"Düşmanını baştan çıkarmaya mı çalışıyorsun?" *** "Beni eğlendirmek için hazır ol. Çünkü ödülüm sensin." ***

Kaya ve Efsun için bu düğün bir vuslat değil, açık bir savaş ilanıdır. Onlar, ortaklık adı altında birbirine zincirlenen iki düşman; zenginlik ve ihtişam içinde kurgulanmış bir hapishanenin tutsaklarıdır. İlk kural: Asla güvenme. İkinci kural: Duygularına yenilme. Ancak bu sahte evliliğin karanlık koridorlarında, nefret ile tutku arasındaki çizgi her geçen gün biraz daha bulanıklaşacaktır.

Satranç tahtasında şahı devirmek kolaydı. Ama kalbi devirmek... ölümcüldü

Hafızasını kaybetmiş bir kadın gözlerini ormanda açar. Yabancı bir adamın özel mülkünün sınırları içerisindedir. Onu buraya getiren kaybettiği zihni midir yoksa yabancı adam aslında yabancı değil midir? "Her insan, onu tanıdığın zamandaki senden ibarettir."

Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Marozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı?

Çok güzel bir hikaye,Kitap ne derseniz artık size kalmış çocukluktan gelen bir sevgi,aşkın yıllar sonra tekrar doğuşu…

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Türk kızı olan Neriman bir gün esponyol mafya kaçırır ama bilmediği bi şey vardır ama peşinde sadece bir adam yoktur mesela gizemli Azerbaycanlı adam...

•Kitap 12+ yaş ve üstü için yazılmıştır.Kiss sahneleri olacaktır,dikkatli olun.• •Tüm hakları saklıdır.• Elime gazete ile sarılmış bir demet,kuru gül verdi.Gözlerim güldü,kuru gül bile benim için onun elinden elmas gibiydi.Ama aklıma takılan birşey vardı. "Güller neden kuru?" diye sordum fısıltıyı andıram bir sesle,gözlerim hala kuru güllerdeydi.Derin bir nefes alıp,cevap verdi; "Güller bir gün solup,kuruyacak.Sen ya onları saklayacaksın,yada atacaksın.Ama güller nasıl olacağını şimdiden sana gösteriyor,seni kandırmayacaklar.Onu yaşatacak olan sensin." Konunun gül ile alakası yoktu... O kuru güldü,benim onu sulayıp yaşatmamı istiyordu.Ben onu yaşatmaya tenezzül edecek miydim? Ama kuru gül,hiç iyileşmezdi ki...Sağlıklı bir gül olamazdı ki... ♣ Selinay,çocukluğu boyunca ailesi tarafından "beyhude" yâd edilen bir kızdır. Ancak,evinin yanında bir korku evi vardır.Bu korku evinden,gece çığlık sesleri ardından sabahları da,dışarıda kan lekeleri bulunmaktadır. Bu durumu yadırgamayıp,arkadaşları ile bu korku evine giden Selinay;bu evin bir "Serial Monsters House" olduğunu nerden bilebilirdi? Bilmediğinden,o korku evindeki canavar rolündeki insanların gerçekten canavar oldugunu bilmiyordu...

Yetişkinler için uygundur Nilay su profesör doktor Atlas can ise mafya lideri

Ben Havza, ismimi duyan 14 yaşında ki küçük çocukların aklına hemen tarih dersi gelirken Havza dendiğinde benim aklıma sadece ağlayan bir kız çocuğu geliyordu. Yalnız kalan bir Havza geliyordu. Ben Havza, yalnızlıktan gelip yalnızlığa giden Havza...

Vespera, gümüş bıçağının kabzasını sıkarken sesindeki buz gibi tonu korudu: "Eğer bir kez daha benim alanıma girersen Dante, o labirentlerini kendi mezarın yaparım." Dante, karanlıkta parlayan gözleriyle ona doğru bir adım attı, aralarındaki mesafe tehlikeli derecede kısalmıştı. "Senin o kusursuz düzenin aslında sadece korkudan ibaret, Vespera. Benimle çalışırken o gümüş ipliklerin düğüm olacak ama itiraf et; hayatında hiç bu kadar canlı hissetmemiştin." Vespera cevap vermedi ama kalbinin ritmi, nefretle mi yoksa başka bir şeyle mi olduğunu anlayamadığı bir hızla çarpmaya başladı.

İlk kitabım kötü olabilir... Bir mafyanın bir kıza aşık olması ve bunu ondan saklayarak ona onu sevdiğini söylemesi ...

Adile, küçük yaşta bir örgüte satıldığı için ailesine dair hiçbir anısı kalmayan bir kadındır. ikiz kardeşi Açanay´ın kendinden yaşça büyük ve takıntılı bir erkekle yaşadığı ilişkinin ardından hayatını kaybetmesi, resmî kayıtlara intihar olarak geçer. Ancak Adile, örgütte görevden dönerken kulak misafiri olduğu konuşmalarla bu ölümün ardında karanlık bir gerçek olabileceğini sezer. Gerçeği ortaya çıkarmak için örgütten habersiz bir şekilde Açanay´ın kimliğiyle üniversiteye kayıt olur ve kardeşinin sakladığı korkularla yüzleşirken, kendi silinmiş geçmişiyle de karşı karşıya kalır.

