İki düşmanın hiç bilmeden girdiği bu yolda işlerin ters gitmesi sonucunda işleyecekleri günah onları nasıl bi duruma getircek ve bu iki birbirlerine düşman kalabilicekler miydi?

Babası tarafından hiç sevgi görmemiş ve sürekli annesinin ölümü ile suçlanan Melis Öz. Hayatında neredeyse hiç sevgi görmeyen Melis, babasıyla her gün kavga eden hiç evde durmayan bir yaptığı bir yaptığını tutmayan Mert ile tanışır. Sonlarının ne olacağı bilinmese de sürekli birbirleriyle uğraşırlar. Bu uğraşmalar yavaş yavaş aşka dönüşse de bunu kabul etmezler. Hadi sen de Melis ve Mert`in hikayesini oku.

+1& sahne bulunmaktadır. Küçükler okumasın Roses!!

Kariyeri için Amerika Westwood Sports Academy’e gelen Türk kız, okulun futbol kulübünün kaptanı ile ilk günden tartışır. Ama ilerleyen zamanlarda nasıl olduğunu bilmeden birbirlerine bağlanacaklar.

"Bazı insanlar sadece sever. Bazıları ise saplantı hâline getirir."

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

15 Yıl Önce... Jaipur, Hindistan Gece yarısı... Muson yağmuru, eski konağın taş avlusuna durmaksızın yağıyordu. Gökyüzünü aydınlatan şimşekler, avluda karşı karşıya duran iki adamın siluetini kısa süreliğine görünür kılıyordu. Yüzü gölgelerin arasında kaybolan adamlardan biri, elindeki eski ahşap sandığı diğerine uzattı. Sandığın kapağındaki lotus işlemeli mühür, yılların izini taşıyordu. "Ne olursa olsun..." dedi alçak ama kararlı bir sesle. "Bunu koru. Gün gelecek, gerçek sahibi onu almaya gelecek." Diğer adam sandığı sessizce teslim aldı. Tam o anda uzaktan yaklaşan bir arabanın motor sesi duyuldu. Ardından... Keskin fren sesleri... Koşan ayaklar... Ve gecenin sessizliğini delen tek bir silah sesi. Karanlık her şeyi yuttu. 15 Yıl Sonra...

Küllerinin arasından yeniden doğacak olan Efsun ve onu kendi kaderine götüren Hüthüt rehberi Ateş Birkan Karaca... Gözleri intikamın ateşiyle kor olmuştu. Kalpleri ise hiç beklemedikleri bir kaderin iki farklı ruhunu birbirine bağlayacaktı.

Belkide sizin aradığınız hersey gözünüzün önünde gecerse dersem?Belkide hayat bir yalan.İsin sonu aska dönerse belki bu serüvenin?

Kaderin hediyesi olan bır evlilik, güvensizlik ile büyüyen bir aşk

Okyanusun derinlikleride kayboldum ama o beni kurtardı her şeyin sonunda ise ona aşık olduğumu düşünmezdim

İntikam mı? Yoksa aşk mı? Efsun intikamı için her türlü zorluğa göğüs gererken en büyük zorluğun aşk olacağından habersizdi. İntikam ateşiyle yanan bir kalbi, aşk iyileştirebilir miydi? Yoksa bu aşk, ikisinin de sonu mu olacaktı? `Bazı kasetler kırılsa da içindeki melodi asla unutulmaz.`"

Eskiden kalanlar geleceği maafedebilir...

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

Bazı davalar mahkemede değil, vicdanda başlar. Türkiye’nin en başarılı ceza avukatlarından Alya Karaca, yıllardır tek bir kuralla yaşadı: Duygular karar veremez. Kanıtlar verir. Cinayet Büro Başkomiseri Demir Aras ise gerçeği bulmak için gerekirse bütün dünyayı karşısına alabilecek kadar inatçıdır. Onun için adalet, vazgeçilemeyecek tek savaştır. Bir cinayet dosyası… İki farklı bakış açısı… Ve aynı gerçeğin peşinde yürüyen iki düşman. Her duruşmada birbirlerine biraz daha öfkelenirler. Her yeni delil, birbirlerine duydukları güvensizliği biraz daha büyütür. Ama dosyanın derinliklerine indikçe fark ederler ki, karşılarında yalnızca bir katil değil, yıllardır karanlıkta kalan büyük bir sır vardır. Gerçek ortaya çıkarsa masumlar kurtulacaktır. Fakat o gerçekle birlikte bazı hayatlar sonsuza dek yıkılacaktır. Alya ile Demir, adalet uğruna savaşırken farkında olmadan en büyük mücadeleyi kendi kalplerinde vermeye başlar. Çünkü… Bazı insanlar birbirine âşık olmaz. Önce birbirlerinin yaralarını tanır. Sonra birbirlerinden vazgeçemez hâle gelirler. Ve bazen… Adalet kazanır. Ama aşk, en ağır cezayı alır.

