Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

Sophia diye bir k?z James�i sevmiyo ama Oliver�

Oliver bir d�nem ondan uzakla?mayada �al??sa bunun neden ve
niye oldu?u ortaya �?k?yor.

Fakat �?renmeden �nce Sophia k�t� i?lere kalk???yor.
James Oliverden nefret ediyor ve ona kar?? planlar? var.

Sonunda ne oluyor?Hepsi bu kitapta�

Hileli yan?lsamam?yd? bu a?k? b�y�ten

Unutulmayan bir siluete olan benzerli?i y�z�nden ?antajla zoraki bir evlili?e s�r�klenen bir kad?n?n, nefretle ba?lay?p tutkulu bir a?ka d�n�?en tehlikeli hik�yesi.

Bir anlaşmalı evlilik sınırları ne kadar zorlayabilirdi? Peki ya çıkarlar üzerine kurulu bu evlilik verilen sözlerden saparak aşk ve sevginin duvarlarına çarparsa aşkın sınırı olur muydu? Bir sır... Bir emanet... Verilen sözler... Nar Çiçeği Mahallesinde beklenmedik anda filizlenen bir aşkın hikayesi... Güzce Dağhanlı (Sunturlu)& Alparslan Sunturlu

Ju Min, bir zamanlar gerçeklerin peşindeydi. Şimdi ise yalanların içinde yaşamayı öğrendi. Geçmiş, ardında yalnızca küller bıraktı. Ailesini kaybetti. Güvendiği insanlar onu yaraladı. Ve Ju Min artık eski Karina değildi. Daha sessiz, daha soğuk, daha acımasız. Fakat bu oyunda en tehlikeli şey artık silahlar değildi... İnsanın kalbiydi. Çünkü bazen en büyük düşmanın, nefret etmekten vazgeçemediğin kişidir. Ve bazen güvenmek, ölmekten daha zordur. Bu kez oyun onun kurallarına göre oynanmalıydı. Ama önce bilmeniz gereken tek bir şey var; Kural 1: Kimseye güvenme.

Rüyamda gördüğüm benden yardım isteyen güzeller güzeli Avzeme aşık oldum. Rüyam gerçek oldu. Ona yardım ettim. Hayatımı ortaya koydum. Evet meğerse hayatımı gerçektende ortaya koymuşum. Avzeme yardım edip onu kurtarırken günden güne ölmekte olan kendimin farkında değilmişim. *** "Ben sana can verirken kendi canımdan olmuşum meğerse"

...

Ipteki Bedenler Her beden bir sir taşır. Bazıları toprağa gömülür, bazıları ipte sallanır... Ama en derin sırlar, kalbin içine gömülür. Adel, geçmişini unutarak büyüdü. Ama bazı geçmişler unutulmaz, sadece saklanır. Bir gecede hayatı paramparça olurken, karşısına karanlıkla örülmüş bir adam çıkar: Akın. Kurtarıcısı mı, yoksa cellâdı mı olduğunu anlayamadan, iplerin ucu birer birer çözülmeye başlar. Aşkın, korkunun ve geçmişin gölgesinde yazılmış bu hikâyede, herkesin asılı kaldığı bir nokta vardır. Ve bazen... en çok kaçtığın, en çok ait olduğundur. Wattpad de `iPTEKI BEDENLER` adında yazılan ilk kurgudur. ・25.04.21・ © Tüm hakları saklıdır

bu ilk kitab?n nas?l olur bilmiyorum umar?m be?enirsiniz

Emir, 28 yaşında. Eğlence sektörünün bilinen isimlerinden, çapkın ve bağlanmayan biri. Alisa ise en yakın arkadaşının sevgilisi. Ama her gece aynı şey tekrarlanıyor. Emir içer, içer… ve sonunda Alisa’nın kapısına dayanır. Alisa da her seferinde açar. İkisi de biliyordur bunun yanlış olduğunu. İkisi de biliyordur bir gün Can’ın öğrenme ihtimalini. Ama yine de duramazlar. Çünkü bazı yasaklar, bir kez tadıldıktan sonra bırakılamaz. Ve Emir, her seferinde aynı yere, aynı kadına, aynı suça geri döner. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir alışkanlığın, bir zayıflığın ve yavaş yavaş büyüyen bir kıskançlığın hikâyesi

