Zülal Yılmazer tarafından oluşturulmuştur.

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Büyük mafyanın tek aşkı Kenan Yıldız ve Ravza Ay 🌙⭐ İşte Ay ve Yıldız o gece birleşti

Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

Satranç tahtasında şahı devirmek kolaydı. Ama kalbi devirmek... ölümcüldü

Eli yüzüme dokunduğunda bütün bedenim donmuş gibi oldu, nefesim kesildi. Dudaklarıma doğru eğildi ve sıcak nefesi tenime değerken, alçak bir sesle fısıldadı: "Artık sadece...ben kokacaksın." (Bölümler fazla uzun değil sıkılmazsınız. 1000`e yakın)

"Yine hayallere mi daldın, Deniz?" diye sordu babası masasının arkasına geçerek. Sesi kuru ve duygusuzdu. "Bugün Melis’le görüşmelisin. Babasıyla büyük bir anlaşma imzalıyoruz. Bu izdivaç, holdingimizin geleceğini garanti altına alacak. Sen sadece benim varisim değil, aynı zamanda bu ailenin yeni yüzü olacaksın." Deniz derin bir nefes alıp babasına döndü. "Baba, ben senin çizdiğin o `garantili` hayat kâğıdında bir figür olmak istemiyorum. Benim dünyam renkler, atölyeler. Benim mutluluğum senin yatırım planlarında değil." _______ _______ _______ "Yine nerelere daldın, Güneş?" diye fısıldadı yanına gelen arkadaşı Aylin öğretmen. Güneş gülümsedi. "Deniz’e doğru, Aylin. Onun yanındayken bu yemekhanenin kokusu, ailemin o ağır planları uçup gidiyor. Ama bazen korkuyorum... Bu `zalim` hayat bizi birbirimize çok görür mü diye?" Aylin elini onun omuzuna koydu. "Senin gururunu ve sevgini hiçbir sefalet boğamaz. Ama dikkatli ol Güneş; seni o Serhat’la evlendirme planları hâlâ masada duruyor."

•Kitap 12+ yaş ve üstü için yazılmıştır.Kiss sahneleri olacaktır,dikkatli olun.• •Tüm hakları saklıdır.• Elime gazete ile sarılmış bir demet,kuru gül verdi.Gözlerim güldü,kuru gül bile benim için onun elinden elmas gibiydi.Ama aklıma takılan birşey vardı. "Güller neden kuru?" diye sordum fısıltıyı andıram bir sesle,gözlerim hala kuru güllerdeydi.Derin bir nefes alıp,cevap verdi; "Güller bir gün solup,kuruyacak.Sen ya onları saklayacaksın,yada atacaksın.Ama güller nasıl olacağını şimdiden sana gösteriyor,seni kandırmayacaklar.Onu yaşatacak olan sensin." Konunun gül ile alakası yoktu... O kuru güldü,benim onu sulayıp yaşatmamı istiyordu.Ben onu yaşatmaya tenezzül edecek miydim? Ama kuru gül,hiç iyileşmezdi ki...Sağlıklı bir gül olamazdı ki... ♣ Selinay,çocukluğu boyunca ailesi tarafından "beyhude" yâd edilen bir kızdır. Ancak,evinin yanında bir korku evi vardır.Bu korku evinden,gece çığlık sesleri ardından sabahları da,dışarıda kan lekeleri bulunmaktadır. Bu durumu yadırgamayıp,arkadaşları ile bu korku evine giden Selinay;bu evin bir "Serial Monsters House" olduğunu nerden bilebilirdi? Bilmediğinden,o korku evindeki canavar rolündeki insanların gerçekten canavar olduğunu bilmiyordu...

Firuze ana haber spikeri olarak işini yaparken,bir gün ona ajanlık teklifi gelir görevi ünlü iş adamı olan Barçın`ı araştırmaktır lakin bu savaşla başlayan mücadele ikisinide bambaşka duygulara sürükledi; "Düşmanına bu kadar yakınsan, kalbinin sesini bastıramazsın." Bir tarafta devletin en gizli operasyonlarının kilit ismi, soğukkanlı ve kusursuz bir ajan: Firuze. Diğer tarafta iş dünyasının zirvesinde, karanlık bağlantılarıyla şehre diz çöktüren karizmatik bir iş adamı: Barçın Ateş. Büyük Bir Oyun, Tehlikeli Bir Aşk. Firuze`nin hedefi belliydi: Barçın Ateş`in imparatorluğunu yerle bir etmek. Ancak her adımda karşısında sadece bir "hedef" değil, zekasıyla ve duruşuyla onu zorlayan bir rakip buldu. Barçın ise bu gizemli kadının gelişindeki tehlikeyi seziyor ama onu yanından uzaklaştıramıyordu. Nefretle başladı, tutkuyla körüklendi. İki ezeli düşman, aynı masada karşı karşıya. Aralarındaki savaş sadece silahlarla değil, bakışlarla ve zekayla veriliyor. Kırmızı ışık yandığında tüm dünyayı durduran bu ikili, birbirlerini yok mu edecekler yoksa beraber mi yanacaklar? "Seni bitirmem gerekiyordu, seni sevmem değil."

