Başarılı savcı Ela Yılmaz, bir mafya babasının ölümüyle sonuçlanan davayı kapatır. Ama o ölü adamın oğlu Kaan Tuna, babasının intikamını almak için Ela’nın karşısına çıkar. Onu izler, öğrenir, kandırır. Tek amacı Ela’nın hayatını mahvetmektir. Ancak Kaan, Ela’ya yaklaştıkça planları değişir. Çünkü intikam sandığı şey, aslında aşka dönüşür. Ve Ela, annesinin katilini ararken kendini bir anda hem tehlikenin hem de tutkunun ortasında bulur. Nefretle başlayan bir yolculuk, aşkla son bulur mu? Yoksa intikam, ikisini de yok edecek kadar güçlü müdür? Adı İntikamdı, nefes kesen gerilimi ve unutulmaz aşkıyla 20 bölüm boyunca sizi ekran başına kilitleyecek.

Dostunu uzağında tut. Düşmanın ile evlen. Sahte bir imza. Gerçek duygular. Ve iki güçlü ruhun birbirine sığınışı... Vera için aşk, sadece bir tehlike daha demekti. İnanç içinse Vera, hayatı boyunca aradığı fırtınaydı. Adam, kadına yaslanacak kadar güveniyordu. Kadın ise adamı yok edecek kadar kurallara bağlıydı. Kusursuz bir plan. Kusursuz bir aşk. Ve ölümcül bir bağ. Güldürecek, ürpertecek, kalbini titretecek bir hikâyeye hazır ol. Çünkü bazı aşklar, yaşamak için savaşmaya değer. İz bırakacak bir aşk için risk almaya var mısın? Komedi unsurları, ölümcül sözler içerir. Psikolojik dayanıklılığınız yoksa, geri dönün.

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Geçmişin gölgeleri, yeni bir başlangıcın üzerine çökerken Elena ve James, hem kendi acılarıyla hem de çocuklarının çatışmalarıyla yüzleşmek zorunda kalır. Ancak eski bir düşmanın beklenmedik dönüşü, her şeyi altüst eder. Thomas’ın karanlık sırları ortaya çıktıkça, aile bağları sınanır, güven sarsılır ve iki genç -Jad ve Cross- hayatta kalmak için istemeden de olsa aynı safta buluşur. Gerilim, ihanet ve fedakârlıkla örülü bu hikâyede, herkesin vereceği kararlar kaderlerini belirleyecektir.

Bir yanda geçmişin küllerinden doğan, susturulmaya çalışıldıkça daha çok bağıran Defne; diğer yanda merhameti liman baskınlarında kurşuna dizmiş, ruhu barut kokan Ateş Aras. Bu, bir aşk masalı değil; iki nefretin aynı namlu ucunda buluşma hikayesi. Birinin "itibar" dediği yerde diğeri "özgürlük" diye haykırıyor. Ama her ikisi de biliyor ki; bu evde en çok canı yanan, en çok direnendir. _________________________ "İnsanlar ne der sanıyorsun? `Koskoca mafya, zengin Ateş Aras’ın karısı neden bir kafede çalışıyor?` diye dedikodu çıkarmayacaklar mı? Benim itibarımı iki paralık mı edeceksin o önlüğü takıp?" "Sansınlar!" dedi inatla. "Bende açıklama yaparım, kimseden korkum yok." "Neyle?" dedim, sesimi iyice alçaltarak. "Neyle açıklama yapacaksın?" dedim alaylı bir tavırla. "Neyle olabilir? Ağzım var, dilim var Allah Allah! Konuşarak herhalde!" dedi diklenerek. "Biraz daha dırdır edersen," dedim, aramızdaki mesafeyi iyice kapatarak. "O ağzını sustururum Defne." Defne geri adım atmadı, aksine çenesini yukarı kaldırdı. "Ne yaparsın? Bir ağzımı bantlamadığın kalmıştı, yapsana! Hadi, sustursana beni!" Dudaklarımda tehlikeli, çarpık bir gülümseme belirdi. "Belki ben bantlamayacağım... Belki başka bir şekilde sustururum," dedim tekrar dudaklarına bakarak.

"Bir bakış, iki dünyayı sarsacak.”

Draco Malfoy her zaman acımasız olmuştur, kimsenin duygularını düşünmeyen hep kendi bildiğini yapan zorba bir insandır ve bundan keyif alıyordur. Harry ve arkadaşlarına bulaşmayı çok sever özellikle Caroline’a ondan nefret eder mudblood olması nefretini arttırıyordu, fakat bilmediği bir şey vardı geleceği…yapmam dediği şeyleri yapacağını ve nefretin arasına aşk gireceğini bilmiyordu henüz. “Acıyor mu ?” Diye sormuştu Caroline sessiz ama sakince…Draco ona bakmadı sadece kafasını yukarı kaldırdı ve gözlerini kapattı. Caroline saat geç olduğu gideceği zaman Draco konuştu sesi bir o kadar sessiz ve bir o kadar titriyordu “Caroline…bana acıyor mu diye soran ilk insansın.”

