Bir Kadının Çizgisi serisinin düzenleyeceğim ve artık burada tek bir kitap üzerinden yayınlayacağım canlarım. Seviliyorsunuz. <3 Hem de bölümleri düzenlemem gerekti. "Asla çıkmam diyordun,"dedi Emir. "Ama bu kendi hikâyeni anlatma fırsatı olabilir. Senin sesinle." Asya derin bir nefes aldı. Yıllarca susturulmuş sesini düşününce, bu teklifi kulağa özgürlük gibi geldi. Ama aynı zamanda bir uçurum gibiydi. "Bir şartım var,"dedi. "Ne?" "Ben bir katil değilim. Bunu açıklamamı sağlayacaklarsa, çıkacağım."

Derin yaralar derin ruhlarda saklıdır. Nil Sezgin, kendini oyunculuğa adamış, geçmişinden dolayı ruhunun bir yeri yaralı olan fakat enerjik bir kızdır. Hayatı bir anda almış olduğu oyunculuk teklifiyle değişir, yeni bir dizi onun için yeni bir hayattır aslında. Bu süreçte Nil, sosyal medya hesaplarında da paylaşımlar yaparak hayatının ‘Süslü’ yanlarını ortaya çıkarmaya çalışır, her şey olduğu gibi düzenli giderken bir anda postlarını beğenmeye başlayan yabancı her şey için beklenmediktir. Peki ya Nil postlarını beğenen, gizemli adamı bulabilecek midir?

(KİTAP KAPAĞI BANA AİTTİR) Selamm yeni kitabıma hepiniz hoş geldinizzz. Umarım seversinizz iyi okumalar dilerimm.

İnsanlar hata yapar. Bazıları affa layıktır. Bazıları değildir. Kim olduğunuzu iyi seçin. Yoksa bir yaz sizi kimliğinizden çıkartabilir.

Doğduğunda terk edilen engelli bir kızın hikayesi

“Alın bunu…” dedi adam, sesi sertti. Kızın kolunu tutup önlerine attı. “İster öldürün… ister oğlunuza verin. Benim oğluma karşılık.” Toprak suskundu. Konuşmadı. Zaten hayatı boyunca hiç konuşamamıştı. Ezilmişti. Hor görülmüştü. Babasının gölgesinde büyürken, her gün biraz daha yok olmuştu. Hep susturulmuştu, bu sefer konuşmak bile bir kurtuluş olmayacaktı. Karşısında duran adam… Mardin’in en güçlü ağalarından biriydi. Gözleri öfke doluydu. Kardeşinin kaçırılmasını affedemiyordu. Bu evlilik bir seçim değildi. Bir cezaydı. Ve o an, herkes kararını vermişti onun yerine. Daha küçücük bir kız çocuğuyken… hatta hiç küçük bir kız çocuğu olamamışken, bir yabancının kadını olmuştu. ⸻ Bu hikaye tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve olaylarla herhangi bir benzerlik tesadüftür. ✨ Bu, yazarın ilk kurgusudur; yazım ve anlatımda hatalar bulunabilir.

Ailemin eski evine apar topar kaçarken ne düşündüm bilmiyordum. Her şeyi gören bilen ben bu kasabada yaşanacak olanlara nasıl kayıtsız kalabildim olacak şey değildi

Bir Kaderin İki Yüzü Bu iki isim bir araya geldiğinde ortaya çıkan tablo şudur Barın sığınılacak yerdir, Beliz ise o yere ulaştıran gizli işaret. Biri güvenin ve kök salmanın sembolü, diğeri ise keşfedilmeyi bekleyen bir ruhun hikâyesidir.

İnsan yaşarken ölebilir miydi? Evet ,yaşamak bazen nefes almak değildir.Kalbinin attığını hissedemediğin anlarda, insanın kendi içinde yavaş yavaş yok olmasıdır. İşte o an, insan yaşar gibi yaparken aslında hergün biraz daha ölür...

Gece ismini gerçekten de akşamdan almış.Hep hüzün baharında kaldı. Babasını,annesini şimdiyse aşkını kaybetti. Hayat onun suratına gülmezken bile acılarını dışarı yansıtmak yerine hep içinde yaşadı... "O akşam ben sevdiğimi değil kendimide kaybettim. Gülüşümü, neşemi herşeyimi.. biliyorum sen gitmedin çünkü ben seni hep içimde yaşattım.."

