Dostunu uzağında tut. Düşmanın ile evlen. Sahte bir imza. Gerçek duygular. Ve iki güçlü ruhun birbirine sığınışı... Vera için aşk, sadece bir tehlike daha demekti. İnanç içinse Vera, hayatı boyunca aradığı fırtınaydı. Adam, kadına yaslanacak kadar güveniyordu. Kadın ise adamı yok edecek kadar kurallara bağlıydı. Kusursuz bir plan. Kusursuz bir aşk. Ve ölümcül bir bağ. Güldürecek, ürpertecek, kalbini titretecek bir hikâyeye hazır ol. Çünkü bazı aşklar, yaşamak için savaşmaya değer. İz bırakacak bir aşk için risk almaya var mısın? Komedi unsurları, ölümcül sözler içerir. Psikolojik dayanıklılığınız yoksa, geri dönün.

"Balo gecesi" ve "Buse" kelimeleri yan yana gelince İnci’nin boğazı düğümlendi, güçlükle yutkundu. Çünkü o gece Cem Karatay ile öpüşen kişi Buse değildi; onun yerine geçen İnci’nin ta kendisiydi. "Sen o gece görüntülerde oldukça keyifli görünüyordun," dedi İnci, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Şimdiyse mutlu olmadığını, bunun zoraki olduğunu söylüyorsun." "İnci, mesele de bu zaten. Ben o geceki kızın Buse olduğunu düşünmüyorum," dedi Cem, gözlerini İnci’nin gözlerine dikerek. "Çünkü o geceki kız; etkilendiğim, hoşlandığım, mütevazı ve gerçekten tatlı biriydi. Ama Buse öyle değil. Buse sadece kendini önemseyen, kendi çıkarları için en yakınına bile acımayan biri. O geceki kızın o olmadığından eminim. Sadece bu evliliğe engel olabilmek için bir kanıta ihtiyacım var." Cem bu sözlerin ardından sustu. Bu sıradan bir sessizlik değildi; çaresizliğin ve pişmanlığın ağırlığıydı.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Kavuşamayan iki gencin yıllar sonra tekrardan talihsiz bir şekilde yollarının yeniden kesişmesi

Ezgi İdil`in kardeşi ile birlikte hiç tanımadığı 4 kişiyle Bir Ormanda mahsur kalıp yollarını kaybetmesiyle başlar her şey

"Korku kaybolduğunda, insana ne olur?" Dr. Livia Ardent, kendi yarattığı formül bir arkadaşının ölümüne yol açtığında her şeyini kaybetti. Şimdi önünde tek bir seçenek var: Müebbet hapis ya da yeraltı dünyasının en karanlık noktasına, Kafes`e sızmak. Ama Kafes sadece bir dövüş kulübü değil. Burası, korkunun hiç uğramadığı bir adamın kurduğu imparatorluktur. Kod adı Architect. İki yabancı. Aynı kırıklık, zıt taraflar. Aralarındaki çekim, üzerinde çalıştıkları formül kadar tehlikeli ve bir o kadar bağımlılık yapıcı. Burası Kafes. Burada kimse özgür değil, ama herkes kendini özgür sanıyor.

Bazı hükümdarlar taç taşır, bazıları da kaderini. Yüzünü örten maske, bir gizleniş değil; zamanın çizdiği bir huduttur. Onun ardında duran, hükmü sesinde değil suskunluğunda taşıyan bir iradedir. Taht, ona verilmiş bir yükseliş değildir. Her gün yeniden omuzlanan bir yüktür. Ama o, yükü taşırken eğilmez; çünkü eğilen sırt, hükmü kaybeder. Zaman bedenine dokunur, iradesine değil. Sessizlik içinde büyüyen bir kudret vardır onda; gürültüye ihtiyaç duymayan, tanıklıkla yetinen bir güç. Yazgısını hep bildiğini sanan kral kaderin ona asla sunamayacağı bir armağanla tanışır Ama o bu armağanı bir keder olarak görür Bu gerçekten bir keder mi ? Yoksa armağan mı ? (Bu hikayede geçenler tamamen hayal ürünüdür benzerlikler tamamen tesadüfidir !!)

