Umarım beğenirsiniz❤

“Seni asla sevmeyeceğim…” Alaz’ın sözleri kalbime hançer saplamıştı. Gözlerimin dolmasını engelleyemedim.”Tamam…” dedim çatallayan sesim ile, Alaz sinir ile üstüme yürümeye başladı bir adım geriledim. Gözlerimden akan yaşlara hakim olamadım ve gözlerimi kapadım bir adım daha geriledim, “Alaz dur! Yaklaşma… Lütfen beni korkutuyorsun!” Dedim ve ağlamaya başladım. Alaz buz kesmiş gibi olduğu yerde durdu, ellerimi yüzüme kapatıp yere çöktüm, “Özür dilerim! Özür dilerim! Özür dilerim Alaz… Hiç gelmemeliydim… Özür dilerim…”

KARANLIKTAN KAÇAMAZSIN. BAZEN ONU SEÇERSİN. Defne Yılmaz hayatını insanları kurtarmaya adamış güçlü bir doktordur. Soğukkanlı, kararlı ve pes etmeyi bilmeyen biri. Atlas ise bambaşka bir dünyanın adamıdır. Güçlü, tehlikeli ve karanlık geçmişiyle yaşayan bir adam. Bir ödül gecesinde yolları kesiştiğinde hiçbir şey planlandığı gibi gitmez. Defne, Atlas’ın dünyasına adım attıkça sadece suç ve güç savaşlarını değil, yıllardır saklanan karanlık sırları da keşfeder. Ve bir gün ortaya çıkan bir isim her şeyi değiştirir. Geçmiş… Sandıklarından çok daha yakındadır. Aşk, sadakat ve ihanet arasında kalan Defne bir seçim yapmak zorunda kalacaktır: Karanlıktan kaçmak mı… Yoksa onunla birlikte yürümek mi? Çünkü bazı pusulalar kuzeyi göstermez. Bazıları sadece karanlığı gösterir. 🖤 Kara Pusula

Kendinden yaşça küçük bir kızın bir çocukla arasında bağlantı.

Yıllar önce bir kız kaçırıldı gerçek ailesine onun öldüğünü söylendi.Ve hafızası silinen o kız bambaşka bir hayatın içine bırakıldı. Ta ki okula gelen yeni bir grup her şeyi değiştirene kadar… İçlerinden biri tuhaf bir şekilde tanıdık gelir. Kan bağı bazen hatırlanmaz.Ama hissedilir. Ada geçmişini öğrendiğinde,sadece kim olduğuna değil…

Sabahları sessizlik severim ben. Ama bizim ev... sevmez. Kuş cıvıltısı, ayak sesleri, uzaklardan gelen mutfak telaşı... Sessizliğin üzerine ince ince serilen kaos örtüsü gibi. Alışıksın bir kere; Soner Konağı`nda huzur ancak tablolarda olur. Yatağımdan kalkarken telefonuma göz attım. Barış Abim`den tam dört arama. Aşağıda bir şeyler dönüyor belli ki. “Yine neyin peşindesin be abi,” dedim gülerek. Ama hayatımın değişiceni bilmiyordum. Belki gülmek yerine ağlardım...

İnsan kaderinden kaçamaz…

🍷🍷🍷 Nefret güçlü ve sahtesi olmayan bir duyguydu.Birinden hoşlanmaya bilirdiniz ama ona karşı güçlü bir nefret duymanız için bir nedeniniz olmalıydı. Zambak yıllardır sol tarafının sahibi olan Savran `la aralarını düzeltebilmek için zor yolu seçsede aralarındaki sırlar,düşmanlıklar ve geçmişleri her ikisindede yara açacaktı... 🍷🍷🍷

Sence en fazla Bir doğum günümü kutlamak için gittiğim mekanda sahneye çıktım en fazla ne olabilir ki ?

Bir kadının yaşadığı güven problemleri

Liseye geçen Evin okulunda heykel takımının olduğunu öğrenir ve gruba katılır işte her şey orada gelişir

Ben yeraltı dünyasının en karanlık lideri daha doğrusu lider olmak zorunda kalmış Sezin KARA benim dünyamda merhamete yer yok çünkü”İhanet edene merhamet edersen kendine ihanet edersin.”

geçmişte yaşanan olayın intikamını teker teker alınır. Ama bu intikamı Alan kişi öğrenen esel şoka uğrar çünkü hiç beklemediği birisidir.

Bir krallıkta kalbi camdan gözleri denizden bir prenses yaşarmış.Bu prensesin kalbinin kötülere geçmemesi gerekiyormuş.Çünkü bu cam kalp aynı zamanda onun olana bazı şeyler katıyormuş, ölümsüzlük gibi şeyler.Bu yüzden bu değerli kalbin yanlış ellere geçmemesi gerekiyormuş.Her şey ters mi gidecek yoksa cesur şövalye prensesin kalbini, prensesi koruyabilecek mi?

