Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Emir, 28 yaşında. Eğlence sektörünün bilinen isimlerinden, çapkın ve bağlanmayan biri. Alisa ise en yakın arkadaşının sevgilisi. Ama her gece aynı şey tekrarlanıyor. Emir içer, içer… ve sonunda Alisa’nın kapısına dayanır. Alisa da her seferinde açar. İkisi de biliyordur bunun yanlış olduğunu. İkisi de biliyordur bir gün Can’ın öğrenme ihtimalini. Ama yine de duramazlar. Çünkü bazı yasaklar, bir kez tadıldıktan sonra bırakılamaz. Ve Emir, her seferinde aynı yere, aynı kadına, aynı suça geri döner. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir alışkanlığın, bir zayıflığın ve yavaş yavaş büyüyen bir kıskançlığın hikâyesi

Bazı savaşlar silah çekilmeden başlar... Alparslan ve Karahan aileleri, yıllardır kimsenin bilmediği bi olay yüzünden birbirlerine düşmalardır. Geçmişte yaşananlar, yıllar sonra çocuklarının hayatlarına da yansıyacaktır. Açelya Alparslan, babasının geçmişte bıraktığı cevaplanmamış sorularla yaşamaya alışmışken, bazı sırların sandığından çok daha karanlık olduğunu fark edecektir. Çünkü bazı insanlar hayatınıza tesadüfen girmez. Ve kimse unutmamalı ki bu dünyada Soyadı`na Sadakat herşeyden ve herkezden önce gelir. Ve çoğu zaman bazı aşklar... Tek kurşunluk mesafededir.

Antalya...

G�ne? her zamanki gibi ?ehri ayd?nlat?yordu. Deniz sakindi.

Ama bu ?ehirde iki aile vard? ki, onlar?n sava?? hi�bir zaman sakin olmam??t?.

Alazlar...

Y?ld?r?mlar...

Y?llar �nce d�k�len kan, iki aileyi birbirine d�?man etmi?ti. Kim hakl?yd?, kim haks?zd? art?k kimse bilmiyordu. Bildikleri tek ?ey, kar?? taraf?n affedilmeyece?iydi.

Ve bu nefret, �ocuklara bile miras kalm??t?.

~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~

Küllerinin arasından yeniden doğacak olan Efsun ve onu kendi kaderine götüren Hüthüt rehberi Ateş Birkan Karaca... Gözleri intikamın ateşiyle kor olmuştu. Kalpleri ise hiç beklemedikleri bir kaderin iki farklı ruhunu birbirine bağlayacaktı.

Birbirine mecbur bırakılan iki yabancı. Biri inatçı, diğeri tahammül sınırlarını zorlayacak kadar dik başlı. Ve ikisini de aynı ateşe sürükleyen tek bir kelime, İntikam. Yıllar sonra ülkesine dönen genç kadın, ailesinin düşmanlarına karşı güç kazanmak uğruna hiç istemediği bir evliliğe mahkûm edilir. Onu bekleyen adam ise, kaybettiği kardeşinin intikamını almak için bu birlikteliği bir fırsata çevirmeye kararlıdır. Ancak hiçbir plan, iki ateşli ruhun karşı karşıya geldiğinde savrulan kıvılcımları hesap edemez. Bu evlilik; savaşacakları, direnecekleri, birbirlerine meydan okuyacakları bir arenaya dönüşür. Ve intikam için başlayan bu yolculuk, beklenmedik bir yerden –kalplerinden– çatlamaya başlar. Peki nefretle atılan imzalar, gün gelir vuslata dönüşürse… O an, kim kazanır; kim yenilir? Ateşin içine atılan iki yürek, sonunda birbirine mi yanacak, yoksa birbirini mi yakacak? Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize.

