AŞEKA "Sen daha iğne tutmayı biliyor musun ki bana emir veriyorsun küçük hanım?" " Benim hastanemde, benim kurallarım geçer Komutan Bey. Sizin emirleriniz ancak o barut kokulu dağlarda yankılanır, burada değil!" Diyarbakır’ın sert ayazında, kaderin sarmal bir sarmaşık gibi ördüğü iki hayat... Asena Göktürk; beyaz önlüğünün saflığını Diyarbakır’ın tozlu yollarına taşımış, idealist ve genç bir doktor. Dokunduğu her yarayı iyileştirmeye çalışırken, kendi kalbinde açılacak olan o derin yarıktan habersizdir. Naifliğinin altında sakladığı o pençeler, sadece hayat kurtarmak için değil, kendi özgürlüğü için de çıkacaktır ortaya. Baran Karay; Pars Timi’nin sivri dilli, disiplin abidesi ve ruhu barutla yoğrulmuş komutanı. Onun için hayat, siyah ve beyazdan; dost ve düşmandan ibarettir. Ta ki o gece yarısı, yaralı bir askerini bir polikliniğin kapısından içeri taşıyana ve o inatçı, güzel doktorla burun buruna gelene kadar. Aşeka; bir ağacı kökünden tepesine kadar saran, bazen onu boğan ama asla bırakmayan o kadim sarmaşık. Asena ve Baran, birbirine dolandıkça ya birbirlerinin nefesini kesecekler ya da bu kaosun içinde yeni bir hayat yeşertecekler. Biri yaşatmak için yeminli, diğeri ise vatan için ölmeye hazır. Barut kokusunun çiçek kokusuna karıştığı, emirlerin sustuğu ve sadece kalplerin konuştuğu o yerde; Aheşka’nın dalları çoktan kaderlerini birbirine bağladı. "Sert bir kayaya çarptın doktor hanım. Ama bilmediğin bir şey var; o kaya, o sarmaşığın dalları arasında un ufak olmaya çoktan razı." *** Kitabın tüm hakları bana aittir, kopyalanması ve çalınması durumunda yasal işlem başlatır Keyifli okumalar...

ilk kitabım işallah olmuştur [kitap kapağını öylesine koydum]

-Sana her şeyi kabullenmen için bir yıl Hayatım hiç tanımadığım bir mafyaya mı adayacaktım MAFYA KURGUSUDUR YAMAN AKGÜN VE DEFNE SEÇKİN’NİN HİKAYESİDİR OKUMANIZI TAVSİYE EDERİM İLK KURGUM DEĞİL.🫀

Kalbin Unutmadığını, Kader Geri Getirir mi?​Boran henüz 12 yaşındayken, çocuk kalbinin en saf köşesine Asya’yı yerleştirmişti. Ancak hayatın acımasız planları vardı; Asya ansızın şehirden ve Boran’ın hayatından kopup gitti. Geçen yıllar Boran’ın içindeki sızıyı dindirmedi, sadece üzerini örttü.​Yıllar sonra, törelerin soğuk nefesi iki ailenin üzerine çöktüğünde, Boran kaçtığı geçmişiyle hiç beklemediği bir anda yüzleşir. Berdel masasına oturduğunda karşısındaki gözler yabancı değil, çocukluğunun yarım kalan masalıdır. Ama artık hiçbir şey 12 yaşındaki kadar saf değildir.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Öncelikle bu kitap GL kategorisinde yer alamaktadır. Rahatsız oluyorsanız lütfen okumayınız! Buz gibi soğuk bir öğretmen sadece bir dersliğine girdiği sınıfta sessiz bir kızla karşılaşır. Sebebini bilmesede ona karşı bir sevgi besler ama bundan ne ne öğrencisinin ne de kendisinin haberi vardır.

Umutsuzluk da bir umuttur...

Ben Havza, ismimi duyan 14 yaşında ki küçük çocukların aklına hemen tarih dersi gelirken Havza dendiğinde benim aklıma sadece ağlayan bir kız çocuğu geliyordu. Yalnız kalan bir Havza geliyordu. Ben Havza, yalnızlıktan gelip yalnızlığa giden Havza...

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Küçüklüğünden beri aynı kalacaksin diye bişey yok. Eğer istek varsa herşey değiştirir. Benim de istediğim o`ydu.

Bir dünya, iki insan düşünün: Hep birinin sol kanadı kırık.

Bu benim ilk kiabımdır📚Bana destek olursanız sevinirim bu kitapta bir filmden uyarlandım 💞💗 iyi okumalar... ‼️

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

"İntikam, gizem, aşk ve tehlike dolu mafya hikayesi."

Aşk ve savaş arasında verilen bir söz… Kaybolan bir kadını bulmak için her şeyi göze alan bir asker… Ve yarım kalmış bir aşkın yeniden başlayan hikâyesi...

"Baba…” dedi Kardelen. Bu kez sesi çıktı. Ama çok kısıktı. Adam bir saniye durdu. Mendili arabanın kaputuna bıraktı Sonra arkasını döndü. Ve aksayarak yürümeye devam etti. Kardelen o an bağırmadı. Ağlamadı. Sadece baktı. Çünkü yedi yaşındaki bir çocuk babasının onu orada ölüme terk edip gidebileceğine inanmaz. Ama o gitti. Hemde arkasın da bir can bırakarak gitti..