KARANLIKTAKİ İNFAZ Bu şehirde adalet mahkeme salonlarında değil, gölgelerin içinde dağıtılır. Boran Emir Alkan… Adı fısıltıyla anılan, karanlığın içinden yükselen bir güç. Onun dünyasında merhamet zayıflıktır, sadakat ise kanla yazılır. Kurduğu düzen tek bir kelimeye dayanır: itaat. Mihra Deniz Esen… Geçmişi çalınmış, adı susturulmuş bir kadın. Hayatını elinden alan karanlıktan kurtarılmış olsa da, içindeki savaş hâlâ bitmemiştir. Güçlü görünür, ama kalbinin en derininde hâlâ zincirlerin izi vardır. Bir gece, bir karşılaşma. Bir bakış, bir meydan okuma. Boran’ın hükmettiği şehirde Mihra ya kurallara boyun eğecek… ya da o karanlığı değiştiren tek ışık olacak. Ama herkes şunu bilir: Karanlıkta verilen hüküm geri alınmaz. Aşk mı galip gelecek, yoksa kanla yazılmış yasalar mı?

Türkiyenin sayılı zenginlerinden biri olan Keskin Ateş’in kızı olan o kişi, Günel Karmen Ateş’tir. Olmadı,sil Artık sadece Karmen Ateş. 6 yıl önce yaşadığı ihaneti zor atlatabilen Karmen’in tutunduğu tek dal işidir. Onu da kaybeden Karmen, ne yapacağını bilemez. Üstüne üstlük kaybettiği işini sahip olan kişinin kim olduğunu görünce, başından aşağıya kaynar sular dökülür. Bakalım Karmen Bununla Nasıl Baş Edecek? Yada Günel mi demeliyiz?

Sarayın altın duvarları arasında birbirinin aynısı iki hayat: Prenses RANİA ve Prenses DARLA. Aynı yüz, aynı kader... Ta ki o geceye kadar.

Zoraki bir evlilik en fazla nereye ulaşabilir ki?

“Üçümüzden biri düşerse,” dedi Lorenzo, “diğer ikisi yaşayamaz.” Kemal sigarasını söndürdü. “O yüzden kimse kimseye sadık değil,” dedi. “Herkes dengeye sadık.” Youssef gülümsedi. “Denge,” dedi, “en pahalı yalandır.”

Her pusula kuzeyi gösterir. Ama bazıları birini... Geçmiş, gömüldüğü yerde kalmaz. Hele ki tanıklar hâlâ nefes alıyorsa. Hazan, Abant’ın sararmış yaprakları arasında kendi sessizliğine sığınmış bir kadındır. Fakat sessizlik bazen huzur değil, yalnızca fırtınadan önceki uğultudur. Güney ise Londra’nın soğuk sokaklarında geçmişini susturmaya çalışarak büyür. Bir cinayet suçlamasıyla kaçırılan çocukluğunu ve geride bıraktığı tek dostunu; Arda’yı… Ama bazı geçmişler kaçmakla silinmez. Büyüyüp geri döner. Türkiye`ye adım attığında, Güney’in tek bir hedefi vardır: O gece olanların cevabını bulmak. Fakat cevabın olduğu yerde Hazan vardır. Onun sessizliğinde bir bağ, gözlerinde bir yön vardır. Birbirlerinin yaralarını tanıyan bu iki yabancı, aynı sonbaharda kesişir. Pusulalar kuzeyi gösterir. Ama Hazan`ın pusulası hep Güney`i göstermiştir. Ya senin pusulan kimi gösteriyor?

Siz Lotus Çiçeğini bilir misiniz? Ben çöplük bir geçmişin içinde açmış bir lotus çiçeğiydim.

Nehir hep hayatının zorluğu ile yaşamış bir kız acaba onun gibi kişileri arkaşları bulabilecek mi

Kendi ışığından doğan Alev, o gün aniden gelen ihanetle hayatının dönüm noktasını yaşar. Kardeşinin yaptığı seçim, aslında Alevin hayatını belirleyecek bir seçimdir. Seçim sonucunda girdiği yerde farklı hayatlarla, farklı insanlarla karşılaşır. Ve böylece yaşam savaşı başlar. "Işık saçan gözlerin ardındaki o derin ve ıssız okyanusta kayboldum. Kırık kalbindeyim görmüyormusun."

Ben İpek 16 ımda sevdiğim adamın 19 umda gelini oldum Anne ve babasını kıymetlisi abilerinin pamuk prensesi sevdiğim adamın töre uğruna yaktığı biricik aşkı İpeki

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...