______________________________________________ Işıkların altında başlayan aşk, bir gecede karanlığa gömülmüştü. Boran ve Lara’nın kalpleri aynı anda durduğunda, geride kalan üç minik kalp de sessizce yanmıştı sanılmıştı. Ama mucizeler bazen en derin karanlıkta doğar. Yeniden doğuşun, kardeşliğin ve sönmeyen aşkın romanı. Okuduktan sonra mum yakmak isteyeceksiniz. Üç tane. İşte üçüzlerin hikayesine hoşgeldiniz ARAS,FETİH,SONYA ______________________________________________

Yolda giderken bir anda bir adamın bana kitaptan yapılmış 4 adet gül verdiğinde neye uğradığımı şaşırmıştım ama bizim yolumuz bu kitap gülleri ile devam edecekmiş...

Anna yeni taşındığı mahallenin ilk gününde tanınan çocuk Adrian ile tanışır. Anna ilk başlarda Adrianı görmezden gelmek istesede zamanla aralarında tuhaf bir kimya olduğunu anlamaya başlar..

Şehir uyanırken bir düzen sessizce sarsıldı. Yekta Kara artık yok. Ne bir çığlık duyuldu, ne de bir çatışma yaşandı. Her şey bir an kadar hızlı, bir gölge kadar sessizdi. Arkasından gelinen tek bir hamle ve yarım kalan bir hayat... Şimdi geriye sadece boş bir koltuk kaldı. Soğuk. Sessiz. Bekleyen. O koltuk artık sadece bir makam değil, gücün ve ihanetin merkezinde duran bir sınav. Kan bağı mı kazanacak, yoksa daha güçlü olan mı öne çıkacak? Çünkü bu masada soyadı yetmez. Zayıf olan tutunamaz.Hata yapan ayakta kalamaz. Taht bir varis bekliyor. Ama o koltuğa oturan kişi yalnızca lider olmayacak, dengeleri değiştirecek. Ve herkes biliyor... Hiçbir şey eskisi gibi kalmayacak.

Elira Soren, 16 yaşındayken babasının hafızasının silindiğini öğrenir. Babanın hafızasını kaybetmesine neden olan şey ona yaptıklarını işkenceler ve trajik olaylardır. Elira babasını tanıyor ve onu hâlâ babası olarak görüyor Elira bir türlü gücünü toplayıp babasının karşısına ben kızınım diye geçemez bu onu dahada duygusal ama bir o kadarda hırslı biri yapmıştır. Babası Elira`yı hatırlamıyor, kendi hayatını yeniden kurmuş ve başka bir aileye yönelmiştir. Bu durum, Elira`yı hem yaralı hem de öfke dolu bir genç kadın hâline getirmiştir. Elira, babasının hafızasını kaybetmesine sebep olan Aris Pars`ı tanır ve onun hayatına sızmak için yıllarca plan yapar. Yedi yıl boyunca buz pateni öğrenir ve en iyi patenci olur; ama bu yetenek sadece bir spor başarısı değil, aynı zamanda Aris pars ile partner olup yakın olmak ve zayıf noktalarını keşfetmek için bir araçtır. Aris Pars, karizmatik, soğukkanlı ve mafya bağlantıları olan bir genç adamdır. Annesi geçmişte Elira`ın babası -Taylan- tarafından bir operasyonda ele geçirilip öldürülmüştür. Babası bunu fırsat bilip oğlunu kendi karanlık işler dünyasına itmiştir. Elira`nın gerçek niyetinden habersizdir ve onu sadece yetenekli ve gizemli bir partner olarak görür.

Bundan sadece bir yıl önce biri bana diğer insanların asla göremeyeceği varlıkları göre bileceğimi söyleseydi o kişiye popomla gülerdim. çocukluğumdan beri en çok korktuğum varlık hayaletlerken ki onların var olduğunu asla düşünmememe rağmen deli gibi korkan bir kız çocuğuydum şimdi hayatımın birer parçası haline gelmeleri hem traji komik hem de çok tırstırıcıydı. Evet .. yanlış duymadınız sevgili okuyucularım hayatım geçirdiğim berbat bir trafik kazasından sonra tamamen karanlığa mahkum oldu ve ben bu karanlıktan nasıl çıka bileceğimi bir türlü bulamıyorum ..

