Bazı bakışlar masum değildir. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. O evliydi. O, aşka kapalıydı. Aralarında sadece bir bakış vardı… Ama o bakış, ikisinin de hayatını ateşe vermeye yetti. Kaçmaları gerekiyordu. Mantık susmadı. Vicdan susmadı. Ama kalp çoktan yanmaya başlamıştı. Suçluluk, tutku, özlem ve vazgeçememe arasında sıkışan iki insan… Yanlış zamanda doğru kişiye âşık olmak mümkün mü? Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir yangın hikâyesi. Ve bazı yangınlar… Kül olmadan sönmez.

Abisi eski uyuşturucu baronunun sahibi peki ya o

🖤umarım begernirsiniz ilk kitabım🖤

Sevdiği bir insanı kaybetmek insanın içinde derin yaralar bırakırdı. Zaman geçtikçe intikam bu yaraları kanatır ve akan her kan insanın kendi benliğini unutmasına yol açardı.

"Bazı lekeler suyla çıkmaz, kalbe bulaşır." Mine’nin en büyük hayalleri, Buğra’nın motorundan sıçrayan çamurla bir sabah vakti mahvoldu. Mine o günü bir son sanıyordu; oysa bu, hayatını ellerinde tutan adamla başlayacak tehlikeli bir oyunun ilk saniyesiydi. Biri kelimelerin gücüne inanıyordu, diğeri ise duygularını sert bir zırhın ardına gizlemişti. Bir yayınevinin soğuk duvarları arasında başlayan bu zoraki ortaklık, ya ikisini de iyileştirecek ya da geçmişin karanlık mürekkebinde boğacaktı.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Hayat tercihlerinden ibarettir.` derler. Ama öyle değildir çoğu zaman.. Hayat başına gelenlerdir. Ve hayalini kurduğun hayattan ziyade senin dışında gelişen olaylardır...

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

AŞEKA "Sen daha iğne tutmayı biliyor musun ki bana emir veriyorsun küçük hanım?" " Benim hastanemde, benim kurallarım geçer Komutan Bey. Sizin emirleriniz ancak o barut kokulu dağlarda yankılanır, burada değil!" Diyarbakır’ın sert ayazında, kaderin sarmal bir sarmaşık gibi ördüğü iki hayat... Asena Göktürk; beyaz önlüğünün saflığını Diyarbakır’ın tozlu yollarına taşımış, idealist ve genç bir doktor. Dokunduğu her yarayı iyileştirmeye çalışırken, kendi kalbinde açılacak olan o derin yarıktan habersizdir. Naifliğinin altında sakladığı o pençeler, sadece hayat kurtarmak için değil, kendi özgürlüğü için de çıkacaktır ortaya. Baran Karay; Pars Timi’nin sivri dilli, disiplin abidesi ve ruhu barutla yoğrulmuş komutanı. Onun için hayat, siyah ve beyazdan; dost ve düşmandan ibarettir. Ta ki o gece yarısı, yaralı bir askerini bir polikliniğin kapısından içeri taşıyana ve o inatçı, güzel doktorla burun buruna gelene kadar. Aşeka; bir ağacı kökünden tepesine kadar saran, bazen onu boğan ama asla bırakmayan o kadim sarmaşık. Asena ve Baran, birbirine dolandıkça ya birbirlerinin nefesini kesecekler ya da bu kaosun içinde yeni bir hayat yeşertecekler. Biri yaşatmak için yeminli, diğeri ise vatan için ölmeye hazır. Barut kokusunun çiçek kokusuna karıştığı, emirlerin sustuğu ve sadece kalplerin konuştuğu o yerde; Aheşka’nın dalları çoktan kaderlerini birbirine bağladı. "Sert bir kayaya çarptın doktor hanım. Ama bilmediğin bir şey var; o kaya, o sarmaşığın dalları arasında un ufak olmaya çoktan razı." *** Kitabın tüm hakları bana aittir, kopyalanması ve çalınması durumunda yasal işlem başlatır Keyifli okumalar...

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Takıntılı, bir Mafya, bir kıza bağımlı hale gelmiştir, onu sürekli arayıp rahatsız eder ona zaafı vardır, bu adam Murat Karan, Dilek`e dokunan kişileri ya öldürür ya döver cok hassastir bu konuda Dilek kendi halinde işine giden bir kizdir ama gecenin bir yarışı aynı gizli numarayı görünce korkar açmakta tereddüt eder, mesajlar ve aramalar son bulmaz arkadaşlarından bile gizler bu durumu.

