"Ben sana mecburum bilemezsin Adını mıh gibi aklımda tutuyorum Büyüdükçe büyüyor gözlerin Ben sana mecburum bilemezsin İçimi seninle ısıtıyorum..."

"Söylesene Zanümar Neden Yeşillerine olan Hasretim Ayrılık Gülünden Daha Fazla Yakıyor?" "Ayrılık Gülüne Olan Hasretlik Alışılandı. Zor Olan Alıştığın Yeşillerin Kaybı..." “Ve Sana Şerefim Üzerine Yemin Ediyorum Aden Soylu Sarının Verdiği Acı Yeşilin Yanında Bir Hiç Olarak Kalacak.” Gözümden Akan Yaşı Silerken Ellerimdeki Sarı Gülü Tam Kalbimin Üstüne Bastırıp Konuşmaya Başladım. “Bende Sana Söz Veriyorum Zanyar Koral Elindeki Saat Çalışmaya Başladığında Senden Vazgeçeceğim. Hiç Var Olmamış Gibi Gidişimi Hissettirmeden...” Konuşmam Biterken Gözlerim Öfkeyle Elindeki Saati Sıkan Adamın Ellerindeydi. Öfkeliydi Çünkü İkimizde Biliyorduk O Saatin Hiç Bir Zaman Çalışmayacağını... Üzgünüm Zanümar O Saat Babanın Öldüğü Saatte Senin Ellerinde Durmuştu. Ve Senin Cesaretin O Saati Çalıştırmaya Yetmez...

Tüm hakları fikir ve sınai mülkiyet kanunları kapsamında saklıdır ve şahsıma aittir. Yaş otuz beş. Yolun yarısı eder, der Cahit Sıtkı Tarancı. Sonra devam eder. Dante gibi ortasındayız ömrün. Delikanlı çağımızdaki cevher, Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, Gözünün yaşına bakmadan gider. Şimdi yaş daha on yedi. Yolun yarısı bile değil tamamı eder. Delikanlı çağımdaki cevher, Şimdi hepten gider.

Senden büyüğüm kızım! Abin sayılırım ben senin!" demişti küçük çocuk sinirle. "Değilsin lan! Değilsin işte?" diye cırladı küçük kız. "Lan mı?" gözlerini kocaman açarak şaşkınlıkla kıza bakıyordu çocuk. Ne kadar değişik bir kızdı bu böyle! Daha sonra kaşları hızla çatıldı. Boyundan büyük lafları vardı bu bücürün. Tam konuşacakken; "Kızım ayıp! Lan denir mi?" diye çıkıştı annesi, karşısındaki çocuğun annesine mahcubiyet dolu bir bakış fırlatırken. Emre abisi "Anne bir de kızına yarmagül diyoruz diye kızıyorsun" deyip bir kahkaha savurdu. Bunu duyan küçük çocuk da gülmeye başlamıştı! Küçük kız kaşlarını çattı usulca, sinirlenmişti onlara. Hemen bir şeyler düşündü ve basit planını o an uygulamaya koydu: hem abisi hem de o gıcık çocuk alınlarına birer taş yemiş ve kahkahaları, yerini tüm mahalleye yayılan, acı bir feryada bırakmıştı... 🖤Leyla Gül & Ömer 🖤 Yarmagül adında yayınlanan ilk ve tek kitappad kitabıdır... Tamamen şahsıma aittir!

Zincirleme trafik kazası ile hastane acilinde başlayan yoğun günün ardından ilaçları kontrol etmek bir gereklilikti. Ama kimse o ilaçların gittiğinden ve gittiği yerden haberdar değildi.

