"Daha bilmiyordu ama kader ağlarını örmüş,yarım kalan bir hikâyeye son yazmaya karar vermişti." Viola Verda Alkanar yıllar önnce arkasında bıraktığı kişiyi bir Holding toplantısında bulunca kaderin onun için yazdığı oyundan habersizdi. Akın Karan Karaslan bunca zaman sonra karşısına çıktığında bunun hayatı üzerindeki etkisini hiçbir zaman düşünememişti. Hiçbir hikâye yarım kalmazdı,sadece yazılmak için zamanını beklerdi.

“ Beni arıyormuşsun?” Dedi karşımdaki adam. Çok yakışıklıydı. Kahverengiyle karışık sarı saçları gözünün önüne dökülüyordu. Yeşil gözleriyse... Kelimelere dökülemeyecek kadar güzeldi. Üstünde beyaz gömlek altına siyah kumaş pantolon vardı. Beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine doğru kıvırmıştı. Bu hem kaslarını daha da belli olmasını hem de onu karizmatik göstermesini sağlamıştı. Ağzım yarı açık şekilde onu izlerken yüzüme doğru eğilip “İncelemen bittiyse konuya dönebilir miyiz?” bunu söylerken dudaklarının kenarı kıvrılmıştı. Geriye doğru bir kaç adım atıp “Ne-ne saçmalıyorsun sen? Seni incelemiyordum.” “Ayrıca evet seni arıyorum. Şu adamlarına söyle çekilsinler kenara kendi başımın çaresine bakarım ben.” “Cık. Çekilemezler çünkü benimle evlenmeni istiyorum.”...

Gözlerini kapattığında gördüğün o karanlık, onun dünyasıydı. Ve ben, o karanlığa son sürat süren bir kuryeydim.

Ceylan küçük yaşta annesini araba kazası sonucunda kaybeder.6 yaşına kadar babasıyla birlikte yaşar.Bir gece Ceylan,gök gürlemesi ve ev telefonunun çalmasıyla uyanır.Telefonu açtığında babasının kalp krizi geçirdiğini öğrenir.Bu yüzden Ceylan yurda taşınır.Yurtda erkeklerden zorbalık görür.Tâ ki Ekin,Buğlem,Selin ve Pelin ile tanışana kadar.

"Seni kurtarmak için değil, acını daha güzel bir ışıkta izlemek için kapıyı açtım" Tüm dünyası beyaz bir odadan ibaret olan Alina, onu özgürlüğe taşıyan adamın aslında yaralarını tekrar kanattığını fark ettiğinde her şey için geçti. Aras aşık bir adam değil kurbanının acılarından şaheser yaratan bir cellattı. Aşkın sanata, sanatın ise arzu ve acıya dönüştüğü yerde her tuval bir sır. 17.04.2026 - 12.05.2026

Geçmişten gelen bı yabancı geleceğin olabilirmi....

Kumru Sare Börteçin sevdiği, aşık olduğu adamı yani kocasını düğün günü en yakın arkadaşı ile basar masum bir bebek ise anne karnında bu aldatmanın kurbanı olur. Öte yandan her şeyden habersiz olan düğün gününü heyecanla bekleyen, gözü karısından başka kimseyi görmeyen Kuzgun Zehir Kalavela 4 yıla mâl olacak bu ayrılığın gerçek yüzünü öğrendiğinde ise tüm Karadenizi altına üstüne getirecekti. "Bir kadın ayrılığa nasıl dayanabilirdi heleki birde karnında bebeği varsa. Onun için herşeyi yapardı değilmi? Bu hikayede ne yaptıysam bebeğimi koruyamadım. En yakınlarım kıydılar bana, benden sonra bebeğime." "Beni terk edip giden kadına merhamet edecek değilim" O günden sonra Rize`nin hırçın deli dalgaları rüzgar ile karışır ve bir annenin feryadı yankılanır. "Bebeğimi aldılar benden....sende beni al Karadeniz....."

