Yeni telefon alınan Gözde yanlış yazdığı rakamla bir başkasına mesaj atar attığı mesajla hayatı tamamen değişirken öğrendiği gerçekler ve sırlar onu hüsrana uğratır.

Abisi eski uyuşturucu baronunun sahibi peki ya o

♟️Her çıkmazın sonunda, her zaman bir ihtimal vardır♟️

Görme engelli ve dilsiz bir genç kız. Hayatı toz pembeyken, hayatına giren adamla nekadar karışabilir. Geçmişi ve bu günü karanlık bir adam. Annesinin zoruyla kendine varis istediği için varisini doğuracak anlaşmalı evlilik yapacak bir kadın arar. Hayatı zor karanlık ve düşmanları olan bir adam.Bu iki insanın yolları kesişirse en fazla ne olabilir ki! Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

Soğuk bakışlı bir adam… Fırtınaların ortasında savrulan genç bir kadın… Ve kaderin onları aynı kıyıya sürüklemesi. Liman Savar, hukuk fakültesinde okuyan sıradan bir öğrenciydi. Ta ki babasının karanlık bir mafya babasına borçlandığını öğrenene kadar. Borcun bedeli, imzalanmış bir senet değil; kızının hayatıydı. Tam da o anda karşısına çıktı Kuzey Arvas. Küllü buz mavisi gözleri, buz gibi duruşu ve kimseye yaklaşmayan tavrıyla soğuk bir CEO. Ama Kuzey sadece iş dünyasının güçlü bir ismi değildi; karanlık sırları, geçmişin gölgeleri ve tehlikeli bağları vardı. Bir yanda onu borcun karşılığı olarak isteyen mafya… Bir yanda istemeden de olsa Liman’ı koruyan, ama aynı zamanda en çok korkması gereken adam Kuzey. Okyanusun ortasında bir fırtına gibi, iki yabancının yolu aynı limanda kesişti. Ama her liman güvenli değildir… Bazen en tehlikeli yer, kalbin sığındığı yerdir.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Karaca normal hayatına devam ederken başına ummadık işler açılır ve katil olur, üvey babası ona yapmadığı, etmeği işkenceler kalmamıştı, babasından kurtulmak için ise girmek için ilanlara bakar ve kendini bir barda çalışırken bulur, bu bar`ın adı Gölge Bar`dır ve Karaca bu Bar da çalışmaya başlar, ama işler umduğu gibi gitmez işin sonunda başına hiç tahmin etmediği şey gelmiştir...

Birbirine mecbur bırakılan iki yabancı. Biri inatçı, diğeri tahammül sınırlarını zorlayacak kadar dik başlı. Ve ikisini de aynı ateşe sürükleyen tek bir kelime, İntikam. Yıllar sonra ülkesine dönen genç kadın, ailesinin düşmanlarına karşı güç kazanmak uğruna hiç istemediği bir evliliğe mahkûm edilir. Onu bekleyen adam ise, kaybettiği kardeşinin intikamını almak için bu birlikteliği bir fırsata çevirmeye kararlıdır. Ancak hiçbir plan, iki ateşli ruhun karşı karşıya geldiğinde savrulan kıvılcımları hesap edemez. Bu evlilik; savaşacakları, direnecekleri, birbirlerine meydan okuyacakları bir arenaya dönüşür. Ve intikam için başlayan bu yolculuk, beklenmedik bir yerden –kalplerinden– çatlamaya başlar. Peki nefretle atılan imzalar, gün gelir vuslata dönüşürse… O an, kim kazanır; kim yenilir? Ateşin içine atılan iki yürek, sonunda birbirine mi yanacak, yoksa birbirini mi yakacak? Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize.

“Bu delilikse ben zaten deliyim. Onun için bir hiç olmaktansa cehennemi olmayı yeğlerim.” *** Liora Teniz, bir gece hayatında hiç görmediği bir adam tarafından kaçırılır. İlk ve ikinci hayatı onun ellerinde son bulur fakat yine kaçırılacağı o geceye geri dönmekten kurtulamaz. Üçüncü hayatında ise yaşayabilmek için yeraltı dünyasının frenkıranı ile sözleşmeli bir evlilik yapmak zorunda kalır. Bu kez ölmemek için öldürmeyi göze almalıdır.