"Bana uyumadan önce sayı sayma mı söylemişti ama saydıkça bir insana yaklaşabileceğimi söylememişti" Bir operasyon sonrası ağır yaralanan yüzbaşı Aras Ege Sancak ölümün kıyısından dönmüştür. Onun için sıkıcı ve boğucu geçen hastane günlerinden bir gün kapısını küçük bir kız aralar hasta olan bu küçük kız Aras Ege`nin içine dokunur. Elindeki künye`yi sahibine veren küçük kız Aras Ege`ye "uyuyamıyor musun o zaman uyumadan önce sayı say uykun gelir"demesiyle her şey başlar. Nereden bilebilirdiki sayı saymanın ilk başta hayalde olsa sonradan gerçek olan birisini Aavcı Eylül Aksoy`u vereceğini

Bence yalnızlığın rengi tek bir renk olmak zorunda değil ama en çok lacivert yakışır. Çünkü lacivert geceyi hatırlatır; her şeyin sustuğu, seslerin azaldığı, insanın kendi düşünceleriyle baş başa kaldığı anları. Siyah kadar sert değil, ama yine de içinde bir ağırlık var. Sanki “kimse yok ama ben buradayım” hissi gibi. Bir de bazen yalnızlık gri olur. Ne tam üzgün ne tam sakin… arada kalmış, donuk bir his. İnsan kalabalıkta bile yalnız hissediyorsa o griye dönüşür. Ama şunu da unutmamak lazım: yalnızlık her zaman kötü bir renk değildir. Bazen beyaz gibi de olabilir; boş ama temiz bir alan, insanın kendini yeniden duymaya başladığı yer. Benim yanlızlığım hep değişiyor yanlızlımı ne kadar hissedersem o kadar koyu bir renk oluyor yanlızlım ne kadar azalırsa daha açık bir renk oluyor.

Bu basılmış bir kitap olduğu için bazı bölümlerini okur çekmesi adına bırakıyorum, ayrıca kitabı tüm kitabevlerinde bulabilirsiniz.

Hayat bazen insanı en beklemediği anda, en dağınık haliyle yakalardı. Bir tarafta uykusuz nöbetlerin ortasında bile enerjisini kaybetmeyen, hastane koridorlarında koştururken bir yandan da gizli dünyasında kendi aşk hikayelerini yazan bir stajyer doktor... Diğer tarafta ise kameralardan, hayranlardan ve bitmek bilmeyen magazinden kaçıp soluğu hastanedeki babaannesinin yanında alan, ülkenin en popüler oyuncusu. Spot ışıklarının altındaki o kusursuz jönle saçını aceleyle toplamış, önlüğü uykusuzluktan kırışmış o zeki yazarın yolları sessiz bir hastane odasında kesişiyor. Ama bu karşılaşma, ikisinin de hayatını tam bir yaz eğlencesine çevirecek türden. Babaannesinin yaptığı o tatlı, muzip planlar, hastane koridorlarında başlayan o iddialı, eğlenceli çekimserlik ve senaryolara taş çıkaran tatlı bir tesadüf... Kalem bu sefer öyle bir aşkı yazmaya başlıyor ki, okurken içinizi sıcacık bir yaz güneşi kaplayacak! Üstelik bu hikaye sadece hastane koridorlarıyla da sınırlı kalmıyor! Sektörün acımasız kurallarından, sahte parıltılarından bunalan popüler oyuncumuz, aradığı o samimi hikayeyi ve gerçek ilhamı bu zeki yazarın kaleminde buluyor. Onu kendi dünyasına, yani setlerin ve senaryoların büyülü ama bir o kadar da karmaşık sektörüne dahil edebilmek için kolları sıvıyor. "Senin bu hikayen sadece kağıt üstünde kalmamalı," diyerek başlayan o tatlı ısrarlar, sektöre karşı mesafeli olan yazarımızı ikna etme çabalarıyla tam bir köşe kapmacaya dönüşüyor! Popüler jönümüz, onu ikna etmek ve tamamen kendi dünyasına çekmek için her yolu denerken, aralarındaki çekim de iyice alevleniyor.

