Leyla ilk aşkı Kaan`dan kaçmıştı. Tüm zorluklara rağmen Kaan`la kavuşmuşlardı. Kaan ansızın ondan ayrılıp başkası ile nişanlandığında imkansız olmuşlardı. Leyla iş sebebiyle kaçtığı şehre geri döndüğünde kendisini ilgilendiren çok önemli sırların arasında kalacaktı. Cihangir ise bu sırların tam merkezinde ve Leyla`nın dibindeydi ama kim dost kim düşmandı?

Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım. Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor. Hepsini gördüm. Şehir beni gömdü. Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim. Planım basitti: Görünme. Kimseye güvenme. Neden ölmem gerektiğini öğren. Sonra o çıktı karşıma. Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı. Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum. Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı. Şimdi herkes beni başka biri sanıyor. O hariç. Ben katilimi arıyorum. O ise gerçeği. Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.

AŞKLARIMMM ÇALMA LİSTESİ YAPTIM SPOTIFAYDA ONU DİNLERKEN OKUYUN MUKKK OLCAKKK SÖZ

ADI. FERİHASAL KİTAP OKURKEN💸 böyle biseydiiiyazin cikarrrr

annemin yenı biriyle evlenmesiyle hayatım tamamen degişicekti çok bilmediğim bir şehir bilmediğim bi ev ve üvey babamın 2 oğlu

Emir ve Sarp

birbirinden 2 farklı kişiilik

bu sadece başlangıçtı

pekiya nolucaktı

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

İNSAN SONRADAN KÖTÜ OLMAZ KÖTÜ OLARAK DOĞAR

Geçmişin Karanlık izleri

Yavaş yavaş ortaya çıkmak üzere.

Bu hikaye'de kimse masum değil

Ama bu bitmeyen öfke ve kine rağmen hiç beklenmedik bir anda bir aşk tohumu filizlenir.

Kardelen Karayel ve Ateş Şahinoğu bunun en net örneği onların aşkının önünde zorlu bir sınav var

İki kız kardeş ve yolları çelişmiş iki erkek...Büyük bir aşk İki Kalp Tek yürek
Karanlık Çağ-İntikam arzusu ile doğan Bir aşk.
#Kan Bağı#

"Biri ondan korkuyor. Biri onu korumak istiyor. Ama hiç kimse onun gerçekte kim olduğunu bilmiyor." Bir yetimhanede başlayan sıradan bir hayat... Bir mektupla altüst oldu. Zerya, geçmişi hakkında bildiği her şeyin yalan olduğunu öğrendiğinde kendisini yalnızca yeni bir ailenin değil, yıllardır saklanan karanlık sırların da tam ortasında bulur. Peşinde mafyalar, gizli örgütler ve devletlerin bile ulaşmak istediği dosyalar vardır. Çünkü Zerya sıradan biri değildir. O, yıllar önce başlatılan bir projenin son parçasıdır. Son Taşıyıcı. Geçmişinin izlerini sürerken, annesinden kalan sırlar birer birer ortaya çıkmaya başlar. Fakat her cevap yeni bir tehlikeyi beraberinde getirir. Ve bazı gerçekler öğrenildiğinde... Artık geri dönüş yoktur. Bir yanda ailesini korumaya çalışan Okyanus. Bir yanda kendi karanlığıyla savaşan Akın. Bir yanda ise kim olduğunu öğrenmeye çalışan bir kız. Aşkın, ihanetin, fedakârlığın ve sırların iç içe geçtiği bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Çünkü bazı insanlar kaderlerini seçemez. Ama kader... Onları çoktan seçmiştir. "Bir miras. Bir sır. Bir savaş." "Ve o... Son Taşıyıcı."

Açıklama daha sonra yazılacaktır

Hiç kimse göründüğü gibi değildir...

Katil-kahraman(bl)

MARAL SEZGİN;geçmişte takılı kalan, sözünü her daim tutan,soğuk,güçlü,zeki ve insanların “Kalpsiz” lakabını taktığı bir kadındı

RÜZGAR YILDIRIM;geçmişini çoktan tozlu raflara kaldırmış acımasız,soğukkanlı, zeki,güçlü,kimseye güvenmeyen,yeraltının en güçlü adamlarından biriydi

Bazen sadece zıt kutuplar birbirini çekmezdi aynı kutupta olan insanlar birbirine düşman olur sonrada birbirlerine çekilirlerdi

“Ben kalpsiz değilim,kalbimi çaldılar benden.Bir de gelmiş neden diye soruyorsun Rüzgar korktum çünkü çok korktum,o iğrenç maskemi çoktan attım,sende mi korktuğumu görmüyorsun Rüzgar.Sende mi…”

Herkes Ayaz Sancaktar’dan korkardı. O ise ilk kez bir kadını kaybetmekten korkacaktı…

Ayaz Sancaktar, karanlık dünyasının kurallarını kendi koyan, acımasızlığıyla tanınan bir mafya lideriydi. Onun için aşk bir zayıflık, güven ise ölümcül bir hataydı.

