Ana Karakterler:Ezgi, Adilcan

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

İnsan, geçmişinde yaşadığı acıları ne kadar saklayabilir? Peki ya bir gün, bütün o suskunlukların ardında saklanan gerçekler ortaya çıkarsa? Herkesin kendine göre bir hikâyesi, kimseye anlatamadığı yaraları ve içinde büyüttüğü pişmanlıkları vardır. Kimi sevgisiz bir çocukluğun izlerini taşır, kimi ailesinin hataları yüzünden hayatını yeniden kurmaya çalışır. Kimi affedemediği insanlarla aynı sofraya oturur, kimi ise unutmak için kendinden bile kaçar. Birbirinden farklı hayatlara sahip iki insanın yolları kesiştiğinde, ikisi de geçmişlerinden kaçmanın sandıkları kadar kolay olmadığını anlayacaktır. Aralarında yavaş yavaş büyüyen bir aşk, yıllardır kapalı tuttukları kapıları aralayacak; sakladıkları duygularla, kırgınlıklarla ve korkularla yüzleşmelerine neden olacaktır. Çünkü bazen insanın en büyük savaşı başkalarıyla değil, kendi geçmişiyledir. Bazı yaralar zamanla kapanır. Bazılarıysa sevilince bile acımaya devam eder.

İnsan kalbinin peşinden giderken kendini ne kadar kaybedebilir?

(Kitap 18+ ancak her bölümde 18+ öğeler bulunmuyor. Bölümleri yazarken belirticem en başta yaş sınırını.)😊

Bir gece, Bir ihanet, Bir pazarlık! Ve gitmek için çalınan bir kapı… O gece Amara’nın kaderine bir bedel biçildi. Ama hesabı yapılmayan birşey vardı. Börü Tulgar… Çünkü bazı adamlar, kuralları bozmak için doğar.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

okuyunn

Karadeniz’in kıyısında bazı sırlar denizin dibinde değil, insanların kalplerinde saklıdır.

Lara Beton, geçmişini ardında bıraktığını sanarak yeni bir hayat kurmuş, sakin ve güçlü bir kadındır. Fakat geçmişin kapıları bir kez aralandığında, kaçtığı her şey yeniden karşısına çıkacaktır.

Ali Boratav… Nam-ı diğer Fırtına.

Karadeniz’in sertliğiyle yoğrulmuş bir asker. Dışarıdan soğuk, mesafeli ve acımasız; içerideyse kimsenin görmesine izin vermediği bambaşka bir adam.

İki güçlü karakter, iki karanlık geçmiş ve cevaplanmayı bekleyen sayısız soru…

Fırtına, Lara’nın kim olduğunu çözmeye çalışırken Lara da Ali’nin ardındaki adamı görmeye başlar. Ancak aralarındaki gerilim, onları birbirlerine yaklaştırdığı kadar tehlikenin de içine çeker.

Çünkü bazı savaşlar silahla kazanılmaz.

Bazı düşmanlar uzaktan gelmez.

Ve bazı fırtınalar, insanın kendi içinde kopar.

Karadeniz’in Fırtınası başlıyor.

Antalya...

Güneş her zamanki gibi şehri aydınlatıyordu. Deniz sakindi.

Ama bu şehirde iki aile vardı ki, onların savaşı hiçbir zaman sakin olmamıştı.

Alazlar...

Yıldırımlar...

Yıllar önce dökülen kan, iki aileyi birbirine düşman etmişti. Kim haklıydı, kim haksızdı artık kimse bilmiyordu. Bildikleri tek şey, karşı tarafın affedilmeyeceğiydi.

Ve bu nefret, çocuklara bile miras kalmıştı.

~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~•~

Dilan'ın İstanbul'da kurduğu çok güzel bir hayatı vardı. Tam 20 yıldır Mardin'e ayak basmamış, geçmişini ardında bırakarak kendi hayatını yaşamıştı.

Ancak ailesinin özlemi artık ağır basıyordu. İşinden bir haftalık izin alarak doğup büyüdüğü topraklara, Mardin'e dönmeye karar verdi.

Dilan, ailesine kavuşacak olmanın heyecanıyla yola çıkarken onu nasıl bir hayatın beklediğinden habersizdi.

