Tutku yakar. Ateş kül ederdi. Bir Karadeniz Masalı Alev Turalı 🕯 Rüzgâr Arçil Bu hikayedeki kahramanlar ve olaylar kurgudan ibarettir.

küçücük bir kızın yıldan yıla yanında tuttuğu erkek arkadaşıyla gezer en sonunda birbirlerine açılırlar ... Evlenirler çocukları olur . Ama krallık la savaşmaları gerekir savaşırlar ama kızın annesi krallık taşır annesi erkek arkaşını görünce hayal kırıklığı ortaya çıkar...

Öykü çalışmak için İstanbul’a gider fakat başına gelecek şeyden habersizdir...

Tozlu Kayalar Serisi II. Kitap. Tozlu Kayalar-Keşkeler I kitabını okumayanlar bu kitaba başlamasınn🫶 Oy vermeyi unutmayın

Eğlencesine gizli numaradan aradiginiz kisi bir mafyaysa ve siz bunu bilmiyorsanız ? Ilerleyen gunlerde onunla karsilasmayi tahmin etmemistiniz bile

Hatırlamadığın bir aşk,seni hâlâ bulabilir mi? Liya ve Arven,aynı sorunun peşinden uçurumun kenarına sürüklenir. Belki Yine Sen, zamanın silemediklerini anlatan ve kaderin yeniden yazılabileceğine inananlar için.

Çanakkale`ye gezi olarak giden dolunay Çanakkale de kar yağma nedeniyle Çanakkale de 1 hafta mahsur kalır.mecburen bir köyde yaşayan büyük annesiyle yaşayan berkin evinde kalmak zorunda kalır . Sonra berkle yaşadığı nefretle kavgalar başlar sonra aşka dönüşür.....

Doğru insan yanlış zaman

16 yaşındaki bir genç kızın hayallerini, hayatını ellerinden almışlardı. 16 yaşında bir genç kızı kendine küstürmüşlerdi. Bunu yapanlar sadece 5 yıl ceza aldılar. Ama Efnan’ın içinde yanıp tutuşan intikam ateşi çok daha farklıydı. Onun içindeki intikamda müebbet bile yoktu. Çünkü direkt idam vardı. İntikam denildiği gibi soğuk yenen bir yemekti Efnan’a göre. Onun canını yakmışlardı. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Bir gün o acı güce dönüşecekti…

Bir emanet sözü, bir baba vasiyeti, edinilen intikam yeminleri ve susulan bir aşk… “Ona emanet edilen bir kalp… Sevmemeye yemin etmiş bir adam… Bu hikâyede en büyük günah, aşkı hissetmek.” *** ALINTI; "Hatırlamak için hiçbir manası olmayan anılara o tozlu raflarda bile yer verme Efsun. Bizim küçükken yaşadığımız anılar hatırlanmak için çokta önemli değil" Ali başını indirip Efsun`a döndüğünde onunla karşı karşıya gelmek çıkmaz sokağın tel örgüler ile kapalı olan kapısının önünde kalakalmak gibi bir şeydi. Ne üstünden atlamaya cesareti oluyordu ne de arkasına dönüp o yolu geri yürümeye mecali kalmıştı. "Neden bana bu kadar soğuk davranıyorsun Ali?" Efsun balkondan çıkmaya hazırlanan Ali`ye dayanamayıp sormuştu. İçinde bir yerlerde kafasını yoran bu düşüncelere yenik düşmek artık ağır geliyordu. "Soğuk davrandığım falan yok her zaman ki halim" Ali omzunun üstünden Efsun`a açıklayamadığı tonlarda baktı. "Babamın benim için yazdığı o defterdekileri okuduğumuz günden beri benimle konuşmuyorsun bile Ali?" Efsun Ali`nin yüzünün her bir zerresini incelerken onun mimiklerinden ne düşündüğünü çözmek istiyordu. "Ben hep böyleydim Efsun. Herkese olduğu gibi sana karşıda mesafemi korumuşumdur. Sen bir yakınlık hissettiysen bunun önüne geçmeni isterim" dedi Ali Efsun`un kirpiğine düşen kar tanesinde takılı kalarak.

"Eğer kelebek olmak istiyorsanız,önce karanlığı sevmelisiniz."