Dostluğun sevginin aşkların yeşerdiği yerin adıydı “ Menekşe Pasajı”

Işıklar yeni yanmış bir şehrin pırıldayan keskin bıcağı saplanıyordu yanşızlığımın böğrüne. İşte şimdi dönüyordum kendi karanlığıma yaralıydım, yanlızdım, yabancıydım. Keskin acı belli ediyordu kendini her seferinde, soruyorum neden o da bilmiyordu nedenini. Komutandım, Komutandı... Ben Üsteğmendim o Yüzbaşı . Tek fark buydu ama kader birleştirmişti, hayır kader diye bir şey yoktu. Bir görev birleşmesi gereken kişiler sonsuz savaş ama hedef tek Vatanını koru... Albayın onlara verdiği görev ve bunu yerine getirmek zorunda olan iki insan... " Hate is casy, love takes courage... "

“İstanbul’un karmaşasında sıkışan Bora Kuzgun, iş dünyasında yeniden yükselirken geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek zorunda kalır. Arslan ailesiyle hesaplaşma arzusu, onu hem büyük bir projeye hem de beklenmedik bir karşılaşmaya sürükler. Asi Arslan’ın ortaya çıkışı, Bora’nın intikam yolunu bir kader oyununa dönüştürür. Rekabet, hırs ve sırlarla örülü bu hikâye, okuyucuyu sürükleyici bir gerilimin içine çeker.”

Karakterlerin hafıza kaybı sonucu yeniden herşeye sıfırdan başlaması ile birbirlerine karşı çekim yaşamalarını anlatan bir gençlik romanı💗

Aklıma gelen ama devamını getiremediğim kitapları yazıp size fikir vermek istiyorum ister bunu konu alan bir kitap yazın ister de kitabınıza diyaloğu ekleyin fark etmez tabi ben önceden kendime göre isim verdim siz isimleri değiştirebilirsiniz

“Güneş sadece senin bedenini ısıtamaz. Toprağın o taşlı, pürüzlü, soğuk örtüsünü ısıtır fakat güneş o toprağın altında ki bedenini ısıtamayacak kadar uzak sana...” 10.06.2004 Füsun Eslim&Vuslat Asanar Füsun çimenlere uzanmış, gökyüzünün mavi renginden gözlerini ayıramıyordu. En sevdiği renk, gökyüzünün değişen mavilikleridi. Güneş tam tepesinde, kömür karası saçlarını ısıtyordu. Toprak sıcaktı. Füsun`un, yerdeki güçsüz bedenini ısıtıyordu. Eğer bir gün ölürse, üşümek istemiyordu. Ölünce üşünür müydü? Bilmiyordu. Olurda ölürse yerin altındaki karanlık, ondan güneşi alacaktı. Füsun, soğuktan nefret ediyordu. Ölünce bedeni üşürse ruhu hisseder miydi? Hissederdi. Ölmek ne demekti? Nefesinin kesilip, acı içinde boğulurken, tepkisiz bir şekilde son nefesini vermek miydi? Ne tek bir söz, ne de bir isyan. O gün geldiğinde sessizce, eceliyle ölmeyi umuyordu. Belki o zaman daha az acı çekerdi. 22.12.1982 Hain dediler. Babası, “Benim güzel ülkem. Mustafa Kemal Atatürk, bize emanet etti. Emanete ihanet olmaz. Bilin ki ben ülkeme ihanet etmedim!" Sesi gür, anlı ak. Son sözlerinde bile ülkesine, aşkla bağlı bir adamı idam ettiler. Üzerinde beyaz bir infaz gömleği, gömleğin üzerinde şuçu yazan bir yafta asılımıtşı. Bir adamın çocuğuna, ülkesine bağımlı olan bir adamın, kızına hain dediler. Yaşı henüz yedi olan bir kıza, hain dediler. Kimdi hain? Bu topraklarda, bu ülkede, işlenen cinayetlerin önü arkası kesilmezken Savcı, Hakim, Polis, Devlet adamları... Onları salıverirken, küçük bir kıza hain dediler. Kimdi hain? Bir masum muydu hain? Yoksa ufacık çocuğa hain diyenler miydi? Babasını infaz edenler miydi hain? Kimdi hain? Bir çocuğa, babasının idamını izlettiler.

