Bazı kadınların kaderi, bataklıkta yazılıdır.

Depremde yıkılmayan o okulun hikayesi,birileri yaşamak için tanrıya yalvarırken birileri ölmeyi diliyor. Eli kanlı dolaşanlar vardı... Kim peki, kim onlarca kişinin ruhunu alan,kimdi okulun koridorları kan kokusuyla dolduran,kimdi kurşun sesleriyle öğrencilerin kulaklarını çınlatan,kimdi sınıfları kan gölüne çeviren? Merak ediyor musunuz? Yapmanız gereken sadece gözlerinizi satırlarda dolaştırmak, bizden olun hepimizden.

Mafya çetesinin başıyla inatlaşırsan böyle olur işte 😏

Lavin, çocukluğunda geçirdiği geçici körlük sırasında, kimliğini bilmediği bir adamla tanışır. Onu hiç görmeden kurulan bu bağ, Lavin’in hafızasında güvenle özdeşleşen bir yere dönüşür. Görme yetisi geri geldiğinde yolları ayrılır ve Lavin, geçmişi geride bıraktığını düşünerek hayatına devam eder. Yıllar sonra bir yolculuk sırasında yaşanan beklenmedik bir durum, Lavin’i geçmişiyle yeniden yüz yüze getirir. Tanıdık bir ses ve yarım kalmış bir bağ, onu kaçamayacağı bir sürecin içine çeker. Geçmişle bugün iç içe geçerken, Lavin yaşadıklarını anlamlandırmaya ve kontrolü elinde tutmaya çalışır. LAVİN, görmeden kurulan bağların, sevgiyle karıştırılan güvenin ve geçildiği sanılan eşiklerin hikâyesidir.

Yanlış bir hareketi sonucunda boksörlük mesleği elinden alınan Aker kafa dağıtmak amacıyla gittiği bir barda tanıştığı kadın yüzünden tüm hayatı tersine dönmüştür. Kadın hakkında öğrendikleri bilgiler onu derinden sarsacak kadar şaşırtıcıdır. Artık hayatı eski monotonluğundan çıkmıştır, yerini kaos ve gerilim`e bırakmıştır.

Her şey tesadüf değildir aslında... Bir kez karşılaşırsın ve sonra bir daha... Okuyun çok güzel olucakkk 💓

Ailesine ulaşamayan Nehir, okuduğu şehirden evine dönmeye çalışırken şarjı biterse. Küçük bir çocuğu sevindirmek bu dünyada yapılacak en güzel şeylerden biridir, değil mi? Ama ya o çocuk, göründüğü kadar masum değil de her şeyin bir maskesi olduğunu gösteriyorsa? Hayatta bıçaktan daha keskin şeyler vardır: bıçak canı; yaşam, amacını yakar. “Habitat” yaşam alanı arama çabası. Belki okurken kanınız donabilir ama, merhametiniz asla. Yeri geldiğinde şefkatli, yeri geldiğinde haşin olmayı bilin. Çünkü hayat ona taş atana çiçek atmaz, işin ironisi çiçek atana da buket yapmaz:) İşte her şey tam burada başlıyor. Keyifli okumalar dilerim.

“Hukuki Aşk, kanunların izin verdiği yerde değil; vicdanın dur dediği noktada sınanan bir aşktır.”

Ailesi tarafından şımartılan Dilan beklenmedik bir evlilik ile karşı karşıya kalır...

Yağmurlu bir günde markete gitmesi üzerine hayatı değişen Duru...

NE? ABİMİN ARKADAŞI ÜSTÜNE TEXTİNG Mİ?

Bazı intikamlar, nesiller boyu süren bir lanetle başlar. Ve bazı aşklar, o lanetin en karanlık köşesinde yeşerir. ​Boris Arslan Karaşah, zenginliğin ve soğuk bir intikam arzusunun hüküm sürdüğü bir dünyanın acımasız prensiydi. Geçmişten gelen bir ihanetin gölgesi, ruhunu öylesine karartmıştı ki, vicdanı bir zamanlar attığı sigara izmariti kadar önemsizdi. Onun için hayat, kusursuzca tasarlanmış, özenle kurulmuş bir tuzaktan ibaretti ve bu tuzağın hedefinde, adını bile bilmediği masum bir kadın vardı. Kadın, ailesinin günahlarının bedelini ödeyecek bir piyon, Boris`in ellerinde ezilecek bir Masumiyet İzmariti olacaktı. ​Elfida Siyâ. Adının anlamı "fedakârlık ve ölüme yakın" olsa da, hayatı boyunca yalnızca bir kurbandı. Acılarla dolu bir geçmişin gölgesinde yaşamaya çalışan, her yeni güne yeniden tutunmaya çalışan genç bir kadın... Ta ki Boris`in gölgesi hayatına düşene kadar. Tek suçu, yanlış bir soyadını taşımasıydı. Tek laneti, Boris`in intikamının en hassas noktası, en acı verici hedefi olmasıydı. ​Boris, onu acımasız bir planın parçası olarak kaçırdığında, Elfida`nın dünyası paramparça oldu. Ancak kader, bazen en karanlık oyunlarını oynarken bile beklenmedik kapılar açardı. Boris, Elfida`nın çaresizliğinde kendi geçmişinin yansımalarını mı görecekti? Yoksa intikam ateşi, her şeyi küle çevirene kadar yanmaya devam mı edecekti? Peki, bir zamanlar ezilen masumiyet, küllerinden doğup intikamcısına meydan okuyabilecek miydi? ////// Tüm hakları saklıdır.

