"Demek seni becermemi istiyorsun...bakalım koca sikimi içine alınca da böyle diyecek misin bebeğim." (Cinsellik vardır +1&) Kitap kapak tasarımı: @geceyazariii7

Mafya liderinin kızı, ailesinin düşmanı tarafından kaçırılır. Fakat kaçıran kişi aslında onu öldürmek için değil, yıllardır saklanan büyük bir gerçeği ortaya çıkarmak için bunu yapmıştır. İki taraf da birbirine güvenemezken asıl gerçeklerle yüzlesecekler...

Yıllardır süren bir aile düşmanlığı, kardeşinin intikamını almak isteyen bir adam ve bu savaşın ortasında kalan bir genç kadının hikayesi... Kimine göre yaşam; sonsuz mavi bir deniz, dalları göğe uzanan görkemli ağaçlar veya hiç ayak basılmamış bakir topraklar... Kimine göre ise keskin buz kırıkları, parçalanmış aynalar, buruk siluetler ve hazin sonlar...

O... o katilin ta kendisi

Bazı sırlar.Aşktan daha tehlikelidir.🥀🔥

"Dostunu uzağında tut, düşmanın ile evlen." ​Tek taraflı, ölümcül bir anlaşma. Sahte iki imza. Ve asla çiğnenmeyecek kurallar... ​Vera için aşk, hayatta kalması gereken bir başka tehlikeydi. İnanç içinse Vera, çöllerine yağacak o kusursuz fırtınaydı. Adam, kadına arkasını dönecek kadar güveniyordu; kadın ise adamı tek hamlede yok edecek kadar kurallarına bağlı. ​Kusursuz bir plan. Kusursuz bir yalan. Ve ikisini de yakacak ölümcül bir bağ. ​Gülmeye başladıysanız dikkat edin; bu hikaye önce kalbinizi titretecek, sonra nefesinizi kesecek. ​İz bırakacak bir günah için risk almaya var mısın? ​NOT: İçeride bolca kara mizah ve namlunun ucundan dökülen sözler barındırır. Akıl sağlığına güvenmeyenler kapının önünde kalabilir.

Ben Sonay çocukluğu acı ve zorlukla geçmiş küçük bir kızdım. Bir tarafım hep eksiklik içinde büyümüştü, şimdi o eksiklikleri bir bir kapatma zamanıydı. Kader beni Aksan Mahallesine yönlendirmişti. Burayı seviyor musun diye soracak olursanız, size objektif bir cevap veremeyebilirim ama sizlere verebileceğim tek net cevabım ise kesinlikle o kaba ve hödük heriften nefret ettiğim olurdu. "Can sıkıcı herifin tekisin, karşıma çıkıp durmasana artık!" Saç uçlarıma kadar sinirle dolmuştum, neydi benim bu çektiğim? Çatık kaşlarımla ondan bir cevap bekliyodum. Bir kaç saniye sonra ondan bir cevap almıştım ama o cevap beni bi şok dalgasının içine çekmişti. "Ulan, Can kim?" Elindeki tesbihi çekmeyi bırakmış ve bana en boş bakışlarını atıyordu.

Han için Minho, ortaokuldan beri hayatını zorlaştıran kişiden başka biri değildir. Yıllardır süren nefret, lise hayatında da devam eder. Ancak Han`ın bilmediği bir şey vardır: Minho`nun ona karşı hisleri zamanla değişmeye başlamıştır. Bir zamanlar Han`ın üzülmesi hoşuna giderken, şimdi onun gözlerindeki mutsuzluk Minho`yu rahatsız etmeye başlamıştır. Peki yıllarca kırdığı birinin kalbine ulaşabilir mi?

Aile 4 harf Bazılarına ölüm Bazılarına hayat Benim ailem ise artık bir mafyanın kollarının arasıydı. Ona güvenmek kumar ona aşık olmak kumarı kaybetmekti. Belkide farkına varmadan onu ilk gördüğümde ben bu kumarı kaybetmiştim...

Yaşamak için hiçbir sebebi kalmamış Cerrah Vera Atay ile yaşamayı her şeye rağmen çok seven Cumhuriyet Savcısı Hisar Demirer’in yolları kesişir. Hisar, Vera’ya yeniden yaşamayı sevdirmeye çalışırken her şey beklenmedik şekilde tersine döner. Zehirli Zambak Vardır Her Vahşi Çiçekte Gurur

Yirmi beş yıl önce kurulan bir yalan, iki aileyi kan davasına sürükledi. O gece yaşananlar “kaçırma” diye anlatıldı… ama gerçek asla anlatılan gibi değildi. Bu yalanın gölgesinde büyüyen düşmanlık, Dilan ve Baran’ı istemedikleri bir evliliğin içine itti. Birbirine yabancı iki insan, aynı çatı altında geçmişin yükünü taşımaya zorlandı. Baran öfkesini saklamayı öğrenirken, Dilan hayatta kalmaya çalıştı. Ama hiçbir şey sonsuza kadar gizli kalmadı. Evlilikten sadece iki ay sonra, yıllardır üstü örtülen gerçek sızmaya başladı. Ve sızan her parça, sadece geçmişi değil… iki ailenin bugünkü düzenini de yıkmaya başladı. Çünkü o gece bir kaçırma yoktu. Bir plan vardı. Ve bu plan, yirmi beş yıldır herkesin inandığı her şeyi baştan sona değiştirecek kadar büyüktü. Şimdi tek bir soru kaldı: Kim avdı… kim avcıydı… ve kim yirmi beş yıl boyunca bir yalanın içinde yaşadı?