"Biri yasaların koruyucusu, diğeri ise o yasaları yıkan yeraltı kraliçesi."

Mesafeler, hatalar ve içten duygular… Kalbinin peşinden gitmeye cesaret eden birinin hikayesi. Aşkın, bağışlamanın ve kaybolan zamanın arasında yaşananlar sizi içine çekecek.

Lâvina Aryel, duygularını içine gömen, sessiz ama iç dünyasında fırtınalar kopan genç bir kızdır. Hayatı kendi düzeninde, sakin ve sıradan ilerlerken Aybars Loran ile tanışır. Aybars; neşeli, çevresine ışık saçan ama geçmişinde derin yaralar taşıyan bir gençtir. İlk karşılaşmaları bir tesadüf gibi başlar. Zamanla bu tesadüf, ikisinin hayatını birbirine bağlayan kaçınılmaz bir hikâyeye dönüşür. Küçük anlar, yarım kalan cümleler ve söylenemeyen duygular arasında Lâvina ilk kez gerçekten birine bağlandığını hisseder. Aybars, Lâvina’nın karanlığında bir ışık gibi görünür. Ona hep “Sen gül” der; sanki onun gülüşü, hayatta tutunabildiği tek şeydir. Ancak bu masum başlayan bağ, geçmişten gelen sırlar ve içlerinde taşıdıkları kırılganlıklarla yavaş yavaş çatlamaya başlar. Güven sarsılır, duygular karmaşaya dönüşür ve her şey tam düzeliyor gibi görünürken geri dönüşü olmayan bir kırılma noktası gelir. Aybars’ın ani ölümü, Lâvina’nın hayatını tamamen yakıp yok eder. Geride sadece yarım kalmış mesajlar, dinlenmeyen ses kayıtları ve söylenmemiş itiraflar kalır. Lâvina, yasın içinde kaybolurken Aybars’ın son sözüne tutunur: “Sen gül.” Zaman geçtikçe Lâvina iyileşmez; sadece küllerinin içinde yaşamayı öğrenir. Onun için bu aşk artık bir hikâye değil, bir yanık izidir. Çünkü bazı aşklar bitmez… sadece insanın içinde küle dönüşür.

Bir Hyunin hikayesi..

"Benim kışımın ortasına misler gibi açan güzel Kardelen`im..." Nikolai, defterinin son sayfasına elleri titreyerek yazdı son kelimelerini. "Bana her şey olduğun için teşekkür ederim. Yaşamım olduğun gibi, ölümüm olma vaktin de geldi." :: Ekim 2025. (Pek bu platforma uygun bir kitap sayılmaz...)

Zehra ve geniş ailesi bir bağ evinde yaşıyor, her gün başlarından bir olay eksilmiyor.Her gün satış yapmak için eniştesi ve büyüttüğü kızlar ile birlikte pazara gidiyor.O sırada evdeki hanımlar akşam hazırlıkları mevsimlik işler yapıyorlardı.Muhtarında oğlu evlenmek uğruna doğmuştu sanki...

Küçük yaşta ailesi katledildiğinde, gerçeği bilmiyordu. Onu karanlıktan uzak tutan bir hayatın içinde büyüdü. Ama bir gün, her şey değişti. Ailesinin aslında karanlık bir dünyanın parçası olduğunu ve hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını öğrendiğinde, artık geri dönüş yoktu. Babasının yakın dostu onu yanına aldı, eğitti ve bambaşka birine dönüştürdü. İntikam, onun yeni yoluydu. Ama o yol, yalnızca düşmanlarla değil, kalbiyle de savaşmasını gerektiriyordu. Gerçek aşkını bulduğunda ise, seçim yapması gerekiyordu: geçmişi mi, yoksa geleceği mi? Ve bazı seçimler, insanı mezar taşlarına mahkûm eder. Kefaret ödetirdi.

