Leyla çok güzel bir kız ve ailesi tarafından el üstünde tutulmuştur. Pusat da tek gecelik olarak görür kızları ve onları bir oyuncak gibi kullanır

Beril Yılmaz, güçlü ve acımasız bir mafya ailesinin liderinin kızı olarak dünyaya gelmiştir. Görünürde sert, stratejik ve kontrol sahibidir; ama içten içe özgürlük ve gerçek aşk özlemi taşır. Babası Cemal Yılmaz, Beril’in kendi yolunu seçmesine izin vermez ve onu mafya düzeninin içine sıkıştırır.Levent Kara, gizli polis olarak mafya ailesini çökertmek için görevlendirilmiştir. İlk bakışta sıradan, karizmatik ve sakin bir adam gibi görünür; ama içinde sürekli bir çatışma vardır: görev bilinci ve Beril’e duyduğu tutku arasında sıkışmıştır.Bir gece, mafya toplantısında yolları kesişir ve Beril, Levent’in gizemli tavırlarına kapılır. Aralarındaki çekim öylesine yoğundur ki, ikisi de tehlikeyi görmezden gelir. Gizli buluşmalar, yasak öpücükler ve gizli dokunuşlar, aşklarını ateşe atar; çünkü bu aşk ortaya çıkarsa ikisinin de hayatı tehlikeye girecektir.Levent’in gizli kimliği açığa çıkma tehlikesiyle karşı karşıya kalması, Beril’in güven problemleri ve mafya sağ kolu Murat Aksoy’un şüpheleri işleri daha da karmaşık hâle getirir. Beril’in en yakın arkadaşı Aslı Demir, Levent’in farklı biri olduğunu fark eder, ama Beril’e zarar gelmemesi için susmayı seçer.Dönüm noktasında Beril, Levent’in gizli polis olduğunu öğrenir. Önce ihanete uğramış gibi hisseder; ama Levent’in aşkının gerçek olduğunu fark edince, kalbini ona açar. Mafya ailesi Levent’i öldürmek ister, ancak Beril, babasına karşı çıkarak Levent’in yanında durur. Beril ve Levent, aşklarını ve özgürlüklerini korumak için birlikte hareket ederek mafya düzenini çökertir. Cemal Yılmaz yakalanır, Murat Aksoy ihaneti ortaya çıkar, ve ikisi tüm tehlikeleri atlattıktan sonra özgür bir hayata adım atar. Final sahnesi, ikisinin deniz kenarında yürüdüğü, geçmişin gölgelerini geride bıraktığı bir anla sona erer. Aşk, artık ateşe yürümek değil, birlikte yeni bir hayat inşa etmek demektir.

Lavin mira henüz yirmi yaşinda genç bir kızdır annesi uyuşturucu bağımlılığından hayatını kaybedince lavin babasını bulur.. Tanı bu esnada lavini rüyalarında görüp ona aşik olan bir adam vardır Sezar Ilgaz. Bakalım simülasyon evreninde bizi neler bekliyor

Adile, küçük yaşta bir örgüte satıldığı için ailesine dair hiçbir anısı kalmayan bir kadındır. ikiz kardeşi Açanay´ın kendinden yaşça büyük ve takıntılı bir erkekle yaşadığı ilişkinin ardından hayatını kaybetmesi, resmî kayıtlara intihar olarak geçer. Ancak Adile, örgütte görevden dönerken kulak misafiri olduğu konuşmalarla bu ölümün ardında karanlık bir gerçek olabileceğini sezer. Gerçeği ortaya çıkarmak için örgütten habersiz bir şekilde Açanay´ın kimliğiyle üniversiteye kayıt olur ve kardeşinin sakladığı korkularla yüzleşirken, kendi silinmiş geçmişiyle de karşı karşıya kalır.

