Liya, saygın bir Türk boyunun kızıyken, ailesinin bir baskında katledilmesi sonucu küçük kardeşi ile birlikte Loran krallığına sığınır. Tek isteği kardeşi ile birlikte mutlu ve özgür bir yaşam sürmektir. Bunun için sıra dışı güzelliğini herkesten gizlemeye karar verir. Lakin onu hiç ummadığı birisi fark eder. O kişi Kral Leonardo`dur!

Doğduğunda terk edilen engelli bir kızın hikayesi

Kimine göre yaşam; sonsuz mavi bir deniz, dalları göğe uzanan görkemli ağaçlar veya hiç ayak basılmamış bakir topraklar... Kimine göre ise keskin buz kırıkları, parçalanmış aynalar, buruk siluetler ve hazin sonlar...

Gece karanlığı Versay’ı sarmıştı. Aslıhan sessiz adımlarla taş koridorlarda süzüldü; elindeki mektup, Osmanlı’nın sırlarını değil, padişahının kalbini koruyacak bir görev taşıyordu. Her kapı, her gölge ölüm fısıldıyor gibiydi, ama o tek bir şeyden korkuyordu: Aşkını ve itibarını kaybetmek. Sarayın ihtişamı ve entrikaları arasında, her adımı hem hayatını hem de kalbini tehlikeye atıyordu. Her şeyin tahtın ve devlet-i âli osman için sultan Cihangir...

Bazı kadınların kaderi, bataklıkta yazılıdır.

Dilan Miran, Diyarbakır’da güçlü, gözü kara ve ailesine bağlı bir genç kadın. Berzan Reşkan, başka bir aşiretin karizmatik lideri ve gizemli bir duruşa sahip. Gündüz yaşanan küçük bir araba çarpışması, onları akşam düğünde karşı karşıya getirir. Halayın başında göz göze geldiklerinde, hem merak hem de ilk heyecan doğar. İki farklı dünya, aileler, aşiretler ve kaderin ördüğü yollar; Dilan ve Berzan’ın hikayesi burada başlar.

“Bazı kalpler, kendi yankısında kaybolmak için değil; bir başka kalbin sessizliğinde bulunmak için bekler.” Deniz, geçmişin kirli dumanını ciğerlerinde taşıyan bir sürgündü; attığı her adımda kendine çarpan, kendi uçurumunda yürüyen bir gölge... Ülkü ise harflerin arasına saklanmış bir gizli bahçe; kitapların kâğıttan duvarlarıyla kendine bir dünya örmüş, sessiz bir direnişin en zarif haliydi. Sonra bir gün, zamanın durduğu o tozlu rafların arasında, iki yarım hikâye tek bir noktada buluştu. Birinin kanayan yarası, diğerinin mürekkebinde dindi. Birinin iç çekişi, diğerinin cümlesinde can buldu. Bu bir aşk hikâyesi değil; bu bir küllerinden doğma hikâyesidir. Çünkü aşk, bazen sadece bir bakışta kendini bulmaktır. Ve dünyanın en büyük devrimi, sustuğu sanılan bir kalbin, bir başkasının sesinde yeniden atmaya cüret etmesidir. Sahi, sen birinin gözlerinde kendi cennetini gördün mü?

Bu hikâyede, geçmişteki hüzünler dışında hüzün yok. Hep mutluluk, sevinç eğlence var. Akılsız, saf bir şeyden haberi olmayan kızlardan da yok. Kötü çocuk kötü kız diye bir şey de yok. Arkadaşlık, dostluk, aile var. Mutsuzluğu anlatan kitaplara rağmen mutlu olanların da olduğunu anlatan hikâye. 🌼 Hikayemde Herkes Başrol.

Hayat... Bu beş harf herkes için bir o kadar aynı ama bir o kadar da farklı. Bazıları için yaşam bazıları içinse bir son... Peki benim için? Benim için galiba bir başlangıç. Yaşadıklarım ise bir o kadar gerçek bir o kadar sahte. Benim hayatım bazı geç kalınmış gerçekler ve yüzleşmelerle başlamıştı. Ama işte adı üstünde geç kalınmış...

Adıyla sancıyla koskoca külhanbeyi

Sizlere bu kitabımda NURU PAŞA (NURİ KİLLİGİL): Baş karakter. Cesur, özverili ve duygusal bir kişilik. "Bakü`nün fatihi" olmasının yanı sıra, hayatının sonuna kadar Azerbaycan`ın bağımsızlığına sadık kalan bir vatanseverin hayatını anlatacağım. Umarım beğenirsiniz. Yorumlarınızı bekliyorum.

3 Şubat 2026. Ankara’nın insanın yüzüne jilet gibi çarpan o meşhur dondurucu ayazı, okulun gri duvarlarını yalayıp geçerken; Aras için hayat, çözülmesi gereken karmaşık bir denklemden ibaretti.  Okul koridorlarında kendi halinde, sessiz ve dikkat çekmeyen bir 9. sınıf öğrencisi olarak tanınan Aras, o kulaklıkların ardındaki dijital dünyada bambaşka bir kimliğe sahipti. Binlerce kez dinlenen underground şarkılarıyla, içindeki öfkeyi ve yalnızlığı kelimelere dökerek kendi krallığını kurmuştu. Onun dünyasında her şeyin bir kuralı vardı: Matematik netti, müzik ise kusursuz bir denge gerektiriyordu.  Ancak sınıfa yeni gelen Mine, Aras`ın titizlikle kurduğu bu izole düzenin içine hiç beklenmedik bir değişken olarak sızdı. Mine, sadece bir sınıf arkadaşı değil; Aras`ın gizli dünyasını tek bir bakışla analiz edebilen keskin bir gözlemci ve yedi yıldır strateji oyunlarının zirvesinde yer alan usta bir oyuncuydu.