"Koşun, ağlıyor! Tepki veryor! Ağlıyor!" Günün ağarmasıyla, şiddeti yükselen bebek ağlaması yurdun her yanındaydı. Doğduğu günden bu yana ağlaması bir kez duyulmayan bu bebeğin, ilk kez böyle bir anıyla karşılaşılıyordu. Yurdun müdiresi dahil herkes başında dikilmişti, minik oğlanın. Küçüğün bakışları bütün hepsinin üzerinde gezinirken bir kadın endişeyle konuştu. "Canı yanıyor olmasın? Normalde asla ağlamazdı." Diğer kadınların tercümanı olmuşcasına herkesin başını aşağı yukarı salladığını gördü. Onunla en çok ilgilenen kadın konuştu bu sefer de. Ellerini karnında toplamasından gergin olduğu anlaşılıyordu. "Dört ayda, bir ilk. Belki de kötüye değil iyiye işarettir." Haklı olabilirdi. Müdire, olaydan bağımsız bir soru yöneltti. "Çocuğu evlat edinmek isteyen adamların dosyalarını getirir misin, Juliet?" Yanındaki genç kız anında önüne eğilip doğruldu. "Hemen, Müdire Hanım." Kız koşar adım büyük salondan çıkarken diğerleri bir süre daha bebeğe bakınmaya devam ettiler. Hafif kilolu müdire, ellerini eteğinde gezdirdikten sonra "Hepiniz işinizin başına dönün," diyerek emir verdi. Salondaki bütün kadınlar dışarı çıktığında beşiğin içindeki bebeğe daha da yaklaştı. Tam üstünde durduğunda ağlak ve kızarmış gözlerle bakıyor çocuk ona. Çıkan sesleri az da olsa kesilmişken müdirenin ağzından tek bir cümle çıktı: "Hayata hoş geldin oğlum." Kendi oğlunun bu durumlara düşeceği aklının ucundan geçmezdi. Gözleri dolduğunda, bir damla yaş düştü bebeğin yanağına. Garip bir şey olmuştu o sırada. Küçüğün ağlaması kesilmiş, gülmeye başlamıştı. Müdire gözlerini usulca açtığında gördüğü manzarayla tebessüm etti. Çok pişmandı. Yaptığı şey için çok pişmandı ancak çaresizdi. Sonuç ne olursa olsun tek bir şey değişmiyordu. O, suçsuz bebeğini değil; kendi mutluluğunu seçmişti.

Bu hikaye genel olarak ikinci oğlanı esas alır. Trabzon Sürmene çamlıdağ köyünde iki düşman aile nın oğulları İstanbullu bir kıza aşık olur bu klasik hikaye de ele alınan taraf ne esas kız ne de esas oğlan, ikinci  çocuk boran in gözünden anlatılacakdır.

​"Karanlığa adım attığında kuralları sen koymazsın. Ama hayatta kalmak istiyorsan, gölgene bile acımayacaksın." Hikaye bitmek üzere ama yeniden düzenlediğim için düzelttikçe yeni bölümleri yayınlayacağım.

Baz? a?klar ?stanbul�da ba?lar,
ama kader Mardin�de yaz?l?r��

Bir kad?n, bir a?a ve ge�mi?in saklad??? s?rlar�

Gazel�in kalbi Azad�a aitken,
kader onu A??r�?n yan?na getirdi.

A?k m? kazanacak, yoksa ge�mi?in s?rlar? m??

Mardinli g�zel yarim� inan sana hayran?m.???

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Almanya`nın Frankfurt eyaletinde doğup büyüyen, annesi ile yaşayan Alina, baba sevgisinden mahrumdur. Alina bebekken babası onları terk eder. Yıllar sonra annesinin ani kararı ile Türkiye`ye taşınırlar. Aynı zamanda üniversite öğrencisi olan Alina yatay geçiş ile Türkiye`de eğitimine devam eder. Gittiği okulda Aras diye bir çocukla tanışır. Aras egoist, kız düşkünü ve kötü çocuk olmasıyla tanınan okulun popüler çocuğudur. Ama aslında içinde yatan kişilik dışarıya gösterdiğinden çok farklıdır. Alina ile Aras gün geçtikçe birbirlerinin gerçek hikayelerini öğrenip aşık olurlar. Ama geçmişin izleri onları rahat bırakmaz.

Babas?n?n bor�lar? y�z�nden anla?mal? evlili?e maruz kalan do?a r�zgar ile tan???r.

Bir gece... her ?eyi de?i?tirdi. Bir ka�?r?lma, bir anla?ma ve ad? konmam?? bir sava??n ortas?nda kalan bir k?z. Beril, kendini bilmedi?i bir d�nyan?n i�inde buldu?unda tek bir ?eyden emindi: Aras Demirhan g�venilmezdi. Ama baz? insanlar tehlikedir..ve baz? tehlikeler ka�?n?lmazd?r. Bir s�zle?me imzaland?. Ama bu sadece bir evlilik de?ildi. Bu, kimin av kimin avc? oldu?unu belirleyen bir oyundu.

"Kendi g�ky�z�n� yaratamayan kad?nlar, ba?kalar?n?n kurdu?u karanl?k gecelerde ya?amaya mahk�mdur."

Bir gece. Bir ihanet. Bir pazarlık. Ve gitmek için çalınan bir kapı. O gece Amara’nın kaderine bir bedel biçildi. Ama hesabı yapılmayan bir şey vardı. Börü Tulgar Çünkü bazı adamlar, kuralları bozmak için doğar.

Bazen sığınmak… en büyük tuzaktır. Bazı hayatlar kırılmak için başlar… Derin, daha çocukken her şeyini kaybetti. Ailesini, evini ve güvenini. Ama asıl kayıp, yıllar sonra başladı. Yetimhaneden sonra “yuva” sandığı ev, onun için bir hapishaneye dönüştü. Ve Derin, hayatta kalmak için susmayı öğrendi. Ta ki o geceye kadar… Bir kafede başlayan sıradan bir gün, onu hiç tanımadığı bir adamın hayatına sürükledi. Soğuk bakışlı, sessiz ve fazla doğru zamanda ortaya çıkan biri… Derin onu tanımıyordu. Ama o, Derin`nin tüm hayatını değiştirecek kadar yakından bakıyordu. Ve o andan sonra tek bir soru kaldı: Kaçtığın yer mi daha tehlikeli… yoksa sığındığın yer mi?

