“Bazı zarflar kaderin mühürlenmiş halidir.” Sayra Demiralp, bir zamanlar ışıltılı salonların, kristal avizelerin ve baba korumasının içindeydi. Şimdi, kitapçı raflarında bir hayat arıyor; geçmişiyle geleceği arasında sıkışıp kalan yirmi yaşında bir kız… Annesi kayıp, babası ölü, hayalleri yarım. Ama kaderin rengi bazen vişne çürüğüne bürünür. Bir yağmur gününde eline tutuşturulan bir zarf, onu İstanbul’un en karanlık köşelerine, Karataş Malikanesi’ne götürecek. Ve orada onu bekleyen adam; Giray Karataş… Soğuk, sessiz, tehlikeli. Babasının mirası kadar keskin ve kanla çizilmiş bir geçmişin varisi. Giray ve Sayra… İki farklı karanlığın çocukları. Biri intikamı öğrenmiş, diğeri onu anlamaya çalışan. Aralarındaki bağ nefretle başlar, ama aşkla nereye varacaklarını ikisi de bilmez. “Vişne Çürüğü”, aşkın en derin tonuna boyanmış bir intikam ve hayatta kalma hikâyesi. Kanla yazılmış sırlar, geçmişten taşan acılar ve ölümle flört eden bir tutkunun romanı.

Herşey bir ölüm ile başladı ve durmadan devam etti

Rüya, sıradan bir hayat yaşadığını sanırken bir gecede Rus mafyasının korunaklı duvarları arasına çekilir. Ona misafir denir; korunur, izlenir, sınırları çizilir. Ancak bilmediği bir şey vardır: Bu evde misafirlik diye bir şey yoktur. Ivan, kontrol etmeye alışık olduğu dünyasında Rüya’yı bir tehdit değil, saplantı hâline getirir. Onu öldüremeyecek kadar bağlı, serbest bırakamayacak kadar sahiplenicidir. Takıntılı bir mafya lideri tarafından adım adım şekillendirilen kız, zamanla gerçeği fark eder—kendisini esir alan adam, onu yok edemeyecek kadar saplantılıdır. Güç, kontrol ve kimlik arasında sıkışan bu hikâyede soru nettir: Gerçek tehlike mafya mı, yoksa ondan kaçamayan kalp mi?

"Sana mahkumum." "Mahkumsun, evet bana." Bengi Özen, kariyer odaklı bir muhabirdir. Ancak bir gün yaptığı bir hata onu Mafya ya da başka bir tabirle tefeci olan Fetih Tuğrul Karaer`e bulaştırır. Çünkü bu adam karanlıktır. Ve karanlık korkuların mezarıdır.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Hilal kyk yurtundan arkadaşları ile ayrı eve çıkarlar ama başına geleceklerden habersizdir.

Gençliklerinin ritmiyle dans eden bir grup arkadaş: Fayaz, Hazar, Heva, Emre ve Ecrin. Lunapark geceleri, kahkahalar, ilk aşkların heyecanı ve dostluğun sıcaklığı... Ta ki geçmişin gölgeleri kapıyı çalana kadar. Fayaz’ın kalbi kırılır, ama ritim durmaz. Öfke doğar, intikam büyür. Çünkü bazı aşklar, bazı dostluklar, ateşte bile yanmaz. Kırık Ritimler… aşkın, kaybın ve intikamın ritmi. Ve o ritim, sonsuza dek çalmaya devam eder.

Yeni okul, Yeni başlangıç...ama Sahra için bu,savaşın ortasına düşmek demekti. İki renk,iki taraf,iki dünya Siyahlar ve Beyazlar Siyahların lideri Karan Beyazların lideri Rüzgar İkiside aynı kişiye bağlanırsa veya aşık olursa? Herkes bir yere ait olmalıydı,olmak zorundaydı O hariç. "Tarafını seç ya da yok ol" Ama Sahra kimsenin rengi olmadı,kimsenin rengini seçmedi. O kendi rengini yarattı: Grileri. Ama gri olmak özgürlük değildi. Sessizlikti. Ve sessizliğin bir bedeli vardı. Sahra okula adım attığında, ondan önce griyi seçmiş bir kız çoktan ölmüştü. Bir not. Bir kolye. Ve kimsenin yüksek sesle konuşamadığı gerçek ve yarım kalan cümleler... Bu hikayede herkes bir şey biliyor. Ama kimse her şeyi söylemiyor. Ve Sahra, asıl sorunun, kime güveneceği değil, kime asla güvenmemesi gerektiği olduğunu anlıyor.