Lavin ise hayatı müzikten, hayallerinden ve sevdiği insandan ibaret olan genç bir kadındı. Ta ki güvendiği adam onu silah seslerinin ortasında bırakıp kaçana kadar…

O gece Lavin’in hayatını kurtaran adamın kim olduğunu bilmiyordu. Ayaz ise masum bir kadına elini uzatırken kendi hayatının değişeceğinden habersizdi.

İki farklı dünya, tek bir karşılaşma…

Lavin, Ayaz’ın karanlığına çekildikçe onun herkesten sakladığı yanını keşfedecek. Ayaz ise yıllardır kimseye açmadığı kalbinde, kendisini bile korkutan bir zaaf bulacaktı.

Ama mafyanın dünyasında sevmek, yalnızca kalbini değil, hayatını da tehlikeye atmaktı.

Peki, herkesin korktuğu Ayaz Sancaktar, uğruna her şeyi yakabileceği kadını koruyabilecek miydi?

Bazı aşklar kurtarmaz. Bazıları insanı kendi karanlığına hapseder.

Bu, bir mafyanın en tehlikeli zaafının hikâyesi…

Yıllardır süren bir aile düşmanlığı, kardeşinin intikamını almak isteyen bir adam ve bu savaşın ortasında kalan bir genç kadının hikayesi... Kimine göre yaşam; sonsuz mavi bir deniz, dalları göğe uzanan görkemli ağaçlar veya hiç ayak basılmamış bakir topraklar... Kimine göre ise keskin buz kırıkları, parçalanmış aynalar, buruk siluetler ve hazin sonlar...

Rüya Ada Keskin, abisini arayan bir savaş pilotudur. Abisiyle geçmişte yaşanan bir olaydan dolayı uzun zamandır görüşememiştir ve bu yüzden Boray Karan Yılmaz ile karşılaşmıştır.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Aras Demir'den nefret ediyorum.

Hayır, nefret etmek bile az kalır. Bu çocuğun dünyaya geliş amacı benim sinirlerimi bozmak olabilir. Başka bir açıklaması yok çünkü.

Ben Defne Yalın. Biraz fazla konuşurum, bazen düşünmeden hareket ederim ve hayatımda gereksiz dramaya ihtiyacım olduğunu düşünmüyorum.

Ama evrenin benimle ciddi bir problemi var.

Çünkü okulun yıl sonu festivalini düzenlemek için seçildiğim gün, başıma gelebilecek en kötü şey gerçekleşti.

Aras Demir benim ortağım oldu.

Yetmedi.

Birbirimize meydan okuduk. Bir iddiaya girdik. Sonra kendimizi okulun ortasında açıklayamadığımız bir bütçe krizinin içinde bulduk.

Şimdi hem festivali kurtarmak hem de birbirimizi delirtmeden iki dakika geçirebilmek zorundayız.

Sorun şu ki Aras fazla sinir bozucu.

Daha büyük sorun mu?

Bazen gülünce hiç de sinir bozucu görünmüyor.

Ama bunu ona söylemektense okulun ortasında megafonla şarkı söylerim, daha iyi.

Çünkü ben Aras Demir'den nefret ediyorum.

En azından şimdilik.

Bazen aşk, hayatına giren en sinir bozucu insanla başlar. Ve bazen o insanı susturmanın tek yolu, onu öpmek istediğini fark etmektir.

Bir gece, Bir ihanet, Bir pazarlık! Ve gitmek için çalınan bir kapı… O gece Amara’nın kaderine bir bedel biçildi. Ama hesabı yapılmayan birşey vardı. Börü Tulgar… Çünkü bazı adamlar, kuralları bozmak için doğar.

Kalkmak üzereydim ki engel oldu: “Yarın da seni burada görecek miyim?” Kötü bir şey söyleyecek zannederken tam tersinin gerçekleşmesi dengemi altüst etmişti. Elimde olmadan gülümsediğimde kendime gelmem gerektiğini söyleyen intikamcı tarafıma hak verip ciddileştim: “Sen şimdi bana sinir olmadın mı yani? E o zaman niye işini gücünü bırakıp da iki saat erken geldin?”