Ebebeyinlerinin ölümüne sebep olan ailenin çocuğu, senin geçmişinden kurtarıcağini nerden bilebilirdi

Karan Demir… İş dünyasında adı fısıltıyla anılan, tehlikeli, soğuk ve ulaşılmaz bir adam. Onun dünyasında güven yoktur, merhamet yoktur ve en önemlisi… duygulara yer yoktur. Ta ki Defne Arman işe girene kadar. Defne için bu sadece bir işti. Soğuk bir patron, disiplinli bir ofis ve profesyonel bir mesafe. Ne fazlası, ne eksiği. O, patronunu sadece mesafeli ve sert biri sanıyordu. Gözlerinin ardında saklanan fırtınadan tamamen habersizdi. Ama Karan için durum asla bu kadar basit değildi. Onu ilk gördüğü günden beri kalbinde sessiz bir savaş taşıyordu. Yaklaşmak istiyor… Ama dokunamıyordu. Seviyor… Ama söyleyemiyordu. Çünkü Karan Demir’in dünyasında sevilen herkes hedef olurdu. Ve o, Defne’yi kendi karanlığına çekmekten korkuyordu. Bu yüzden mesafe koydu. Bu yüzden soğuk davrandı. Bu yüzden dudaklarında kilitli kalan duygularını susturdu. Defne ise onun bakışlarını sadece otorite sandı. Koruyuşunu sadece görev zannetti. Sessizliğini ise ilgisizlik… Fakat tehlike kapıya dayandığında, gizli düşmanlar harekete geçtiğinde ve Defne, Karan’ın karanlık dünyasının hedefi haline geldiğinde, artık susmak bir seçenek olmayacaktı. Bir adam, sevdiği kadını korumak için mesafe koyarsa… Onu gerçekten koruyabilir mi? Yoksa en büyük tehlike, hiç itiraf edilemeyen bir aşk mıdır? Tehlikenin, tutkunun ve bastırılmış duyguların gölgesinde bir adamın dudaklarında saklanan aşk, bir kadının kalbinde yavaşça uyanan hislerle çarpışacak. Ve o gün geldiğinde… Yıllarca susturulan tek bir itiraf, her şeyi değiştirecek: “Ben sana hiç mesafeli değildim, Defne… Sadece seni kaybetmemek için sustum.”

Kendini korumak için katil onlan bir kız ve her şey planı dahilinde ilerlerken planları bozulan bir adam.. Bu hikaye birbirine zıt iki insanın hikayesi.. Cinayet üstüne kurulmuş bir aşk hikayesi.. `Bir gölgeydi her şeyi başlatan ve yine bir gölgeydi her şeyi bitiren` BAŞLAMA TARİHİ; 03.12.2025

Lütfen kitabta fazla içerik var ona göre okuyun! Sonra şikayet falan etmeyin:)

Leyla çok güzel bir kız ve ailesi tarafından el üstünde tutulmuştur. Pusat da tek gecelik olarak görür kızları ve onları bir oyuncak gibi kullanır

Hukuk öğrencisi Lina Yılmaz’ın sıradan hayatı, bir gece gelen tehditkâr bir mesajla altüst olur. Yanlış kişiye atıldığını düşündüğü mesajın arkasındaki isim ise İstanbul’un yeraltı dünyasını yöneten, acımasız ve takıntılı mafya lideri Aras Karahan’dır. Aras, kendisine ihanet eden eski sevgilisi Melis’i ararken, Melis’e ait olan numaranın artık Lina’da olduğunu öğrenir. Şüphelenir. Lina’nın masum olduğuna inanmak istemez çünkü Aras için güvenmek zayıflıktır. Onu kendi malikanesine götürür ve 24 saat boyunca gözlemleyeceğini söyler. Ancak bu 24 saat, hem Lina’nın hem Aras’ın hayatını geri dönülmez şekilde değiştirir.

Ailesinden ölümünden sonra ona travmaları ile miras kalan uçsuz bucaksız bir evde tanıştığı bir ruh ile başlar. Evde ananormal olaylar olmaktadır Emma ailesi hakkında şüphe duymaya başlar asıl soru: Aslında bu ruh kimdir?

Defne… Ülkenin en güçlü iş insanlarından birinin kızı. Güvenlikli sitelerde büyümüş, korumalarla çevrili bir hayatın içinde yaşamış. Ama bir gece, şehrin en ışıksız mahallesinde arabası bozulur. Ve korumasız kalır. Aras… Ailesiz büyümüş, sokakların büyüttüğü bir genç. Hayatta kalmayı öğrenmiş, kimseye borçlu olmadan ayakta durmayı seçmiş biri. O gece Defne’nin çığlığını duyar. Ve müdahale etmemeyi seçebilecekken… seçemez. Bir kavga. Bir kurtarılış. Ve iki farklı dünyanın çarpışması

Ben bir katildim o bir vâris. Ben hislerin düşmanıydım o his... Ben haz duyardım o intikam Ben yapmayı severdim o izlemeyi Ben Derin Yılmaz`dım o Demir Alkan... +Bunu da mı iyi buluyorsun Demir - Baskı artarsa insanlar hata bekler ve sen... hata... yapmazsın Derin.