İnsanın her an ne yaşayacağı belli olmaz bir yandan gülerken bir yandan gece 3`te ağlayarak bulabilirsiniz. Fakat bir şey unutmamak lazım hayat her zaman seni bir yerden vurur ve acımasızdır....

Kitabım "Gençlik Gizem-Gerilim Romanı (Romantik alt hikâyeli)” bir kitaptır yazmaya yeni başladım bölüm bölüm paylaşacağım bölümlerle ilgili merak ettiğiniz yerler olursa lütfen yorumlarda belirtin iyi okumalar dilerim❣️

"Ne oldu?" diye sordum korkuyla. Son dakika birşey çıkmıştı işte... Al başına belayı... "İstemediler mi Fatma`yı?" diye sordum. Esma abla kapıyı kapattıp yatağa doğru yürüdü yanıma oturduğunda, "İstemesine istediler de Fatma`yı değil seni istediler!" dedi karşısında ki kapıya boş boş bakarak. "Ne..." dedim boş bulunup ama gerisi gelmedi. Ne demek beni istediler? Adam yüzümü bile görmedi nasıl beni isterler. "Şaka? " dedim olmadığını bile bile... Kapıdan içeri bir hışım giren yengem ile şaka olmadığına emin oldum. "Kalk bakalım gelin hanım!" dedi sinirinden alaya vuruyordu "Koskoca Karacahanlar`a gelin gidiyorsun şu haline bak!" dedi üstümü başımı düzeltmeye çalışarak.

Ben hiçbir zaman normal bir insan olmadım. Alacağım bir sonraki nefesin, atacağım bir sonraki adımın garantisi yoktu... Ailesi gözlerinin önünde katledilmiş, kendini hep bir adım geriye atmış, hayatın zorlu yollarında kaybolmuş biri. Asena AKSEL. En güzel çiçekler hep terk edilmiş yerlerde açar...

Evlerde yanan ışığın bile hükümet kontrolünde olduğu Castle Combe kasabasında yaşayan Louise Frost, çocukluğundan beri her gece tekrar tekrar okuduğu Kibritçi Kız hikâyesine derinden bağlıdır. Masalın hüzünlü sıcaklığı, karanlığa gömülmüş kasabasında ona nefes veren tek şeydir. Her yıl düzenlenen panayır günü geldiğinde ise her şey umduğu gibi gitmez. Kalabalığın arasında yaşadığı hayal kırıklığı, onu kendini en güvende hissettiği yere, ahşap dönme dolabın sergilendiği fakat yıllardır kapalı tutulan eski dükkâna sürükler. Hükümet arabalarından yükselen yeni kurallar, bir kesimin ayaklanmasına yol açarken Louise kendini karşıt bir grubun içinde bulur. Ve her şeyin ölümden önceki son olduğunu anlar.

Hayatın en büyük temizliği, sahte kalabalıklar dağıldığında başlar. En güvendiklerinin ihanetiyle sarsılan ve `asla` dedikleri imkansızlığın kıyısında duran iki ruh, her şeyin bittiği o ıssızlıkta birbirine tutunur. Dost görünümlü düşmanların firar ettiği o enkazın altında, geriye sadece dilsiz bir yemin ve tek bir zorunluluk kalır: Sadece nefes al

> Bazen her şey bitti dediğiniz anda başlar. Ruhum bedenimi terk ederken, arkamda bıraktığım hayatın her şeyi değiştireceğini nereden bilebilirdim?

Ask nedir? ~Başkasını kazanırken kendini kaybetmektir~

Ben Begüm ve savaşım şimdi başlıyor.

*Tüm hakları saklıdır

Çocukken ailesinin vahşice öldürülmesine tanık olan bir çocuk, duygularını kaybedip suç dünyasında büyür. Yıllar sonra bir doktor tarafından kurtarılır ve ona saplantılı bir bağ geliştirir. Birlikte karanlık işlere bulaşırlar. Geçmişin sırları ortaya çıktıkça ihanetler ve gizli planlar açığa çıkar. En yakınındaki kişinin bile düşman olabileceği anlaşılır. Sonunda her şeyin aslında önceden kurgulandığı ortaya çıkar.

“Kaderin çok kötü.” Herkes ona bunu söyledi. Daiki Kurosawa, küçük yaşta bu kelimeyle yüzleştiğinde bir karar verdi: Kader diye bir şey yoktu. Acılarla dolu çocukluğu, onu mükemmeliyetçiliğe sürükledi. Hayatını kendi kurallarıyla şekillendirmek istedi. Ama her ne kadar kusursuz bir düzen kursa da, kalbinin bir köşesi hep eksikti. Bu eksikliği, sevgiyle tamamlayacağını düşündü. Ama belki de… inanmadığı kaderin, ona söyleyecek başka sözleri vardı. --- ✨️ Bu kez hikâye, bir erkeğin kalbinden anlatılıyor. Aşkın, pişmanlığın ve arayışın gölgesinde; kendi kaderini yazmaya çalışan bir adamın hikâyesi.

5 kişilik bir ailenin trajik intiharı

Bir doktor ve savcının hikayesi.Zor geçen bir çocukluk..Keyifli okumalar.

Fırtınalı bir günde sadece hava almak için dışarıya çıkan Nalan, iç sesini dinleyerek hayatının tüm noktalarını belirlemiştir. Önüne sunulan iki seçenek vardır. Ya sonsuza dek ruhunu hapsedecektir ya da... Sadece dört harf bir kelime, ölüm. "Bazı şeyleri kelimelerle anlatmak yetmez, hissetmek gerekir."

