GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Babasının kan davası yüzünden tanımadığı bir adamla evlenen kadın Kadına aşık olacağını hesap edemeyen adamın hikayesi Ben Karan Aras Akbaran, beni sevmeyen bir kızla evlendim ama onu seveceğimi, ona aşık olacağımı düşünemedim. Onu en çok kıran, üzen ben oldum. Onun masum olduğunu düşünemedim Ama Ama sevdim. Onu her şeyden, herkesten çok sevdim. Ben onun için ölmeye bile razıyım. Yeterki o da beni sevsin... Ben Aypare Kıraç, hiç tanımadığım bir adamla babam yüzünden evlenmek zorunda kaldım. Babasından şiddet gören kadınlardan biriyim. Hiç sevilmeyen. Ama her şeye rağmen ailemi, babamı sevdim. Ve o adamı. Hiç tanımadan evlendiğim adamı da sevdim. Beni en çok o kırdı ama ben onu da sevdim...

______________________________________________ Işıkların altında başlayan aşk, bir gecede karanlığa gömülmüştü. Boran ve Lara’nın kalpleri aynı anda durduğunda, geride kalan üç minik kalp de sessizce yanmıştı sanılmıştı. Ama mucizeler bazen en derin karanlıkta doğar. Yeniden doğuşun, kardeşliğin ve sönmeyen aşkın romanı. Okuduktan sonra mum yakmak isteyeceksiniz. Üç tane. İşte üçüzlerin hikayesine hoşgeldiniz ARAS,FETİH,SONYA ______________________________________________

İntikam planından doğan bir aşk..

“Hande Yılmaz ve Boran Sayer” Bilinmezliklerin başladığı o geceden sonra bir iş görüşmesinde her şey sona erer.

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Bir katil sana aşık olursa ondan kurtulamazsın

Firuze ana haber spikeri olarak işini yaparken,bir gün ona ajanlık teklifi gelir görevi ünlü iş adamı olan Barçın`ı araştırmaktır lakin bu savaşla başlayan mücadele ikisinide bambaşka duygulara sürükledi; "Düşmanına bu kadar yakınsan, kalbinin sesini bastıramazsın." Bir tarafta devletin en gizli operasyonlarının kilit ismi, soğukkanlı ve kusursuz bir ajan: Firuze. Diğer tarafta iş dünyasının zirvesinde, karanlık bağlantılarıyla şehre diz çöktüren karizmatik bir iş adamı: Barçın Ateş. Büyük Bir Oyun, Tehlikeli Bir Aşk. Firuze`nin hedefi belliydi: Barçın Ateş`in imparatorluğunu yerle bir etmek. Ancak her adımda karşısında sadece bir "hedef" değil, zekasıyla ve duruşuyla onu zorlayan bir rakip buldu. Barçın ise bu gizemli kadının gelişindeki tehlikeyi seziyor ama onu yanından uzaklaştıramıyordu. Nefretle başladı, tutkuyla körüklendi. İki ezeli düşman, aynı masada karşı karşıya. Aralarındaki savaş sadece silahlarla değil, bakışlarla ve zekayla veriliyor. Kırmızı ışık yandığında tüm dünyayı durduran bu ikili, birbirlerini yok mu edecekler yoksa beraber mi yanacaklar? "Seni bitirmem gerekiyordu, seni sevmem değil."

❖ ── ✦ ── ❖ “Başka bir seçeneğimiz yok… Seni Rauf Yalçın’ın torunu Alaz’la evlendireceğiz.” Söylediklerini duyunca başımı bir anda kaldırdım. Şaşkınlıkla ikisine baktım. “Ne?! Şaka yapıyorsunuz değil mi?” Babam gözlerimin içine bakarak ağır bir nefes verdi. “Keşke şaka olsaydı. Ama değil.” Kulaklarıma inanamıyordum. Ailem… beni evlendiriyordu. Hem de zorla. Umutsuzca üvey anneme döndüm. Belki o beni savunurdu. “Anne…?” Yüzünde en ufak bir yumuşama yoktu. “Baban ne diyorsa o olacak.” “Ama ben—” “Rüya yeter!” Babamın sesi sertleşti. “Kararımız kesin. Bu konu kapanmıştır.” İşte o an anladım. Benim hayatım… gerçekten boka batmıştı. Yirmi dört yaşındaki Rüya Aydın’ın hayatı babası ve üvey annesi kumar yüzünden işlerini kaybedip her şeylerini yitirdiğinde altüst olur. Borçlar, çaresizlik ve açgözlülük… Onları tek bir çözüme götürür. Rüya`yı zengin bir aileye gelin vermek. Ama evlenmek zorunda olduğu adam sıradan biri değildir. Şehrin en korkulan mafya lideri… Alaz Yalçın Soğuk. Acımasız. Kalpsiz. [UYARI: Bu hikâye bazı okuyucular için uygun olmayabilecek içermektedir.] ❖ ── ✦ ── ❖

