Aylin’in Kaan ile tanışma hikayesi

Tuana, başarılı bir doktordur. Bir gece hayatını kurtardığı kişinin mafya lideri Kaan olduğunu öğrenince korkuyla ondan uzak durmaya çalışır. Ama Kaan, Tuana`yı aklından çıkaramaz ve ona takıntılı hâle gelir. Bir doktor. Bir mafya. Ve her şeyi altüst edecek bir KAOS...

İhanetin bıraktığı enkazın altında kalmak Umay Erkin’in seçeneği değildi. Sevdiği adamı başka bir kadının yanında gördüğü o gün, gözyaşı dökmek yerine bir karar verdi. Emir’e unutamayacağı bir bedel ödetecekti. Ve bunun tek bir yolu vardı: Emir’in en büyük düşmanı Karan Alp Demirel’i kendine aşık etmek. Bu sadece bir intikam oyunu olacaktı. Kazanılması gereken bir savaş, geçilmemesi gereken sınırlar ve asla çiğnenmeyecek bir kural vardı: Duygular yasaktı. Fakat Karan Alp Demirel, kurallara uyan bir adam değildi. Özellikle de kendi kurallarını koyan bir kadına karşı. Umay, intikam için çıktığı bu virajda direksiyonu elinde tuttuğunu sanıyordu. Ta ki kalbi kontrolü ele geçirene kadar.

Şeytan, soyunu devam ettirmek istedi ve kendine birkaç tane kurban buldu. Dyavolov ailesi, Bratva`nın bile adını söylemek istemediği bir lanetti. Ve Şeytan, kurbanlarından birini bu aile olarak seçti. Bu lanetin içinde, ona bir isim bile verilmemiş bir kız doğdu. Ona bir isim verilmedi çünkü isimler, basit insanlar içindi. O, Şeytan`ın Çırağıydı. Şeytan`ın Soy`unu devam ettirecek kişiydi o. Bazı insanlar onu Şeytan sandı. Ama o Şeytan`ın Soy`undan gelendi. Şeytan`ın en sevdiği çırağıydı o. İnsanlar onu hiç görmedi... Bazı aptallar ise onu gördüğünü sandı. Ama herkes bir şeyi biliyordu: Dyavolov ailesi, Şeytan için bir çırak dünyaya getirdi. * Yelena; doğduğundan beri, güçlü bir Rus ailesi Dyavolov`ların gizemli varisi olarak büyüdü. O sadece bir varis değildi. Bir kararın bedeliydi. Babasının gururuydu. Bir soyun karanlık devamıydı. Şeytan`ın Soy`unun karanlık devamıydı. * Yelena`nın babası hedef seçerdi, Yelena bu hedefi parçalardı. Çünkü o böyle büyütüldü. Yelena`nın babası yine bir hedef seçti: Polonya`nın yeraltı dünyasındaki en güçlü lider Nikodem Volski. Yelena`dan istenilen basitti: Nikodem Volski`yi ortadan kaldırmak. Yelena, bir kere daha Şeytan`a çıraklık yapmaya hazırlandı. Nikodem Volski, Polonya`nın yeraltı dünyasını kontrol ettiğini sandı. Ama Nikodem`in düzenine, Yelena Dyavolova`nın gölgesini saklayan bir kadın sızdı: Alicja Kowalska. Yelena, Şeytan`a tekrardan çıraklık yapmak için kimliğinden bir kere daha vazgeçti. Yelena Dyavolova, babasının seçtiği hedefi parçalamak için kimsenin bilmediği kimliğinden bir kez daha vazgeçerek Alicja Kowalska olarak Nikodem`in düzenine sızdı.

Bir okul. İki rakip. Tek bir kalp. Mizgin için lise sadece derslerden ve arkadaşlıktan ibaretti... ta ki okulun en iyi iki sokak yarışçısı olan Asır ve Karan hayatına girene kadar. Asır, sessiz ama kararlı. Karan, cesur ve hırslı. Pistte birbirlerine rakip olan bu iki genç, zamanla kalplerinde de aynı kişi için savaşmaya başlar. En yakın dostu Selin her zaman yanında olsa da, Eylül`ün beklenmedik hamleleri dostlukları sarsacaktır. Burak ise kuzeni Karan`ın en büyük destekçisi olarak olayların tam ortasında kalacaktır. Motor sesleri yükseldikçe sırlar ortaya çıkacak, dostluklar sınanacak ve herkes bir seçim yapmak zorunda kalacaktır. Çünkü bazı yarışlar kupa için değil, kalp için kazanılır. Peki sen olsan... Asır`ı mı seçerdin, Karan`ı mı?