Nera geçmişini geride bıraktığını sanıyordu. Acının, emirlerin ve karanlığın içinden çıkmıştı. Artık kendi kurallarıyla yaşıyordu. Ama bazı şeyler… insanı asla bırakmaz. Bir gece, sıradan gibi görünen bir çarpışma— her şeyi değiştirir. Kael. Onu tanımıyordur. Ama ondan korkmaz. Ve en tehlikelisi— Nera’nın ilk kez bir hedef karşısında tereddüt etmesine neden olur. Geçmiş geri dönerken, gerçekler parçalanır. Av ve avcı arasındaki çizgi silinir. Ve Nera şunu fark eder: Kaçtığını sandığı şey… hâlâ peşindedir.

Derin Erel yeraltında ki en iyi mafyalardan birisidir. Bir akşam düşmanı olan Serhat Karayel` in deposunda yaptığı baskın sonucunda hiç istemediği birisiyle düşman olmuştur. Yağız Alp Kıran. Çünkü o akşam Yağız` da o depoya baskın yapıcaktır, fakat işler hiç planlandığı gibi gitmez ve Derin istemeden Yağız` ın işini baltalar

"Korku kaybolduğunda, insana ne olur?" Dr. Livia Ardent, kendi yarattığı formül bir arkadaşının ölümüne yol açtığında her şeyini kaybetti. Şimdi önünde tek bir seçenek var: Müebbet hapis ya da yeraltı dünyasının en karanlık noktasına, Kafes`e sızmak. Ama Kafes sadece bir dövüş kulübü değil. Burası, korkunun hiç uğramadığı bir adamın kurduğu imparatorluktur. Kod adı Architect. İki yabancı. Aynı kırıklık, zıt taraflar. Aralarındaki çekim, üzerinde çalıştıkları formül kadar tehlikeli ve bir o kadar bağımlılık yapıcı. Burası Kafes. Burada kimse özgür değil, ama herkes kendini özgür sanıyor.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Yıllardır gözü şarap hariç kimseyi görmeyen bora ve boradan nefret eden şarap Bu aşk karşılık bulacak mı? Şarap ve boranın evliliğine sizi davet ediyorum Şarabın tüm inkarlarına karşı çıkan bora lazanabilecek mi Ne derler bilirsiniz, aşkı uğruna savaşanlar asla kaybetmez #borap !EĞLENCE AMAÇLI YAZILMIŞTIR!

En beklenmedik zamanda her an, her şey olabilir

"Han Jisung,nasıl bu kadar gevşek olabilirsin?!" "Ama baba!-" "Cezalısın,şato sınırları dışına yanında benim görevlendirdiğim şövalye olmadan çıkman yasak!" "Ama ya,ben o meymenetsiz herifle-" "Han Jisung,odana!!"

Gaziantep ve Trabzon Aynı Projede; . . Trabzon’un yeşilinden kopup Gaziantep’in güneşten kavrulmuş taş sokaklarına düşen Azil için bu atama, sadece bir görev değil; yabancısı olduğu bir dünyanın sessiz çığlığıydı. O, tebeşir tozuyla barışı anlatmaya çalışırken; Taşkınan ve Darlıca aileleri arasındaki nefret, şehri bir mengene gibi sıkıyordu. Yeşil, iki aile arasındaki kanı durduracak bir "bedel" olarak kurban seçildiğinde; ya susup o topraklara gömülecek ya da tek sığınağı olan o yabancı gölgeye, Azil’e kaçacaktı. Şimdi Gaziantep’in suskun toprakları, imkansız bir aşka şahitlik ediyor. Ama unutulmamalıdır ki; "Kimse sınanmadığı aşkın masumu değildir..."

Bu hikaye genel olarak ikinci oğlanı esas alır. Trabzon Sürmene çamlıdağ köyünde iki düşman aile nın oğulları İstanbullu bir kıza aşık olur bu klasik hikaye de ele alınan taraf ne esas kız ne de esas oğlan, ikinci  çocuk boran in gözünden anlatılacakdır.

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Defne… Ülkenin en güçlü iş insanlarından birinin kızı. Güvenlikli sitelerde büyümüş, korumalarla çevrili bir hayatın içinde yaşamış. Ama bir gece, şehrin en ışıksız mahallesinde arabası bozulur. Ve korumasız kalır. Aras… Ailesiz büyümüş, sokakların büyüttüğü bir genç. Hayatta kalmayı öğrenmiş, kimseye borçlu olmadan ayakta durmayı seçmiş biri. O gece Defne’nin çığlığını duyar. Ve müdahale etmemeyi seçebilecekken… seçemez. Bir kavga. Bir kurtarılış. Ve iki farklı dünyanın çarpışması