Bu evliliğe mecbursun Elfida ben de öyle. O yüzden çocukça hareketleri bırak.

İstanbul’un parıltılı gökdelenleri geceleri ışıl ışıl parlar, ama sokak aralarında sefalet ve sessizlik kol gezer. Halk, bir avuç güçlü adamın elinde oyuncak olmuşken, gizemli bir figür karanlıkta dolaşmaktadır. Onun adı Gece Efendisi. Gerçekte ise, deli rolü oynayan zeki ve takıntılı bir adam: Efsan Atabey. Şehir onu alaya alır, “deli” der, korkar ama aynı zamanda fısıltılarla ondan bahseder. Oysa kimse bilmez: deliliğinin ardında sakladığı şey bir intikam planıdır. Ve planın merkezinde artık bir isim vardır: Belediye başkanının kızı, mimar ve model İnci Efsun Bilgiç. Onların ilk karşılaşması sadece bir inci kolye ile başlar. Ama kısa sürede İnci, Gece Efendisi’nin oyunlarının tam ortasında bulur kendini. Babasına duyduğu sadakat ile bu karanlık yabancıya karşı hissettiği merak ve korku arasında parçalanır. Efsan’ın cümleleri delilikle zekânın sınırında dolaşırken, İnci her an “kaçmalı mıyım, yoksa onunla yürümeli miyim?” sorusuyla karşı karşıya kalır. Çünkü bu hikâyede aşk, güvenilmez bir köprü; ve entrika, şehri sarsacak bir yangın. Geceyi seçersen, sabahı kaybedersin. *** NOT: Tüm hakları şahsıma aittir. Kopyalanması ve çalınması kesinlikle yasaktır. @dadaaaa

Her başlangıç bir sondur, her son ise bir başlangıç... Melis, bu gerçeği zamanla öğrenecekti. Melis`e bu macerada eşlik etmeye ne dersin?

Bazı sırlar, kan kadar derindir… Demir ve İnci Kâinat; biri polis, diğeri avukat olan çift yumurta ikizleridir. Farklı yollar seçmiş olsalar da, adalet duygusu onları aynı karanlığa sürükler. Şehirde ardı ardına, organları alınmış çocuk cesetleri bulunmaya başlandığında, bu soruşturma sıradan bir dava olmaktan çıkar. Bu dosyada sadece katiller değil, susturulanlar da vardır. Yıllar önce kaybettikleri anne ve babalarının ölümü yeniden gündeme geldiğinde, ikizler bir gerçekle yüzleşir: Bazı kazalar tesadüf değildir. Gerçek derinleştikçe, İnci ve Demir yalnızca suçlularla değil, kendi geçmişlerinin karanlığıyla da karşı karşıya kalacaktır. Çünkü bu kez adalet, başkalarını değil, kendilerini yargılamaktadır. “Bazı acılar unutulmaz… çünkü hâlâ canlıdır.”

Bir adam yüzünden hafızanızı kaybedip küçüklük aşkınızı unuttunuz. Lakin kader sizi tekrar bir araya getirdi

Bir yasak aşk. Hem tutkulu hem tehlikeli. Günah sevap çatışması. 20 yaşında hayatının baharında bir kız neden kendinden 15 yaş büyük evli bir adam aşık olur ki?

Bir çift göze aşık olursun sonra tüm gözlere kör

Hayat iki çizgi arasındaydı. Doğum ve ölüm. Başlangıç ve bitiş. Arada geçen süreye yaşam denirdi. Yaşamın hayat olması için iyi şeyler yaşamak gerekirdi. Geriye küllerin kalsa dahi küllerinden doğmak lazımdı. Küllerinden doğmak anka kuşuna özelse, anka kuşu olmak lazımdı… Ben küllerinden doğacaktım, küllerin karanlığına karşı aydınlık olacaktım. İçimdeki karanlık karadeliğe rağmen yaşayacaktım. Hayat buysa, ben seve seve göğüs gerecektim. Bu da benim karanlığımı aydınlığa çevirme hikayem…

Bazen yazmak, unutmakla aynı şeydir. Bu kitap, okurken kaybolmayı göze alanlar içindir. Sessizlik, boşluk ve kaybolan isimler arasında ilerleyeceksiniz. Şimdi, ilk sayfayı açın ve sessizliğe adım atın.

