Kendini sevmeyenlere; Bir gece gözlerini açtığında, babasının bileklerine kelepçeler vurulan Sare’nin hayatı altüst olmuştu. Onu hayatta tutan tek şey, geçmişinden gelen insanlardı. Sare, daha önce hiç görmediği ve gitmediği insanlarla eğitim alacaktı. Bu yolculukta onu aşkın kusuru, dostluğun acımasızlığı bekliyordu. Ama hafızasına kazınan tek şey; kusursuz insanın olmadığıydı.

AFET ÇAĞRISI Kaçırıldığı gece sadece özgürlüğünü değil, kim olduğunu da kaybetti. Karanlık bir geçmişin içinde büyüyen genç kadın, yıllarca korkunun ve sessizliğin gölgesinde yaşamayı öğrendi. Ama bazı insanlar kırılmazdı… sadece daha tehlikeli hale gelirdi. O artık kimseye güvenmeyen, yaralarıyla ayakta duran bir kadındı. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Soğuk bakışlarıyla insanı susturan, gücüyle herkesi kontrol altında tutan o adam… Herkes ondan korkuyordu. Çünkü kimse geçmişini bilmiyordu. Ve kimse, içindeki karanlığın ne kadar derin olduğunu tahmin edemiyordu. Birbirlerine düşman olmaları gerekiyordu. Ama kader, en yaralı insanları aynı yangının içine attı. Sırlar açığa çıktıkça güven yerini ihanete, tutku yerini savaşa bıraktı. Çünkü bazı insanlar birbirini iyileştirmez… Birlikte felakete dönüşür. Ve onların hikâyesi bir aşk hikâyesi değildi. Bu, iki karanlığın çarpışmasıydı. “Bazı insanlar hayatına umut gibi girer. Bazılarıysa bir afet gibi.”

5 GENCIN OKUL TURU iÇiN GITTÍKLERÍ OTELDE DEHŞET VERiCI SEYLE KARSILASMALARI

Abisinin kaçırma hatası yüzünden acımasız Boran Akdağ ile berdel evliliği yapmak zorunda kalan Asya Demir için hayat bir zindana dönüşür. Boran ise bu zoraki evliliği kalbine bir ihanet olarak görmektedir; çünkü o, henüz 11 yaşındayken göl kıyısında ölümden kurtardığı ve adını "Asiye" olarak bildiği çocukluk aşkına yıllardır sadıktır. Karşısındaki kadının aslında canından çok sevdiği o küçük kız olduğunu bilmeyen Boran, geçmişinin intikamını ve öfkesini Asya’dan çıkararak ona dünyayı dar eder. Boran, nefret ettiği karısının aslında yıllardır aradığı "göl kızı" olduğunu öğrendiğinde her şey için çok mu geç olacaktır? Mardin’in sert töre duvarları arasında sıkışıp kalan gizemli bir çocukluk aşkının ve büyük bir yüzleşmenin hikayesi. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yavyımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

"Bir beden, iki kimlik ve asırlık bir lanet..." Esra için hayat, uzmanlık sınavı ALES notları ve nişanlısı Emre ile kuracağı mutlu yuvanın hayallerinden ibaretti. Ancak bir gece, bir fotoğraf karesiyle tüm hayalleri yıkıldı. İhanetin acısı, Esra’nın damarlarında dolaşan ve anneden kıza geçen kadim bir laneti uyandırdı. Öfke ve hayal kırıklığıyla dolup taşan Esra, o gece sadece hayatını değil, kimliğini de kaybetti. Artık aynaya baktığında gördüğü tek kişi kendisi değildi. Bastırılmış duyguları, onu hiç beklemediği bir bedene hapsediyordu. Abisi Kerem’in yanına sığındığı o fırtınalı gecede, üst komşusu tekinsiz dövmeci Sarp’ın buz gibi bakışlarıyla karşılaştı. Sarp, bu hırçın "hayaletin" ardındaki sırrı çözecek miydi? Yoksa Esra, lanetini dindirecek o gerçek kabulü hiç beklemediği bir kalpte mi bulacaktı

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

“Buyurun?” dedim soğuk bir sesle. “Size de günaydın, küçük hanım.” Kaşlarım hızla çatıldı. Kimdi bu? “Ne için gelmiştiniz, beyefendi?” dedim sertçe. Dudağının kenarı yavaşça kıvrıldı. “Karımı almaya geldim, hanımefendi.” Tanımadığınız bir adamla evli olduğunuzu öğrenseniz ne yapardınız?