"Bazı yangınlar sönmek için değil, her şeyi küle çevirmek için başlar." Arel Yıldız, on beş yaşında ruhuna atılan o ağır düğümü çözmeye çalışırken, hayatını bir "sönüş" hikayesine çevirmişti. Kimsesizdi ama asla yalnız kalmadı; hep birileri tarafından izlendi, hep birileri tarafından "korundu". Ancak o karanlık ellerin arasında Arel, bir emanet değil, patlamaya hazır bir saatli bombaydı. Savcı Arda Can Keskin için ise adalet, sadece dosyalardan ibaret değildi. Bir gece, sarhoş bir zihnin ve geçmişin ağır mirasının gölgesinde atılan o imzalar, ikisinin hayatını geri dönülmez bir şekilde birbirine bağladı. Arda’nın düzeni, Arel’in kaosuyla çarpıştığında ortaya çıkan tek şey saf bir yangındı. Şimdi Arel, parmağındaki siyah simli yüzüğün anısına tutunurken; geçmişin karanlık gölgeleri hiç beklemedikleri bir anda kapılarını çalıyor. Geçmiş, yarım bıraktığı hesabı kapatmak; gelecek ise bu hesabı tamamen yakmak istiyor. Burası Pupilla; göz bebeğinin tam ortasındaki o görünmez boşluk. Baktığın yer mi karanlık, yoksa gördüğün mü? "Dünyayı yakacağımı söyledim. Ama kimse sormadı: Arel, sen o ateşin içinde yanmaya hazır mısın?"

Abimin arkadaşı kurgusu.

Ilk kitabım o yüzden yazım hataları ola bilir şimdiden özür dilerim

Hayatın içindeki kötülüğü ve iyiliği, aşk ve düşmanlığı,barış ve rekabeti anlatan bir romandır.

Adam, titrek bir sesle konuştu: "Beni affetmeyeceğini biliyorum. Zaten huzurunda durmam dahi büyük bir hadsizlik. Lakin affetmezsen – ki buna hakkın var – tek bir kelam dahi edecek değilim. Yine de, her şeye rağmen, sen affetmeyecek olsan dahi ben senden af diliyorum. Ne olur, beni affet!" Sesi giderek kısıldı, gözleri buğulandı. Fakat karşısındaki kadın susuyordu. O suskunluk ki, kelimelerle anlatılamayacak kadar derin ve keskin… Adam bu sessizliğin yükü altında ezilirken, daha fazla dayanamayarak sordu: "Bir şey söylemeyecek misin? Sen sustukça, içimdeki azap katlanarak artıyor. Lakin, bu elemle ölmekten korktuğumu sanma. Beni asıl dehşete düşüren, beni asla affetmeyecek olman ihtimalidir." Kadın nihayet dudaklarını araladı. Lakin kelimeler, bir hançer gibi keskin ve bir o kadar da soğuktu: "Cam kırıkları gibidir kelimeler… Bazen insanın ağzına dolar. Sussan acıtır, konuşsan kanatır." Sonra, duraksamadan ardına döndü ve yürümeye başladı. Adam, çaresizce ardından bakarken, kadının son sözleri gece kadar karanlık ve sert bir hüküm gibiydi: "Bundan böyle karşıma çıkmayın. Bunun münasip olmadığını elbette ki siz de pekâlâ bilirsiniz. Zira siz, benim için artık namahrem bir yabancıdan ibaretsiniz." Ve kadın gözden kayboldu. Adam ise, o cümlelerin ruhunda açtığı derin yarayla, olduğu yerde öylece kaldı…

Takıntı mı? Evet takıntılıyım ve ona sahip olacağım.

