Mecnun için hayat artık bir temizlik operasyonudur. Adım adım geçmişin izlerini silerken, yeni hayatının kapısında gördüğü o kadının, kendisini en büyük sınavına çekeceğinden habersizdir. ​Dilber’in yakasını bırakmayan geçmişi, sadece onun huzurunu değil, elinde kalan son umutları da birer birer çalmaktadır. O, her şeyini kaybederken Mecnun’un dinginliğine sığınır. Fakat Dilber’in peşindeki fırtına, Mecnun’un inşa ettiği o huzurlu limanı yerle bir etmek üzeredir. ​İki yaralı kalbin tesadüfi dokunuşu, bir iyileşme hikayesi mi olacak yoksa büyük bir yıkımın başlangıcı mı?

Bir Kaderin İki Yüzü Bu iki isim bir araya geldiğinde ortaya çıkan tablo şudur Barın sığınılacak yerdir, Beliz ise o yere ulaştıran gizli işaret. Biri güvenin ve kök salmanın sembolü, diğeri ise keşfedilmeyi bekleyen bir ruhun hikâyesidir.

İnsan yaşarken ölebilir miydi? Evet ,yaşamak bazen nefes almak değildir.Kalbinin attığını hissedemediğin anlarda, insanın kendi içinde yavaş yavaş yok olmasıdır. İşte o an, insan yaşar gibi yaparken aslında hergün biraz daha ölür...

Gece ismini gerçekten de akşamdan almış.Hep hüzün baharında kaldı. Babasını,annesini şimdiyse aşkını kaybetti. Hayat onun suratına gülmezken bile acılarını dışarı yansıtmak yerine hep içinde yaşadı... "O akşam ben sevdiğimi değil kendimide kaybettim. Gülüşümü, neşemi herşeyimi.. biliyorum sen gitmedin çünkü ben seni hep içimde yaşattım.."

Dostluğun sevginin aşkların yeşerdiği yerin adıydı “ Menekşe Pasajı”

Işıklar yeni yanmış bir şehrin pırıldayan keskin bıcağı saplanıyordu yanşızlığımın böğrüne. İşte şimdi dönüyordum kendi karanlığıma yaralıydım, yanlızdım, yabancıydım. Keskin acı belli ediyordu kendini her seferinde, soruyorum neden o da bilmiyordu nedenini. Komutandım, Komutandı... Ben Üsteğmendim o Yüzbaşı . Tek fark buydu ama kader birleştirmişti, hayır kader diye bir şey yoktu. Bir görev birleşmesi gereken kişiler sonsuz savaş ama hedef tek Vatanını koru... Albayın onlara verdiği görev ve bunu yerine getirmek zorunda olan iki insan... " Hate is casy, love takes courage... "

“İstanbul’un karmaşasında sıkışan Bora Kuzgun, iş dünyasında yeniden yükselirken geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek zorunda kalır. Arslan ailesiyle hesaplaşma arzusu, onu hem büyük bir projeye hem de beklenmedik bir karşılaşmaya sürükler. Asi Arslan’ın ortaya çıkışı, Bora’nın intikam yolunu bir kader oyununa dönüştürür. Rekabet, hırs ve sırlarla örülü bu hikâye, okuyucuyu sürükleyici bir gerilimin içine çeker.”

Karakterlerin hafıza kaybı sonucu yeniden herşeye sıfırdan başlaması ile birbirlerine karşı çekim yaşamalarını anlatan bir gençlik romanı💗

Aklıma gelen ama devamını getiremediğim kitapları yazıp size fikir vermek istiyorum ister bunu konu alan bir kitap yazın ister de kitabınıza diyaloğu ekleyin fark etmez tabi ben önceden kendime göre isim verdim siz isimleri değiştirebilirsiniz