Kalbi paramparça bir kızı nasıl düzeltirsin Tek bir cevap var bazılarının kendine bile itiraf edemediği bazılarının ise haykırmak istediği o duygu işte o duyguyla iylestirirsin o kadını Kalp kırıklığının tek ilacı olan o duygu aşktır Kalbi paramparça olmuş dağılmış insanların merheminin adı aşktır kalbini birtek aşk onarır sevdiği kişi onarır işte bu yüzden aşk kalbin en büyük merhemidir özelliklede kırık kalplerin ,)...

Sarhoş bir gecede Paris sokaklarında yolları kesişen Lara ile Boran’ın hikâyesi… Lara: Yaramaz, cesur, gece hayatının kraliçesi bir kız. Boran: Mavi gözlü, yalnız, geçmişinde derin yaralar taşıyan soğuk bir adam. Bir kurtarma, bir çiçek, birkaç mesaj, çocukluk travmaları ve yıldızlar altında tutulan eller… Gece hayatının kaosunda birbirlerini bulan iki yalnız ruh, görünmezlikten kurtulup birbirlerini iyileştirirken aşka düşer. Mizah, duygu, Paris`in sıcak geceleri ve iyileşen yaralarla dolu romantik bir hikâye. “Gözlerin bahar gibi… baktıkça içim yeşeriyor.”

Mortale örgütü, doğduğu andan itibaren intikam için yetiştirilen ikiz kardeşlerin gölgesinde büyür: Fetih ve Aras. Bir doğum gecesi trajedisiyle başlar her şey – anneleri Lara Serra Ateş ve babaları Boran Zail Aslan`ın katledilişi, ölen bebeklerin yerine geçirilen ikizler... Yıllarca normal bir aile maskesi altında gizlenen bu çocuklar, 16 yaşında gerçeği öğrenir: Görevleri, katilleri bulup yok etmek. Şimdi, plan son aşamaya yaklaşıyor. Hizmetçi kılığında sızan ajanlar, sahte kimlikler, bırakılan ipuçları... Derya yaklaşıyor, sırlar çatırdıyor. kardeşlik bağları çatlıyor, vicdan fısıldıyor. İki gün sonra dosya kapanacak. Gerçekler patlayacak. İntikam tamamlanacak. Ama ya sonrası? Kanla yazılmış yalanların küllerinden özgürlük mü doğar, yoksa yeni bir döngü mü başlar? Sayfaları elinizden bırakamayacağınız karanlık bir gerilim: Sadakat mi, ihanet mi? Aşk mı, kin mi? Mortale – intikamın en soğuk yüzü seni bekliyor.

Yıllardır süren bir aile düşmanlığı, kardeşinin intikamını almak isteyen bir adam ve bu savaşın ortasında kalan bir genç kadının hikayesi... Kimine göre yaşam; sonsuz mavi bir deniz, dalları göğe uzanan görkemli ağaçlar veya hiç ayak basılmamış bakir topraklar... Kimine göre ise keskin buz kırıkları, parçalanmış aynalar, buruk siluetler ve hazin sonlar...

Bazen tek �are

Sene 2008 Bora Ate? ve Nisa Aksoy ad?nda iki �ifttin tatl? bir ili?kisi vard? Bora 20, Nisa ise daha 18 idi. Ailelerini umursamadan evlenmi?lerdi. Nisa Bora'y? normal bir CEO diye biliyordu ama Bora'n?n i?i ger�ek mafyac?l?kt?. Nisa bir g�n haberde kocas?n?n yani Bora'n?n ger�ek kimli?ini �?renince korkup ka�t?. Nora Nisa'n?n gitmesine jem sinirlenmi? hem de �ok �z�lm�?t�. Nisa ka�arken hamile oldu?unu �?renince i? �???r?ndan �?kt?. 10 sene sonra Bora parkta gezerken tan?d?k bir fig�r ve bir k?z g�rd� yakla??nca onun Nisa oldu?unu anlad?... o g�nden sonra i?ler hep sakl? kald?...

Toprağın haykırışları oldu pusulam. Benliğimi bıraktığım kanatlarım ölümün habercisiyle buluştu. Sarmaşıklarına sarılı bedenler onun varlığında vücut bulurken, hayat verdiği topaktan can alacaktım. O kefene sarılmamış ruhları benim için süslerken, kasvetli havasını mavi kanatlarımla dağıtacaktım. Ruhu arşa çıkmış bu insanların, cellatlarının son tanıklarıydık biz. Varlığım yok oluşun miladı. Yaşamı var oluşun yok oluşu.