Karşı komşum Kenan, erotik romanlar yazıyordu. Ben sadece ona pasta götürmeye gitmiştim... Ama kendimi bir romanın başrolü olarak buldum. Ta ki başka biri o hikâyeyi yeniden yazmak isteyene kadar.

"Pardon ama ben seni tanımıyorum" dedim "Ama ben seni tanıyorum güzelim" dedi sinirle "Nerden ben senin güzel olmak" dedim "Türkçeyide katlettin beni ettiğin gibi" hayır olamaz düştüm.

“Serçeler ağladığında ölürlermiş. Ben seni bir serçenin gözyaşı kadar seviyorum, Şirin.” Ferhat Hürkıran, gençliğinden beri Şirin Birsen’e âşıktı. Şirin ise bu büyük sevginin ve etrafında dönen oyunların farkında bile değildi. Günün birinde Ferhat’ın kardeşi Nalan, görüş gününde onu görmek için cezaevine gitti. Küçük bir tesadüf sonucu Şirin de Nalan’la birlikte oradaydı. Şirin, o gün Ferhat’ı gördüğünde içinde bir şeylerin uyandığını hissetti. Ama kader, bu sevdayı kolay bırakmayacaktı. Çünkü sınanan bir sevda, ebediyete kadar sürer…

Bazı insanlar ölmeden önce bir isim fısıldar. Benimkini. Onları tanımıyorum. Ama ölüm beni tanıyor. Aras, ölmek üzere olan insanların sesini duyan biri. Ben ise adını bilmediğim bir düzenin tam ortasındayım. Her ölüm yeni bir soru bırakıyor. Her fısıltı beni biraz daha ona yaklaştırıyor. Beni uyaran herkes aynı şeyi söylüyor: “Uzak dur.” Ama bazı bağlar seçilmez. Bazı dokunuşlar yasaktır. Ve bazı şehirler, aşkı da ölümü de affetmez. Çünkü bana dokunursa… ölürler.

Geçmiş bir yük gibi hep omuzlarındaydı insanın. Davranışlarımız amel defterimize yazıldığı gibi ruhumuza da yazılırdı. Lakin ruhumuza sadece davranışlarımız değil; hissedişimiz, bakışımız veya bakışlar... Bunların hepsi yüktü bize. Bazımız ağzında altın kaşıklı doğarken bazımız doğuştan kaybederdi her şeyi. Bazılarının doğuşu lütufken bazılarınınki lanetti. Bu bir aşk hikayesinin başlangıcı değil, bu lütuf ile lanetin savaş hikayesi. Bu dünyaya kendini kanıtlama tanıtma savaşı. Bu savaş asla bitmeyecek bir döngü. Bu hikâye biterken lanet ile lütufun meşalesini kim alır bilemeyeceğiz. Tek bildiğimiz lanetin meşalesinin aslen kime ait olduğu ve onun kime devredileceği.

Liva, hayatının tam ortasında sıkışıp kalmış, umutsuz ve hayata karşı küstah bir genç kadındır. Öyle ki, en büyük dileği bir mafya tarafından kaçırılmak ve bu boktan hayattan kurtulmaktır. Ta ki, o dilek gerçekleşene kadar... Bir gece, Mafya grubu DARBE`nin üyesi Diren`in yaptığı basit bir hata yüzünden, Liva kendini tehlikeli bir suç örgütünün mesajlaşma grubunda bulur. Orada, soğukkanlı lider Barlas`ın planlarını, grubun abisi Evren`in zekâsını, sessiz tetikçi Aras`ın tehditkârlığını ve komik Rüzgar`ın gevezeliğini öğrenir. Liva`nın varlığı, grubun operasyonunu tehlikeye atınca, Barlas`ın emri kesindir: Küçük hanım ortadan kaldırılacak. Fakat Liva, bu tehlikeli oyuna boyun eğmek yerine, onları tehdit etmeyi ve kurallarını hiçe saymayı tercih eder. Kapısına dayanıp onu almaya gelenlere dudaklarına gloss sürerek meydan okurken, o sert adamlara tek bir gerçeği fısıldar: "Bir kadına ne yaparsanız yapın, o her zaman parlamaya devam eder." Şimdi, hayatının en büyük dileği gerçekleşti. Ama Liva, bir kurban değil, bu karanlık dünyanın kraliçesi olmaya ne kadar hazır?

