Dostunu yakınında tut. Düşmanınla evlen. İkisi de birbirinin sonu olabilecek kadar tehlikeliydi. Üstelik ikisi de bunun farkındaydı. Sahte bir imza. Gerçek duygular. Ve birbirine sığınmak zorunda kalan iki güçlü ruh... Vera için aşk, hayatına eklenmiş bir tehlikeden fazlası değildi. Kuralları vardı ve onları çiğnemeye hiç niyeti yoktu. İnanç içinse Vera, yıllardır aradığı o fırtınanın ta kendisiydi. Adam, kadına sırtını yaslayacak kadar güveniyordu. Kadın ise adamı yok edecek kadar kurallara bağlıydı. Başlangıçta her şey kusursuz bir plandan ibaretti. Ta ki sahte evliliklerinin içine gerçek duygular sızana kadar... Çünkü bazı planlar vardır; onları bozmak için düşmana bile âşık olmanız gerekir. Kusursuz bir plan. Kusurlu görünen bir aşk. Ve ikisini de geri dönüşü olmayan bir sona sürükleyen ölümcül bir bağ. Bu hikâyede bolca gülecek, zaman zaman ürperecek ve bazı anlarda kalbinizin hızlandığını hissedeceksiniz. Ama dikkat. Komedi unsurları, ölümcül sözler ve başınıza bela olabilecek kadar tehlikeli bir aşk içerir. Psikolojik dayanıklılığınız yerindeyse... Kapıyı açın. Çünkü bazı aşklar sadece yaşanmaz. Uğruna savaşılır. Peki sen, iz bırakacak bir aşk için ne kadar risk almaya hazırsın?

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım. Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor. Hepsini gördüm. Şehir beni gömdü. Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim. Planım basitti: Görünme. Kimseye güvenme. Neden ölmem gerektiğini öğren. Sonra o çıktı karşıma. Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı. Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum. Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı. Şimdi herkes beni başka biri sanıyor. O hariç. Ben katilimi arıyorum. O ise gerçeği. Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.

"Geçmişin yükleri ayağımda bir pranga gibiydi..."

Kalkmak �zereydim ki engel oldu: �Yar?n da seni burada g�recek miyim?� K�t� bir ?ey s�yleyecek zannederken tam tersinin ger�ekle?mesi dengemi alt�st etmi?ti. Elimde olmadan g�l�msedi?imde kendime gelmem gerekti?ini s�yleyen intikamc? taraf?ma hak verip ciddile?tim: �Sen ?imdi bana sinir olmad?n m? yani? E o zaman niye i?ini g�c�n� b?rak?p da iki saat erken geldin?�

G�zlerini �zerimde dola?t?rd?: �Hareketlerin beni taklit ediyormu? gibi gelince merak edip yan?na gelmek istedim,� Ondaki bu de?i?ime hayret ediyordum. Ben onu sinir etme hayaliyle yan?p tutu?urken iyice e?lendirmi?tim. Araf; romantik, �ekici ve cezbedici bir tav?rla sordu: �Eve geli? saatlerimi mi bekliyorsun? Nereden biliyorsun iki saat erken �?kt???m??�
...
Hikaye bitmek �zere ama yeniden d�zenledi?im i�in d�zelttik�e yeni b�l�mleri yay?nlayaca??m.

ilk kitab?m umar?m be?enirsiniz

yaz?m yanl??lar? olabilir

noktalama i?aretlerine �ok dikkat etmem

Antalya...

G�ne? her zamanki gibi ?ehri ayd?nlat?yordu. Deniz sakindi.

Ama bu ?ehirde iki aile vard? ki, onlar?n sava?? hi�bir zaman sakin olmam??t?.

Alazlar...

Y?ld?r?mlar...

Y?llar �nce d�k�len kan, iki aileyi birbirine d�?man etmi?ti. Kim hakl?yd?, kim haks?zd? art?k kimse bilmiyordu. Bildikleri tek ?ey, kar?? taraf?n affedilmeyece?iydi.

Ve bu nefret, �ocuklara bile miras kalm??t?.

~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~

+??????... ??? ??? ?????? ????

-???? ?????? ????

+?????? ????? ?????????.?

- - -

???????? ???? ???????????? ??�???? �?????? ????'??? ????, ???????? ??????? ?�???????? ???????? ???? ????? ?????'?? ???????. ????'??? ??? ??? ?????? ??????: ????????? ?? ?????????? ???????. ????? ?????'?? ?? ?????? ???????????? ???? ??? ????? ??????; ????'?? ????? ???? ????????? ?????????? ?? ??????, ??????? ?? ???????? ??? ?????? ?�??? ?�?�???????????.