“Seni tutuklasam mı öpsem mi bilemiyorum Karan.” “Bence öp,dedektif.”

Bazı aşklar şifadır bazıları ise zehir, ve bazen hayatta kalmak için o zehri içmen gerekir

ŞAFAK AYAZ’I “Biri güneşin doğuşu kadar aydınlık, diğeri kışın en keskin soğuğu kadar sert... Antalya bu yaz, mevsimleri birbirine karıştıracak bir aşka ev sahipliği yapıyor!” Şafak Güneş, yirmi bir yaşında, neşesi cebinde, ukulelesi omzunda, adımlarıyla geçtiği her sokağa yazı getiren bir öğretmen adayıdır. Onun dünyasında her sorunun çözümü bir top dondurma, her hüznün ilacı ise yüksek sesle söylenen bir şarkıdır. Antalya’nın kavurucu sıcağında bile erimeyen tek şey, Şafak’ın bitmek bilmeyen yaşam enerjisidir. Ayaz Demir ise isminin hakkını veren, kuralları demirden, bakışları buzdan bir adamdır. Yirmi yedi yaşında, sessizliği bir sığınak, ciddiyeti ise bir zırh olarak kullanan Ayaz için hayat; sadece planlar, projeler ve kusursuz bir düzenden ibarettir. Onun dünyasında tesadüflere yer, gürültülü kahkahalara ise tahammül yoktur. Ancak güneşin doğuşuyla buzun erimesi kaçınılmazdır. Şafak, tüm sakarlığı ve cıvıl cıvıl ruhuyla Ayaz’ın o aşılmaz duvarlarına çarptığında, ortaya sadece bir aşk değil; tüm kuralları altüst eden bir fırtına çıkar. Ayaz’ın sessiz dünyası, Şafak’ın ukulelesinden çıkan notalarla sarsılırken; Şafak, hayatın sadece oyunlardan ibaret olmadığını Ayaz’ın derin bakışlarında keşfedecektir. Peki, en sert "Ayaz", bir "Şafak" vaktinin sıcaklığına ne kadar direnebilir? Begonvil kokulu sokaklarda, dondurma tadında, kalbinizi eritecek cıvıl cıvıl bir yaz masalına davetlisiniz. *** Kitabın tüm hakları bana aittir, çalınması veya kopyalanması dahilinde yasal işlem başlatılır. Keyifli okumalar...

Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Marozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı?

Verka`nın yanında bir kadınla içeri girmesini beklemiyordum. "Verka bir gelir misin?" Başını sallayınca beraber mutfağa doğru ilerledik. "Evimize getirdiğin kadın kim?" "Evimize mi ? Burası benim evim. Hem sen bana ne hakla hesap soruyorsun," diye bana çıkışında ben de ona çıkmıştım. "Karınım ya hani!" "Sadece bir anlaşmadan ibaresinin. Bana hesap sormakta koynumdaki kadınlara karışmakta sana düşmez." Doğruydu. Acıtmaması gerekiyordu ama acıtmıştı işte. Ama onun daha büyük bir sorunu vardı. Çünkü artık ben de onun gibi davranacaktım.