Adile, küçük yaşta bir örgüte satıldığı için ailesine dair hiçbir anısı kalmayan bir kadındır. ikiz kardeşi Açanay´ın kendinden yaşça büyük ve takıntılı bir erkekle yaşadığı ilişkinin ardından hayatını kaybetmesi, resmî kayıtlara intihar olarak geçer. Ancak Adile, örgütte görevden dönerken kulak misafiri olduğu konuşmalarla bu ölümün ardında karanlık bir gerçek olabileceğini sezer. Gerçeği ortaya çıkarmak için örgütten habersiz bir şekilde Açanay´ın kimliğiyle üniversiteye kayıt olur ve kardeşinin sakladığı korkularla yüzleşirken, kendi silinmiş geçmişiyle de karşı karşıya kalır.

Bir insan neyse odur siz onu ne kadar değiştirmeye çalışsanız da o istemediği sürece onu degiştiremezsiniz aşkta böyledir bir kere olur ondada önemli olan tek taraflımı yoksa karşılıklı mı olduğudur

Anna yeni taşındığı mahallenin ilk gününde tanınan çocuk Adrian ile tanışır. Anna ilk başlarda Adrianı görmezden gelmek istesede zamanla aralarında tuhaf bir kimya olduğunu anlamaya başlar..

" Söz ver bana. Her ne olursa olsun, asla elimi bırakmayacasın. Birlikte savaşacağız. Pes etmek yok. " " Pes etmek yok. Sana söz veriyorum, bu eli asla bırakmayacağım. " Zeynep Yılmaz & Kadir Karaca

bu ilk kitabım, kitabımı okudukça bazen duygusal boşluğa düşeceginiz bazen huzunleneceginiz bir aşk hikayesi umarım seversiniz

______________________________________________ Işıkların altında başlayan aşk, bir gecede karanlığa gömülmüştü. Boran ve Lara’nın kalpleri aynı anda durduğunda, geride kalan üç minik kalp de sessizce yanmıştı sanılmıştı. Ama mucizeler bazen en derin karanlıkta doğar. Yeniden doğuşun, kardeşliğin ve sönmeyen aşkın romanı. Okuduktan sonra mum yakmak isteyeceksiniz. Üç tane. İşte üçüzlerin hikayesine hoşgeldiniz ARAS,FETİH,SONYA ______________________________________________

Düşmanlığın ortaya koyduğu aşk ve intikam..

Bundan sadece bir yıl önce biri bana diğer insanların asla göremeyeceği varlıkları göre bileceğimi söyleseydi o kişiye popomla gülerdim. çocukluğumdan beri en çok korktuğum varlık hayaletlerken ki onların var olduğunu asla düşünmememe rağmen deli gibi korkan bir kız çocuğuydum şimdi hayatımın birer parçası haline gelmeleri hem traji komik hem de çok tırstırıcıydı. Evet .. yanlış duymadınız sevgili okuyucularım hayatım geçirdiğim berbat bir trafik kazasından sonra tamamen karanlığa mahkum oldu ve ben bu karanlıktan nasıl çıka bileceğimi bir türlü bulamıyorum ..

Ezgi İdil`in kardeşi ile birlikte hiç tanımadığı 4 kişiyle Bir Ormanda mahsur kalıp yollarını kaybetmesiyle başlar her şey

𝖬𝗂𝗇𝗌𝗎𝗇𝗀🧸ྀི Çalışkan bir öğrenci, ve psikopat bir katil. Her şey bir merak ve araştırma ile başlamıştı...

Ben imkansız bir sevdaya tutuldum ama kim senin içim de kor gibi yanan bu sevdadan haberi yok ... Başım yerde sordum sevdiğim adama var mı gönlünde biri ? Benim ona olan duygularımdan habersiz beni bin parçaya bölen o sözleri sarf etti . Var Hümeyra sevdiğim hatta deliler gibi aşık olduğum biri var .

Ellysli’nin hayatı, bir gün her şeyin değişmesiyle altüst olur. Babası gizemli bir anlaşmaya karışırken, annesi sessizce uzaklaşır ve Ellysli her şeyden habersizdir. Yeni şehre taşındığında, Drew ile tanışır — ama Drew sıradan biri değildir. Geçmişi, babasının sırları ve Ellysli’nin hayatını çevreleyen karanlıkla bağlantılıdır. Drew’in gizemli ve tehlikeli dünyası, Ellysli’yi de içine çeker ve onu alışık olmadığı bir gerilimle yüzleştirir. “Karanlık Gece”, aile sırları, ihanet, kaybolan masumiyet ve tehlikeli bağlar üzerine karanlık bir hikâye. Ellysli, olup bitenlerden tamamen habersizken, okuyucu her an sırların ortaya çıkacağını bilmenin gerilimini hissedecek

Aylin yeni taşındığı yere yabancı hisseden bir kızdır. Okuldaki sessizliği çok derindi. Attığı takip isteğini kabul eden Arda’yla yazışırken kurdukları samimiyet kontrolsüzdür…

Lütfen kitabta fazla içerik var ona göre okuyun! Sonra şikayet falan etmeyin:)