Müge, kendi geçmişinin karanlığını zar zor taşırken asistan doktor olarak Dar`ül Fünun hastanesinde eğitimine başlar. Çok geçmeden kaderin onun yolunu neden bu hastaneye düşürdüğünü merak etmeye başlayacaktır çünkü ondan şifa bekleyenler sadece canlılar değildir. Müge hem insan hem de hayaletlere şifa vermek ve aynı anda kendi geçmişinin karanlığını dağıtmak zorundadır. Unutmaması gereken tek şey vardır o da Dar`ül Fünun`da gündüz insanların, geceyse ruhların konuştuğudur.

Korkuyla diz çöken o küçük kız çocuğu öldü; yerine fırtınalar estiren bir kadın geldi. On iki yaşındaydı Serap; babasının elindeki kemerin şaklayışıyla çocukluğu elinden alınan, başlık parası uğruna geleceği satılmak istenen bir "hiçti". Ama o gece, avucundaki iki altın küpe ve bir kırmızı kamyonetin kasasında başlayan o yolculuk, her şeyi değiştirdi. Yirmi yıl sonra... Köyün tozlu yollarına bu kez bir kurban olarak değil, hayat veren bir el olarak dönüyor. Üzerinde bembeyaz bir önlük, ruhunda ise iyileşmemiş yaralar... Dr. Serap, onu tanımayan babasının gözlerinin içine bakarken şu soruyu soruyor: Affetmek mi daha zordur, yoksa unutmak mı?

"Bazen bir an , bir ömre yeter..." bazen bir bakış , her şeyi değiştirir. Mihra ,yoğun bir nöbetin ortasında hiç tanımadığı bir adamla göz göze geldiğinde , bunun hayatını değiştireceğini bilmiyordu. adını bile bilmediği birine karşı hissettikleri... tesadüf müydü, yoksa kader mi ? belki de bazı hikayeler , sadece bir bakışta başlar....

Sevmeyi bilen, incitmeden, kırmadan seven adam, merhameti, şefkati ve sevgisiyle sarmalayacaktı canından çok sevdiği kadının yaralarını... Merhametine aşık olacaktı kadın adamın. Çünkü çok yakışıyordu merhamet adama... Güzel seven, merhametli adamla aşkı öğrenecek kadının hikayesi ... Leyal❤Mirza *Dilem= Gönül ilacı

Kanseri yenen Belinay`ın nükseden hastalığı sebebiyle onkoloji hastanesine yatışı yapılır, hayatta kalma ve hayattan kalma sınavı bir kere daha şartları zorlar.

Lise yıllarında kopan bağlar, yıllar sonra İstanbul`da Selis Zeren Özder`in karşısına tekrar çıktı. En son lisedeyken kalbi gerçek bir hisle çarpmıştı Selis`in. Hastaneye adım attığı an kalbinin aynı hisle çarpmasını ne o, ne de bu hisleri çocukluk yıllarında bırakmış ünlü cerrah Kamer Haktan Sardıç bekliyordu. Bazı hikâyeler yarım kalmak için yazılır.

Bu sadec bir akıl meselesi değildi

Acil serviste zaman kalple yarışır. Ama bazı yaralar vardır ki ne ilaçla ne de neşterle iyileşir. Dr. Elif Arman, başkalarının kalbine dikiş atarken kendi kalbini hep açık bırakmıştır. Dr. Kerem Yalçın ise kalbini çoktan kapattığını sanmaktadır. Bir hastane, iki doktor ve iyileşmekten korkan iki kalp… Kalbime dikiş atmadım. Çünkü bazı acılar kanamayı hak eder.

Hastaneler insanı yalnız bırakmaz. Sadece yalnızlığını görünür kılar.

Çiğdemin pisikolojik zorluklarla dolu hayatı

Bir deliler hastanesinde zorla tutulan Ophelia, çeşitli işkencelere maruz kalmıştır. Gizli bir laboratuvar inşa edilen bu hastanede deneyler yapan Dr. Victor Brown, Hayatı boyunca üstünde çalıştığı Lethe Projesini tamamlamak için denek olarak Ophelia`yı seçmiştir. Yaptığı bu seçim Ophelia`nın hayatını altüst ederken onun için bir devrimdi. Peki Ophelia bu işkenceden kurtulabilecek miydi? yoksa sonsuza kadar buna mahkum mu olacaktı? Hadi gelin ve birlikte Ophelia`nın hayatına girelim. Yepyeni bir maceraya hoşgeldiniz. !!Not: bu kitap, olay örgüsüyle ve tüm karakterleriyle tamamen hayal ürünü olup gerçeklikle hiçbir alakası yoktur!