Sadece fun yapimidir sikayet etmeyin pls

Güç, intikam ve imkansız aşkların gölgesinde bir yeraltı dünyası... Bir tarafta Aslanlar, diğer tarafta Hanoğulları. Bu iki düşman ailenin kirli savaşında kartlar yeniden dağıtılıyor. Talya Aslan ve Paşa Hanoğlu… Onlar bu karanlık dünyanın kirinden en uzak durmaya çalışan iki genç ruh. Ancak aralarında başlayan tehlikeli çekim, ailelerin arasındaki savaşı her an patlatabilecek bir barut fıçısı. Paşa, büyük baron Bozo’nun sadık adamı olarak bu girdabın tam içindeyken, Talya’yı bu ateşten koruyabilecek mi? Üstelik geçmişin hesapları henüz kapanmadı. Haydar Ali Aslan, kalbindeki dinmeyen Ceylan yarasıyla sadece bir iş rakibi değil; artık Bozkurt Hanoğlu’nun amansız can düşmanı. Güçlü ve acımasız Bozkurt ise karısı Ceylan’ın kalbinin hâlâ kimde olduğunu çok iyi biliyor. İki ateş arasında kalan Ceylan bu düzende bir kurban mı olacak, yoksa ipleri gizlice eline mi alacak? Arka planda ise sırlar ve eski hesaplar her an patlamaya hazır. Paşa’nın kız kardeşi Sultan ve eski aşkı Ferhat’ın geçmişi, dengeleri altüst etmek üzere. Tüm bu oyunun arkasında ise raconu iyi bilen, herkesin saygı duyduğu ama gizli planları olan Don Çiçi Amca ve düzeni tamamen değiştirebilecek tehlikeli bir joker: Merdan. Aşkın nefretle, sadakatin ihanetle sınandığı bu sokaklarda, herkes kendi kaderini kendi kanıyla yazacak. Bu tehlikeli dünyada ayakta kalmak için sadece güçlü olmak yetmez; kime güveneceğini de bilmen gerekir.

F:doğrusu... Seninle gazlamak cidden iyi geliyor, Hwang H:Lee Felix, hoşuma gitmeye başladın

İblis bile bazen doğruyu söyler

" Eğer borcunu ödemeyeceksen kızını benimle evlendireceksin"

rkek karakter= Kaan Çelik Mesleği asker Kadın karakter= Gökçe Karaca Mesleği ressam Olay= atölyede gerçekleşen bir terör saldırısından sonra şüpheli duruma düşen Gökçe Karaca ile bir takım olaylar olaylar..

babasının intikamını almak isteyen bora aynı ismi gibi sert esen rüzgar, bir fırtına gibiydi taki eceyle tanışana kadar işte o zaman hayat bir kere daha yeniden başlamıştı

İKİ DÜŞMAN AİLENİN BARIŞ İCİN ÇOCUKLARINI EVLENDİRMESİ Fakat bilmedikleri şey atlasın asmine 5 senden beri takıntılı olmasıydı

Düşmanın oğluna en fazla ne kadar değer verebilirsinki

Dağ ve Denizin çarpıştığı yerdeki büyük düşmanlık.

Başka bir evrende üniversiteli isFad...

Annesinin ölümünde babasının parmağının olduğunu öğrenen Danica`nın babasının koltuğuna geçmek istemesi.

"Gözlerindeki korkuyu görüyorum, sevgilim." *** "Seni becermeden ölmeyeceğim" *** "Sana saplantılı olmam hoşuna gidiyor, ha?" *** Dikkat!: Bu kitap bir darkromance eseridir. Tetikleyici unsurlar olabilir. Bu nedenle hassas okuyuculara önerilmez.

Askeriye ve Rus Mafyası karışık

Bundan sadece bir yıl önce biri bana diğer insanların asla göremeyeceği varlıkları göre bileceğimi söyleseydi o kişiye popomla gülerdim. çocukluğumdan beri en çok korktuğum varlık hayaletlerken ki onların var olduğunu asla düşünmememe rağmen deli gibi korkan bir kız çocuğuydum şimdi hayatımın birer parçası haline gelmeleri hem traji komik hem de çok tırstırıcıydı. Evet .. yanlış duymadınız sevgili okuyucularım hayatım geçirdiğim berbat bir trafik kazasından sonra tamamen karanlığa mahkum oldu ve ben bu karanlıktan nasıl çıka bileceğimi bir türlü bulamıyorum ..

Birbiri çok seven iki kalpten biri çok sevdiği kişiyi unutabilir miydi? Bir kaza sonucunda haytındakı insanlar yanı sıra sadece sevdiği kadını unutan Uraz KARA ve ona kendini hatırlatmak için elinden geleni yapan Eflâl ARAM. Kendini tekrar onun kalbinde yeşertmek icin her şeyi yapmak isteyen bir kadın. Onu hatırlamadığı için güvenmeyen,sevseydim hatırlardım diye düşünen bir adam ve yıllar sonra tekrar bir araya gelen iki kişi. Yıllar sonra onları ne bekleyecekti? Tekrar bir kalpte yeşerecek miydiler? Affedilebilecek miydi? konuşulan sözler,kırılan kalpler. Hatırlanabilecek miydi? Geçmişte yaşanılan bir aşk.

Bu evlilik bir aşk hikayesi değil! Bu bi anlaşma! =>ayla ve beyzat anlaşmalı evliliğini anlatır ama bazı şeyler ters gitmeye başlar… Kısa kesit “Saçmalamayın kızlar beyzat Bozkıran ayla kılıçla ilemi evlenecek! Bu im-kan- sız! O benim!)