“Güneş sadece senin bedenini ısıtamaz. Toprağın o taşlı, pürüzlü, soğuk örtüsünü ısıtır fakat güneş o toprağın altında ki bedenini ısıtamayacak kadar uzak sana...” 10.06.2004 Füsun Eslim&Vuslat Asanar Füsun çimenlere uzanmış, gökyüzünün mavi renginden gözlerini ayıramıyordu. En sevdiği renk, gökyüzünün değişen mavilikleridi. Güneş tam tepesinde, kömür karası saçlarını ısıtyordu. Toprak sıcaktı. Füsun`un, yerdeki güçsüz bedenini ısıtıyordu. Eğer bir gün ölürse, üşümek istemiyordu. Ölünce üşünür müydü? Bilmiyordu. Olurda ölürse yerin altındaki karanlık, ondan güneşi alacaktı. Füsun, soğuktan nefret ediyordu. Ölünce bedeni üşürse ruhu hisseder miydi? Hissederdi. Ölmek ne demekti? Nefesinin kesilip, acı içinde boğulurken, tepkisiz bir şekilde son nefesini vermek miydi? Ne tek bir söz, ne de bir isyan. O gün geldiğinde sessizce, eceliyle ölmeyi umuyordu. Belki o zaman daha az acı çekerdi. 22.12.1982 Hain dediler. Babası, “Benim güzel ülkem. Mustafa Kemal Atatürk, bize emanet etti. Emanete ihanet olmaz. Bilin ki ben ülkeme ihanet etmedim!" Sesi gür, anlı ak. Son sözlerinde bile ülkesine, aşkla bağlı bir adamı idam ettiler. Üzerinde beyaz bir infaz gömleği, gömleğin üzerinde şuçu yazan bir yafta asılımıtşı. Bir adamın çocuğuna, ülkesine bağımlı olan bir adamın, kızına hain dediler. Yaşı henüz yedi olan bir kıza, hain dediler. Kimdi hain? Bu topraklarda, bu ülkede, işlenen cinayetlerin önü arkası kesilmezken Savcı, Hakim, Polis, Devlet adamları... Onları salıverirken, küçük bir kıza hain dediler. Kimdi hain? Bir masum muydu hain? Yoksa ufacık çocuğa hain diyenler miydi? Babasını infaz edenler miydi hain? Kimdi hain? Bir çocuğa, babasının idamını izlettiler.

Babamın şiddetiyle geçen günlerin ardından kapı çaldığında içimde korku büyümüştü. Karşımda duran adam sıradan biri değildi; Ediz Ege Karahan’dı. Sert bakışlarıyla babama meydan okurken bana karşı yumuşak davranıyordu. İlk kez biri babamın yanında bana güven hissettirdi. Ediz, yaralarımı fark ettiğinde içimde utançla birlikte garip bir huzur doğdu. Babamın küçültücü sözlerine karşı çıkıyor, bana “yanımda güvendesin” diyordu. Onun varlığı babamın karanlığını sarsıyordu. Babam beni aşağılamaya devam etti, evin içinde gerginlik büyüdü. Ediz ise babama karşı sertleşti, kimliğini açıkladı. Karahanlılar ailesinden olduğunu söylediğinde babamın yüzü gerildi. O an anladım ki bu adam sıradan biri değil, babamın korktuğu biriydi. Sonrasında yaşananlar beni daha da yordu. Babamın sertliğiyle karşı karşıya kalırken Ediz’in koruyucu tavrı içimde yeni bir umut filizlendirdi. Onun sözleri, bakışları ve yanımda oluşu bana ilk kez güven duygusunu tattırdı. Bayıldığımda gözlerimi açtığım yer artık babamın evi değildi. Ediz beni kendi evine getirmişti. Yaralarımı dikmiş, yanımda kalmıştı. Onun sesini duyduğumda içimdeki korku biraz olsun hafifledi. Bana hayatımın değişmesi gerektiğini söyledi. Babamın yanında mutlu olmadığımı biliyordu. Ben hâlâ korku ve güvensizlik içindeydim, ama Ediz’in varlığı bana yeni bir kapı aralıyordu. Onun yanında ilk kez nefes alabildiğimi hissettim. Bu kapı evlilikten açılan bir kapıydı ve ben o kapıdan içeri adımımı çoktan atmıştım...

Daha belli değil ama olacak

İnsanlar hata yapar. Bazıları affa layıktır. Bazıları değildir. Kim olduğunuzu iyi seçin. Yoksa bir yaz sizi kimliğinizden çıkartabilir.