Salona girdiğimde tüm yüzler bana döndü.Bazıları şaşkın hareleri ile bu kadar önemli bir toplantıyı neden bozduğumu düşünüyor,bazıları ise zaten böyle birşeyin olacağından haberdar oldukları için sessizce yapacağım hamleleri bekliyordu.Kimse ses çıkarmaya cüret etmiyordu. Masada oturan yüzlere teker teker bakarken bir yandan da baş köşesinde oturmuş ve arkası bana dönük Genel Başkan Vekil Hazarden`e doğru yürümeye başladım.Arkasını dönüp bir kere bile bakmamıştı.Aramızdaki mesafe sıfırlandığında,yavaşca eğilerek kulağına fısıldadım. "Ops, sei stato beccato!"İ İrkilmiş,bir kaç saniye yakalanma`nın verdiği korkuyu tatmış, yavaş yavaş titrmeye başlamıştı.Bunu ben hariç kimse göremiyor ve hissedemiyordu.İnsanların üzerinde bıraktığım etkiyi görmek oldukça hoşuma gidiyordu.Kuyumu kazmak ne demek birazdan öğrenecekti.Dudaklarım bu görüntü karşısında yavaşça iki yana kıvrıldı. Dudağımdaki sırıtış ile birlikte irislerimi diğer baş köşede oturmuş beni izleyen boş harlere çevirdim. Baransel Ferhunzade,kaşları belli belirsiz çatılmıştı.Kemikli yüzü kasılmıştı.Koyu kahverengi gözleri ne kadar boş bakıyor olsa da bu yaptıklarım onu bir hayli şaşırtmıştı.Gözleri önce kırmızı ruj ile boyanmış dudaklarıma kaydı,yüzümün her zerresini dikkatle izledi.Bakışlarımı ifadesiz,boş bakan harelerden çekip,gözlerimi titreyen bedene çevirdim.Kimse`den çıt çıkmıyordu.Ölüm sessizliği bu olsa gerekti.Parmaklarım yavaşça önümdeki korkak bedenin şah damarına dokundu.Orada akan kanı hissetti,bu his çok hoştu.Hamlem karşısında elimin altında ki beden transa girmiş gibi dondu kaldı.Alt dudağımı dişlerimin arasına aldım ve uzun manikürlü tırnaklarımı titreyen damara bastırdım.Ve bombanın pimini çekmiş bulundum. Kurgu bana aittir.Herhangi bir kopyalama durumunda yasal işleme başvurulacaktır.

Lavin Yücel, 22 yaşında Radyo, Televizyon ve Sinema bölümü okuyan bir üniversite öğrencisidir. Lavin bir gün arkadaşlarının ısrarı üzerine Rüzgar Bayraktar`ın boks maçına gider. Fakat o günden sonra yollarının sürekli kesişeceğini ikiside bilmiyordur. Lavin Yücel ve Rüzgar Bayraktar`ın yakın oldukları bir fotoğraf magazin haberlerini süsleyince bu haber onları bir anlaşmalı evliliğe sürükler. Lavin bu anlaşmayı arkadaş olarak sürdürmeyi düşünürken Rüzgar`ın kalbi çoktan kararını vermiştir. Peki bir anlaşmadan aşk doğabilir miydi?

Bir gül kadar zarif… Bir diken kadar ölümcül. ~~ Rosalind Draeven, yaşadığı acı dolu hayata rağmen babasının ihanetiyle asılarak ölüme terk edildi. Ancak bir bilinmezlik vardı ki; nefretin toprağı onu öldürmek için savaşırken, kehanetin altın yazısı kalbini tekrar uyandırmıştı. Kanının lanetiyle hikâyesini baştan yazmak için küllerinden doğan Rosalind artık eskisi gibi değildi. Geçmişe dönen bu genç kadın, aynı hataları tekrar etmeyecek; karanlığın bizzat kendisi olacaktı. Ablasını kendi zindanına kilitleyecek, düşmanının gelini olarak hanedanının mezarını kendi elleriyle kazıyacaktı. Ama beklemediği tek şey, evlendiği düşmanının kalbinde kendi kırık parçalarını bulmasıydı. Aralarındaki nefret zamanla tutkuya, kin yavaşça aşka dönüşecekti. Ve bu aşk, her şeye rağmen yeniden kurduğu kaderin en kanlı savaşı olacaktı. Rosalind; yalnızca intikamını değil, kalbini de fethedecekti. ~~ “Geçmiş, kalbin yaralarıyla anıldığında… O topraklarda artık sadece nefret yeşerir.”

Geçmişinle arkadaş olmazsan Geçmişine düşman olursun

İki çete arasında mahv olmuş lee felixin 1 haftada kararan hayatından onu kurtaran mafya hwang hyunjin

Herşey bir ölüm ile başladı ve durmadan devam etti

Bir uçurum kenarında en fazla ne olabilirdi ki ? Acaba kurtardığım o adam bana aşık olabilir miydi ? Yoksa sadece bir şeylerin borcunu kapatmak için mi yaklaştı ve beni acıttı.

Vespera, gümüş bıçağının kabzasını sıkarken sesindeki buz gibi tonu korudu: "Eğer bir kez daha benim alanıma girersen Dante, o labirentlerini kendi mezarın yaparım." Dante, karanlıkta parlayan gözleriyle ona doğru bir adım attı, aralarındaki mesafe tehlikeli derecede kısalmıştı. "Senin o kusursuz düzenin aslında sadece korkudan ibaret, Vespera. Benimle çalışırken o gümüş ipliklerin düğüm olacak ama itiraf et; hayatında hiç bu kadar canlı hissetmemiştin." Vespera cevap vermedi ama kalbinin ritmi, nefretle mi yoksa başka bir şeyle mi olduğunu anlayamadığı bir hızla çarpmaya başladı.

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