Adile, küçük yaşta bir örgüte satıldığı için ailesine dair hiçbir anısı kalmayan bir kadındır. ikiz kardeşi Açanay´ın kendinden yaşça büyük ve takıntılı bir erkekle yaşadığı ilişkinin ardından hayatını kaybetmesi, resmî kayıtlara intihar olarak geçer. Ancak Adile, örgütte görevden dönerken kulak misafiri olduğu konuşmalarla bu ölümün ardında karanlık bir gerçek olabileceğini sezer. Gerçeği ortaya çıkarmak için örgütten habersiz bir şekilde Açanay´ın kimliğiyle üniversiteye kayıt olur ve kardeşinin sakladığı korkularla yüzleşirken, kendi silinmiş geçmişiyle de karşı karşıya kalır.

Ben Rüya, kaderin senedini yırtmak için düşmanın kollarında sığınak arayan

Ben bir katildim o bir vâris. Ben hislerin düşmanıydım o his... Ben haz duyardım o intikam Ben yapmayı severdim o izlemeyi Ben Derin Yılmaz`dım o Demir Alkan... +Bunu da mı iyi buluyorsun Demir - Baskı artarsa insanlar hata bekler ve sen... hata... yapmazsın Derin.

Efsun için hayat, gölgelerin arasında kaybolmak ve hayatta kalmaktı. Profesyonel bir hırsız olarak girdiği o son evde, parmak uçlarında bir gölge gibi ilerlerken hedefi, paha biçilemez bir saatti. O saatin sadece değerli bir parça değil, bir zaman kapsülü olduğunu bilmiyordu. İçinden çıkan tek şey ise kendisine tıpatıp benzeyen, ölü bir kadının; Elis`in fotoğrafıydı. Aras Karahan... Şehrin karanlık lordu ve Kanlı Konsey`in acımasız celladı. Efsun`u köşeye sıkıştırdığında ona reddedemeyeceği tek bir seçenek sundu: "Elis gibi yürüyeceksin, onun gibi konuşacaksın ve onun gibi ölmeyeceksin. Şimdi seç; ya benim `Şeytanın Kızı` olursun ya da çaldığın o saatin önemi ömrünün sonu olur." Şimdi Efsun, Aras`ın kusursuz ve ölümcül beş kişilik ekibiyle (Mert , Kaan ve deniz) yeraltı dünyasının kalbine sızacak. Bir yanda ona nefretle bakan bir ekip, diğer yanda buz gibi kalbiyle Aras, karşısında ise ikizini öldüren gizli bir düşman... Oyun başladı. Şeytanın kızı tahtına geri dönüyor.

Selin Aral, masum ama cesur bir kadındır; istemeden mafya dünyasının karanlık tarafına bulaşır. Bu dünyanın lideri Koray Demir, güçlü, takıntılı ve kıskanç bir mafya patronudur. Selin’in hayatına adım attığı an, onun için sadece bir “zaaf” değil, bir hüküm olur. Koray, Selin’i sadece sahiplenmekle kalmaz; onu korumak için kendi dünyasının kurallarını esnetir, düşmanları susturur ve her adımı planlar. Ama Selin, gücün ve tutkuların gölgesinde, kendi özgürlüğünü ve sınırlarını korumaya çalışır. Aralarındaki ilişki tutkulu, tehlikeli ve erotikdir: dokunuşlar, bakışlar ve dudak teması her sahnede bir gerilim yaratır. Ten ve dudaklar üzerinden geçen bu gerilim, mafya tehdidi ve aksiyonla birleşince hikâye, nefes kesici bir sürükleyicilik kazanır. Hikâyede, rakip mafya liderleri, ihanetler, gizli bilgiler ve aksiyon sahneleri karakterlerin etrafında dönerek tehlikeyi yükseltir. Ancak her şeye rağmen Selin ve Koray, birbirlerinin sınırlarını kabul ederek ve birbirlerine güvenerek hikâyeyi mutlu sona taşırlar. Mutlu son, basit bir huzur değil; karanlıkta birlikte yürümenin, birbirlerine hükmetmenin ve hayatta kalmanın zaferidir.