Kitap Şarkısı - Coraline ~ Måneskin “Buyurun?” dedim soğuk bir sesle. “Size de günaydın, küçük hanım.” Kaşlarım hızla çatıldı. Kimdi bu? “Ne için gelmiştiniz, beyefendi?” dedim sertçe. Dudağının kenarı yavaşça kıvrıldı. “Karımı almaya geldim, hanımefendi.” Tanımadığınız bir adamla evli olduğunuzu öğrenseniz ne yapardınız?

Geçmişin gölgesinde saklanan sırlar, kalbin en zayıf yerinden vurur… Aşkın en saf haliyle korkunun en karanlık yüzü iç içe geçerken, hiçbir duygu masum kalmaz.Eylül… geçmişiyle savaşan, güçlü ama ateş gibi yakıp yakan kız. Burak karanlığın içinden gelen, güvenilmesi en zor ama vazgeçilmesi imkânsız bir adam. Yolları kesiştiğinde, bu sadece bir karşılaşma değildi… Bu, sırların açığa çıkacağı, kalplerin sınanacağı bir savaştı. Aşk ile tehlike arasındaki ince çizgide yürürken, Eylül ve Burak ya birbirlerini kurtaracak… ya da birlikte yok olacaklar.

.Ben engelli bir kızım ...kulaklarım duymuyor ....ama yinede sesleri duymak isterdim özellikle de çığlıkları

Lisede okuyan 2 aşık ama arada ayrılık

❝ Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi İtalya’ya da büyük bir vurgun yaptı. İtalya’da dün sabaha karşı, uyuşturucu kaçakçılığı ve silah ticareti yapılan bir depoda yangın çıktı. FBI ve polis ekiplerinden aldığımız bilgiye göre vurgunu yapan Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi olarak bilinmektedir. Kamer çetesi, yapmış olduğu kaçakçılık sonrası depoyu yakmışlardır! Çok sayıda ölü ve yaralı vardır! Kırmızı bültenle aranan Baron kod adlı örgüt ve çete kurucusu, tüm dünya tarafından aranmaktadır. Yaklaşık yedi yıldır aranan Baron’un henüz kimliği tespit edilememiştir. ❞ Bu kurguda geçen kişi ve olaylar tamamen hayal ürünüdür! Gerçekle hiçbir alakası yoktur. Bu kurguda geçen karakterler, kelimeler ve olaylar tamamen kurgudan ibarettir. Gerçeklikle hiçbir alakası yoktur!

2. Kitap geldiiiiii💛🧡

Nefretten aşka Mafyatik kurgu Mafya adam Doktor kadın

İkiye bölünmüş bir krallık. Prens ve Prenses. Peki birleşecek mi?

Yirmi beş yıl önce kurulan bir yalan, iki aileyi kan davasına sürükledi. O gece yaşananlar “kaçırma” diye anlatıldı… ama gerçek asla anlatılan gibi değildi. Bu yalanın gölgesinde büyüyen düşmanlık, Dilan ve Baran’ı istemedikleri bir evliliğin içine itti. Birbirine yabancı iki insan, aynı çatı altında geçmişin yükünü taşımaya zorlandı. Baran öfkesini saklamayı öğrenirken, Dilan hayatta kalmaya çalıştı. Ama hiçbir şey sonsuza kadar gizli kalmadı. Evlilikten sadece iki ay sonra, yıllardır üstü örtülen gerçek sızmaya başladı. Ve sızan her parça, sadece geçmişi değil… iki ailenin bugünkü düzenini de yıkmaya başladı. Çünkü o gece bir kaçırma yoktu. Bir plan vardı. Ve bu plan, yirmi beş yıldır herkesin inandığı her şeyi baştan sona değiştirecek kadar büyüktü. Şimdi tek bir soru kaldı: Kim avdı… kim avcıydı… ve kim yirmi beş yıl boyunca bir yalanın içinde yaşadı?

Ben Elijah Raymond da Gimenez. Bu hikayede yenilen de kazanan da ben oldum. Bir kadına yenildim. Her şavaşta kazanırken bir avukata yenildim. İstemeden ya da isteyerek...

`Tenini bana biraz daha yaklaştırıp nefesimi kesmeyi mi tercih ediyorsun, yoksa beni ısıtmayı mı, sevgilim..?`

Hayellerinin gerçekleşmesini ümit ederken aslında hayellerinde yaşamak

Babasının Mafya ile olan husumeti nedeni ile Mafya ile evlenmek zorunda kalan aşkın... Düşmanının kızına ilk görüşte aşık olup onunla evlenmek isteyen demir...

Geçmişleri yarım kaldı, kaderleri ertelendi. Bir gecede verilen kararlar, geri dönüşü olmayan izler bıraktı. Ölümle yüzleşen kalpler, bu kez hayatta kalmanın ağırlığını taşımak zorunda kaldı. Bu kez mesele hayatta kalmak değil, bunun bedelini ödemekti. Zaman ilerlerken bazı gerçekler saklanır, bazı duygular ise cesaret ister. Sevmek artık sadece hissetmek değil; beklemek, kabullenmek ve vazgeçmemeyi seçmektir. Bu hikâye, kaybetmenin ve tutunmanın arasındaki ince çizgide yürüyen iki kalbin hikâyesi. Ve bazı geceler, karanlık ne kadar derin olursa olsun… Bir kalp, diğerine ışık olabilir.