______________________________________________ Işıkların altında başlayan aşk, bir gecede karanlığa gömülmüştü. Boran ve Lara’nın kalpleri aynı anda durduğunda, geride kalan üç minik kalp de sessizce yanmıştı sanılmıştı. Ama mucizeler bazen en derin karanlıkta doğar. Yeniden doğuşun, kardeşliğin ve sönmeyen aşkın romanı. Okuduktan sonra mum yakmak isteyeceksiniz. Üç tane. İşte üçüzlerin hikayesine hoşgeldiniz ARAS,FETİH,SONYA ______________________________________________

Hazel Alston adında yirmilerinde genç bir kadın annesiyle çıktığı yürüyüşte kaybolur ve tanımadığı bir kişi tarafından köle tüccarlarına satılır. Kölelik zindanda kelepçelerle oturmak ve işkence görmekti İçinizde köle değilseniz dışınızdaki kimliğiniz hep önemsiz bir detaydır. DARK ROMANCE

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

❖ ── ✦ ── ❖ “Başka bir seçeneğimiz yok… Seni Rauf Yalçın’ın torunu Alaz’la evlendireceğiz.” Söylediklerini duyunca başımı bir anda kaldırdım. Şaşkınlıkla ikisine baktım. “Ne?! Şaka yapıyorsunuz değil mi?” Babam gözlerimin içine bakarak ağır bir nefes verdi. “Keşke şaka olsaydı. Ama değil.” Kulaklarıma inanamıyordum. Ailem… beni evlendiriyordu. Hem de zorla. Umutsuzca üvey anneme döndüm. Belki o beni savunurdu. “Anne…?” Yüzünde en ufak bir yumuşama yoktu. “Baban ne diyorsa o olacak.” “Ama ben—” “Rüya yeter!” Babamın sesi sertleşti. “Kararımız kesin. Bu konu kapanmıştır.” İşte o an anladım. Benim hayatım… gerçekten boka batmıştı. Yirmi dört yaşındaki Rüya Aydın’ın hayatı babası ve üvey annesi kumar yüzünden işlerini kaybedip her şeylerini yitirdiğinde altüst olur. Borçlar, çaresizlik ve açgözlülük… Onları tek bir çözüme götürür. Rüya`yı zengin bir aileye gelin vermek. Ama evlenmek zorunda olduğu adam sıradan biri değildir. Şehrin en korkulan mafya lideri… Alaz Yalçın Soğuk. Acımasız. Kalpsiz. [UYARI: Bu hikâye bazı okuyucular için uygun olmayabilecek içermektedir.] ❖ ── ✦ ── ❖

`SANA DIŞARI ÇIKMA DEMEDİM Mİ? NİYE DİNLENMİYOR SÖZÜM!?` Küçük kız çok korkuyor ve titriyor `S-sen i-izin vermeyin-`Sözü kesildi küçük kızın `Kurallarımızı unuttun galiba? Tekrar mı hatırlatayım? Hm?` Diyerek kızın yüzüne tısladı,küçük kızın ağlaması artmıştı,bunu kayle almayan genç adam küçüğünü kolundan tutup sürüklemeye başladı... Lütfen saçma yorumlar yapmayın! Yoksa kitabımı silerim bilginiz olsun

Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

“Kalbin çok hızlı atıyor bayım. Bir mermiden bile daha hızlı…” “Bende mermi etkisi yaratıyorsun demek ki…” ———————————— "Sen benim sadece bir parçam değil, sen benim her zerremsin. Her hücrem sensin. Ben tamamen senden ibaretim. Seninleyken adım gibiyim, yanıyorum. İçimde bir sen var... beni ısıtıyor hatta yakıyor. Ama seni de yakıyor." ———————————— Yalanların yaşadığı doğruların ölmeye yüz tuttuğu bir hikaye... Her şey ortaya çıkacak! Ateş`ten bu çember hepimizi yakıp yıkacak. Bizler küllerimizden doğacak olanlarız!🔥 ———————————— Hayatım bir korku filminden farksızdı zaten. Ruhum cinayete kurban gitmişti. Ama bir cinayete katilin en yakınıyla beraber tanık olmak! İşte bu her şeyin tamamen bittiği noktaydı o anda. Ama ne derler bilirsiniz `Her son bir başlangıçtır` ———————————— "Bir insan daha kaç yerden kırılabilir? Bir ruh daha ne kadar parçalanabilir? Ölü bir ruhu bile nasıl hala öldürmeye çalışabilirler!? Daha ne kadar sürecek bu eziyet, daha ne kadar çekeceğim ben bu hayatı. Dönüyor, durmuyor. Sanki beni her defasında daha da sert düşürmek için çabalıyor" diyebildim gözyaşlarımın arasında. "Düşmek bir yana dursun, ben olduğum sürece bir daha asla üzemeyecekler seni. İzin vermem buna. Parçalanmış kalbini iyileştiremem ama senin için kendi kalbimi söker takarım sana. Sen benim hem gündüzüm hem gecemsin. Ancak kalbim sende atarken ben nefes alabilirim. Sen benim her şeyimsin lan" diyerek kendine çekti beni. Sıkı sıkı sarıldı sanki bir daha hiç bırakmayacak gibi. Ona tutundum sadece. Yaşamak için aşık olduğum adama tutundum sadece. Nefes alabilmek için ona tutundum... ———————————— Tüm hakları saklıdır, bana aittir. En ufak bir parçasının, detayının (ç)alınması durumunda dava açarım, bilginize :)🪐