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

”Bazı borçlar parayla ödenmez, gurur gerektirir.” Sura Dinçer & Aslan Asilzade Borç batağında olan babasının geçmişteki hataları yüzünden Sura Dinçer artık Aslan Asilzadeye ait olacağını öğrendiğinde hayatı köklü bir değişime girecektir. Suranın sesi telefonunun hapörlerinde yankılanıyordu. “Baba kargo mu aldın değil mi?” Selim bey titrek bir sesle ”Evet kızım aldım” dedi. O sırada Aslan yerinde heybeti ile oturmuş konuşan baba kızı dinliyordu. Sura sevinçli bir halde ”İki hafta içinde geleceğim baba, belki sana küçük bir sürpriz yapabilirim” dedi. Selim bey önce Aslana baktı. Aslan göz ucuyla bakıp kısık sesle ”Cevap ver” dedi. Selim bey hafif hüzünlü bir ses tonuyla ”Yoksa erken mi geleceksin?” diye sordu. Sura ”Belki” dedi. ”Neden baba kızını hemen görmek istemiyor musun?” Aslan sırıttı ve ardından bir kaşını kaldırdı. “Hayır kızım vaktinden önce gelme.” Suranın artık telefonu kapatması gerekiyordu. “Kapatmam gerekiyor baba, sonra yine konuşuruz.” “Hoşçakal kızım.” Aslan son sözünü söyledi. ”Şeçimini yap Selim bey ya canın, ya kızın?” Aslan devam etti. “Ama kızın senin bir gün nasıl bir adam olduğunu öğrenmesin.” “Sen Gurursuz bir adamsın Aslan Asilzade.” “Bu hikayede kimin gurursuz olduğunu göreceğiz Selim Dinçer.”

Leyla çok güzel bir kız ve ailesi tarafından el üstünde tutulmuştur. Pusat da tek gecelik olarak görür kızları ve onları bir oyuncak gibi kullanır

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

On yıl sonra dönen bir veliaht, modern dünyaya açılan bir savaş ve asırlık bir kan davasının ortasında yeşeren tehlikeli bir aşk. Baran Karadağ için sadakat artık bir pranga, gelenek ise ölümcül bir çıkmazdır. Törenin sustuğu yerde, silahlar konuşmaya başladığında; ya köklerini söküp atacak ya da o toprağa gömülecektir.

Bal,doğada binlerce yıl bozulmaz. Çoğu bakteri hayatta kalmak ve çoğalmak için neme ihtiyaç duyar.Ama baldaki düşük su içeriği bakteri üremesini engeller.Eğer iyi korunursa bozulma tarihi yoktur. Ben,Balım…Mert’in değişiyle sadece “Bal”da Gerçek bal gibi hiç bozulmadan kalabilecek miydi?

"Zaaf insanın zayıf noktasıdır. Ve tam o noktaya basarsan, insandan geriye sadece küller kalır." 𓎤 Kana kan, dişe diş bir savaş. Ya öl. Ya da mağlup ol. Ecele son bir adım kala, bir hayatın başlayıp bittiği yer burasıydı. Hayatın, nefesinizi kesene kadar en derine sapladığı pençeleriyle durduğu o an... O tek adımın sonunda ya ölür, ya da arafta asılı kalırdınız. Gecelerin uzun, gündüzlerin kısa olduğu bir zamandı. Geceler uzundu; çünkü kabuslar o vakit çökerdi insanın üzerine. Gündüzler kısaydı; çünkü bu mahallede iyi anılara yer yoktu. Yalaz; sessizliğin içinde cayır cayır yanan, karanlığın kendisiyle yüzleştiği bir yerdi. Mehru Maral ve Korkut Mazhar. İki farklı beden... Tek bir kalp.