"Acı seni daha güçlü yapar, gözyaşları daha cesur,kalp kırıklığı daha bilge.O yüzden daha iyi bir gelecek için geçmişe teşekkür et."

Açelya 17 yaşında olmasına rağmen okadar çok şey yaşamıştı ki... Ama herşeye rağmen bir umudu vardı belki kurtulurdu. Peki kurtulursa nolacaktı? Nasıl bir hayatı olacaktı? Gerçekten yaşayabiliyorum diyebilecek miydi? Açelyanın yaralı kalbini onarabilecekler miydi??? ***Kitaptaki herşey bana aittir eğer çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. ***

Annesi ve babası bir suikast sonucu öldürülmüş ve bu ölümden sonra reislik için harcanan Deniz Gece Arslan

"Güneş yıldızlar görünsün diye batar. Karanlık ışığın olsun yolun hep aydınlık olsun yıldız çiçeği." ❄️KİTABIMIN TELİF HAKKI BELGESİ VARDIR❄️ Eliz Erber,bir psikiyatristir. Çalıştığı hastane babasının ortak olduğu hastanedir. Eliz bu hastanede çalıştığı süreçte çiçekler ve notlar almaya başlar. Yavaş yavaş herşey günyüzüne çıkarken bütün sırlar kendini açığa çıkarır. Bu sırada elizin her daim yanında duran abisinin dostuna aşık olmaya başla ama hayat sürekli akıyordu ve onun başına belalar açıp duruyordu. "Sen eliz erber, bana Manolya çiçeği yetiştiren özel bir kişi gibi hissettiriyorsun ve ben bundan hiç rahatsız olmuyorum.” dedi. ( DUHAN VE ELİZ). "Hayat çok zor." Dedi ve sakince nefes alıp vermeye devam etti. Yanına bir iki adım attı ve gözlerinin en derinine bakmak için yüzüne doğru eğildi. "Sen daha zorsun." Dedi ve kapıyı çarpıp odadan çıktı. (ATAKAN VE ÖZÜM)

Ben Aslı, yıllar boyunca aşkını kalbime gömen ,tüm geçmişini kalbinin bir tarafına kazıp cenazesini yapan kişi... O , burdaydı şuan tam karşımda öğretmenlerimin yanında bana yılların kırgınlığı ile bakan o gözleri hala aynıydı... "Aslı, bak , ben gerçekten özür dilerim, ne yaptıysam seni sevdiğimden beni bırakıp gitmeni , gitmeni yediremedim Aslım"... "Gel tekrardan ortak olup yıllar sonra bize yapılanların intikamını alalım"...

Onu sadece 20 saniye gördüm ama..

Umay`ın kurtulamadığı laneti hayatının aşkı kurtarabilir mi ki ...

Bazı insanlar yaşlanmaz; yalnızca ağırlaşır. Zaman, onların omuzlarına çöken bir enkazdır. Zevat Tarumar, geriye dönük bir hayat muhasebesi değil, geçmişin hâlâ bugünü yönettiğini gösteren sert bir yüzleşmedir. Ardı ardına yıkılan dostluklar, yarım kalmış hesaplar ve unutuldu sanılan suçlar, yaşlı bir adamın sessiz adımlarında yeniden dirilir. Şehir, Zevat’ın belleği gibidir: karanlık ve affetmez. Bu roman, insanın kendisiyle arasına koyduğu mesafeyi, kaçışın aslında bir tür bekleyiş olduğunu anlatır. Huzurevinden kopan bir hayat, sokaklarda yankılanan eski seslerle yeniden şekillenir. Her köşe başı bir hatıra, her gölge bir suç ortaklığıdır. Zevat Tarumar, yalnızlıkla sertleşmiş bir bilincin, şehirle giriştiği son hesaplaşmadır. Ve bazı hesaplar, geç kalındığında daha da kanlı kapanır.

Herkesin sırlarının olduğu bu yerde kime güvenmeliyim? Herkesin birazda olsa bencillik yaptığı bu dünyada benim benliğimle tanışma hikayem...

Berdel ile evlenmek zorunda kalan bir Ağa ve bir Ağa kızı sadece berdel ile yapılan bir evlilik değildi bu geçmişte yaşanan olayların gün yüzüne çıkacağı, saklanan gerçeklerin ortaya çıkacağı bir evlilikti oysa bunlardan ne Asaf Ağa`nın ne de Sare`nin haberi vardı

Sahra’nın tek zaafı kardeşleriydi. Ve bu zaaf, onun en büyük gücü olacaktı. Bir gemi yolculuğu, Sahra’yı karanlık sırlarla örülü bir ailenin ortasına sürükledi. Bu dünyada sevgi yasaktı, merhamet ise zayıflıktı. Cihan için Sahra bir emanet. Sahra için Cihan, kaçılması gereken bir karanlık. Ama bazı kaderler vardır… Kaçtıkça peşini bırakmaz, yaklaştıkça nefes aldırmaz.

Bir prensesin kaybolus hikayesi ve en sonda ailesine bulması ve aşık olup evlenmesi.

Evin yangın alarmı çalmaya başladığında Çağla’nın sesini duydum. “Bunu yapmış olamazsın...” dediğinde onlar da dışarı çıkmıştı. Az sonra görevliler yangınla ilgilenmek için gelirlerdi. Yürüyen merdivenlerden inerken Kayra elimi tutarken bir anda beni kendisine çekti. “Gerçekten bu kadar ileri gitmene gerek var mıydı?” Başımı kaldırdım. “Doğru söylüyorsun. Daha fazlasını yapmalıydım.” dediğimde güldü. “Delirmişsin sen.” “Delirtenler sağolsun.” dediğimde beni bir çırpıda kucağına aldı.