!!Düzenlenmiş hali!! Yerde yatan bedenini gördüğüm anda içimdeki tüm hisler zaten kırılmıştı. Koşarak onun yanına gittim, "Yelda, Yelda uyan nolur güzelim." bir hafta önce yüz gizliliği amacı için öptüğüm, ve iki gün önce en haksız olay yüzünden kavga ettiğim kadına nefes alabilsin diye dudaklarına yapışmış bir salaktım ben. "Yelda hadi aç gözlerini, yemin ediyorum bir daha senin üzerine gelmeyeceğim, kavga dahi etmeyeceğim.." 𓇢𓆸 Her insanın hayatı için seçimleri, kazancı, mesleği ve yaşadığı bir aşk vardır. Dünyanın neredeyse hepsi bunlar üzerine kuruludur, insanların sözde aşk dedikleri şey bazen taciz bile olabilir ama insan bu işte aşktan gözleri kör olduğu için aşkla takıntıyı ayırt edemeyen varlıklar. Yelda ise bunların farkına çok erken varmıştı.. Neyseki kendini koruyabilme bilincindeydi, yaşadığı şeyler yüzünden aşka olan inancı olmasada bir gün o ekibe geri geldiğinde onu gördü.. Buz mavisi gözleri ile Yeldanın içindeki donmuş buzlu okyanusu tekrar çözebilecek güçten biriydi.

Bir canın bedeli: Ya ölüm ya nikâh.

Luna Salvotere kendini her zaman güçlü bir ailenin korumasında sandı. Ta ki bir gece düzenlenen saldırı, bildiği her şeyi paramparça edene kadar. Güvenlik için düşman ailenin oğlu Leroy’un yanına gönderildiğinde bunun bir koruma değil, saklanan bir planın parçası olduğunu anlar. Boynundaki kolye ise sıradan bir hatıra değildir. Annesinin ölümü, Başkan’ın gölgesi ve yıllardır gizlenen kan bağı gerçeği, Luna’yı iki dünyanın ortasına sürükler. Şimdi Luna bir seçim yapmak zorundadır: Kanının mirasına teslim olmak mı, yoksa kendi kaderini yazmak mı?

Ateşin Mirası Bazı hikâyeler bir yangınla başlar. Bazıları ise bir mezarın sessizliğinde.. Ezgi o gece her şeyin bittiğini sandı. Ama karanlık bazen son değil… başlangıçtır. Kaçırıldı. Sırlarla dolu bir dünyanın içine sürüklendi. Ve karşısında Kutay vardı. Sessiz. Tehlikeli. Geçmişi ateşle yazılmış bir adam. Ama kimse fark etmedi… Ezgi o karanlıktan kaçmaya değil, ateşi devralmaya gelmişti.

Yürek Sarsıntısı: Yıkıntılar Arasında Yeşeren Bir Umut ​Her şeyin yerle bir olduğu, umutların enkaz altında kaldığı bir anda, iki ruh birbirine tutunabilir mi? Ömer Faruk Kulluk, "Yürek Sarsıntısı" ile okurları sadece fiziksel bir yıkımın değil, kalplerde yaşanan o büyük depremin derinliklerine götürüyor. ​Gökyüzünün kızıla boyandığı, toz ve dumanın içinden yükselen bu hikâye; kaybın acısını, sadakati ve her şeye rağmen devam etme cesaretini anlatıyor. Enkazın ortasında edilen o son dans, aslında yeni bir hayatın ilk adımıdır. ​Tema: Dram, Aşk, Psikolojik Derinlik, Dayanıklılık. ​Yazar: Ömer Faruk Kulluk ​

Bu romanı yeni yazdım yazım hatası olabilir kusura bakmayın

Bir zamanlar en sevdiğim çiçek papatyaydı. Benim kalbimde umudun bir simgesi haline gelmişti sanki. İçimde tüm kırıklıkları yutup tüm güzelliğiyle onları sakladıklarını düşünürdüm. Saklamakla kalmaz orayı silerdi. O kırıklıkların varlığını unuttururdu güzelliğiyle. En azından o zamanlar böyle düşünürdüm. Tüm her şeye rağmen içimde yeşerttiğim bir umudun simgesiydi bende. Fakat yanıldığımı çok sonra anladım. Orada hiç bir zaman bir umut yeşermedi. Her şeyin bir yansıması vardır. Bu da bir yanıltmacanın yansımasıydı içimde. Orada hiç bir zaman umut yoktu. Şimdi orada gördüğüm tek şey kanlı bir papatyayı andırıyordu bana. Kanayan bir papatya... Bu hikayede geçen kişi, kurum, olay ve mekanlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla olan benzerlikler yalnızca bir rastlantıdır.

Acının ve kaybın gölgesinde bir genç, geçmişin yüküyle yüzleşirken kendi gücünü keşfeder ve kaçmak yerine geçmişle savaşmayı seçer.

“Sevdiğim adam ya masumdu… ya da en büyük yalanımdı.”

Lara, bir gecede hayatının yönünü değiştiren bir kayıpla yüzleşir. Geçmişi kül olurken, kendini hiç ait olmadığı bir evin içinde bulur. Bu evde kurallar vardır, suskunluklar vardır… ve herkesin sakladığı bir şey. Aras ise bu evin en karanlık köşelerinde büyümüş biridir. Soğuk, mesafeli ve tehlikeli. Ama Lara’nın gelişiyle birlikte dengeler bozulur. Çünkü bazı insanlar, istemeden de olsa kalbine dokunur.