Her şey bir yansımayla başlar. Çoğumuz aynaya baktığımızda sadece görmek istediğimiz o pürüzsüz yüzeyi görürüz. Duru için bu yansıma; kusursuzca çizilmiş mimari taslaklar, Londra hayalleri ve ailesinin onun etrafına inşa ettiği şeffaf ama aşılmaz cam fanustu. O, her zaman bir sonraki adımı, bir sonraki binayı ve bir sonraki başarıyı planlayan "ideal" bir inşaatın mimarıydı. Sonra hayat, pürüzsüz porselenin üzerine simsiyah bir is bıraktı. Aras, o taslakların hiçbirine sığmayan bir hataydı. Egzoz dumanı kokan ceketi, motorunun gürültülü sesi ve hiçbir şeyi umursamayan buz gibi bakışlarıyla, Duru’nun inşa ettiği her şeyi yıkmaya gelmiş bir enkaz gibiydi. İstanbul’un kalabalık caddelerinde ve hızla giden bir arabanın sessizliğinde karşılaştıklarında; ikisi de henüz farkında değildi: Bazen birini gerçekten görebilmek için, önce yansımanıza bakmayı bırakmanız gerekir. Bu hikaye; inşa edilen hayallerin, kaçılan enkazların ve aslında kim olduğumuzu bulduğumuz "yansımaların ötesindeki" o tekinsiz boşluğun hikayesi. Londra’nın isli rüzgarına hazır mısınız?

Prof. Dr. Han jisung ve 0073 Numaralı kaçak Lee Minho

Kendini sevmeyenlere; Bir gece gözlerini açtığında, babasının bileklerine kelepçeler vurulan Sare’nin hayatı altüst olmuştu. Onu hayatta tutan tek şey, geçmişinden gelen insanlardı. Sare, daha önce hiç görmediği ve gitmediği insanlarla eğitim alacaktı. Bu yolculukta onu aşkın kusuru, dostluğun acımasızlığı bekliyordu. Ama hafızasına kazınan tek şey; kusursuz insanın olmadığıydı.

Bir tarafta dürüstlük hastası adam diğer tarafta zor durumda olan bir kadın ve kaderin onlara sunduğu karşılaşma.

Umarım beğenirsiniz

Dilan Karahan, yıllar önce ailesinden koparıldığında kaderinin onu yeniden aynı karanlığın içine sürükleyeceğini bilmiyordu. İstanbul`da kurduğu hayat, özgürlüğü ve hayalleri bir gecede elinden alındı. Üvey abisinin yaptığı bir hata, onu hiç tanımadığı bir adamla berdel evliliğine mahkûm etti. Yavuz Beyhanlı... Mardin`in en güçlü aşiretlerinden birinin ağası. Soğukkanlı, sert ve gerektiğinde herkesin karşısına dikilebilecek kadar gözü kara bir adam. Kız kardeşini ölümden kurtarmak için elindeki bütün kozları kullanmış, Dilan`ı istemediği bir evliliğin içine sürüklemişti. Dilan için Yavuz, özgürlüğünü çalan adamdı. Yavuz için ise Dilan, kardeşinin hayatını kurtarmak adına ödemek zorunda kaldığı bedeldi. Nefretle başlayan bu evlilikte her gün yeni bir savaş demekti. Ancak bazen kader, en büyük düşmanları aynı safta yürümeye mecbur bırakır. Sırlar ortaya çıktıkça, yaralar kanadıkça ve kalpler yavaş yavaş birbirine yaklaşırken ikisi de tek bir gerçekle yüzleşecekti: Bazı aşklar seçilmez... Bazı aşklar kader tarafından yazılır. **** HİKAYE ÇALINTI DURUMUNDA YASAL YOLLARA BAŞ VURULACAKTIR! YAŞI KÜÇÜK OKURLARIN OKUMASI TAVSİYE EDİLMEZ! BUNUN SORUMLULUĞU YAZARA AİT DEĞİLDİR! BU HİKAYE TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK HAYATLA HİÇ BİR İLİŞKİSİ YOKTUR.

Bir tarafta 1.96 boyunda, deli raporlu, karanlıkta uyuyamayan ve dokunulmaktan nefret eden yeraltının en tehlikeli adamı: Barut Keskin. Diğer tarafta 1.60 boyunda, sarışın, tek yeteneği çamaşırları renklerine göre ayırmak olan ve hayatta kalma stratejisi `tehlike anında sarılmak` olan Nil. Babasının kumar borcu yüzünden kendini Türkiye’nin en karanlık mafya ailesine gelin olarak bulan Nil, 6 ay boyunca bu devasa malikanede ve akıl sağlığı şüpheli bir adamla yaşamak zorundadır. Kurallar basit: Şalterler kapanmayacak, Barut’a dokunulmayacak ve Nil çenesini tutacak. Ancak Nil’in çenesini tutmak dışında her şeyi yapmaya niyeti vardır. Delilik mi daha bulaşıcıdır, yoksa aşk mı? `6 ay canlı kalırsam kendime madalya takacağım!`"

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Kitap kapağı tasarımı: Youshoi 31.01.2025 Leman... Mardin güzeli olarak bilinen Leman... Okumuş, işini eline almış bir kadın. Güçlü bir kadın... Ama ya ufak bir hata yüzünden BORAN aşiretinin büyük oğluyla evlenmek zorunda bırakılırsa? Alp Çakır Boran... Acımasızlığıyla yeri göğü inleten adam... Herkesin saygı duyduğu, başını eğdiği adam... Peki ya bir hata yüzünden ilk görüşte aşık olduğu kadınla evlenirse ne olur? Haydi gelin ve bana destek olun 💓

Eflin,iş ve ev arasında gidip hayatını geçindirmeye çalışan bir kızdır. Bir gün sessiz sakin bir şekilde telefonuna düşen bildirimle hayatı değişir. +90***: Üzerini sıkı giyin küçük hanım. +90***: Biliyorsun ki bu mevsim senin hastalık zamanların.