-Sana her şeyi kabullenmen için bir yıl Hayatım hiç tanımadığım bir mafyaya mı adayacaktım MAFYA KURGUSUDUR YAMAN AKGÜN VE DEFNE SEÇKİN’NİN HİKAYESİDİR OKUMANIZI TAVSİYE EDERİM İLK KURGUM DEĞİL.🫀

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

______________________________________________ Işıkların altında başlayan aşk, bir gecede karanlığa gömülmüştü. Boran ve Lara’nın kalpleri aynı anda durduğunda, geride kalan üç minik kalp de sessizce yanmıştı sanılmıştı. Ama mucizeler bazen en derin karanlıkta doğar. Yeniden doğuşun, kardeşliğin ve sönmeyen aşkın romanı. Okuduktan sonra mum yakmak isteyeceksiniz. Üç tane. İşte üçüzlerin hikayesine hoşgeldiniz ARAS,FETİH,SONYA ______________________________________________

alaz ve yankinin muzede baslayan ortak hayatlari

”Bazı borçlar parayla ödenmez, gurur gerektirir.” Sura Dinçer & Aslan Asilzade Borç batağında olan babasının geçmişteki hataları yüzünden Sura Dinçer artık Aslan Asilzadeye ait olacağını öğrendiğinde hayatı köklü bir değişime girecektir. Suranın sesi telefonunun hapörlerinde yankılanıyordu. “Baba kargo mu aldın değil mi?” Selim bey titrek bir sesle ”Evet kızım aldım” dedi. O sırada Aslan yerinde heybeti ile oturmuş konuşan baba kızı dinliyordu. Sura sevinçli bir halde ”İki hafta içinde geleceğim baba, belki sana küçük bir sürpriz yapabilirim” dedi. Selim bey önce Aslana baktı. Aslan göz ucuyla bakıp kısık sesle ”Cevap ver” dedi. Selim bey hafif hüzünlü bir ses tonuyla ”Yoksa erken mi geleceksin?” diye sordu. Sura ”Belki” dedi. ”Neden baba kızını hemen görmek istemiyor musun?” Aslan sırıttı ve ardından bir kaşını kaldırdı. “Hayır kızım vaktinden önce gelme.” Suranın artık telefonu kapatması gerekiyordu. “Kapatmam gerekiyor baba, sonra yine konuşuruz.” “Hoşçakal kızım.” Aslan son sözünü söyledi. ”Şeçimini yap Selim bey ya canın, ya kızın?” Aslan devam etti. “Ama kızın senin bir gün nasıl bir adam olduğunu öğrenmesin.” “Sen Gurursuz bir adamsın Aslan Asilzade.” “Bu hikayede kimin gurursuz olduğunu göreceğiz Selim Dinçer.”

Lavin Ak, çocukluğundan beri aydınlık bir hayat sürmüştür. Arel Kara için ise durum tam tersi. Hayatının belli bir döneminden sonra hep karanlıktı ve buna sebep olan yegane kişi Lavin`in babasıydı. Arel`in bunu bilmeden Lavin ile tanışmak istemesi ile olaylar başlar...

Ezgi İdil`in kardeşi ile birlikte hiç tanımadığı 4 kişiyle Bir Ormanda mahsur kalıp yollarını kaybetmesiyle başlar her şey

Hazel Alston adında yirmilerinde genç bir kadın annesiyle çıktığı yürüyüşte kaybolur ve tanımadığı bir kişi tarafından köle tüccarlarına satılır. Kölelik zindanda kelepçelerle oturmak ve işkence görmekti İçinizde köle değilseniz dışınızdaki kimliğiniz hep önemsiz bir detaydır.