Yeliz; ferahlık demek, aydınlık demek, güzel bir esinti demek... ​Ancak hayat, ona isminin vaat ettiği o baharı hiçbir zaman sunmadı. O, ferah odalarda değil kimsesizliğin ayazında; aydınlık sabahlarda değil belirsizliğin karanlığında büyüdü. Elinden tutacak bir elin eksikliğini, sığınacak bir çatının yokluğunu kimseye şikayet etmedi. Kendi fırtınasından kendi gücünü çıkardı, her yarasını bir madalya gibi ruhuna kazıdı. ​Hiç kimsenin inanmadığı o küçük kız, bugün imkansızlıkların içinden inşa ettiği zirveden dünyaya bakıyor. Bu, yok sayılan bir ruhun, kaderini tırnaklarıyla kazıyarak yeniden yazışının sessiz ve derinden gelen zaferi. ​Çünkü hayat, sadece dövüşmeyi bilenlere ferahlık sunuyordu.

"Ne oldu?" diye sordum korkuyla. Son dakika birşey çıkmıştı işte... Al başına belayı... "İstemediler mi Fatma`yı?" diye sordum. Esma abla kapıyı kapattıp yatağa doğru yürüdü yanıma oturduğunda, "İstemesine istediler de Fatma`yı değil seni istediler!" dedi karşısında ki kapıya boş boş bakarak. "Ne..." dedim boş bulunup ama gerisi gelmedi. Ne demek beni istediler? Adam yüzümü bile görmedi nasıl beni isterler. "Şaka? " dedim olmadığını bile bile... Kapıdan içeri bir hışım giren yengem ile şaka olmadığına emin oldum. "Kalk bakalım gelin hanım!" dedi sinirinden alaya vuruyordu "Koskoca Karacahanlar`a gelin gidiyorsun şu haline bak!" dedi üstümü başımı düzeltmeye çalışarak.

Garson kız ile mafya. Peki bu mafya aslında farklı bir kılığa girmiş bölge lideri ise? "Abi ne yapıyorsun?" "Kocanı içeri attırmak için plan?" Ali güldü "Sen kimsinde Asaf abimi içeri attırıyorsun?" "Kıdemli üs teğmen Gurur" "Adam asker çıktı sıçtık" "Mafya babanın asker oğlu mu? Oğlum bu resmen adama dümdüz küfür etmiş" "Asaf, abim hakkında konuşursan seni en son aldığın gökdelinin tepesinden atarım" "Eh kimin kardeşi"

Moda tasarımcılık sektörüne yeni adım atmaya başlayan Gülsima, hayatının bu kadar değişeceğinden habersizdi. İnternet üzerinden sipariş vermeyi durduramayan Gülsima, gün aşırı zile basan kurye ile mi yoksa aynı evi paylaştığı halasıyla mı uğraşacaktı? Halasının sorumluluğunu da üstlenemek zorunda kaldığı yetmiyormuş gibi kuryenin kalbinin sesine nasıl kulak verecekti?

Kim bilebilirdi ki iki edebiyat aşığının azılı düşman aile olup birbirini yok etmek isteyen Varislerin iş birlikçi olacağını .....

​"Bugün, hasat mevsiminin ilk günü. Ve sen Elif... sen benim en nadide ekinim olacaksın."

(KİTAP KAPAĞI BANA AİTTİR) Selamm yeni kitabıma hepiniz hoş geldinizzz. Umarım seversinizz iyi okumalar dilerimm.

Açelya 17 yaşında olmasına rağmen okadar çok şey yaşamıştı ki... Ama herşeye rağmen bir umudu vardı belki kurtulurdu. Peki kurtulursa nolacaktı? Nasıl bir hayatı olacaktı? Gerçekten yaşayabiliyorum diyebilecek miydi? Açelyanın yaralı kalbini onarabilecekler miydi??? ***Kitaptaki herşey bana aittir eğer çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. ***

Bu sözleri yazarken kulağıma bir yazarın " Ben kitapları kendi akışına bırakırım, başını veya sonunu belirlemeden yazarım" dediği geldi. İlk başta bu cümleler bana öyle bir saçma gelmişti ki bilemezsiniz. Benim kitabımda tam olarak böyle olacak. Bu ilk kitabım, zaten pek popüler olmasını beklemiyorum. İlk kitabım olduğu için hatalarımda fazla olabilir kabul ediyorum. Ama sadece bir heves ve öylesine yazıyorum şimdiden iyi okumalar.

