Şizofreni kimin suçlu olduğunu asla anlayamayacağınız bir hikâye.. Bu roman aslında bütün karakterlerimizin kendini bulma yolculuğu biraz da. Ters köşe, Psikolojik Gerilim seviyorsanız ben bir göz atın derim.

Bir kan dava sonucunda kurban seçilmiştik biz. ......... Ve ailelerimizin sebep olması sonucunda ölmüştük yani ben kendi açımdan. Peki ben kim miyim? Doğa ışıltan mardinin ikinci ünlü, korkulan ışıltan aşiret aileyiz ve ailenin ilk kızarı, ve kız kardeşim den en büyük kızıyım Babamı gören korakar... Annemi gören ise zavallı derler... ....... Biz... Biz beş kardeş ise sonu bucağı olmayan bir cehennemin içindeyiz...

“Henüz gençliğimin baharında kendi yaralarımı sarmaya başladım. Korkularım, etrafımda hiçliğe giden hayatlar, bir bir yok olurken bile yaptığım tek şey “olmamış” gibi davranmaktı.” Belki de, hiçliğe gidip dönmeyen ruhlar arasında hiç rastlamadığım kendi ruhumun azabını dindirebilirim.

Birazdan açıklama yazicam

Defne, gecmişini karanlığını unuttuğunu sanarken kütüphanede buluğu bir not her şeyi altüst eder. Rafların arasına saklanan bu sır, yalnızca bir başlangıçtır. Biri onu izliyor... Hemde yıllardır

Asya ve berke küçükken tanışmışlardı birbirlerini çok seviyorlar arkadaşları Miray ise aralarını bozmak isteyip asmayı öldürmek istiyordu.

demir kapı aralıklarla oluşuyordu ama fazlasıyla sağlamdı açmaya çalıştım açılmadı bağırdım çağırdım kimse duymadı.kiza dönüp "kimse yok mecburen bizi bulmalarını beklicez " geri içeri dönücekken kız elimi kavradı"saçmalama burda kalamayız benim klostrofobim var" banane dercesine omuz silktim.kiz benden hayır gelmeyeceğini anlayınca bir anda yere çöktü nefes alamama ya başladı sonra eli cebine gitti sonra diğer cebine aradığı şeyi orada da bulamayınca bana baktı bende elimdeki astım ilacını salladım "bunu mu arıyorsun " kız kalkmaya çalışınca ona tokat attım ve yere düşürdüm eğildim kızın saçını elime dolayıp çektim ."bırak beni " diye fısıldadı bende daha acı çeksin diye cebimden çıkardiğım kendi parfümümu yüzene sıktım. kız elini kalbine götürüp öksürmeye başladı zevkle izliyordum onu yavaş Yavaş krize giriyordu çok acı çekiyordu son defa yüzüme baktı neden dercesine bende eğilip yüzüne tukürücesine"zevkli çünkü "dedim artık kıza ne hatirlattiysam gözleri korkuyla açıldı bu kadar acı yeterdi cebimden bıçağı çıkardım bıçakla şah damarına sapladim kızın boynunda kanlar fışkırmaya başladı uzun zamandan sonra ilk defa gülümsedigimi hissettim.Daha yeni başlıyoruz diye fısıldadım

Güzel yorumlarınızı bekliyorum inşallah beğenirsiniz.

"Medusa`nın sadece saçlarında yılanlar yok. Kalbinde de zehirli yılanlar yuva yapmış. İçeriye girecek olanı zehirleyerek, ruhunu kemirip sömürmeden bırakmaz. Beni Anlıyorsun değil mi?.."

Işıl, herkesin saf sandığı ama kimsenin gerçek yüzünü bilmediği bir kızdır. Yıllar önce uğradığı ihanetin intikamını almak için sessizce beklerken, karanlık planının içine kimse fark etmeden adım adım herkesi çekmektedir. Hiçbir şey göründüğü gibi değildir—özellikle de Işıl.

Birbirine aşık olan alkan ve diyara geçmişte yaşanan şeyler yüzünden birbirinden uzak durmak zorundadırlar ancak her şeyi açıklıga kavuşturmak için çabalarlar.

"Ay ışığında kaybolan zamanın izlerini süren Elvan, sessiz fırtınaların içinde yolunu arıyor. Geçmişin gölgeleri ve kırık kalplerle örülü bu yolculukta sessizlik, bazen en derin kırgınlığa, bazen de en büyük güce dönüşüyor."

kitabın konusu gizem,gerilim,aksiyon kısacası polisiye. ana kadin karakterimiz avukat ve ana erkek karakterimiz polis (başkomiser) umarım beğenirsiniz okuduktan sonra yorum yaparsanız sevinirim.

Arenin eskiye dair olan herşeyi unutması ve tekrara hatırlaması

13 yaşında bir kızın okula giderken bulduğu eski anahtar

Sonsuz hayatının en sıradan akşamında fark etti: Bazı sessizlikler çığlıktan daha gürültülüdür. İçimde Saklı, görünmeyen çatlaklardan sızan karanlık bir hikaye. Her şey normal görünür. Ta ki bakmayı öğrenene kadar.

Disosyatif kişilik bozukluğu,bipolar, majör depresyon ve anksiyete (psikolojik rahatsızlıklar)

Hayatınız uğruna sobelenmemek için kurallara uymalısınız, yoksa ebelenirsiniz... Chris ve Bethami kardeşler bu oyundan sağ çıkabilicekler mi?