“Öleceksin.” Dedim hırsla silahı ona doğrulturken. “Öldüreceksin.” Dedi hala rahatça elleri cebinde dururken. “Sende benim gibi elini kana bulayacaksın.”

İstanbul’un kalabalığından ve alışmış olduğu düzeninden gelen genç doktor Asya, tayin olduğu Mardin’e henüz alışmaya çalışmaktadır. Mardin`in taş sokakları ve sessizliği onu hem korkutmakta hem de heyecanlandırmaktadır. Asya, hastanedeki ilk iş gününde daha ne olduğunu anlamadan büyük bir kaosun ortasında kalır.

ECE ÇELİK VE EREN DEMİR

(Kitabıma destek veren herkese teşekkürler)

Bundan sadece bir yıl önce biri bana diğer insanların asla göremeyeceği varlıkları göre bileceğimi söyleseydi o kişiye popomla gülerdim. çocukluğumdan beri en çok korktuğum varlık hayaletlerken ki onların var olduğunu asla düşünmememe rağmen deli gibi korkan bir kız çocuğuydum şimdi hayatımın birer parçası haline gelmeleri hem traji komik hem de çok tırstırıcıydı. Evet .. yanlış duymadınız sevgili okuyucularım hayatım geçirdiğim berbat bir trafik kazasından sonra tamamen karanlığa mahkum oldu ve ben bu karanlıktan nasıl çıka bileceğimi bir türlü bulamıyorum ..

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Umarım begenırsınız tamamlamnmadı

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Adile, küçük yaşta bir örgüte satıldığı için ailesine dair hiçbir anısı kalmayan bir kadındır. ikiz kardeşi Açanay´ın kendinden yaşça büyük ve takıntılı bir erkekle yaşadığı ilişkinin ardından hayatını kaybetmesi, resmî kayıtlara intihar olarak geçer. Ancak Adile, örgütte görevden dönerken kulak misafiri olduğu konuşmalarla bu ölümün ardında karanlık bir gerçek olabileceğini sezer. Gerçeği ortaya çıkarmak için örgütten habersiz bir şekilde Açanay´ın kimliğiyle üniversiteye kayıt olur ve kardeşinin sakladığı korkularla yüzleşirken, kendi silinmiş geçmişiyle de karşı karşıya kalır.

Ben imkansız bir sevdaya tutuldum ama kim senin içim de kor gibi yanan bu sevdadan haberi yok ... Başım yerde sordum sevdiğim adama var mı gönlünde biri ? Benim ona olan duygularımdan habersiz beni bin parçaya bölen o sözleri sarf etti . Var Hümeyra sevdiğim hatta deliler gibi aşık olduğum biri var .

Avlar ve avcılar seçilidir. O yüzden hayat olağan akışıyla akmaya devam ederken, cinayetler ve katiller de olağan alkışlarıyla görevlerine devam ederler..."Her katilin bir nedeni vardır... Peki ya iki yüzü olan bir katilin nedeni nedir?" Karanlık sokaklarda yankılanan çocuk kahkahaları... Kurbanlarının başucuna bırakılan buketler... Ve her cinayetten sonra duvarda beliren tek bir cümle... İstanbul`un göbeğinde başlayan esrarengiz cinayetler, dedektif İdilay ve Argun`u ölümle yaşam arasında ince bir çizgide yürütüyor. Ancak bu soruşturma, bir katilin peşine düşmekten çok daha fazlasını gerektirecek. Çünkü bu kez, katil sadece iz bırakmıyor... Onlarla oyun oynuyor. Görünürde kusursuz olan her detayın arkasında çürümüş bir geçmiş yatıyor. Kurbanların her birinin geçmişi günahlarla doluyken, katilin adalet anlayışı, adım adım onları sona götürüyor. Adalet mi bu? Delilik mi? Yoksa her şey, bir zihnin iki karanlık yüzünün savaşı mı? Avlar ve avcılar seçilidir. O yüzden hayat olağan akışıyla akmaya devam ederken, cinayetler ve katillerde olağan alkışlarıyla görevlerine devam ederler...