"Herkesin üç kişiliği vardır; ortaya çıkardığı, sahip olduğu ve sahip olduğunu sandığı." — Alphonse Karr . New York`un ünlü modacısı , Naya evine gelip üstündeki ağır maskeyi çıkardığında sadece Naz kalır. Oyunda tanıştığı kişilerin, hayatının merkezi olacağını fark etmeyen bu kadın, egosunu tatmin edeceğini sandığı bu şirkette , fazla beklenmedik olan gerçeklerin araya bir duvar örmesiyle karşı karşıya kalır. Onu tekrardan Türkiye`ye götüren şey ile bütün her şey değişir ve Naya, bu döngüde 2. yüzünden sıyrılarak Naz olmak zorunda kalır.༄ 𓍼ALINTI𓍼 `Eğer o kristaller tenimi tahriş ederse, defilenin ortasında elbiseyi parçalarım, biliyorsun değil mi?` Adam hafifçe öne eğildi, aramızdaki o sessiz hırçın kavga tehlikeli bir boyuta indi. `İpek astar kullanılacak.`` Eski rahat konumuna geri giderken elindeki kalemin ritimi ile bir fırtınayı daha tetikliyordu.`` Ayrıca, insanlar seni konuşuyor Naya… ben ise sonucu konuşurum. Bakalım hangisi daha uzun sürüyor.`

Asel ve Batın çocukluklarında birbirine çok yakın iki insandır. Ancak hayat onları altı yıl boyunca birbirinden ayırır. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde hiçbir şey eskisi gibi değildir. Asel kopmaktan korkar, Batın ise bağlanmaktan bu yüzden ikisi zıt karakter olduğu için asla uyuşamaz.Bakalım hikayenin sonunda bu ikisi beraber olabilecek mi yoksa finalde ikisi de başka kişilerle mi olacak?

Gülce’nin tek suçu okumak istemekti… Hayaller kurmak, kendi ayakları üzerinde durmak, kaderini kendi elleriyle yazmak. Ama babası onun hayallerini değil, bir ağanın parasını seçti. Henüz genç bir kızken, istemediği bir evliliğin içine sürüklendi. Gittiği konakta onu bekleyen sadece taş duvarlar değil, acı bir gerçekti: Gülce, evli bir adamın üzerine kuma olarak getirilmişti. Bu gerçeği öğrendiği an, Gülce için her şey değişti. İsyanı kaderineydi… Öfkesi hayata… Ferman ise alışık olduğu güçten, otoriteden ve mesafeden başka bir şey tanımıyordu. Zoraki başlayan bu yol, iki inatçı ruhu karşı karşıya getirdi. Çekişmeler, suskunluklar, yaralar… Ve fark edilmeden büyüyen bir bağ… Birbirlerine düşman gibi başlayan bu hikâye, zamanla aşka meydan okuyan bir sınava dönüştü. Tam “mutluluğu buldum” derken, Gülce kendini yeniden karanlık olayların içinde buldu. Geçmiş, sırlar ve hesaplar peşlerini bırakmadı. Bu, sadece bir aşk hikâyesi değil… Bu, kaderine isyan eden bir kadının ve aşkla yüzleşmek zorunda kalan bir adamın hikâyesi. 📌 Eğer: Güçlü kadın karakterleri, Ağa–konak temalı aşkları, Zoraki evlilikten doğan tutkulu hikâyeleri seviyorsan Aşka İsyan tam sana göre. ✨ Hikâyeme bir şans verirseniz, beğeni ve yorumlarınızla destek olmanız beni çok mutlu eder. Her yorum, bu yolculukta bana güç oluyor.