Uyari bl içerir

12 yaşindayken onda tranva bırakan şeylerin peşinde düşen doğa koral

Karanlık bir yolda adım adım yürüyordum. İlk defa geldiğim bu yerin huzursuzluğuyla doldum taştım. Korkutucu zifiri karanlığı iliklerime kadar hissettim. Burası o kadar soğuk ki bir an öldüğümü düşündüm. Etrafıma bakındığımda, ayaklarıma kadar dolanan uzun beyaz bir elbiseyle nereye gittiğimi bilmeden yürümeye devam ettim. Yürüdüm, yürüdüm ve yürüdüm... “Kimse yok mu?” diye bağırmam da fayda etmemişti, bilakis yankı yapan sesim daha çok ürkmeme neden olmuştu. Burası neden sesimin yankı yapacağı derecede ıssızdı? Burası neresiydi böyle? Ben bu ormana nasıl gelmiştim? Ufacık beynime dolaşan koca sorular başımın ağrımasına neden olmuştu. Ormanın içindeki uzun yolu yürümeye devam ettim, zaten yapacak başka bir şey de yoktu. Ben bu yolu yürüdükçe azalmıyor sanki daha da artıyordu. “Ah!” Ayak tabanlarıma batan dikenle yerimde sendeledim. Ben neden çıplak ayakla yürüyordum, buraya gelirken ayakkabı giymemiş miydim? Niye hiçbir şey hatırlamıyorum, lanet olsun. Ayaklarıma dolanan beyaz elbiseden bir kol uzunluğu kadar yırtıp kanayan ayağıma sardım. Ve böylece kaldığım yerden topallayarak yürümeye devam ettim. Kaç saat yürüdüm, bilmiyorum. Bu yol gitgide neden puslu olmaya başlamıştı, onu da bilmiyorum. “Kahretsin ki bu lanet yerle ilgili hiçbir bok bilmiyorum!” Avazım çıktığı kadar lanet okurken tek bildiğim şey varsa o da susadığımdı. Gece vakti ve havanın serin olmasına rağmen sanki çölde kaybolmuş bir bedeviydim. Yolunu bilmeyen, kaybolan, susuzluktan canı çıkacak biçare bahtsız bedeviydim. “Kimse var mı? Neredeyim ben!” Neden kimse sesimi duymuyordu zaten ayakta kalacak takatim bile yokken yürüyordum. Ayaklarım artık bedenime büyük bir yük olmaya başlamıştı. Üstelik içime çekilen sesimle de bağıramayacağımı anladım. Oturup hüngür hüngür ağlamak istiyorum. “Neden bir Allah’ın kulu yok, Allah’ım yardım et” diyerek tutmuş olduğum göz yaşlarını bir bir saldım. “Bu lanet kör olasıca yerde ölüp gidecektim. Allah’ım bu mu bana reva gördüğün ölüm, üstelik ailemle de veda etmemişken yalvarırım öldürme beni!” Yürümekten çok ayaklarımı yere sürte sürte gitmeye başladım. Ağlamam da nafile, bağırmam da. “Ah, o da ne?” Ayağımın sert bir şeye çarpmasıyla yeri boyladım. “Yeter ama ha! Daha ne kadar sürüneyim istiyorsun?” Ses frekansım beklemediğim bir şekilde normalin üstünde çıkarken birden ışıklar yandı. “Bir dakika, Ne? Işıklar mı yandı? Etrafım gerçekten de sarı ışıklarla aydınlanmıştı. Kafamı yukarı kaldırıp ışığa bakarken bunların ateş böcekleri olduğunu gördüm. Bir sürü ateş böcekleri, karanlığımı aydınlatıyordu. Dizlerimin çökmüş olduğu yerden kalkmaya çalıştım. Kalkmaz olaydım, ayaklarımı dolanan elbiseden kurtararak geri geri adım atmaya çalışıyordum. Zira karşımda kanlı ayaklarıma eşlik eden üç adet mezar vardı. Sara hastalığına yakalanmışım gibi titremeye başladım. Gördüğüm şey doğru muydu? Gördüğüm mezarlarla nefesim kesilmiş gibi göğsüm inip kalkıyordu. Tam üç adet mezar önümde duruyordu. Ateş böcekleri ise beni değil ortadaki mezarı aydınlatıyordu. Ama neden...

Bir mesaj, Soğuk bir dokunuş. Bir daha asla geri dönülmeyecek bir kapı. Eylül, sıradan bir hayat sürerken sabaha karşı gelen isimsiz bir mesajla her şeyini kaybeder. Kaçırılır. Uyandığında ise kendini toplumdan tamamen kopuk, gizli ve karanlık bir akademide bulur. Bu akademide ders yok, seçenek yok. Sadece kurallar var. Ve gölgelerin içinden gelen emirler. Eylül, buraya neden getirildiğini bilmiyor. Ama çok geçmeden anlıyor. Burası eğitim yeri değil bir tür hapishane veya kontrol merkezi. Eylül okula uyum sağlamasa da, akademi için bir tehdittir. Kime güvenebilir? Kaçmak mümkün mü? Yoksa gölgelerin içinde kalan geçmiş, sandığından çok daha karanlık mı?

Arel hayelini kurduğu savcı olma Yolunda giderken bir sabah annesinin ölü bedenini bularak hayatı Kayar Türkiyeye dönmek zorunda kalır artık geçmişinden kaçamaz ya masaya oturacak annesinin katılımı bulacak yada kalkıp gidecekti? Ve masada gördüğü bir siyah çift göz kararlarını değiştirdi aşk mı kendisi mi

Gece yarası gerçek adını bile unutmuş karanlık bir gecede yara almıştır asla unutamayacağı bir yara... İntikam peşindedir geçmişinde yaşadığı her şey için..

Herkesin karşı karşıya gelmeye korktuğu bir gangster ve tranvalarla dolu bir seri katil ilişkisi sizce nasıl olur? Eğer Rana ve ardenin yalanlarla , gizemlerle ve en çokta aşkla dolu hikayesini okumaya hazır mısınız? 🌕