- - -

?��??� ???? ???????? ?????? ?????, ?????? ?? ????? ???????????? ?????????.?

bu ilk kitab?n nas?l olur bilmiyorum umar?m be?enirsiniz

Emir, 28 yaşında. Eğlence sektörünün bilinen isimlerinden, çapkın ve bağlanmayan biri. Alisa ise en yakın arkadaşının sevgilisi. Ama her gece aynı şey tekrarlanıyor. Emir içer, içer… ve sonunda Alisa’nın kapısına dayanır. Alisa da her seferinde açar. İkisi de biliyordur bunun yanlış olduğunu. İkisi de biliyordur bir gün Can’ın öğrenme ihtimalini. Ama yine de duramazlar. Çünkü bazı yasaklar, bir kez tadıldıktan sonra bırakılamaz. Ve Emir, her seferinde aynı yere, aynı kadına, aynı suça geri döner. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir alışkanlığın, bir zayıflığın ve yavaş yavaş büyüyen bir kıskançlığın hikâyesi

Bak şimdi ne haldeyim. Sensiz en dipteyim. Sensizlik bana iyi gelmiyor..

Ipteki Bedenler Her beden bir sir taşır. Bazıları toprağa gömülür, bazıları ipte sallanır... Ama en derin sırlar, kalbin içine gömülür. Adel, geçmişini unutarak büyüdü. Ama bazı geçmişler unutulmaz, sadece saklanır. Bir gecede hayatı paramparça olurken, karşısına karanlıkla örülmüş bir adam çıkar: Akın. Kurtarıcısı mı, yoksa cellâdı mı olduğunu anlayamadan, iplerin ucu birer birer çözülmeye başlar. Aşkın, korkunun ve geçmişin gölgesinde yazılmış bu hikâyede, herkesin asılı kaldığı bir nokta vardır. Ve bazen... en çok kaçtığın, en çok ait olduğundur. Wattpad de `iPTEKI BEDENLER` adında yazılan ilk kurgudur. ・25.04.21・ © Tüm hakları saklıdır

Bazı savaşlar silah çekilmeden başlar... Alparslan ve Karahan aileleri, yıllardır kimsenin bilmediği bi olay yüzünden birbirlerine düşmalardır. Geçmişte yaşananlar, yıllar sonra çocuklarının hayatlarına da yansıyacaktır. Açelya Alparslan, babasının geçmişte bıraktığı cevaplanmamış sorularla yaşamaya alışmışken, bazı sırların sandığından çok daha karanlık olduğunu fark edecektir. Çünkü bazı insanlar hayatınıza tesadüfen girmez. Ve kimse unutmamalı ki bu dünyada Soyadı`na Sadakat herşeyden ve herkezden önce gelir. Ve çoğu zaman bazı aşklar... Tek kurşunluk mesafededir.

Küllerinin arasından yeniden doğacak olan Efsun ve onu kendi kaderine götüren Hüthüt rehberi Ateş Birkan Karaca... Gözleri intikamın ateşiyle kor olmuştu. Kalpleri ise hiç beklemedikleri bir kaderin iki farklı ruhunu birbirine bağlayacaktı.

Birbirine mecbur bırakılan iki yabancı. Biri inatçı, diğeri tahammül sınırlarını zorlayacak kadar dik başlı. Ve ikisini de aynı ateşe sürükleyen tek bir kelime, İntikam. Yıllar sonra ülkesine dönen genç kadın, ailesinin düşmanlarına karşı güç kazanmak uğruna hiç istemediği bir evliliğe mahkûm edilir. Onu bekleyen adam ise, kaybettiği kardeşinin intikamını almak için bu birlikteliği bir fırsata çevirmeye kararlıdır. Ancak hiçbir plan, iki ateşli ruhun karşı karşıya geldiğinde savrulan kıvılcımları hesap edemez. Bu evlilik; savaşacakları, direnecekleri, birbirlerine meydan okuyacakları bir arenaya dönüşür. Ve intikam için başlayan bu yolculuk, beklenmedik bir yerden –kalplerinden– çatlamaya başlar. Peki nefretle atılan imzalar, gün gelir vuslata dönüşürse… O an, kim kazanır; kim yenilir? Ateşin içine atılan iki yürek, sonunda birbirine mi yanacak, yoksa birbirini mi yakacak? Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize.