Asistan doktor başvurusu kabul olan Lavin Ankara`ya giderken uçakta gıcık olduğu bir adamla karşılaşır ve adam ona panik atağı sırasında yardım etse de Lavin adama hala gıcıktır. Ama nereden bilecekki gittiği hastaneye Almanyadan gelen doktorun o gıcık adam olduğunu..

“Bir dizide duymuştum Şifa hemşire. Bence tam olarak bizim şu anki durumumuzu yansıtıyor. Aynen şöyle diyordu: Tamam. Evet, bu bir hata. Hata olduğunu biliyorum. Ama hayatta bazı şeylerin hem hata olduğunu bilirsin hem de tam olarak hata olduğunu bilemezsin. Çünkü hata olduğunu gerçekten öğrenmenin tek yolu o hatayı yaptıktan sonra geriye dönüp ‘evet bu bir hataydı’ demektir. Yani aslında o hatayı yapmamak daha büyük bir hatadır. Çünkü o zaman bütün hayatın boyunca o şeyin bir hata olup olmayacağını bilmeyerek yaşarsın.” Ben sessiz kaldım. Oysa konuşmaya devam etti. “Yani...” “Yanisi şu: yaşayıp göreceğiz, be hemşire. Bunun bir hata olup olmadığını zaman gösterecek.”

Altı yıl önce doğum yaptığı hastanede, bebeği karışan bir anne; Mihra İdil Gürsoy Babasının zoruyla 18 yaşında evlenmek zorunda kalan, onlarca kızdan sadece biriydi.Yağmurlu bir ekim akşamı evi terkettiğinde yanında olan tek şey karnındaki 9 aylık bebeğiydi. Çocuğunu kucağına aldıktan 6 yıl sonra,doğum yaptığı hastanenin onu arayıp çocuğunun o gün hastanede karıştığını söylediğinde hayatındaki en büyük şoku yaşamıştı. 6 yıldır oğlu olarak bildiği çocuğu,aslında onun oğlu değildi.Yıllar önce aslında bir kız çocuğu doğurmuştu. Şimdiye kadar hep karışan bebek klasikleri okuduk.Peki ya bu sefer bebeği karıştırılan bir anne okursak? "Benim anılarım,sadece yaralardan ibaretti." [2042024]

-Yaşadığı bi olaydan dolayı sesini ve konuşmayı unutan Asude, hastanede karıştırıldığını öğrenirse... -Ve yaşadığı o koskoca 18 yılın yalan olduğunu öğrenen Asude Yeni ailesine uyum sağlayayıp alışabilecek mi? Not:Çoğu Aile kitabında olduğu gibi Klasik Çocuk karışma vakası ama ilerleyen zamanlardaki bölümlerdeki kurgu şahsıma aittir... ✔️Bi anda akla gelen ve yazmayı düşündüğüm bi kurgudur...

Asistan olarak işe başladığı hastanenin yoğun çalışma temposuna ve karmaşasına alışmaya çalışan Efnan, o hastaneye geldikten kısa bir süre sonra beklenmedik bir kişiye karşı kendisini daha önce tatmadığı bir duygunun içinde bulur. Şu zamana kadar sadece kendini derslerine ve geleceğine adayan Efnan’ın inatçı ve cesur kişiliği, duygularını kontrol etmeye çalışsa da, kalbinin yönlendirdiği yol onu sürprizlerle dolu bir serüvene taşır. Sevgi, cesaret ve fedakârlıkla örülmüş bu yolculuk, onu hem kendi sınırlarını hem de gerçek duygularını keşfetmeye zorlayacaktır. Yeni bölüm yakında gelecek