Liseden mezun olduğunda bütün hayatının bir yalandan ibaret olduğunu öğrenen Buğlem`in hikayesi.. Yeni aile, dört abi, bir ikiz ve bir erkek kardeş.. Kaybolan bir çocukluk.. Toprak ailesi yaralarını saracak mı? Yoksa yeni yaralar mı ekleyecekti küçücük kalbine? Peki ya aşk?

Hayalleri olan bir kadınımın, herkes gibi. Hayalimi gerçekleştirdim ama yünede bir yerde hep eksik kaldım. Bütünleşmem, tamam hissetmek istiyorum.

İkiz kardeşler vardı Zara ve Zayn. Zara baya sert biriydi Zayn ise ona göre biraz daha yumuşaktı ama ikisi baya tehlikeli idiler. Onlar mafyaydı Zara en güçlüleri Zayn ise onun bir altı idi.

Kapattı dudaklarını, uzandı koltuğa. Küçüktü, minikti, tatlıydı ama hiç de kıyılası değildi. "Senin gibi çok akıllı olmak istiyorum. Saf olmak istemiyorum ben." Mırıldanışıyla gözlerim yandığında tavana diktim gözlerimi. "Her istediğimiz olmuyor ki Küçüğüm." "Zaten hepimizin hiçbir istediği olmadı. Ya bundan sonra da olmazsa?" "O zaman hepinizi bırakırım, sonra da gideriz hep beraber bu gezegenden. Belki bizi bekleyen başka gezegenler vardır, ha?" "Var mıdır gerçekten? Kahramanımız da orada mıdır?" Son sorusunu duyunca gözümün önüne gelen adamla kaşlarımı çattım. Aptallaşma, Derin. O adam ne alaka şimdi? O bizim kahramanımız falan değil. Değil. Değil. **** Yaşamak için *topluma göre* yanlış yollar deneyen bir kızın hayat hikayesi... **UYARI: Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır.**

"Sonuçlara göre....." Tek bir adım hayatımda bir çok şeyi değiştirecekti. Ya geri.. Ya ileri .. Seçimim en başında belliydi.... ** Gerçek ailem hikâyesidir. Güzel şeyleri keşfetmek için sabır ve tek bir adım yeterlidir. ** Olumsuz öğeler içerebilir !!!

Bu ilk kitap yazisim umarım beğenirsiniz konusu gerçek ailem kurgusu okudum ama beğenmedim umarım güzel bir kitap çıkar

Her seçim, bir yıkımdı. Her yıkım, bir vazgeçişti. Uçurumun kenarında yürüyorduk. Ne tarafa düşsek birinin canı yanacaktı. Yanan her can, bir nefretti. Her nefret, sessizlikti. Ve her sessizlik bir çığlıktı. Elimi uzatsam dokunabilirdim. Dokunsam yanardık. Yasaktı, tehlikeydi, ölümle aşk arasında araftı. O Berceste`ydi.

HERKESEE MERHABAAA İLK KİTABİMI YAZIYORUMM Taşacak bu denize bağımlı olduğum için bi karadeniz kurgusu yazmaya karar verdim biraz şive yazamayabilirim böyle umarım beğenirsiniz

--- "Güneş her zaman aydınlığa doğmaz... Bazen karanlığın tam ortasına iner." Kara, yıllardır taşıdığı yalnızlığın sebebini bilmeden yaşamaktadır. Ta ki bir ameliyathane kapısında, hayatını değiştirecek o cümleyi duyana kadar: "O içerideki kız... senin ikizin." Bir kolye, saklanan bir geçmiş ve kanla yazılmış bir sır... Kardeşlik, her zaman mutluluk getirmez; bazen en derin yarayı açar. Ve Kara, bu kez yalnızca kaderiyle değil, kalbinin karanlığıyla da yüzleşmek zorundadır. ---

Yıllar sonra bir kavuşma hikayesi... Hiçbir şey göründüğü gibi değildi...