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

"Baba…” dedi Kardelen. Bu kez sesi çıktı. Ama çok kısıktı. Adam bir saniye durdu. Mendili arabanın kaputuna bıraktı Sonra arkasını döndü. Ve aksayarak yürümeye devam etti. Kardelen o an bağırmadı. Ağlamadı. Sadece baktı. Çünkü yedi yaşındaki bir çocuk babasının onu orada ölüme terk edip gidebileceğine inanmaz. Ama o gitti. Hemde arkasın da bir can bırakarak gitti..

Aylin yeni taşındığı yere yabancı hisseden bir kızdır. Okuldaki sessizliği çok derindi. Attığı takip isteğini kabul eden Arda’yla mesajlaşmaya başlamıştır. Fakat Arda kendi geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır…

Elzem on dört yaşında asker babasının büyük bir oyun yüzünden asker yengesini öldürmesine şahit olur. Yengesini canından çok seven amcası karısının ölümünden sonra abisi ve ailesine düşman olur ve onları ölürür. Lakin Elzem onun elinden kaçmağı başarmıştır. Kaçdığı zaman onu bulan adam evlatlık alır ve hâlâ peşinde olan amcasından saklamak için ismini değiştirerek Londraya gönderir. On yıl sonra artık tehlike olmadığını düşünerek Türkiyeye gelen Elzem bu sefer şimdiye kadar tanımadığı üvey abisiyle tanışır. Ve amcasının şimdi de peşinde olduğunu öğrenir. Elzem bu sefer ölümden nasıl kurtulacak? Kutayı gerçekten de tanımıyor mu? Peki Kutay aslında kim? Okuyup görelim...

Sadece ben ve sen ama bir başkası değil anladinmi beni minik kuş

"Yine hayallere mi daldın, Deniz?" diye sordu babası masasının arkasına geçerek. Sesi kuru ve duygusuzdu. "Bugün Melis’le görüşmelisin. Babasıyla büyük bir anlaşma imzalıyoruz. Bu izdivaç, holdingimizin geleceğini garanti altına alacak. Sen sadece benim varisim değil, aynı zamanda bu ailenin yeni yüzü olacaksın." Deniz derin bir nefes alıp babasına döndü. "Baba, ben senin çizdiğin o `garantili` hayat kâğıdında bir figür olmak istemiyorum. Benim dünyam renkler, atölyeler. Benim mutluluğum senin yatırım planlarında değil." _______ _______ _______ "Yine nerelere daldın, Güneş?" diye fısıldadı yanına gelen arkadaşı Aylin öğretmen. Güneş gülümsedi. "Deniz’e doğru, Aylin. Onun yanındayken bu yemekhanenin kokusu, ailemin o ağır planları uçup gidiyor. Ama bazen korkuyorum... Bu `zalim` hayat bizi birbirimize çok görür mü diye?" Aylin elini onun omuzuna koydu. "Senin gururunu ve sevgini hiçbir sefalet boğamaz. Ama dikkatli ol Güneş; seni o Serhat’la evlendirme planları hâlâ masada duruyor."

Tutku yakar. Ateş kül ederdi. Bir Karadeniz Masalı Alev Turalı 🕯 Rüzgâr Arçil Bu hikayedeki kahramanlar ve olaylar kurgudan ibarettir.

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Sadece zamanı gelmiştir. Mira, hayatını kendi kurallarıyla yaşamaya çalışan bir hukuk öğrencisidir. Geleceği bellidir: okulunu bitirmek, kendi ayakları üzerinde durmak ve kimseye bağlı kalmamak. Atlas Meriç Kara ise genç yaşta kurduğu şirketle adını duyurmuş, mesafeli ve kontrolü elden bırakmayan bir adamdır. İnsanlara değil, mantığa inanır. Yolları bir ödül töreninde yalnızca bir anlığına kesişir. Bir bakış… ve unutulması gereken bir an. Fakat ailelerinin aldığı tek bir karar, hayatlarını geri dönüşü olmayacak şekilde değiştirir. İstemeden başlayan bir evlilik, Söylenmeyen duygular, Geçmişin gölgesi ve yavaşça kırılan duvarlar… Bazen insan kalbini seçmez. Bazen kalp, yolu çoktan seçmiştir. Ve bazı hikâyeler… yıldızlara kadar uzanır.

“Ne borcu?” dedim. Gittikçe korkmaya başlamıştım. “Boş ver orasını. Benim sana bir can borcum vardı. Ben bunu annenin canını almayarak ödüyorum. Sen de abimin kanı için benimle evleniyorsun.” Bu adam ciddi miydi? Ne demek bana can borcu vardı ve ne demek onunla evleneceğim? Hangi birine şaşıracağımı bilemiyordum.