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

​"Karanlık, sadece ışığın yokluğu değildir; bazen kaçamadığın tek sığınaktır." Bir yanda birbirinin ruhunu taşıyan iki kız kardeşin çaresiz ama inatçı savaşı; diğer yanda gücüyle tüm şehri dize getiren, ancak tek bir okyanus mavisinde tutsak kalan bir adamın amansız takıntısı...

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Siz hiç bir katile aşık oldunuz mu? Efnan`nın hayatı okul ve ev arasın da giderken birden her şey tepetaklak olur. Hayatına hiç girmemesi gereken biri girer. Bu kişi ise kendi adaletini sağlayan, halkın dilin de kurtarıcı, polislerin gözündense seri katil olan Cellattan başkası değildi...

Ruhlarını günahla mühürlendiği yedi lider. Herkesin kanında dolaşan zehirli sırlar ve herkesi devirmek üzere olan, sırlar kadar tehlikeli, intikam kadar tutkulu bir esaret.

Henüz bilmiyordu aynı sırayı paylaştığı çocukla, aynı koridorda yeniden yürümeye başladığını...

Kural 13: onu sevmek yasak ,ona dokunmak yasak ,onu düşünmek yasak Ne demişler kurallar çiğnemek için varlar:)

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

Ses Züleyha`nın içini acıtıyordu, kendi tonu, ona babasını hatırlatıyordu. "Zambak, zumbak." Elindeki bıçağı yere fırlattı. "Dön arkana, geri geri bak!" Bartın, çehresini ileri dikmiş, gerisindeki kadına bakmaya ihtiyaç duymuyordu. Bıçaktan korkacak değildi, ama aradığı "zambak izi" korkutabilirdi onu. Züleyha tekrar yükseltti kendini, "Arkana bak Bartın, belkide aradığın bir nefes gibi yakınında." İçinde birşeyler koptu Bartın`ın, aradığın derken ne anlatmak istedi? Bilmiyordu. Ama bakması gerektiğini anlamıştı. Başını yavaş yavaş geriye doğru götürdü, ve gördü. Sadece gördü, çünkü gördüklerinin ifade edileceği bir biçim yoktu. Yüzünde zambak şeklinde doğum lekesi olan, mavi gözlü bir kadın. Züleyha, Tanrının lütfu. "Katil olsam, bir kez bana baksan," Bartın kulaklarını tıkadı parmaklarıyla, lanetini duymak onu yakacak tek şeydi. Züleyha`nın kolundan hafif bir yara izi süzüldü. "O gözlerin okyanus olsa, beni boğsan." Etraf bulanıktı, çift gözler için. Sis kaplıyordu ortalığı, birer birer. "Ve," dedi ses tonundaki kaybedişi gizlemeyerek. "Okyanusum olamasan da, topraklarınla bana mezar açsan."

❝ Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi İtalya’ya da büyük bir vurgun yaptı. İtalya’da dün sabaha karşı, uyuşturucu kaçakçılığı ve silah ticareti yapılan bir depoda yangın çıktı. FBI ve polis ekiplerinden aldığımız bilgiye göre vurgunu yapan Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi olarak bilinmektedir. Kamer çetesi, yapmış olduğu kaçakçılık sonrası depoyu yakmışlardır! Çok sayıda ölü ve yaralı vardır! Kırmızı bültenle aranan Baron kod adlı örgüt ve çete kurucusu, tüm dünya tarafından aranmaktadır. Yaklaşık yedi yıldır aranan Baron’un henüz kimliği tespit edilememiştir. ❞ Bu kurguda geçen kişi ve olaylar tamamen hayal ürünüdür! Gerçekle hiçbir alakası yoktur. Bu kurguda geçen karakterler, kelimeler ve olaylar tamamen kurgudan ibarettir. Gerçeklikle hiçbir alakası yoktur!

Annesinin suçsuz olduğunu kanıtlamak için hukuk yoluna çıkan Elvan Karahan, adaletin peşinde ilerlerken kendini geçmişin karanlık sırlarının içinde bulur. Bu yolculukta karşısına çıkan gizemli Alaz, önce en büyük engeli, sonra ise kalbinin en büyük sınavı olur. Gerçekler ortaya çıktıkça Elvan, hem annesinin masumiyetini kanıtlamak hem de aşk ile adalet arasında seçim yapmak zorunda kalacaktır.

Abisinin kaçırma hatası yüzünden acımasız Boran Akdağ ile berdel evliliği yapmak zorunda kalan Asya Demir için hayat bir zindana dönüşür. Boran ise bu zoraki evliliği kalbine bir ihanet olarak görmektedir; çünkü o, henüz 11 yaşındayken göl kıyısında ölümden kurtardığı ve adını "Asiye" olarak bildiği çocukluk aşkına yıllardır sadıktır. Karşısındaki kadının aslında canından çok sevdiği o küçük kız olduğunu bilmeyen Boran, geçmişinin intikamını ve öfkesini Asya’dan çıkararak ona dünyayı dar eder. Boran, nefret ettiği karısının aslında yıllardır aradığı "göl kızı" olduğunu öğrendiğinde her şey için çok mu geç olacaktır? Mardin’in sert töre duvarları arasında sıkışıp kalan gizemli bir çocukluk aşkının ve büyük bir yüzleşmenin hikayesi. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

Ayrilmamiz gerek, sevgılım.

Belkide sizin aradığınız hersey gözünüzün önünde gecerse dersem?Belkide hayat bir yalan.İsin sonu aska dönerse belki bu serüvenin?