ŞAFAK AYAZ’I “Biri güneşin doğuşu kadar aydınlık, diğeri kışın en keskin soğuğu kadar sert... Antalya bu yaz, mevsimleri birbirine karıştıracak bir aşka ev sahipliği yapıyor!” Şafak Güneş, yirmi bir yaşında, neşesi cebinde, ukulelesi omzunda, adımlarıyla geçtiği her sokağa yazı getiren bir öğretmen adayıdır. Onun dünyasında her sorunun çözümü bir top dondurma, her hüznün ilacı ise yüksek sesle söylenen bir şarkıdır. Antalya’nın kavurucu sıcağında bile erimeyen tek şey, Şafak’ın bitmek bilmeyen yaşam enerjisidir. Ayaz Demir ise isminin hakkını veren, kuralları demirden, bakışları buzdan bir adamdır. Yirmi yedi yaşında, sessizliği bir sığınak, ciddiyeti ise bir zırh olarak kullanan Ayaz için hayat; sadece planlar, projeler ve kusursuz bir düzenden ibarettir. Onun dünyasında tesadüflere yer, gürültülü kahkahalara ise tahammül yoktur. Ancak güneşin doğuşuyla buzun erimesi kaçınılmazdır. Şafak, tüm sakarlığı ve cıvıl cıvıl ruhuyla Ayaz’ın o aşılmaz duvarlarına çarptığında, ortaya sadece bir aşk değil; tüm kuralları altüst eden bir fırtına çıkar. Ayaz’ın sessiz dünyası, Şafak’ın ukulelesinden çıkan notalarla sarsılırken; Şafak, hayatın sadece oyunlardan ibaret olmadığını Ayaz’ın derin bakışlarında keşfedecektir. Peki, en sert "Ayaz", bir "Şafak" vaktinin sıcaklığına ne kadar direnebilir? Begonvil kokulu sokaklarda, dondurma tadında, kalbinizi eritecek cıvıl cıvıl bir yaz masalına davetlisiniz. *** Kitabın tüm hakları bana aittir, çalınması veya kopyalanması dahilinde yasal işlem başlatılır. Keyifli okumalar...

Defne… Ülkenin en güçlü iş insanlarından birinin kızı. Güvenlikli sitelerde büyümüş, korumalarla çevrili bir hayatın içinde yaşamış. Ama bir gece, şehrin en ışıksız mahallesinde arabası bozulur. Ve korumasız kalır. Aras… Ailesiz büyümüş, sokakların büyüttüğü bir genç. Hayatta kalmayı öğrenmiş, kimseye borçlu olmadan ayakta durmayı seçmiş biri. O gece Defne’nin çığlığını duyar. Ve müdahale etmemeyi seçebilecekken… seçemez. Bir kavga. Bir kurtarılış. Ve iki farklı dünyanın çarpışması

Küçüklükten beri başlayan aşk hikâyesi sonrasında ayrılık

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

"Yine hayallere mi daldın, Deniz?" diye sordu babası masasının arkasına geçerek. Sesi kuru ve duygusuzdu. "Bugün Melis’le görüşmelisin. Babasıyla büyük bir anlaşma imzalıyoruz. Bu izdivaç, holdingimizin geleceğini garanti altına alacak. Sen sadece benim varisim değil, aynı zamanda bu ailenin yeni yüzü olacaksın." Deniz derin bir nefes alıp babasına döndü. "Baba, ben senin çizdiğin o `garantili` hayat kâğıdında bir figür olmak istemiyorum. Benim dünyam renkler, atölyeler. Benim mutluluğum senin yatırım planlarında değil." _______ _______ _______ "Yine nerelere daldın, Güneş?" diye fısıldadı yanına gelen arkadaşı Aylin öğretmen. Güneş gülümsedi. "Deniz’e doğru, Aylin. Onun yanındayken bu yemekhanenin kokusu, ailemin o ağır planları uçup gidiyor. Ama bazen korkuyorum... Bu `zalim` hayat bizi birbirimize çok görür mü diye?" Aylin elini onun omuzuna koydu. "Senin gururunu ve sevgini hiçbir sefalet boğamaz. Ama dikkatli ol Güneş; seni o Serhat’la evlendirme planları hâlâ masada duruyor."

Adaletin sessiz yüzü olan bir grup insan Bir yemin uğruna çarpışan 7 kişi... Bir gece bir umut ışığı ile sarılan bedenlerin,bu ışık için verdikleri mücadelenin hayatlarına etkisi ve bu etkiler sonucu aldıkları kararlar. Aşk imkansız işi gibi gelirken, hayatlarının merkezinde onun için can verebilecek bir vaziyete gelir.

"Neden ben atlas?" "çünkü sevmediğim ne varsa sende toplanmış gibi zıt kutuplar birbirini çeker lotus"

Umutsuzluk da bir umuttur...