"Bazı lekeler suyla çıkmaz, kalbe bulaşır." Mine’nin en büyük hayalleri, Buğra’nın motorundan sıçrayan çamurla bir sabah vakti mahvoldu. Mine o günü bir son sanıyordu; oysa bu, hayatını ellerinde tutan adamla başlayacak tehlikeli bir oyunun ilk saniyesiydi. Biri kelimelerin gücüne inanıyordu, diğeri ise duygularını sert bir zırhın ardına gizlemişti. Bir yayınevinin soğuk duvarları arasında başlayan bu zoraki ortaklık, ya ikisini de iyileştirecek ya da geçmişin karanlık mürekkebinde boğacaktı.

Bazı bakışlar masum değildir. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. O evliydi. O, aşka kapalıydı. Aralarında sadece bir bakış vardı… Ama o bakış, ikisinin de hayatını ateşe vermeye yetti. Kaçmaları gerekiyordu. Mantık susmadı. Vicdan susmadı. Ama kalp çoktan yanmaya başlamıştı. Suçluluk, tutku, özlem ve vazgeçememe arasında sıkışan iki insan… Yanlış zamanda doğru kişiye âşık olmak mümkün mü? Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir yangın hikâyesi. Ve bazı yangınlar… Kül olmadan sönmez.

Abisi eski uyuşturucu baronunun sahibi peki ya o

🖤umarım begernirsiniz ilk kitabım🖤

Sevdiği bir insanı kaybetmek insanın içinde derin yaralar bırakırdı. Zaman geçtikçe intikam bu yaraları kanatır ve akan her kan insanın kendi benliğini unutmasına yol açardı.

Hayat tercihlerinden ibarettir.` derler. Ama öyle değildir çoğu zaman.. Hayat başına gelenlerdir. Ve hayalini kurduğun hayattan ziyade senin dışında gelişen olaylardır...

AŞEKA "Sen daha iğne tutmayı biliyor musun ki bana emir veriyorsun küçük hanım?" " Benim hastanemde, benim kurallarım geçer Komutan Bey. Sizin emirleriniz ancak o barut kokulu dağlarda yankılanır, burada değil!" Diyarbakır’ın sert ayazında, kaderin sarmal bir sarmaşık gibi ördüğü iki hayat... Asena Göktürk; beyaz önlüğünün saflığını Diyarbakır’ın tozlu yollarına taşımış, idealist ve genç bir doktor. Dokunduğu her yarayı iyileştirmeye çalışırken, kendi kalbinde açılacak olan o derin yarıktan habersizdir. Naifliğinin altında sakladığı o pençeler, sadece hayat kurtarmak için değil, kendi özgürlüğü için de çıkacaktır ortaya. Baran Karay; Pars Timi’nin sivri dilli, disiplin abidesi ve ruhu barutla yoğrulmuş komutanı. Onun için hayat, siyah ve beyazdan; dost ve düşmandan ibarettir. Ta ki o gece yarısı, yaralı bir askerini bir polikliniğin kapısından içeri taşıyana ve o inatçı, güzel doktorla burun buruna gelene kadar. Aşeka; bir ağacı kökünden tepesine kadar saran, bazen onu boğan ama asla bırakmayan o kadim sarmaşık. Asena ve Baran, birbirine dolandıkça ya birbirlerinin nefesini kesecekler ya da bu kaosun içinde yeni bir hayat yeşertecekler. Biri yaşatmak için yeminli, diğeri ise vatan için ölmeye hazır. Barut kokusunun çiçek kokusuna karıştığı, emirlerin sustuğu ve sadece kalplerin konuştuğu o yerde; Aheşka’nın dalları çoktan kaderlerini birbirine bağladı. "Sert bir kayaya çarptın doktor hanım. Ama bilmediğin bir şey var; o kaya, o sarmaşığın dalları arasında un ufak olmaya çoktan razı." *** Kitabın tüm hakları bana aittir, kopyalanması ve çalınması durumunda yasal işlem başlatır Keyifli okumalar...

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Takıntılı, bir Mafya, bir kıza bağımlı hale gelmiştir, onu sürekli arayıp rahatsız eder ona zaafı vardır, bu adam Murat Karan, Dilek`e dokunan kişileri ya öldürür ya döver cok hassastir bu konuda Dilek kendi halinde işine giden bir kizdir ama gecenin bir yarışı aynı gizli numarayı görünce korkar açmakta tereddüt eder, mesajlar ve aramalar son bulmaz arkadaşlarından bile gizler bu durumu.