalır ki? zaafım yoktur. olamaz. zaaf, kaybedecek bir şeyin varsa vardır. benim kaybedecek bir şeyim yok. beni seven yoktur. bu bir şikâyet değil. bir tespit. sevgi, tutulacak bir el ister; benim ellerim hep kanlıydı. benim sevdiğim yoktur. çünkü sevgi bağ kurar, bağlar zincire dönüşür. ve zincirler… kırıldığında iz bırakır. korkularım yoktur. karanlıkta büyüyen biri karanlıktan korkmaz. ateşin içinde doğan biri yanmaktan kaçmaz. ben sadece iki şeyde eksiğim. biri sesim. çaldılar. çünkü ses, isyan eder. çünkü ses, gerçeği yayar. beni susturduklarında güvenli olduklarını sandılar. yanıldılar. sessizlik bazen en gür çığlıktır. diğeri… bana kalsın. çünkü herkes her şeyi bilmek zorunda değildir. bazı eksiklikler söylenirse güç kaybeder. bazı boşluklar dolarsa, yıkım gecikir. ben eksik doğmadım. beni eksilttiler. ve yine de buradayım. tam. tehlikeli. hesaplanamaz. bir kurban ver, kanla yazılsın kader. o kurban bendim. ama artık kimsenin bedeli değilim. gerekirse binlerce kurban vereceğim. çünkü bu dünya merhametle değil, bedelle döner. kader kalemle yazılmaz; kan ister, sessizlik ister, vazgeçiş ister. ve ben vazgeçmeyi hiç öğrenmedim. her düşen beden, tahtada devrilen bir taştır. her akan kan, bana açılan bir yoldur. acı bir engel değil, pusuladır; beni nereye gideceğime değil, kimi yok edeceğime götürür. kimse masum değildir bu oyunda. sadece sırası gelenler vardır. ve sıra bana geldiğinde, oyunu bitirmek yerine yeniden yazmayı seçtim. andım olsun. adımı silmeye çalışanların adını tarihten kazıyacağım. kanımı alanlardan fazlasını alacağım. sessizliğimi zafer yapacağım. kader kanla yazılıyorsa, ben mürekkep olurum...

Ünlü ve başarılı doğan holdingin varisiyim varisliği sadece bir sıfat olarak düşünüyormuşum ama aslında o sıfattan fazla bir hapishaneydi bir günde bu sıfat hayatımı tutsak etmişti ama aslında bu sancılımın aksine bir tutsak değilse?

Felix evinin önündeki yavru kediyi besleyen Hwang hyunjinle tanışır.

Akçayır mahallesi, komşuluğun hala devam ettiği, birbirlerine sevgiyle bağlı, sıcak sevgi dolu bir mahalle. Bir o kadarda dedikoducu. Bu mahallenin tanınanlarından biri ise, NilPeri`ydi. Başını belaya sokmakla, açıksözlülüğü, duygusallığı ile bilinirdi. Klasik bir abimsinin arkadaşına aşık olan mahalle kurgusudur...

Uzak mesafe ilişkisi yaşayan iki kişinin zorlu yolculuğu…

"Siz onu hiç tanımadınız tabii. Bilmezsiniz kollarının arasında olmanın verdiği güveni. Öyle bir sarardı ki o kolları, o zamanlar kumral olan şu bembayaz saçlarımdan bir koku çekerdi içine, sonra yeşil gözlerime iki buse kondururdu... Ben babamın evinde, annemin dizinin dibinde küçük bir kız çocuğuyken dahi öyle huzurlu, korkusuz, güvende hissetmemiştim. Ev onun olduğu her yerdi, kollarının arasıydı, sıcak sinesiydi. Huzur, o varsa vardı. Beni öyle severdi ki hayatında hiç sevilmemişsin sen Süheyla derdim kendime. Derdim de bilmezdim işte o sevginin kıymetini. Kör, cahil, aklını kaybetmiş biriydim. Şeyda Bülbüldüm. Size hikâyeyi anlatacağım ancak bilmelisiniz ki bu hikâye benim hikayem değil. Size bir adamın hikayesinden bahsedeceğim." 🍁 "Seni Süheyla... Sadece seni... Bir seni Süheyla, bir seni. Bir seni her şeye rağmen, bir seni hâlâ... " 🦋 Ömrünü yanlış bir aşkın uğruna heba eden herkese.