Kendi cenazeme on yedi dakika geç kaldım. Bir insan öldüğünde kimin ağladığını, kimin sustuğunu ve kimin daha toprağı kurumadan yerini almaya hazırlandığını öğreniyor. Hepsini gördüm. Şehir beni gömdü. Şimdilik onları düzeltmeye niyetli değilim. Planım basitti: Görünme. Kimseye güvenme. Neden ölmem gerektiğini öğren. Sonra o çıktı karşıma. Benden korkması gereken bu kadın benden korkmadı. Üstelik beni, güvenmemem gereken insanların arasına soktu. Orada, ilk kez kendime bir yer buldum. Tek bir yanlış anlaşılma, ölüm haberimden bile hızlı yayıldı. Şimdi herkes beni başka biri sanıyor. O hariç. Ben katilimi arıyorum. O ise gerçeği. Hangimizin önce bulacağını bilmiyorum.

Kalkmak �zereydim ki engel oldu: �Yar?n da seni burada g�recek miyim?� K�t� bir ?ey s�yleyecek zannederken tam tersinin ger�ekle?mesi dengemi alt�st etmi?ti. Elimde olmadan g�l�msedi?imde kendime gelmem gerekti?ini s�yleyen intikamc? taraf?ma hak verip ciddile?tim: �Sen ?imdi bana sinir olmad?n m? yani? E o zaman niye i?ini g�c�n� b?rak?p da iki saat erken geldin?�

G�zlerini �zerimde dola?t?rd?: �Hareketlerin beni taklit ediyormu? gibi gelince merak edip yan?na gelmek istedim,� Ondaki bu de?i?ime hayret ediyordum. Ben onu sinir etme hayaliyle yan?p tutu?urken iyice e?lendirmi?tim. Araf; romantik, �ekici ve cezbedici bir tav?rla sordu: �Eve geli? saatlerimi mi bekliyorsun? Nereden biliyorsun iki saat erken �?kt???m??�
...
Hikaye bitmek �zere ama yeniden d�zenledi?im i�in d�zelttik�e yeni b�l�mleri yay?nlayaca??m.

ilk kitab?m umar?m be?enirsiniz

yaz?m yanl??lar? olabilir

noktalama i?aretlerine �ok dikkat etmem

"Geçmişin yükleri ayağımda bir pranga gibiydi..."

Antalya...

G�ne? her zamanki gibi ?ehri ayd?nlat?yordu. Deniz sakindi.

Ama bu ?ehirde iki aile vard? ki, onlar?n sava?? hi�bir zaman sakin olmam??t?.

Alazlar...

Y?ld?r?mlar...

Y?llar �nce d�k�len kan, iki aileyi birbirine d�?man etmi?ti. Kim hakl?yd?, kim haks?zd? art?k kimse bilmiyordu. Bildikleri tek ?ey, kar?? taraf?n affedilmeyece?iydi.

Ve bu nefret, �ocuklara bile miras kalm??t?.

~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~�~

+??????... ??? ??? ?????? ????

-???? ?????? ????

+?????? ????? ?????????.?

- - -

???????? ???? ???????????? ??�???? �?????? ????'??? ????, ???????? ??????? ?�???????? ???????? ???? ????? ?????'?? ???????. ????'??? ??? ??? ?????? ??????: ????????? ?? ?????????? ???????. ????? ?????'?? ?? ?????? ???????????? ???? ??? ????? ??????; ????'?? ????? ???? ????????? ?????????? ?? ??????, ??????? ?? ???????? ??? ?????? ?�??? ?�?�???????????.

- - -

?��??� ???? ???????? ?????? ?????, ?????? ?? ????? ???????????? ?????????.?

Bak şimdi ne haldeyim. Sensiz en dipteyim. Sensizlik bana iyi gelmiyor..

Babas?n?n bor�lar? y�z�nden anla?mal? evlili?e maruz kalan do?a r�zgar ile tan???r.

Bazı savaşlar silah çekilmeden başlar... Alparslan ve Karahan aileleri, yıllardır kimsenin bilmediği bi olay yüzünden birbirlerine düşmalardır. Geçmişte yaşananlar, yıllar sonra çocuklarının hayatlarına da yansıyacaktır. Açelya Alparslan, babasının geçmişte bıraktığı cevaplanmamış sorularla yaşamaya alışmışken, bazı sırların sandığından çok daha karanlık olduğunu fark edecektir. Çünkü bazı insanlar hayatınıza tesadüfen girmez. Ve kimse unutmamalı ki bu dünyada Soyadı`na Sadakat herşeyden ve herkezden önce gelir. Ve çoğu zaman bazı aşklar... Tek kurşunluk mesafededir.