Geçmiş bir yük gibi hep omuzlarındaydı insanın. Davranışlarımız amel defterimize yazıldığı gibi ruhumuza da yazılırdı. Lakin ruhumuza sadece davranışlarımız değil; hissedişimiz, bakışımız veya bakışlar... Bunların hepsi yüktü bize. Bazımız ağzında altın kaşıklı doğarken bazımız doğuştan kaybederdi her şeyi. Bazılarının doğuşu lütufken bazılarınınki lanetti. Bu bir aşk hikayesinin başlangıcı değil, bu lütuf ile lanetin savaş hikayesi. Bu dünyaya kendini kanıtlama tanıtma savaşı. Bu savaş asla bitmeyecek bir döngü. Bu hikâye biterken lanet ile lütufun meşalesini kim alır bilemeyeceğiz. Tek bildiğimiz lanetin meşalesinin aslen kime ait olduğu ve onun kime devredileceği.

“Kalbin çok hızlı atıyor bayım. Bir mermiden bile daha hızlı…” “Bende mermi etkisi yaratıyorsun demek ki…” ———————————— "Sen benim sadece bir parçam değil, sen benim her zerremsin. Her hücrem sensin. Ben tamamen senden ibaretim. Seninleyken adım gibiyim, yanıyorum. İçimde bir sen var... beni ısıtıyor hatta yakıyor. Ama seni de yakıyor." ———————————— Yalanların yaşadığı doğruların ölmeye yüz tuttuğu bir hikaye... Her şey ortaya çıkacak! Ateş`ten bu çember hepimizi yakıp yıkacak. Bizler küllerimizden doğacak olanlarız!🔥 ———————————— Hayatım bir korku filminden farksızdı zaten. Ruhum cinayete kurban gitmişti. Ama bir cinayete katilin en yakınıyla beraber tanık olmak! İşte bu her şeyin tamamen bittiği noktaydı o anda. Ama ne derler bilirsiniz `Her son bir başlangıçtır` ———————————— "Bir insan daha kaç yerden kırılabilir? Bir ruh daha ne kadar parçalanabilir? Ölü bir ruhu bile nasıl hala öldürmeye çalışabilirler!? Daha ne kadar sürecek bu eziyet, daha ne kadar çekeceğim ben bu hayatı. Dönüyor, durmuyor. Sanki beni her defasında daha da sert düşürmek için çabalıyor" diyebildim gözyaşlarımın arasında. "Düşmek bir yana dursun, ben olduğum sürece bir daha asla üzemeyecekler seni. İzin vermem buna. Parçalanmış kalbini iyileştiremem ama senin için kendi kalbimi söker takarım sana. Sen benim hem gündüzüm hem gecemsin. Ancak kalbim sende atarken ben nefes alabilirim. Sen benim her şeyimsin lan" diyerek kendine çekti beni. Sıkı sıkı sarıldı sanki bir daha hiç bırakmayacak gibi. Ona tutundum sadece. Yaşamak için aşık olduğum adama tutundum sadece. Nefes alabilmek için ona tutundum... ———————————— Tüm hakları saklıdır, bana aittir. En ufak bir parçasının, detayının (ç)alınması durumunda dava açarım, bilginize :)🪐

Otel Odası 303, geçici insanların, yarım kalmış cümlelerin ve kapısı her kapandığında başka bir hikâyeyi geride bırakan bir odanın romanı. Aynı numara, farklı hayatlar… Kimi bu odaya kaçmak için gelir, kimi unutmak için, kimi de hiç bilmediği bir gerçeği bulmak için. 303 numaralı odada zaman düz bir çizgide akmaz; geçmiş, şimdi ve “keşke”ler aynı yatakta yan yana uzanır. Bu odanın duvarları, söylenememiş sözleri dinlemiştir. Aynası, kendine bile itiraf edemeyen yüzleri görmüştür. Perdeler, sabaha karşı ağlayanları da bilir, gün doğarken gidenleri de. Ve her gelen, aslında biraz kendinden kaçarak bu kapıyı açar. Ama 303’ten çıkan kimse, geldiği kişi olarak ayrılamaz. Roman; kayıp, tutku, pişmanlık ve suskunluğun ağırlığını taşırken, insanın en savunmasız hâlinin yalnız kaldığında ortaya çıktığını fısıldar. Bir otel odasının içinde geçen bu hikâye, aslında herkesin içinde sakladığı bir odaya açılır. Bazı kapılar kilitli değildir; sadece açmaya cesaret edemeyiz.

🖤umarım begernirsiniz ilk kitabım🖤