Sadece kafa dağıtmak için gelmişti Minho... Nereden bilebilirdi bir Barman`a âşık olacağını...? Angst

21. Yüzyıldayız kaldı mı hala??? Bu Coğrafyada kanla yazılan kaderler.... Biz bozabilir miyiz.... Asra ve Karan`ın acı ve kanlı kaderlerine ortak olmaya hazır mısınız? #Aşiret #AsKar #Zoraki #Kanlı kaderler #Çaresizlik

"sen benim dneynoy svet`ımsın eşsiz güzel karım karanlık bataklığıma vuran gün ışığısın" diyen karşımdaki gri gözlerin sahibine herkes biat ederken o bana herkesin önünde biat ediyordu

Hafızanı kaybedersen Sana kim olduğunu söyleyenlere inanırsın Onlar bana beni sevdiklerini söylediler ama gerçeği hatırladığımda en korkunç şey yaşadıklarım değildi, hepsine inanmış olmamdı benim asıl dönüşümüm burada başlıyordu en büyük sorum "neden?" Di ve ben tek başımaydım.

Dostunu uzağında tut. Düşmanın ile evlen. İkisi de birbirinin sonu olabilecek kadar tehlikeliydi. İkisi de bunun farkında değildi. Sahte bir imza. Gerçek duygular. Ve iki güçlü ruhun birbirine sığınışı... Vera için aşk, sadece bir tehlike daha demekti. İnanç içinse Vera, hayatı boyunca aradığı fırtınaydı. Adam, kadına yaslanacak kadar güveniyordu. Kadın ise adamı yok edecek kadar kurallara bağlıydı. Kusursuz bir plan. Kusursuz bir aşk. Ve ölümcül bir bağ. Güldürecek, ürpertecek, kalbini titretecek bir hikâyeye hazır ol. Çünkü bazı aşklar, yaşamak için savaşmaya değer. İz bırakacak bir aşk için risk almaya var mısın? Komedi unsurları, ölümcül sözler içerir. Psikolojik dayanıklılığınız yoksa, geri dönün.

Bazı hükümdarlar taç taşır, bazıları da kaderini. Yüzünü örten maske, bir gizleniş değil; zamanın çizdiği bir huduttur. Onun ardında duran, hükmü sesinde değil suskunluğunda taşıyan bir iradedir. Taht, ona verilmiş bir yükseliş değildir. Her gün yeniden omuzlanan bir yüktür. Ama o, yükü taşırken eğilmez; çünkü eğilen sırt, hükmü kaybeder. Zaman bedenine dokunur, iradesine değil. Sessizlik içinde büyüyen bir kudret vardır onda; gürültüye ihtiyaç duymayan, tanıklıkla yetinen bir güç. Yazgısını hep bildiğini sanan kral kaderin ona asla sunamayacağı bir armağanla tanışır Ama o bu armağanı bir keder olarak görür Bu gerçekten bir keder mi ? Yoksa armağan mı ? (Bu hikayede geçenler tamamen hayal ürünüdür benzerlikler tamamen tesadüfidir !!)

Tutku yakar. Ateş kül ederdi. Bir Karadeniz Masalı Alev Turalı 🕯 Rüzgâr Arçil Bu hikayedeki kahramanlar ve olaylar kurgudan ibarettir.

Bazen bir insanın sessizliği, bir dünyanın çığlığıdır. Bir çocuk, bir anne, bir silah… Ve yıllar sonra susarak yaşamaya mahkûm bir adam. Aras, geçmişin gölgesinde nefes almayı unuttuğunda, bahar yeşili gözleriyle bir kadın ona yeniden yaşamı hatırlatır. Ama bazı mahkûmiyetler parmaklıklarla değil, vicdanla örülür. Affetmenin ve affedilmenin sınırında, iki yabancının yolu gökyüzünün altında kesişir. Kimi susarak yaşar, kimi konuşarak ölür… Ve bazen, özgürlük gökyüzünün altında değil kalbin derinliklerinde saklıdır.

Bir buçuk yılın ardından ilk atamasını gerçekleştirmek üzere İstanbul Ruh Ve Sinir Hastalıkları Hastanesine gider lakin hastalardan gelen yardım çığlıklarına ya kulak tıkayacaktı ya da kurtaracaktı? Bu yolda geçmişin acısını taşırken içinde yeşemeyen başlayan sevdadan bir haberdi.

Ölümden korkmayan bir adam, ölmek için yalvaran kıza aşık olur... Böylece ikisinin aşkı hariç herşey katledilir. Ve ikisi de bedeninin değil ama ruhunun ölümsüzlüğe kavuştuğunu anlar.

“Bazı anılar silinir… Ama bazı insanlar, hafızadan değil kalpten çıkar.” “Ben seni hiç unutmadım. Sen de hatırlayacaksın.”