Babamın şiddetiyle geçen günlerin ardından kapı çaldığında içimde korku büyümüştü. Karşımda duran adam sıradan biri değildi; Ediz Ege Karahan’dı. Sert bakışlarıyla babama meydan okurken bana karşı yumuşak davranıyordu. İlk kez biri babamın yanında bana güven hissettirdi. Ediz, yaralarımı fark ettiğinde içimde utançla birlikte garip bir huzur doğdu. Babamın küçültücü sözlerine karşı çıkıyor, bana “yanımda güvendesin” diyordu. Onun varlığı babamın karanlığını sarsıyordu. Babam beni aşağılamaya devam etti, evin içinde gerginlik büyüdü. Ediz ise babama karşı sertleşti, kimliğini açıkladı. Karahanlılar ailesinden olduğunu söylediğinde babamın yüzü gerildi. O an anladım ki bu adam sıradan biri değil, babamın korktuğu biriydi. Sonrasında yaşananlar beni daha da yordu. Babamın sertliğiyle karşı karşıya kalırken Ediz’in koruyucu tavrı içimde yeni bir umut filizlendirdi. Onun sözleri, bakışları ve yanımda oluşu bana ilk kez güven duygusunu tattırdı. Bayıldığımda gözlerimi açtığım yer artık babamın evi değildi. Ediz beni kendi evine getirmişti. Yaralarımı dikmiş, yanımda kalmıştı. Onun sesini duyduğumda içimdeki korku biraz olsun hafifledi. Bana hayatımın değişmesi gerektiğini söyledi. Babamın yanında mutlu olmadığımı biliyordu. Ben hâlâ korku ve güvensizlik içindeydim, ama Ediz’in varlığı bana yeni bir kapı aralıyordu. Onun yanında ilk kez nefes alabildiğimi hissettim. Bu kapı evlilikten açılan bir kapıydı ve ben o kapıdan içeri adımımı çoktan atmıştım...

Daha belli değil ama olacak

Yeliz; ferahlık demek, aydınlık demek, güzel bir esinti demek... ​Ancak hayat, ona isminin vaat ettiği o baharı hiçbir zaman sunmadı. O, ferah odalarda değil kimsesizliğin ayazında; aydınlık sabahlarda değil belirsizliğin karanlığında büyüdü. Elinden tutacak bir elin eksikliğini, sığınacak bir çatının yokluğunu kimseye şikayet etmedi. Kendi fırtınasından kendi gücünü çıkardı, her yarasını bir madalya gibi ruhuna kazıdı. ​Hiç kimsenin inanmadığı o küçük kız, bugün imkansızlıkların içinden inşa ettiği zirveden dünyaya bakıyor. Bu, yok sayılan bir ruhun, kaderini tırnaklarıyla kazıyarak yeniden yazışının sessiz ve derinden gelen zaferi. ​Çünkü hayat, sadece dövüşmeyi bilenlere ferahlık sunuyordu.

"Ne oldu?" diye sordum korkuyla. Son dakika birşey çıkmıştı işte... Al başına belayı... "İstemediler mi Fatma`yı?" diye sordum. Esma abla kapıyı kapattıp yatağa doğru yürüdü yanıma oturduğunda, "İstemesine istediler de Fatma`yı değil seni istediler!" dedi karşısında ki kapıya boş boş bakarak. "Ne..." dedim boş bulunup ama gerisi gelmedi. Ne demek beni istediler? Adam yüzümü bile görmedi nasıl beni isterler. "Şaka? " dedim olmadığını bile bile... Kapıdan içeri bir hışım giren yengem ile şaka olmadığına emin oldum. "Kalk bakalım gelin hanım!" dedi sinirinden alaya vuruyordu "Koskoca Karacahanlar`a gelin gidiyorsun şu haline bak!" dedi üstümü başımı düzeltmeye çalışarak.

Garson kız ile mafya. Peki bu mafya aslında farklı bir kılığa girmiş bölge lideri ise? "Abi ne yapıyorsun?" "Kocanı içeri attırmak için plan?" Ali güldü "Sen kimsinde Asaf abimi içeri attırıyorsun?" "Kıdemli üs teğmen Gurur" "Adam asker çıktı sıçtık" "Mafya babanın asker oğlu mu? Oğlum bu resmen adama dümdüz küfür etmiş" "Asaf, abim hakkında konuşursan seni en son aldığın gökdelinin tepesinden atarım" "Eh kimin kardeşi"

Moda tasarımcılık sektörüne yeni adım atmaya başlayan Gülsima, hayatının bu kadar değişeceğinden habersizdi. İnternet üzerinden sipariş vermeyi durduramayan Gülsima, gün aşırı zile basan kurye ile mi yoksa aynı evi paylaştığı halasıyla mı uğraşacaktı? Halasının sorumluluğunu da üstlenemek zorunda kaldığı yetmiyormuş gibi kuryenin kalbinin sesine nasıl kulak verecekti?

Kim bilebilirdi ki iki edebiyat aşığının azılı düşman aile olup birbirini yok etmek isteyen Varislerin iş birlikçi olacağını .....

​"Bugün, hasat mevsiminin ilk günü. Ve sen Elif... sen benim en nadide ekinim olacaksın."

Açelya 17 yaşında olmasına rağmen okadar çok şey yaşamıştı ki... Ama herşeye rağmen bir umudu vardı belki kurtulurdu. Peki kurtulursa nolacaktı? Nasıl bir hayatı olacaktı? Gerçekten yaşayabiliyorum diyebilecek miydi? Açelyanın yaralı kalbini onarabilecekler miydi??? ***Kitaptaki herşey bana aittir eğer çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. ***