İki mafyanın yaptığı anlasmalı evlılık.. "ne istiyorsun benden?" "karım olmanı istiyorum.." Elzem yılmaz :seri katil, mafya. Demir yıldırım :mafya.. Kan, intikam, tutku, aşk, ihanet.... Birbirlerini sevıceklermıydı yoksa nefretmı edıceklerdı?

Adile, küçük yaşta bir örgüte satıldığı için ailesine dair hiçbir anısı kalmayan bir kadındır. ikiz kardeşi Açanay´ın kendinden yaşça büyük ve takıntılı bir erkekle yaşadığı ilişkinin ardından hayatını kaybetmesi, resmî kayıtlara intihar olarak geçer. Ancak Adile, örgütte görevden dönerken kulak misafiri olduğu konuşmalarla bu ölümün ardında karanlık bir gerçek olabileceğini sezer. Gerçeği ortaya çıkarmak için örgütten habersiz bir şekilde Açanay´ın kimliğiyle üniversiteye kayıt olur ve kardeşinin sakladığı korkularla yüzleşirken, kendi silinmiş geçmişiyle de karşı karşıya kalır.

Sofia küçükken sokağa bırakılmış. Kendisi bu tum zorluklara ragmen gercek ailesini bukmak icin ayaklarinin üstünde durmayi öğreniyor...

​Aynı anda doğan, beşiklerinde sözlenen Elif ve Yaman, birbirlerini kardeş bilerek büyüdüler. ​Onlar, kasabanın en iyi iki arkadaşıydı. Fakat aile büyüklerinin yıllar önce verdiği o "beşik kertmesi" sözü, üzerlerinde görünmez bir kader yükü yaratıyordu. Her geçen gün artan aile baskısı ve "Ne kadar da yakışıyorsunuz" fısıltıları, ikilinin hayatını çıkmaza soktu. ​Evlenmek zorundalar. Ancak aralarında aşk değil, yalnızca samimi bir kardeşlik sevgisi var. ​Çözüm olarak sahte bir evlilik yapmaya karar verirler: Evlenip uzaklara gidecekler ve birbirlerini özgür bırakıp gerçek aşklarına koşacaklar. ​Peki, kardeşlik sandıkları o güçlü bağ, uzak bir şehirde yan yana uyanmaya başladıklarında gerçekten kopacak mı? Yaman ve Elif, sahte bir kâğıt üzerinde başlayan bu yolculukta, yalanın ortasında gerçeği bulabilecekler mi? ​Gelenekler, görevler ve keşfedilmeyi bekleyen bir aşk üçgeni: Bir beşiğin sözüyle başlayan bu hikaye, hangi kalbin yıkımına yol açacak?

On yedi yaşındaki Polen için dünya, babasının ona hediye ettiği beyaz güllerin kokusundan ibaretti. Ta ki o kanlı 14 Şubat gecesine kadar... Bir kurşun babasını meçhul bir ambulansın içinde yokluğa mahkûm etti, bir diğer kurşun ise hayatının aşkı Arel’in zihnindeki tüm anılarını silip süpürdü. O gece sadece ışıklar sönmedi; Polen’in sığınağı olan Querencia bir mezarlığa dönüştü.

Umutsuzluk da bir umuttur...

Geçmiş bir yük gibi hep omuzlarındaydı insanın. Davranışlarımız amel defterimize yazıldığı gibi ruhumuza da yazılırdı. Lakin ruhumuza sadece davranışlarımız değil; hissedişimiz, bakışımız veya bakışlar... Bunların hepsi yüktü bize. Bazımız ağzında altın kaşıklı doğarken bazımız doğuştan kaybederdi her şeyi. Bazılarının doğuşu lütufken bazılarınınki lanetti. Bu bir aşk hikayesinin başlangıcı değil, bu lütuf ile lanetin savaş hikayesi. Bu dünyaya kendini kanıtlama tanıtma savaşı. Bu savaş asla bitmeyecek bir döngü. Bu hikâye biterken lanet ile lütufun meşalesini kim alır bilemeyeceğiz. Tek bildiğimiz lanetin meşalesinin aslen kime ait olduğu ve onun kime devredileceği.