Oysa Mardin'de onu yalnızca özlediği ailesi değil; yıllardır saklanan sırlar, geçmişten gelen hesaplaşmalar ve hayatını tamamen değiştirecek bir berdel bekliyordu.

Bazı dönüşler eve değil, insanın kaderine olurdu...

Bazen sığınmak… en büyük tuzaktır. Bazı hayatlar kırılmak için başlar… Derin, daha çocukken her şeyini kaybetti. Ailesini, evini ve güvenini. Ama asıl kayıp, yıllar sonra başladı. Yetimhaneden sonra “yuva” sandığı ev, onun için bir hapishaneye dönüştü. Ve Derin, hayatta kalmak için susmayı öğrendi. Ta ki o geceye kadar… Bir kafede başlayan sıradan bir gün, onu hiç tanımadığı bir adamın hayatına sürükledi. Soğuk bakışlı, sessiz ve fazla doğru zamanda ortaya çıkan biri… Derin onu tanımıyordu. Ama o, Derin`nin tüm hayatını değiştirecek kadar yakından bakıyordu. Ve o andan sonra tek bir soru kaldı: Kaçtığın yer mi daha tehlikeli… yoksa sığındığın yer mi?

bir hayat ,binlerce sırlar...

AŞKLARIMMM ÇALMA LİSTESİ YAPTIM SPOTIFAYDA ONU DİNLERKEN OKUYUN MUKKK OLCAKKK SÖZ

ADI. FERİHASAL KİTAP OKURKEN💸 böyle biseydiiiyazin cikarrrr

annemin yenı biriyle evlenmesiyle hayatım tamamen degişicekti çok bilmediğim bir şehir bilmediğim bi ev ve üvey babamın 2 oğlu

Emir ve Sarp

birbirinden 2 farklı kişiilik

bu sadece başlangıçtı

pekiya nolucaktı

Efsun Alemdar, hayatını kendi bildiği gibi yaşamaya çalışan genç bir mimardır. Babasının izinden giderek tamamlamaya çalıştığı tarihi bir konak, onun için sıradan bir proje değil, geçmişine tutunmanın ve kendini kanıtlamanın bir yoludur.

Ta ki Çağan Korhan’la tanışana kadar.

Güçlü, mesafeli ve ne düşündüğünü anlamanın pek de kolay olmadığı Çağan Korhan, Efsun’un hayatına beklenmedik bir şekilde dahil olur. Bir mimari proje için başlayan iş ilişkileri, onları İstanbul’dan Mardin’e uzanan bir yolculuğa sürükler.

Efsun’un sivri dili ve bitmek bilmeyen hazırcevaplığı, Çağan’ın sakin tavrıyla karşı karşıya geldiğinde işler hiç de planlandığı gibi gitmez.

Peki ya geçmişin gölgesi, ikisinin de sandığından daha uzun olsaydı?

Geçmişin Sesi’ne hoş geldiniz.

♡ Merhaba, ben İnci!

İlk hikayem Geçmişin Sesi’nde sizlerle birlikteyim. Efsun ve Çağan’ın hikayesine eşlik etmek isterseniz okumaya beklerim.

Yorumlarınızı ve düşüncelerinizi okumayı çok isterim. Şimdiden iyi okumalar!

⚠️ Hikayede argo, küfür, silah, cinsel içerik ve şiddet unsurları bulunabilir.

İnci♡

❝Sana mahkumum.❞

❝Mahkumsun, evet bana.❞

《Dark Romance vardır》

Bengi Özen, kariyer odaklı bir muhabirdir. Ancak bir gün yaptığı bir hata onu mafya ya da başka bir tabirle tefeci olan Fetih Tuğrul Karaer`e bulaştırır.

Çünkü bu adam karanlıktır.

Ve karanlık, korkuların mezarıdır.

Geçmişinde çok yakın arkadaşlar olarak bilinen 4 arkadaşın, ihanetleri, ve çözülmeyi bekleyen olayları hala gündemdedir.
Serena okula bir yıl ara verir. Geri döndüğünde ise olayları çözmesi gerektiğini ve her şeyin tekrarlanacağından korkar.
Her şeyi değiştiren ise okula yeni gelen çocuk ''Gael'' olayları değiştirir. Serena ihanete uğradımı? Uğramadıysa doğru yolda mı?