Küllerinin arasından yeniden doğacak olan Efsun ve onu kendi kaderine götüren Hüthüt rehberi Ateş Birkan Karaca... Gözleri intikamın ateşiyle kor olmuştu. Kalpleri ise hiç beklemedikleri bir kaderin iki farklı ruhunu birbirine bağlayacaktı.

Birbirine mecbur bırakılan iki yabancı. Biri inatçı, diğeri tahammül sınırlarını zorlayacak kadar dik başlı. Ve ikisini de aynı ateşe sürükleyen tek bir kelime, İntikam. Yıllar sonra ülkesine dönen genç kadın, ailesinin düşmanlarına karşı güç kazanmak uğruna hiç istemediği bir evliliğe mahkûm edilir. Onu bekleyen adam ise, kaybettiği kardeşinin intikamını almak için bu birlikteliği bir fırsata çevirmeye kararlıdır. Ancak hiçbir plan, iki ateşli ruhun karşı karşıya geldiğinde savrulan kıvılcımları hesap edemez. Bu evlilik; savaşacakları, direnecekleri, birbirlerine meydan okuyacakları bir arenaya dönüşür. Ve intikam için başlayan bu yolculuk, beklenmedik bir yerden –kalplerinden– çatlamaya başlar. Peki nefretle atılan imzalar, gün gelir vuslata dönüşürse… O an, kim kazanır; kim yenilir? Ateşin içine atılan iki yürek, sonunda birbirine mi yanacak, yoksa birbirini mi yakacak? Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize.

"Koşun, ağlıyor! Tepki veryor! Ağlıyor!" Günün ağarmasıyla, şiddeti yükselen bebek ağlaması yurdun her yanındaydı. Doğduğu günden bu yana ağlaması bir kez duyulmayan bu bebeğin, ilk kez böyle bir anıyla karşılaşılıyordu. Yurdun müdiresi dahil herkes başında dikilmişti, minik oğlanın. Küçüğün bakışları bütün hepsinin üzerinde gezinirken bir kadın endişeyle konuştu. "Canı yanıyor olmasın? Normalde asla ağlamazdı." Diğer kadınların tercümanı olmuşcasına herkesin başını aşağı yukarı salladığını gördü. Onunla en çok ilgilenen kadın konuştu bu sefer de. Ellerini karnında toplamasından gergin olduğu anlaşılıyordu. "Dört ayda, bir ilk. Belki de kötüye değil iyiye işarettir." Haklı olabilirdi. Müdire, olaydan bağımsız bir soru yöneltti. "Çocuğu evlat edinmek isteyen adamların dosyalarını getirir misin, Juliet?" Yanındaki genç kız anında önüne eğilip doğruldu. "Hemen, Müdire Hanım." Kız koşar adım büyük salondan çıkarken diğerleri bir süre daha bebeğe bakınmaya devam ettiler. Hafif kilolu müdire, ellerini eteğinde gezdirdikten sonra "Hepiniz işinizin başına dönün," diyerek emir verdi. Salondaki bütün kadınlar dışarı çıktığında beşiğin içindeki bebeğe daha da yaklaştı. Tam üstünde durduğunda ağlak ve kızarmış gözlerle bakıyor çocuk ona. Çıkan sesleri az da olsa kesilmişken müdirenin ağzından tek bir cümle çıktı: "Hayata hoş geldin oğlum." Kendi oğlunun bu durumlara düşeceği aklının ucundan geçmezdi. Gözleri dolduğunda, bir damla yaş düştü bebeğin yanağına. Garip bir şey olmuştu o sırada. Küçüğün ağlaması kesilmiş, gülmeye başlamıştı. Müdire gözlerini usulca açtığında gördüğü manzarayla tebessüm etti. Çok pişmandı. Yaptığı şey için çok pişmandı ancak çaresizdi. Sonuç ne olursa olsun tek bir şey değişmiyordu. O, suçsuz bebeğini değil; kendi mutluluğunu seçmişti.

Bu hikaye genel olarak ikinci oğlanı esas alır. Trabzon Sürmene çamlıdağ köyünde iki düşman aile nın oğulları İstanbullu bir kıza aşık olur bu klasik hikaye de ele alınan taraf ne esas kız ne de esas oğlan, ikinci  çocuk boran in gözünden anlatılacakdır.