Bazı insanlar kalabalığın içinde kaybolur, bazıları ise kendi sessizliklerinde. Evan ve Daniele aynı okulda okuyan, birbirinden tamamen farklı iki kişidir. Henüz yolları kesişmemiş olsa da hayat onları yavaş yavaş aynı hikâyenin içine çekmektedir. Sırlar, dostluklar, kırgınlıklar ve değişen duygular arasında hiçbir şey göründüğü kadar basit değildir. Çünkü bazı sessizliklerin içinde söylenmemiş binlerce kelime vardır. 🖤 Ya da daha da kısa istersen: Aynı okul. Aynı koridorlar. İki farklı hayat. Evan ve Daniele’nin yolları henüz kesişmedi. Ama bazen kader, en beklenmedik insanları aynı hikâyenin içine sürükler. Çünkü bazı sessizliklerin içinde söylenmemiş binlerce kelime vardır. 🖤

"Herkesin üç kişiliği vardır; ortaya çıkardığı, sahip olduğu ve sahip olduğunu sandığı." — Alphonse Karr . New York`un ünlü modacısı , Naya evine gelip üstündeki ağır maskeyi çıkardığında sadece Naz kalır. Oyunda tanıştığı kişilerin, hayatının merkezi olacağını fark etmeyen bu kadın, egosunu tatmin edeceğini sandığı bu şirkette , fazla beklenmedik olan gerçeklerin araya bir duvar örmesiyle karşı karşıya kalır. Onu tekrardan Türkiye`ye götüren şey ile bütün her şey değişir ve Naya, bu döngüde 2. yüzünden sıyrılarak Naz olmak zorunda kalır.༄ 𓍼ALINTI𓍼 `Eğer o kristaller tenimi tahriş ederse, defilenin ortasında elbiseyi parçalarım, biliyorsun değil mi?` Adam hafifçe öne eğildi, aramızdaki o sessiz hırçın kavga tehlikeli bir boyuta indi. `İpek astar kullanılacak." Eski rahat konumuna geri giderken elindeki kalemin ritimi ile bir fırtınayı daha tetikliyordu." Ayrıca, insanlar seni konuşuyor Naya… ben ise sonucu konuşurum. Bakalım hangisi daha uzun sürüyor.`

​"Bir psikoloğun en büyük kabusu nedir? Kendi zihnine hapsolmuş bir katille karşılaşmak mı, yoksa o katilin aslında kendi yansıması olduğunu fark etmek mi?" ​Ateş İkra, insanların ruhunu iyileştirirken kendi geçmişini çelik bir kutuya kilitlemişti. Pamir ise o kutunun anahtarını değil, baltasını getirmişti. Onu unvansız, işsiz ve kimliksiz bırakana kadar durmayacaktı. Ancak Pamir’in hesaba katmadığı bir şey vardı: Bir kadını tamamen yıktığınızda, enkazın altından çıkan gerçekler sadece onu değil, sizi de ezip geçer. ​Kimin ateşi daha yakıcı, kimin gölgesi daha derin? Gerçekler birer birer sızmaya başladığında; kimin cellat, kimin kurban olduğunu anlamak için artık çok geç olacak. ​"Tabelası sökülmüş bir ofis, yağmurda ıslanan eski bir yetimhane fotoğrafı ve birbirinin yarasını isminden önce tanıyan iki yabancı..."

🖤 İlk fırça darbesi... İkinci fırça darbesi... Ve üçüncü fırça darbesi... Ben Nihan Sezin. Zengin bir ailenin el bebek gül bebek büyütülmüş biricik kızları Nihan Sezin. Anne ve babası tarafından hiçbir zaman anlaşılmamış Nihan Sezin. Soyadından nefret eden, bu evde doğmamayı dileyen Nihan. Sadece Nihan... Küçük bir atölyede ömrünü tamamlayan, yaşayan bir ölüden farkı olmayan Nihan... Kitap kapağı tasarımı: @lost_on_you

Ailemin eski evine apar topar kaçarken ne düşündüm bilmiyordum. Her şeyi gören bilen ben bu kasabada yaşanacak olanlara nasıl kayıtsız kalabildim olacak şey değildi