"Koşun, ağlıyor! Tepki veryor! Ağlıyor!" Günün ağarmasıyla, şiddeti yükselen bebek ağlaması yurdun her yanındaydı. Doğduğu günden bu yana ağlaması bir kez duyulmayan bu bebeğin, ilk kez böyle bir anıyla karşılaşılıyordu. Yurdun müdiresi dahil herkes başında dikilmişti, minik oğlanın. Küçüğün bakışları bütün hepsinin üzerinde gezinirken bir kadın endişeyle konuştu. "Canı yanıyor olmasın? Normalde asla ağlamazdı." Diğer kadınların tercümanı olmuşcasına herkesin başını aşağı yukarı salladığını gördü. Onunla en çok ilgilenen kadın konuştu bu sefer de. Ellerini karnında toplamasından gergin olduğu anlaşılıyordu. "Dört ayda, bir ilk. Belki de kötüye değil iyiye işarettir." Haklı olabilirdi. Müdire, olaydan bağımsız bir soru yöneltti. "Çocuğu evlat edinmek isteyen adamların dosyalarını getirir misin, Juliet?" Yanındaki genç kız anında önüne eğilip doğruldu. "Hemen, Müdire Hanım." Kız koşar adım büyük salondan çıkarken diğerleri bir süre daha bebeğe bakınmaya devam ettiler. Hafif kilolu müdire, ellerini eteğinde gezdirdikten sonra "Hepiniz işinizin başına dönün," diyerek emir verdi. Salondaki bütün kadınlar dışarı çıktığında beşiğin içindeki bebeğe daha da yaklaştı. Tam üstünde durduğunda ağlak ve kızarmış gözlerle bakıyor çocuk ona. Çıkan sesleri az da olsa kesilmişken müdirenin ağzından tek bir cümle çıktı: "Hayata hoş geldin oğlum." Kendi oğlunun bu durumlara düşeceği aklının ucundan geçmezdi. Gözleri dolduğunda, bir damla yaş düştü bebeğin yanağına. Garip bir şey olmuştu o sırada. Küçüğün ağlaması kesilmiş, gülmeye başlamıştı. Müdire gözlerini usulca açtığında gördüğü manzarayla tebessüm etti. Çok pişmandı. Yaptığı şey için çok pişmandı ancak çaresizdi. Sonuç ne olursa olsun tek bir şey değişmiyordu. O, suçsuz bebeğini değil; kendi mutluluğunu seçmişti.

Babas?n?n bor�lar? y�z�nden anla?mal? evlili?e maruz kalan do?a r�zgar ile tan???r.

Bu hikaye genel olarak ikinci oğlanı esas alır. Trabzon Sürmene çamlıdağ köyünde iki düşman aile nın oğulları İstanbullu bir kıza aşık olur bu klasik hikaye de ele alınan taraf ne esas kız ne de esas oğlan, ikinci  çocuk boran in gözünden anlatılacakdır.

🚨+1& içermektedir yoğun bir şekilde🚨 Şeytan kimseye bağlanmazdı; bağlanırsan oyunu kaybederdin. İlay Arcan, karanlığın ve zihin oyunlarının ortasında kendi kurallarını yazan bir kadındı. Yeraltı dünyasının en tehlikeli isimleri birer birer düşerken, o, babasından kalan mirası ve içindeki şeytanı kabullenerek tahtın sahibine dönüşüyordu. Geçmişin mahzenlerinde saklanan sırlar, kanla yazılmış ihanetler... ve tamamen boşaltılmış devasa bir şirketin sessizliğinde Kutay’la paylaşılan o yasak, tehlikeli tutku. Şimdi ellerinde tuttuğu o güç, sadece kapıları değil, bütün bir yeraltı dünyasının kaderini değiştirecekti. İlay, karanlığın içinde umut aramayı çoktan bırakmıştı. O artık şeytanın ta kendisiydi. Karanlık, ihtiras ve intikamın savaşına hazır mısınız?

Baz? a?klar ?stanbul�da ba?lar,
ama kader Mardin�de yaz?l?r��

Bir kad?n, bir a?a ve ge�mi?in saklad??? s?rlar�

Gazel�in kalbi Azad�a aitken,
kader onu A??r�?n yan?na getirdi.

A?k m? kazanacak, yoksa ge�mi?in s?rlar? m??

Mardinli g�zel yarim� inan sana hayran?m.???

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Almanya`nın Frankfurt eyaletinde doğup büyüyen, annesi ile yaşayan Alina, baba sevgisinden mahrumdur. Alina bebekken babası onları terk eder. Yıllar sonra annesinin ani kararı ile Türkiye`ye taşınırlar. Aynı zamanda üniversite öğrencisi olan Alina yatay geçiş ile Türkiye`de eğitimine devam eder. Gittiği okulda Aras diye bir çocukla tanışır. Aras egoist, kız düşkünü ve kötü çocuk olmasıyla tanınan okulun popüler çocuğudur. Ama aslında içinde yatan kişilik dışarıya gösterdiğinden çok farklıdır. Alina ile Aras gün geçtikçe birbirlerinin gerçek hikayelerini öğrenip aşık olurlar. Ama geçmişin izleri onları rahat bırakmaz.

Bir gece... her ?eyi de?i?tirdi. Bir ka�?r?lma, bir anla?ma ve ad? konmam?? bir sava??n ortas?nda kalan bir k?z. Beril, kendini bilmedi?i bir d�nyan?n i�inde buldu?unda tek bir ?eyden emindi: Aras Demirhan g�venilmezdi. Ama baz? insanlar tehlikedir..ve baz? tehlikeler ka�?n?lmazd?r. Bir s�zle?me imzaland?. Ama bu sadece bir evlilik de?ildi. Bu, kimin av kimin avc? oldu?unu belirleyen bir oyundu.

"Kendi g�ky�z�n� yaratamayan kad?nlar, ba?kalar?n?n kurdu?u karanl?k gecelerde ya?amaya mahk�mdur."