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

KONUSU Helin Ateş, ailesini korkunç bir kazada kaybettikten sonra bir yıl boyunca geçmişinden kaçar. Ama bazı şehirler vardır; terk edilmez, bekler. İstanbul da onlardan biridir. Doğum gününde geri döndüğü bu şehir, Helin’i yalnızca anılarıyla değil, kaderiyle de yüzleştirir. Bir gecede, bir silah sesiyle, bir yabancının mavi gözlerinde… O adam Viran Alaz Demir’dir. Yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, “Gölge” lakaplı bir mafya. Merhameti olmayan, geçmişi karanlık, hükmü tartışılmaz. Helin ise herkesin sandığı gibi kırılgan değildir. O, Ateşin Kızıdır. Yanmış ama kül olmamış, acısıyla güçlenmiş bir kadın. Bir kurşun, iki hayatı birbirine bağlar. Kaçış, tehdit, kan ve bastırılmış duygular arasında; ateşle gölge yan yana gelir. Bu bir aşk hikâyesi değildir. Bu, iki yaralı ruhun çarpışmasıdır. Ateş yakar. Gölge saklar. Peki ya biri diğerine dokunursa?

Rize’de avukatlık yapan Aylin, beklenmedik bir zamanda en yakın arkadaşını kaybeder. Bir nedenden ötürü arkadaşının katili olarak suçlanan adamın avukatlığını yapmak zorunda kalır. Gittiği düğünde arkadaşının katili yüzünden onunla anlaşmalı evlilik yapmayı kabul eder. Asıl amacı ise adamın güvenini kazanıp onun katil olduğunu ispatlayacak deliller bulmaktır.

Bazı kadınların kaderi, bataklıkta yazılıdır.

Bu benim yazdığım ilk kitap umarım beğenirsinizzzzz 🥳😝

Mira Taş Yeni kursuna yazılmıştır,yeni kursunda kurduğu arkadaşlıklar kariyer planı ve aşk peki mira aşk ve kariyer dengesini tutabilecek mi?

beste ve arakadaşlarıyla geçmiş lerinde yaşadıkları olaylar sonucunda kendilerince ceza kesmeleri ve sonrasında yaşanan olaylar....

Bazı yaralar ne kadar zaman geçsede kanamaya devam eder, kabuk bağlamaz.

Ceza’yı bir adam sandılar. Yanıldılar. Bu kitapta gerçek ortaya çıkıyor ve kimse buna hazır değil. Öykü artık saklanmıyor, kaçmıyor, susmuyor. Çünkü Ceza bir isim değil, bir kimlik. Kan var, hesap var ve geri dönüş yok. Adalet bekleyenler yanlış kitapta. Burada sadece şu gerçek var: Ceza ortaya çıktığında, kim olduğun değil, ne yaptığın hatırlanır. Ve bazı gerçekler vardır… öğrendiğin an, geri dönüşün olmaz.

Sahra’nın tek zaafı kardeşleriydi. Ve bu zaaf, onun en büyük gücü olacaktı. Bir gemi yolculuğu, Sahra’yı karanlık sırlarla örülü bir ailenin ortasına sürükledi. Bu dünyada sevgi yasaktı, merhamet ise zayıflıktı. Cihan için Sahra bir emanet. Sahra için Cihan, kaçılması gereken bir karanlık. Ama bazı kaderler vardır… Kaçtıkça peşini bırakmaz, yaklaştıkça nefes aldırmaz.

Bu kitap , sadece bir kitap değil! Çünkü bazen KARGIŞ`ını belirleyemezsin. Kardeşini bulmak için çıktığı yolda enerjisi hiç tükenmeyen Selen, bir iz sürerken bir kapıyı çalar . Fakat kapı açıldığında SADECE gerçekler değil, karanlık bir sessizlik karşılar onu… Bu ev ona kendini hissettirir. Ona aitmiş gibi.. Selen`in bitmek bilmeyen enerjisi, bu evin ağır sessizliğiyle çarpışırken; geçmişin gölgeleri ve geleceğin ihtimalleri aynı yerde buluşur. Bazen aradığın kişi kadar, yolun sonunda bulduğun insan da seni değiştirir...