Savaş, uğradığı hain bir saldırı sonrası geçici olarak tekerlekli sandalyeye mahkum kalmış, öfke dolu bir mafya lideridir. Etrafındaki hainleri bulana kadar ona bakacak, yeraltı dünyasından uzak, saf ve bilgisiz bir bakıcı aranmaktadır. Paraya sıkışan ve hayatta kalma mücadelesi veren Sevgi ise bu iş için biçilmiş kaftandır tabii aşırı sakarlığı hesaba katılmazsa! ​Sevgi, Savaş`ı korumaya ve ona bakmaya çalışırken yaptığı inanılmaz sakarlıklarla adamı düşmanlarından daha çok tehlikeye atmaya başlar. Tekerlekli sandalyeyi merdivenlerden uçurmak, ilacı yerine yanlış şeyler içirmek onun için sıradan bir gündür. ​Savaş, başta bu çenesi düşük ve sakar kızdan nefret etse de zamanla tuhaf bir gerçeği fark eder: Herkes ondan korkup bir canavar gibi kaçarken, Sevgi onu sadece bir insan olarak görüyordur. Bu durum Savaş`ta tehlikeli ve hastalıklı bir bağımlılığa, geri dönüşü olmayan bir takıntıya dönüşür, artık onu yanında tutmak için çabalar ve her şeyi yapmaya çalışır kalmasi için....

"Koşun, ağlıyor! Tepki veryor! Ağlıyor!" Günün ağarmasıyla, şiddeti yükselen bebek ağlaması yurdun her yanındaydı. Doğduğu günden bu yana ağlaması bir kez duyulmayan bu bebeğin, ilk kez böyle bir anıyla karşılaşılıyordu. Yurdun müdiresi dahil herkes başında dikilmişti, minik oğlanın. Küçüğün bakışları bütün hepsinin üzerinde gezinirken bir kadın endişeyle konuştu. "Canı yanıyor olmasın? Normalde asla ağlamazdı." Diğer kadınların tercümanı olmuşcasına herkesin başını aşağı yukarı salladığını gördü. Onunla en çok ilgilenen kadın konuştu bu sefer de. Ellerini karnında toplamasından gergin olduğu anlaşılıyordu. "Dört ayda, bir ilk. Belki de kötüye değil iyiye işarettir." Haklı olabilirdi. Müdire, olaydan bağımsız bir soru yöneltti. "Çocuğu evlat edinmek isteyen adamların dosyalarını getirir misin, Juliet?" Yanındaki genç kız anında önüne eğilip doğruldu. "Hemen, Müdire Hanım." Kız koşar adım büyük salondan çıkarken diğerleri bir süre daha bebeğe bakınmaya devam ettiler. Hafif kilolu müdire, ellerini eteğinde gezdirdikten sonra "Hepiniz işinizin başına dönün," diyerek emir verdi. Salondaki bütün kadınlar dışarı çıktığında beşiğin içindeki bebeğe daha da yaklaştı. Tam üstünde durduğunda ağlak ve kızarmış gözlerle bakıyor çocuk ona. Çıkan sesleri az da olsa kesilmişken müdirenin ağzından tek bir cümle çıktı: "Hayata hoş geldin oğlum." Kendi oğlunun bu durumlara düşeceği aklının ucundan geçmezdi. Gözleri dolduğunda, bir damla yaş düştü bebeğin yanağına. Garip bir şey olmuştu o sırada. Küçüğün ağlaması kesilmiş, gülmeye başlamıştı. Müdire gözlerini usulca açtığında gördüğü manzarayla tebessüm etti. Çok pişmandı. Yaptığı şey için çok pişmandı ancak çaresizdi. Sonuç ne olursa olsun tek bir şey değişmiyordu. O, suçsuz bebeğini değil; kendi mutluluğunu seçmişti.

Melis 11. Sınıfa geçen ve tenis de defalarca başarıları olan başarılı bir tenisçi olma yolunda ilerliyordu ve bu yaz tatilinde tamamen dinlenip hemde mahallesindeki olan mahalle arası maçlara katılan bir kızdır. Fakat mahallesindeki sert huysuz sadece müzik dinlemeyi seven biri ile rakip olacağını nerden bilebilirdi ki

Kör Nokta`nı bulduklarında, artık kaçacak yerin kalmaz. Çünkü Kör Nokta`n, ölümündür... Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Morozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı?

DRAM ROMANTİZM GERİLİM

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…