Bazı bağlar… ölümle bile kopmaz. Hazar Karayel, hayatı boyunca açıklayamadığı bir hisle yaşamıştır: Sürekli izleniyormuş gibi… sürekli birine aitmiş gibi. Kaçmaya çalıştıkça bu his daha da güçlenir. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Sancak Yalçın. Karanlığın içinden çıkan, geçmişi sırlarla dolu bir adam… Ve Hazar’ı herkesten, hatta kendisinden bile daha iyi tanıyan biri. Ama bu bir tesadüf değildir. Bu bir başlangıç da değildir. Bu… çok daha önce başlamış bir hikâyenin devamıdır. Hazar kaçtıkça, Sancak daha da yaklaşır. Gerçekler ortaya çıktıkça, korku yerini başka bir şeye bırakır. Çünkü bazı aşklar… Sevgiyle değil, takıntıyla yaşar. Ve bazı insanlar… Ne kadar kaçarsan kaç, seni bulur.

Bir babanın borçları yüzünden mahvolmuş bir kızın hayatını anlatan hikaye

Firuze ana haber spikeri olarak işini yaparken,bir gün ona ajanlık teklifi gelir görevi ünlü iş adamı olan Barçın`ı araştırmaktır lakin bu savaşla başlayan mücadele ikisinide bambaşka duygulara sürükledi; "Düşmanına bu kadar yakınsan, kalbinin sesini bastıramazsın." Bir tarafta devletin en gizli operasyonlarının kilit ismi, soğukkanlı ve kusursuz bir ajan: Firuze. Diğer tarafta iş dünyasının zirvesinde, karanlık bağlantılarıyla şehre diz çöktüren karizmatik bir iş adamı: Barçın Ateş. Büyük Bir Oyun, Tehlikeli Bir Aşk. Firuze`nin hedefi belliydi: Barçın Ateş`in imparatorluğunu yerle bir etmek. Ancak her adımda karşısında sadece bir "hedef" değil, zekasıyla ve duruşuyla onu zorlayan bir rakip buldu. Barçın ise bu gizemli kadının gelişindeki tehlikeyi seziyor ama onu yanından uzaklaştıramıyordu. Nefretle başladı, tutkuyla körüklendi. İki ezeli düşman, aynı masada karşı karşıya. Aralarındaki savaş sadece silahlarla değil, bakışlarla ve zekayla veriliyor. Kırmızı ışık yandığında tüm dünyayı durduran bu ikili, birbirlerini yok mu edecekler yoksa beraber mi yanacaklar? "Seni bitirmem gerekiyordu, seni sevmem değil."

Bundan sadece bir yıl önce biri bana diğer insanların asla göremeyeceği varlıkları göre bileceğimi söyleseydi o kişiye popomla gülerdim. çocukluğumdan beri en çok korktuğum varlık hayaletlerken ki onların var olduğunu asla düşünmememe rağmen deli gibi korkan bir kız çocuğuydum şimdi hayatımın birer parçası haline gelmeleri hem traji komik hem de çok tırstırıcıydı. Evet .. yanlış duymadınız sevgili okuyucularım hayatım geçirdiğim berbat bir trafik kazasından sonra tamamen karanlığa mahkum oldu ve ben bu karanlıktan nasıl çıka bileceğimi bir türlü bulamıyorum ..

önce savaş sonra aşk

(mafya kurgusu) 10 yaşında 2 arkadaşıyla ruh çağırır bu ruh kıza musallat olur yani nesilden nesile geçen bir lanet kıza muslallat olan ruhtan kurtulmak için istemeden evlenir. Ve evlendiği adam mafya, iri ve 2,16 boylarında. Lanet ve arkadaşları uğruna bu evliliğe boyun eğer

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

🔞 "Hani adını bilmiyorum ya ne dememi beklerdin canım, aşkım falan mı?" Ben öyle deyince dudağının kenarı yukarı doğru kıvrıldı. "Beklerdim..." Diye soluyunca donup kaldım. O sırada nefes almayı bile unutmuştum. Önümdeki adam ellerinin birini belimden alıp yanağıma koyduğunda nefes almayı unutmayı bırak burnum ve ağzım bile bu işlevi yerine getiremiyordu. Biri o nefesin benim kursağımda takılı kaldığından bir haber bir şekilde bana nefes almamı haykırıyordu. Sonra dudaklarıma bir çift dudak kapandı benim dudaklarımı kendi o yumuşacık dudakları sarıyor, o sıcacık kursakta kalmayan nefesini boğazımdan aşağıya üflüyordu... 🔪

🔞 Bir gün Ahu Melina evine gitmek için çalıştığı hastanenin otoparkına iner. Arabasına doğru yürür ve tam arabaya bineceği sırada ağzına onu nefessiz bırakan bir el kapanır. Ahu`nun gözleri yavaş yavaş kapanır. Adamlar Ahu`ya yenge diye hitap edince Ahu`nun kafası karışır ve ne olduğunu anlayamaz. Ahu`yu getirdikleri yer ise bir ameliyathanedir. Ahu`ya bu adamı ameliyat edeceksin dediklerinde Ahu ne kadar çok itiraz etsede bir işe yaramaz ve adamı ameliyat eder. Ahu işini bitirince gitmek istese bile adamlar onun gitmesine izin vermez. Ve Ahu artık hayatı boyunca o ameliyat ettiği adama ve onun herşeyine bağlanmak zorunda kalır çünkü buna mecbur bir hâle getirilir.