Gözlerini üzerimde dolaştırdı: “Hareketlerin beni taklit ediyormuş gibi gelince merak edip yanına gelmek istedim,” Ondaki bu değişime hayret ediyordum. Ben onu sinir etme hayaliyle yanıp tutuşurken iyice eğlendirmiştim. Araf; romantik, çekici ve cezbedici bir tavırla sordu: “Eve geliş saatlerimi mi bekliyorsun? Nereden biliyorsun iki saat erken çıktığımı?”

Merhaba ben İlayda.15 yaşındayım. Efil, 2026`da sıradan bir kızdı ; ta ki zümrüde dokunana kadar! Şimdi 1890 Topkapı Sarayı`nda ve herkes ona "Sultanım" diyor. Ama Melikşah değil ve Valide Sultan bunu anlarsa... ... Bir yanda hayatta kalma savaşı, bir yanda onu koruyan gizemli başmuhafız Yaman, Bir yanda, 2026`da onu arayan en yakın arkadaşları... Acaba Efil gizemi çözüp eve dönebilecek mi, yoksa bildiği tarih onu yutacak mı? Her yorum ve oy benim için dünya demek. Hadi başlayalım mı? 💚

Bazen sığınmak… en büyük tuzaktır. Bazı hayatlar kırılmak için başlar… Derin, daha çocukken her şeyini kaybetti. Ailesini, evini ve güvenini. Ama asıl kayıp, yıllar sonra başladı. Yetimhaneden sonra “yuva” sandığı ev, onun için bir hapishaneye dönüştü. Ve Derin, hayatta kalmak için susmayı öğrendi. Ta ki o geceye kadar… Bir kafede başlayan sıradan bir gün, onu hiç tanımadığı bir adamın hayatına sürükledi. Soğuk bakışlı, sessiz ve fazla doğru zamanda ortaya çıkan biri… Derin onu tanımıyordu. Ama o, Derin`nin tüm hayatını değiştirecek kadar yakından bakıyordu. Ve o andan sonra tek bir soru kaldı: Kaçtığın yer mi daha tehlikeli… yoksa sığındığın yer mi?

Rüyamda gördüğüm benden yardım isteyen güzeller güzeli Avzeme aşık oldum. Rüyam gerçek oldu. Ona yardım ettim. Hayatımı ortaya koydum. Evet meğerse hayatımı gerçektende ortaya koymuşum. Avzeme yardım edip onu kurtarırken günden güne ölmekte olan kendimin farkında değilmişim. *** "Ben sana can verirken kendi canımdan olmuşum meğerse"

12 yıl önce işlenmiş bir çifte cinayet ve intikam ateşiyle tutuşan yaralı bir kadın. Anne ve babası 12 yıl önce öldürülen Scarlett, hayatını baştan kurmuş ve işinde basamakları kendi kendine tırmanıp kendi alanında çok başarılı bir iş kadını olmuştur ama kalbindeki intikam ateşi asla sönmemiştir. Bu yolda karşılaşacağı insanlar ve başına gelecek olaylar ise hayata ve kendine olan bakışı açısını tamamen değiştirecektir. Ama ya kalbindeki intikam ateşi o kalbi kül ederse?

Telefonu açtım.

"Alo, buyurun. Kimsiniz?"

Sert ve kalın bir ses cevap verdi;

“Adalie Rana Kaya.”

Bir an sessizlik oldu. Ardından o kalın ses, sakin bir tonla konuştu.

“Demek sonunda telefonu açtın, savcı hanım.”

Kaşımı kaldırdım.

“Vay be. Gizli numaradan arayıp ismimi söyleyen ilk hayranımsın. Genelde çiçek gönderiyorlar.”

Karşı taraftan kısa bir sessizlik geldi.

“şaka yapmıyorum.”

“Ben de yapmıyorum. Çiçek göndereceksen adresi vereyim."

“Desenleri toplamaya devam ediyorsun.”

Gülümsemem yüzümden silindi ama sesimi hiç bozmadım.

“Sen de demek ki beni izlemeye devam ediyorsun.”

“Sandığından daha yakınım.”

“Ne güzel. O zaman bir kahve içmeye beklerim. Şekersiz içerim.”

Sesindeki soğukluk biraz daha arttı.

“Son parçayı bulduğunda her şey değişecek.”

Sandalyemde geriye yaslandım.

“Bunu söylemek için mi aradın?”

“Hayır.”

“Eee?”

“Son desen için fazla bekleme, Adalie.”

"üff kapat be! gerizekalı herif! İşiniz gücünüz yok benimle uğraşıyorsunuz. İki bacaklı köpek seni!"

Telefondaki kişi gülerek telefonu kapattı.

“Bunlar ne biçim çete Ayol? İnsan bir ‘iyi akşamlar’ der…”

Bak şimdi ne haldeyim. Sensiz en dipteyim. Sensizlik bana iyi gelmiyor..