üniversite son sınıf öğrencisi adanın İspanyol mafia anton ile karşılaşması

Dostunu uzağında tut. Düşmanınla evlen. İkisi de birbirinin sonu olabilecek kadar tehlikeliydi. Üstelik ikisi de bunun farkındaydı. Sahte bir imza. Gerçek duygular. Ve birbirine sığınmak zorunda kalan iki güçlü ruh... Vera için aşk, hayatına eklenmiş bir tehlikeden fazlası değildi. Kuralları vardı ve onları çiğnemeye hiç niyeti yoktu. İnanç içinse Vera, yıllardır aradığı o fırtınanın ta kendisiydi. Adam, kadına sırtını yaslayacak kadar güveniyordu. Kadın ise adamı yok edecek kadar kurallara bağlıydı. Başlangıçta her şey kusursuz bir plandan ibaretti. Ta ki sahte evliliklerinin içine gerçek duygular sızana kadar... Çünkü bazı planlar vardır; onları bozmak için düşmana bile âşık olmanız gerekir. Kusursuz bir plan. Kusurlu görünen bir aşk. Ve ikisini de geri dönüşü olmayan bir sona sürükleyen ölümcül bir bağ. Bu hikâyede bolca gülecek, zaman zaman ürperecek ve bazı anlarda kalbinizin hızlandığını hissedeceksiniz. Ama dikkat. Komedi unsurları, ölümcül sözler ve başınıza bela olabilecek kadar tehlikeli bir aşk içerir. Psikolojik dayanıklılığınız yerindeyse... Kapıyı açın. Çünkü bazı aşklar sadece yaşanmaz. Uğruna savaşılır. Peki sen, iz bırakacak bir aşk için ne kadar risk almaya hazırsın?

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Ben sadece huzur bulmak için kendimi sokağa atmıştım nerden bilebilirdimki asıl huzursuzluğun sokakta olduğunu

Bölğmler biraz kısa olmuş olabilir yazım yanlışım olabilir okuyanlara teşekkür ediyorum iyi okumalar…

Eflin arkadaşkarıyla DC oynarken sıra ona gelir. Nerden bilebilirdiki Rusya`nın en tehlikeli yer altı mafyasına yazacağını...

Kimi adaleti arar, kimi ise kendi kanunlarını yazar. Ama bazı sırlar, açıldıkları an ellerinizi kanatır.

idealist bir avukat Lara, masasında bulduğu o tek dosyayla hayatının en büyük kumarını oynadığından henüz habersizdi.

Dosyanın diğer ucundaki isim ise polisin dosya açmaya korktuğu, yeraltı dünyasının kural tanımaz ve tehlikeli lideri Pars'tan başkası değildi.

Zannediyordu ki bu sadece hukuki bir savaştı. Ancak gece yarısı sokaklarında yankılanan kurşun sesleri, aralanan karanlık sırlar ve tehlikeli ittifaklar ortaya çıktığında gerçeği çok geç anladı:
>
Pars'ın dünyasına giren herkes yanardı. Ve Lara, o ateşin içine kendi ayağıyla yürümüştü.Biri adaletin peşinde, diğeri ise karanlığın ta kendisi...

"Ya sen neden sümük gibi bana yapışıyorsun kızım ya!Git ötede oyna de haydi!"

"Ne diyorsun be!Farkındaysan sen sümük gibisin ben nereye gitsem peşimdesin!Bu kadar hayranımsan imza istemen yeterli canım"

"Ya bak sen şu işe?!Sanki kendisi Elizabeth anasını!"

"Kes sesini ve burdan defol!"

"Hayır bu yol seninde benim mi haberim yok acaba?"

"Bak medenice uyarıyım diyorum ama kaşınıyorsun!"

"Hadi ordan sen gel beni sineklikle ez diyorsunda ben ve vicdanım izin vermiyor işte"

"Egonun vücut bulmuş halisin."

"Sende prensessin..."

"Ne?!"

♡Ateş ve Gül♡

WhatsApp Kanalım:By Lorean