Bülbül ve gülün hikayesi

Hazel Alston adında yirmilerinde genç bir kadın annesiyle çıktığı yürüyüşte kaybolur ve tanımadığı bir kişi tarafından köle tüccarlarına satılır. Kölelik zindanda kelepçelerle oturmak ve işkence görmekti İçinizde köle değilseniz dışınızdaki kimliğiniz hep önemsiz bir detaydır. DARK ROMANCE

Yaş farkı vardır ❗❗ Küçük yaşta verilen bir yemin Tüm hayatını değiştirdi Ece`nin

Nera geçmişini geride bıraktığını sanıyordu. Acının, emirlerin ve karanlığın içinden çıkmıştı. Artık kendi kurallarıyla yaşıyordu. Ama bazı şeyler… insanı asla bırakmaz. Bir gece, sıradan gibi görünen bir çarpışma— her şeyi değiştirir. Kael. Onu tanımıyordur. Ama ondan korkmaz. Ve en tehlikelisi— Nera’nın ilk kez bir hedef karşısında tereddüt etmesine neden olur. Geçmiş geri dönerken, gerçekler parçalanır. Av ve avcı arasındaki çizgi silinir. Ve Nera şunu fark eder: Kaçtığını sandığı şey… hâlâ peşindedir.

Ayakta kalmak için söylenen her yalan, hayatta kalmak için kendinden verilen bir tavizdir. Bazen kurtulmak, kendi yıkıntılarında kim olduğunu unutmaktır. Kimliğini kaybetmiş bir kadının hikayesi.

Kalbinde eğer bir filiz yeşerirse onu kökünden kopartamayacağını bile bile yeşertirsin o filizi ama ya kökleri zehir saçıyorsa işte o zaman bu hayat zehirli bir iğne gibi gelir küçük bir acısı ama büyük sonuçları işte bu yolculukta bunu anlatıyor yanlışlıkla toplağa atılan bir tohumdan çıkan filiz anlaşılmadan ama büyük acılar ve sonuçlar doğaracak belkide aşk duygusunun ne olduğunu öğretecek bu hikayeyi yavaş yavaş filizlendirmeye sizde ne dersiniz (çok kaptırmamaya dikkat edin :)) (mafya kurgusudur) (Elviranın hikayesine hoş geldiniz:) İyi Okumalar :)

Yalnızlığın kimsesizlğin hiçliğin kıyısında adım adım ilerleyen Feride Meva Ahlas, mutlak gerçeğin bütün ürkünç ve doğruluğuyla Ejder denilen bir ` Mafya bozuntusu `karşılaşır. Hayatının asıl o zaman değiştiğini kimse bilmese de annesi her şeyi en başından bilmekte ve yakından tanık olmaktadır. ༺═────❦─────═༻" "Ne var kardeşim bu adamda? Ne sus sus deyip duruyorsunuz? Neden korkacakmışım?" `...` "Adım ejder , bu kadarı da yetmiyorsa diğerlerine `insan kasabı ` diye sorarsan onlar beni titrek parmaklarıyla göstereceklerdir minik serçe" 🪽 Bu kurgunun tüm hakları saklıdır. Metnin tamamı veya herhangi bir bölümü yazarın açık izni olmaksızın hiçbir şekilde çoğaltılamaz yayımlanamaz veya farklı platformlarda kullanılamaz. Aksi bir durumun tespiti halinde gerekli yasal işlemler başlatılacaktır. Bu kurguda yer alan olaylar karakterler ve davranışlar tamamen hayal ürünüdür. Anlatılan unsurların gerçek hayatla herhangi bir bağ kurulmadan yalnızca kurgu çerçevesinde değerlendirilmesi önemle rica olunur. Metinde yer alan hiçbir durum veya davranış gerçek yaşamda kabul edilebilir ya da örnek alınabilir nitelikte değildir.

Annesinin intikamını almak için Karavel ailesinin soyunu kurutmak isteyen Atalay Demirel ve esir tuttuğu ikizini Atalay Demirel`in elinden kurtarabilmek için onunla mücadele eden Ecem Karavel`in çelişkili bir hayatı. Peki ya, bu iki mücadeleci düşman birbirine âşık olursa? 🎭

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…