Ben Asya Yıldırım; Terk edilmiş bir bebektim dünyaya geldiğimde, fakat Aynı Çatının Altında manevi abilerim ve kardeşlerim vardı. Annem bile istememişti beni, Kuzey mi sevecekti? Sevdiği kadın kimsesizdi ama haberi yoktu... *** Gerçek Ailem kurgusu olan kitabıma davetlisiniz 🫶 Asya ve Kuzey, birbiri ile nasıl tanışacak? Kitabın tüm hakları bana aittir, kopyalanması ve çalışması durumunda yasal işlem başlatılır

•Kitap 12+ yaş ve üstü için yazılmıştır.Kiss sahneleri olacaktır,dikkatli olun.• •Tüm hakları saklıdır.• Elime gazete ile sarılmış bir demet,kuru gül verdi.Gözlerim güldü,kuru gül bile benim için onun elinden elmas gibiydi.Ama aklıma takılan birşey vardı. "Güller neden kuru?" diye sordum fısıltıyı andıram bir sesle,gözlerim hala kuru güllerdeydi.Derin bir nefes alıp,cevap verdi; "Güller bir gün solup,kuruyacak.Sen ya onları saklayacaksın,yada atacaksın.Ama güller nasıl olacağını şimdiden sana gösteriyor,seni kandırmayacaklar.Onu yaşatacak olan sensin." Konunun gül ile alakası yoktu... O kuru güldü,benim onu sulayıp yaşatmamı istiyordu.Ben onu yaşatmaya tenezzül edecek miydim? Ama kuru gül,hiç iyileşmezdi ki...Sağlıklı bir gül olamazdı ki...

Aşk tesadüfleri sever mi? Eğer bu yaşadıklarımı bilmesem buna çok gülerdim. Üniversiteden yeni mezun olmuş kızımız başka bir şehire atanır ve orada yaşamaya başlar.Başına gelicekleri bilmeden...

Bir aşk ne kadar saklanabilir? Acı ne kadar gizlenilebilir?

Bazı insanlar suçlu değildir Sadece doğruyla yanlışın arasında Kalmışlar Aslı adalete yemin etmişti Onur ise gerçeğe Ve gerçeğin rengi hiçbir zaman beyaz olmadı

Ben Pera. Sadece Pera. Ama artık hayatımda, babamın beni korumak için tuttuğu koruma girdiğinden beri hiçbir şey “sadece” değildi.

Moda tasarımı okuyan Ecem dükkanının kirasını yetişmediği için Onlifans a fotoğraflarını yükler. Onunla tanışmak isteyen Samet kendini belli etmeden Ecemin hayatına girer

Bazı hakikatler vardır; kelimeler yaklaştıkça geri çekilir, cümleler çoğaldıkça anlam eksilir. Tıpkı apaçık bir haksızlığın mahkeme salonunda belgelerle, izlerle, tanıklarla kendi adına konuşması gibi… Gerçek, delilleriyle öylesine nettir ki savunmaya ihtiyaç duymaz. İşte benim kalbim de öyleydi: Kendi içimde kurulmuş bir mahkemede, aşkım çoktan hükmünü vermişti. Söze hacet yoktu; bakışlarım tanıktı, susuşlarım belge. “İzahtan varestedir” der hukuk; açıklamadan muaf, tartışmaya kapalı demektir. Benim ona yönelişim de öyleydi. Ne bir başlangıç cümlesine ihtiyaç duydu ne de uzun bir itirafa. Bir anın ağırlığında saklı kalan anlam gibi, bir denizin ancak dalmayı göze alanlara açtığı derinlik gibi… Aşkım, dikkatle bakanın görebileceği bir berraklıktaydı. Mantık susmuş, sezgi hüküm sürmüştü. Anlam, sessizlikte kristalleşmişti. Çünkü bazı duygular, kelimelerin önüne set çeker. Bir tartışmada sessiz kalan duruş, bir kararda gözlerden taşan kararlılık nasıl her şeyi anlatırsa; ben de onu sevdiğimi anlatmadım, yaşadım. Hayatın kimi anları, sözün yetersizliğini öğretir. Bir yüzleşmede bakışların konuşması, bir yanlış anlaşılmada savunmaya sığınmadan susmak, bir hedefe yürürken yalnızca eylemlerin iz bırakması… İşte benim ona âşık oluşum da o anlardandı. Açıklamaya kalkmak, bir denklemi gereksiz değişkenlerle karmaşıklaştırmak olurdu. Oysa hakikat, sade ve ağırdır; kendi ağırlığını taşır. Benim kalbim de kendi gerçeğini taşıdı. Ona âşık olmam, bir cümlenin değil bir varoluşun ifadesiydi. Konuşulmadı belki; ama her bakışta yankılandı. Söylenmedi; ama her susuşta çoğaldı. Çünkü bazı gerçekler, kelimelerle değil varlıklarıyla konuşur. Ve insan, sadece o hakikatin izini takip eder. Ben de ettim. Ve anladım ki bazı aşklar, izaha kalkışıldığında küçülür; oysa sessizlikte büyür, derinleşir, billurlaşır. Bu yüzden aşkım, açıklamadan muaftı. Tartışmaya mahal bırakmazdı. Vardı. Yeterdi. Ona âşık olmam, gerçekten de, izahtan varesteydi.

Kim olduğunu çözemedim…