Bazı hikâyeler bitmez. Sadece şekil değiştirir. Bu kitap, bir aşkın neden yarım kaldığını değil, o yarım kalmışlığın bir insanı nasıl tamamladığını anlatıyor. Sessizliklerin konuştuğu, gitmenin de kalmak kadar cesaret istediği bir hikâye. Çünkü bazı insanlar hayatına son olmak için değil, seni kendine getirmek için girer.

Bazı kadınlar hayatı seçmez, hayat onları seçer. Henüz büyümeden büyümek zorunda kalan bir kadın… Sorumlulukların erken geldiği, hayallerin sessizce ertelendiği bir hayat. Bu roman; bir evin içinde geçen ama kalbi çok daha geniş bir hikâye anlatıyor. Mutfakta demlenen çayın buğusunda, gece uyumayan çocukların nefesinde, söylenememiş cümlelerin ağırlığında saklı bir yolculuk bu. Sevilmekle dayanmak arasındaki ince çizgide yürüyen bir kadının hikâyesi… Geçmiş bazen bir gölge gibi peşinden gelir. Ama insan, en karanlık yerde bile kendine ait bir ışık yakabilir. Bu sayfalarda; sessiz fedakârlıklar, yarım kalan hayaller ve yeniden filizlenen umutlar var. Okudukça tanıdık bir kalp çarpıntısı hissedecek, bazı satırlarda kendinizle göz göze geleceksiniz. Çünkü bu roman, başkalarının hayatını anlatırken en çok sizi anlatıyor.

Annemin yerde yatan bedenine doğru ilerlerken buldum kendimi. Üzerinde, boya sandığım kan izleri vardı, toz pembeyi kor ateşlerde kavuran. Elimde bir ayıcık vardı, toz pembeden geri kalan. Havai fişek sandığım silah sesleri, bir beni bırakmıştı bende. Ama o da yavaş yavaş kayıp gitti ellerimden; bedenimden, zihnimden… Kendimi kaybettiğimde, yaşadığım hiçbir şeyin tesadüf olmadığının farkına vardım. Zihnim “yeşil” diyordu artık, gözlerim kahverengi. Ayıcığımın intikamı için savaşan zihnim, benden beni koparanları kökten koparmak istiyordu. Zihnimle bedenim arasındaki savaşı sonlandırmak için savaşırken yaşadığım katliamda sağ kalan bedenim, şimdi yeni bir savaşta. “Kim olduğunu unuttuğunda… kimliğini bilinçaltın yazmaya başlar.” Gökay sıradan bir gençti; en azından dışarıdan öyle görünüyordu. Ta ki bir gece, kendi yansımasına yabancı bir gözle bakana dek. Şimdi kimse emin değil: Uyanan hâlâ Gökay mı, yoksa bastırılmış karanlığın ete kemiğe bürünmüş hâli mi? İçsel parçalanmalar, bölünen hafıza, kırılgan aile bağları ve geçmişin suskun çığlıkları arasında, kimlik denen aynanın çatlaklarında yürüyen bir karakterin psikolojik çöküşüne tanık olmaya hazır mısın? Hayat, görünenden ibaret değil. Ve bazen; en büyük yabancı, kendi zihninde yaşar.

Aslında her şey onun gelmesiyle başladı beni kendine bağladı... Beni sevdi ... Ama sonra bana git dedi Ve o an her şey değişti... Bu kitap iki doktorun aşkını ve ani bir olay ile bu aşk kısa bir anlığına sona ericek ( merak etmeyin yeniden başlıcak ) Gerçekten okumanızı tavsiye ederim okuyanlar çok beğendi yorumlarda devamını tahmin edinnnnn

Akıl siler... kalbin hafızası asla... Ömer Asaf olağanüstü bir hafızaya sahiptir. Tek istisnası vardır: Çocukluk aşkı. Yıllar sonra tekrar karşılaştıklarında, kayıp anıların gölgesinde aşkı bulur. Fakat O,nun kalbi, sadece intikamın soğuk yankısını taşır. Biri kalbinin yolunu takip eder, Diğeri intikanım yolunu... Karanlık sırların, yarım kalmış hikayelerin ve imkansız seçimlerin ortasında... Bir kalp sevebilir mi, diğer kalp ölüm arzularken?