​Düşmanının kanını taşımak mı daha zordu, yoksa o kana aşık olmak mı? ​Rüya, hayatı boyunca tek bir gerçeğe inandırıldı: O bir kurtarıcıydı. Ancak sığınağın kapıları açıldığında, karşısında sadece düşmanını değil, aynadaki yansımasını buldu. ​Ivan Volkov. Acımasız, sarsılmaz ve Rüya’nın hayatını mahvetmek için yetiştirilmiş bir canavar. Ya da o, sadece Rüya’nın tahtına giden yoldaki en tehlikeli basamaktı. ​İki düşman soyun birleştiği o lanetli sığınakta, nefret ile arzu arasındaki çizgi kanla siliniyor. Rüya, annesinin bıraktığı o karanlık mirası temizlemeye çalışırken, düşmanının gözlerinden süzülen o tek damla yaşta boğulmak üzere. Güç, kontrol ve kimlik arasında sıkışan bu hikâyede soru nettir: Gerçek tehlike mafya mı, yoksa ondan kaçamayan kalp mi? 𝐾𝑎𝑟𝑎𝑛𝑙ı𝑘 𝑐𝑜𝑘𝑡𝑢𝑔𝑢𝑛𝑑𝑒, 𝑠𝑎𝑑𝑒𝑐𝑒 𝑒𝑛 𝑎𝑐ı𝑚𝑎𝑠ı𝑧 𝑜𝑙𝑎𝑛𝑙𝑎𝑟 ℎ𝑎𝑦𝑎𝑡𝑡𝑎 𝑘𝑎𝑙ı𝑟.

Duru ona yaklaşanı görür görmez tanıdı . Bu ezeli düşmanı Baran` dan başkası değildi. Ama sol kolunda küçük bir "simge" vardı ve bu onların ajanlarından olduğunu işaret etmektedir. Duru sessizce "Bu olmuş olamaz "diye mırıldandı. "Oldu bile"...

Adile, küçük yaşta bir örgüte satıldığı için ailesine dair hiçbir anısı kalmayan bir kadındır. ikiz kardeşi Açanay´ın kendinden yaşça büyük ve takıntılı bir erkekle yaşadığı ilişkinin ardından hayatını kaybetmesi, resmî kayıtlara intihar olarak geçer. Ancak Adile, örgütte görevden dönerken kulak misafiri olduğu konuşmalarla bu ölümün ardında karanlık bir gerçek olabileceğini sezer. Gerçeği ortaya çıkarmak için örgütten habersiz bir şekilde Açanay´ın kimliğiyle üniversiteye kayıt olur ve kardeşinin sakladığı korkularla yüzleşirken, kendi silinmiş geçmişiyle de karşı karşıya kalır.

Ev hanımı İso furtuna ve dağ keçisi Fadime Koçarinin "düşmanlık" hikayesi...

Onun gözleriyle karşılaştım, soğuktu tehlikeliydi ve fazlasıyla saklıydı. Onun kurallarına boyun eğmeyen tek kadın. Ve belki de ilk defa, birinin diz çöktürmek yerine yanında durabileceğini gösteren tek ihtimal. Ve bazı adamlar… Sevmez. Sahip olur.

Ben Ahu Bade Demirer. Mahkeme salonlarında kimseye boyun eğmedim. Ne tehditlere, ne karanlığa, ne de güce. Adalet benim silahım, soğukkanlılığım zırhım. Olcay Ataman… Yeraltının adı. Kaosun yüzü. Emir verir, korku salar, kimse ona direnemez. Ama ben… ben ondan korkmadım. Onun dünyasına adım attığımda bir şeyi öğrendim: Kaos, doğru yere dokunduğunda diz çöker. Ama kalbim başka bir ders verdi bana: Aşk… Bazen en güçlü kadın bile, kalbinin attığı yere karşı savunmasız kalır. Ve bazen en acımasız adam, bir kadının gözlerinde ilk kez yenilir. Ben Olcay Ataman. Korku salar, hükmederim… kimse bana diz çöktüremez. Ta ki o gelene kadar. Ahu Bade Demirer… Ne kaosa boyun eğdi, ne bana. Ama bir bakış, bir dokunuş… Kalbimi teslim olmaya zorladı. Kaos ve adaletin çarpıştığı yerde, bir kadın vardı… Ve ben… ilk kez diz çöktüm.Ama bunu bir tek o biliyordu.

Hazel Alston adında yirmilerinde genç bir kadın annesiyle çıktığı yürüyüşte kaybolur ve tanımadığı bir kişi tarafından köle tüccarlarına satılır. Kölelik zindanda kelepçelerle oturmak ve işkence görmekti İçinizde köle değilseniz dışınızdaki kimliğiniz hep önemsiz bir detaydır.

“Bu delilikse ben zaten deliyim. Onun için bir hiç olmaktansa cehennemi olmayı yeğlerim.” *** Liora Teniz, bir gece hayatında hiç görmediği bir adam tarafından kaçırılır. İlk ve ikinci hayatı onun ellerinde son bulur fakat yine kaçırılacağı o geceye geri dönmekten kurtulamaz. Üçüncü hayatında ise yaşayabilmek için yeraltı dünyasının frenkıranı ile sözleşmeli bir evlilik yapmak zorunda kalır. Bu kez ölmemek için öldürmeyi göze almalıdır.