Bazı hayatlar dilek tutularak değil,acıya rağmen yaşanır.

Sahra’nın tek zaafı kardeşleriydi. Ve bu zaaf, onun en büyük gücü olacaktı. Bir gemi yolculuğu, Sahra’yı karanlık sırlarla örülü bir ailenin ortasına sürükledi. Bu dünyada sevgi yasaktı, merhamet ise zayıflıktı. Cihan için Sahra bir emanet. Sahra için Cihan, kaçılması gereken bir karanlık. Ama bazı kaderler vardır… Kaçtıkça peşini bırakmaz, yaklaştıkça nefes aldırmaz.

Her son yeni bir başlangıçtır aslında Aren de solduğunu sandığı bir çiçekti. Ama biri karşısına çıktı ve imkansızdan imkanlar çıkardı. Betondan çiçek büyüttü.

"Bizim dünyalarımız siyah ve beyazdı. Acaba beyaz siyahın karanlığını hafifletebilecek miydi. Yoksa siyahın karanlığı beyazına esir mi alacaktı..."

Başını tekrar eğdi ve beni bir kez daha öptü. Bu sefer daha kısa, ama daha yoğun bir öpücüktü. “Beni öldürmeyeceğine söz vermiştin…” dedim kısık bir sesle. Ne diyeceğimi bilmiyordum ve düşünebildiğim ilk şeyi söylemiştim. Ardından alnını benimkine yasladı, sesi fısıltı gibi çıktı. “Ama seni mahvedebilirim Lina… Öyle bir mahvederim ki, kendini benden istemeden kurtaramazsın.” dediğinde inanamaz gözlerle ona bakıyordum. “Sana zarar vermem Lina. Ama seni bırakmayı da düşünmüyorum.” Ayağı kalkmak için hamle yapacakken gözlerim ağırlaştı. Az önce hazdan dolayı bir iğne vurdu da ben bunu hissetmemiş miydim? Kesinlikle sorunun cevabı evetti çünkü tam olarak boynumda keskin bir sızı hissediyordum!

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

Hayat iki çizgi arasındaydı. Doğum ve ölüm. Başlangıç ve bitiş. Arada geçen süreye yaşam denirdi. Yaşamın hayat olması için iyi şeyler yaşamak gerekirdi. Geriye küllerin kalsa dahi küllerinden doğmak lazımdı. Küllerinden doğmak anka kuşuna özelse, anka kuşu olmak lazımdı… Ben küllerinden doğacaktım, küllerin karanlığına karşı aydınlık olacaktım. İçimdeki karanlık karadeliğe rağmen yaşayacaktım. Hayat buysa, ben seve seve göğüs gerecektim. Bu da benim karanlığımı aydınlığa çevirme hikayem…

Herşey o gece başladı,o lanet gece yeminimi bozduğum ve tüm benliğimi kaybettiğim gece ama şimdi tekrardan yaşadığımı hissediyodum bu nasıl oluyordu 6 yıl sonra tekrardan nasıl yaşadığını hissederdi insan.Ben LİHRA İZEL AKYAZ bu da benim hikayem

Akıl siler... kalbin hafızası asla... Ömer Asaf olağanüstü bir hafızaya sahiptir. Tek istisnası vardır: Çocukluk aşkı. Yıllar sonra tekrar karşılaştıklarında, kayıp anıların gölgesinde aşkı bulur. Fakat O,nun kalbi, sadece intikamın soğuk yankısını taşır. Biri kalbinin yolunu takip eder, Diğeri intikanım yolunu... Karanlık sırların, yarım kalmış hikayelerin ve imkansız seçimlerin ortasında... Bir kalp sevebilir mi, diğer kalp ölüm arzularken?

Açıklama sonra eklenecektir

tarih teoloji teknoloji aşk savaş roman

Bazı sırlar, kan kadar derindir… Demir ve İnci Kâinat; biri polis, diğeri avukat olan çift yumurta ikizleridir. Farklı yollar seçmiş olsalar da, adalet duygusu onları aynı karanlığa sürükler. Şehirde ardı ardına, organları alınmış çocuk cesetleri bulunmaya başlandığında, bu soruşturma sıradan bir dava olmaktan çıkar. Bu dosyada sadece katiller değil, susturulanlar da vardır. Yıllar önce kaybettikleri anne ve babalarının ölümü yeniden gündeme geldiğinde, ikizler bir gerçekle yüzleşir: Bazı kazalar tesadüf değildir. Gerçek derinleştikçe, İnci ve Demir yalnızca suçlularla değil, kendi geçmişlerinin karanlığıyla da karşı karşıya kalacaktır. Çünkü bu kez adalet, başkalarını değil, kendilerini yargılamaktadır. “Bazı acılar unutulmaz… çünkü hâlâ canlıdır.”

Gaziantep`in soğuk kış günlerinde başlayan masalsı fakat Gülşah`ın çektiği acılarla dolu hikayesini içeriyor.. Gülşah ve Murat`ın Antep` teki aşkını birbirine olan sevdalarını anlatacak bir kitap. "Zor sevda bizimkisi Gülşah`ım.. Her yürek taşıyamaz.." "Kavuşalım artık Murat`ım öyleyse.. Bitsin bu hasret.. " "Bitecek.. Gülşah`ım kavuşacağız, söz veriyorum.." Murat böyle konuşuyordu ama soğuk rüzgarlar esecek henüz bilmeselerde soğuk onları bir girdap gibi içine çekecek acılarla dolu hikayeleri yazılacaktı..