Ben gece, gece gıbı karanlık olan... Deli dolu bir kızım ıtalyaya tatile gelmıstım orda yanlışlıkla turkıyeye donucekken yanlıs ucaga binmişim oda İtalyan mafyasının özel ucagıymıs... "bırak elleme uyusun, benim ucagıma bindiyse kalıcak..."

Gerçekler bazen öğrenildiği anda insanı özgürleştirmezdi. Bazıları insanın içine yerleşir, nefes almasını zorlaştırır, geçmişiyle bugünü aynı anda yakmaya başlardı. Miray için gerçekler tam olarak buydu. Yüzleştiği her şey, şimdi onun omuzlarında sessiz ama ağır bir yük olarak duruyordu. Kaçmaya çalıştıkça peşinden gelen, unuttuğunu sandıkça daha derine kök salan bir yük. Bu kez düşmanlar açık değildi. Bu kez savaş, görünmeyen yerlerdeydi. Miray her sabah hayatta kalmayı yeniden öğreniyor, geceleri ise uykusuzluğun içinde kayboluyordu. Onu ayakta tutan tek şey, yanından bir an bile ayrılmayan arkadaşlarıydı. Bazen bir sözle, bazen sessiz bir varlıkla Miray’ı hayata bağlamaya çalışıyorlardı. Çünkü herkes biliyordu: Miray düşerse, geriye sadece karanlık kalacaktı. Ve tam her şey bu kadar kırılganken, hayatlarına bir sır gibi giren biri vardı. Yavuz Öz. Onun gelişi, cevaplardan çok yeni sorular getirmişti. Bazı insanlar gerçeği ortaya çıkarırdı, bazılarıysa onu daha da tehlikeli hâle getirirdi. ..... Bu ikinci seridir, birinci kitabı okumak isterseniz profilimden bulabilirsiniz

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Üniversitenin ilk yılıydı. Jisung ve arkadaşları,şans esere hem aynı şehire düşmüş,hemde aynı yurda düşmüşlerdi. Bölümleri farklıydı sadece. Odasında yalnız olacağını düşünüyordu,ama gecikerek gelen üst sınıf bir üniversite öğrencisinden habersizdi. Lee Minho,tam 2 yıl sınıfta kalmış,şu anda üniveriste 2. Sınıf öğrencisiydi. Okulda pek bir arkadaşı yoktu,asabi ve gıcık olunuşuyla bilinirdi. Çok gevşek ve zorba bir öğrenciydi Minho. Kancayı taktiği insanlarla uğraşmak hoşuna gidiyordu. Zorbalığını fazla ileri düzeyde yapmıyor,kendince sınırlar belirliyordu. İkili daha ilk günden birbirleriyle anlaşamayıp nefret beslemişti. Yaşadıkları küçük atışma ve tartışmalara rağmen,başları sıkıştığı zaman mecburi birbirlerinden yardım dileniyorlardı. Jisung`un zekası ve Minho`nun gücü birleşince üstesinden gelebiliyordular çünkü. İkilinin başlangıçta ki nefreti,aslında ileride olacak aşklarını harlayan temel etkenlerden biriydi...

❛İki aslan karşı karşıya gelir, biri kral seçilemez yoksa kraliçe ölür.❜ 🕸 ❝Seni kurtların önüne attığım için benden nefret ediyor olmalısın.❞ Gözleri birkaç saniye daha bedenimde dolaştığında bunu öyle rahatça yapıyordu ki buna hakkı olmadığını düşünmek için o merceğin altında olmaktan daha güçlü bir şeye ihtiyaç vardı. ❝Sesin İpek,❞ dediğinde ismim onun asla bilmemesi ama onun ustaca eriştiği bir sır gibi, bir günah gibi tınladı bir kişinin huzursuzluğuyla üç senedir ezilen evimin salonunda. ❝Sesini duymama izin ver.❞ ❝Senden nefret etmiyorum.❞

Hilal kyk yurtundan arkadaşları ile ayrı eve çıkarlar ama başına geleceklerden habersizdir.

Ölümden korkmayan bir adam, ölmek için yalvaran kıza aşık olur... Böylece ikisinin aşkı hariç herşey katledilir. Ve ikisi de bedeninin değil ama ruhunun ölümsüzlüğe kavuştuğunu anlar.