Sevenlerin… mutlu olmayı başaranların ve hüzünle sevmeyi öğrenenlerin hikâyesi. Aşkın en karanlık haliyle tanışmaya hazır mısın?

Bir şüpheydi bizi birleştiren Ve bir operasyondu bizi bir araya getiren Ben Elis Erdem bir gün bir iş teklifi aldım ama o günden sonra hayatım eskisi gibi olmayacaktı. Ailem bile. Hayatım çok büyük bir tehlikenin içindeydi ama bundan benim hiç haberim yoktu

BU BİR KİTAP DEĞİL , SENARYODUR . . . Gaziantep ve Trabzon Aynı Projede; . . Trabzon’un yeşilinden kopup Gaziantep’in güneşten kavrulmuş taş sokaklarına düşen Azil için bu atama, sadece bir görev değil; yabancısı olduğu bir dünyanın sessiz çığlığıydı. O, tebeşir tozuyla barışı anlatmaya çalışırken; Taşkınan ve Darlıca aileleri arasındaki nefret, şehri bir mengene gibi sıkıyordu. Yeşil, iki aile arasındaki kanı durduracak bir "bedel" olarak kurban seçildiğinde; ya susup o topraklara gömülecek ya da tek sığınağı olan o yabancı gölgeye, Azil’e kaçacaktı. Şimdi Gaziantep’in suskun toprakları, imkansız bir aşka şahitlik ediyor. Ama unutulmamalıdır ki; "Kimse sınanmadığı aşkın masumu değildir..."

Aşk heyecan romantik güzel bir serüven

Defne… Ülkenin en güçlü iş insanlarından birinin kızı. Güvenlikli sitelerde büyümüş, korumalarla çevrili bir hayatın içinde yaşamış. Ama bir gece, şehrin en ışıksız mahallesinde arabası bozulur. Ve korumasız kalır. Aras… Ailesiz büyümüş, sokakların büyüttüğü bir genç. Hayatta kalmayı öğrenmiş, kimseye borçlu olmadan ayakta durmayı seçmiş biri. O gece Defne’nin çığlığını duyar. Ve müdahale etmemeyi seçebilecekken… seçemez. Bir kavga. Bir kurtarılış. Ve iki farklı dünyanın çarpışması

Sarhoş bir gecede Paris sokaklarında yolları kesişen Lara ile Boran’ın hikâyesi… Lara: Yaramaz, cesur, gece hayatının kraliçesi bir kız. Boran: Mavi gözlü, yalnız, geçmişinde derin yaralar taşıyan soğuk bir adam. Bir kurtarma, bir çiçek, birkaç mesaj, çocukluk travmaları ve yıldızlar altında tutulan eller… Gece hayatının kaosunda birbirlerini bulan iki yalnız ruh, görünmezlikten kurtulup birbirlerini iyileştirirken aşka düşer. Mizah, duygu, Paris`in sıcak geceleri ve iyileşen yaralarla dolu romantik bir hikâye. “Gözlerin bahar gibi… baktıkça içim yeşeriyor.”

Nereden bilecektim aşkımın peşinden gitmenin ölümüm olacağını.Tam öldüm derken gerçek aşkın beni yeniden bulacağını bilemezdim... Doktor Emir evladını yaşatmak için çabalarken, Rüveyda evladıyla ölümü seçmiştir. İki yaralı kalbin kaderi tamda burada yeniden yazılmaya hazırdır.

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Bir insan neyse odur siz onu ne kadar değiştirmeye çalışsanız da o istemediği sürece onu degiştiremezsiniz aşkta böyledir bir kere olur ondada önemli olan tek taraflımı yoksa karşılıklı mı olduğudur

Herşey bir ölüm ile başladı ve durmadan devam etti