Bu hayatda anka gibiydim yanar sonra küllerimden doğardım ama beni yinede öldürüyorlardı. Ben anasız abisiz yalnız bir kızdım babam vardı ama oda baba gibi davranmazdı. Bu hayatda başıma bir iyi şey gelmişdi onuda benden aldılar Alpaslanımı oda beni seviyodu ama bizi ayırdılar biliyodum geri gelcekdi güçlenip gelcekdi......

Hayatının en büyük değişimini o gün çarşıda gördüğü kıza ilk görüşte tutularak değişen Devran Kozanlı Hayatında hep bir çaba ve zorlukla baş etmeye çalışan mutluluğun kendisini hiçbir zaman bulamayacağını düşünen Meva Arslanlı

Sanat galerimin açılışı için son dokunuşları yaparken, Kintsugi sanatını kullandığım vazoya ilgiyle baktım. Lacivert vazodaki sır, geceyi andıran derin bir deniz gibi; çatlaklar ise altınla ışıldıyordu. Her bir kırık bana geçmişin bir anısını fısıldıyordu. Kırık her bir parçayı altın rengiyle onardım. Vazonun üzerinde küçük küçük yıldızlar serpiştirmiştim; kuzey yıldızını andıran, yol gösteren ışıklar. Onlara bakarken içim gururla doluyor. Kırılan vazo mucizevi bir şekilde bir araya geldi. Parçaları belli oluyor ama orada işte, hâlâ güçlü. Bu sanat kalbimde kırgın bir kalbin yeniden doğuşunu hatırlatır gibi çarpıyordu. Altın çizgiler galerinin loş ışıklarıyla parlıyor, küçük yıldızlar zemindeki gölgelerle dans ediyordu. Gözlerim ondan ayrılmıyor. Güzel, öyle değil mi? Kırıldığı için utanmıyor. Aksine, kırıldığı yerlerden ışıldıyor… Tıpkı biz insanlar gibi. Bir eşya parçalanır; kırıklar ortaya çıkar, eksikler görünür. Ama işte tam o noktada Kintsugi ortaya çıkar. Altın, gümüş veya platinle bir araya getirilir parçalar. Parçaların birleştiği yerler, ışığı yansıtan çizgiler gibi parlar; geçmişin yükünü, zamanın acısını ve tekrar doğmanın güzelliğini anlatır. Kintsugi, kırılmışın yeniden doğuşu; tam da bu yüzden, kusursuzlukla değil, kırılganlıkla güzeldir. Her altın çizgi, yaşanmışlık ve sabrın şiirsel bir izidir; her çatlak, bir ruhun hikayesini taşır. Sanat galerisi, sohbetlerin uğultusu ve kadehlerin tok sesleriyle doluydu. Yaklaşan ayak sesleri bana tanıdık bir koku taşıdı: vanilya ve sandal ağacının sıcak karışımı, hafif tütün notalarıyla Kaan’a özgü bir koku. Gözlerimi özlemle birkaç saniyeliğine kapattım, anılar zihnimde film şeridi gibi akarken, kalbim hafifçe hızlandı. Gözlerimi açtığımda, Kaan önümde duruyordu. Galerinin kalabalığı, bir an için tamamen silinmişti. Sanki zaman sadece ikimizin etrafında dönüyordu. “Biliyor musun,” dedi Kaan, sesi fısıldar gibi ama her kelimesi ağır ve anlamlı, “Bu vazo… Kırık parçalarını bir araya getirdiğin o şaheser, senin ellerinden çıktı. Her çatlağı onardın ve ortaya gözle görülür bir masal çıkardın. Bizim masalımız gibi." Sesinin derinliği, gözlerindeki kararlılık beni içine çekti. "Biliyorum, kalbini ve güvenini kırdım. Ama ben hâlâ bize karşı büyük bir umut besliyorum. Bu vazoyu onardığın gibi, biz de kırılan her parçayı birlikte onarabiliriz. Nare… Senin için her şeyi yaparım. Bu zamana kadar da sadece seni korumaya çalıştım." Kalbim hızla atarken, nefesimi topladım ve karşılık verdim. “Boşanmamızı ailem için ertelediğimi biliyorsun. Her şey benim için fazlasıyla zor lütfen daha fazla zorlaştırma Kaan." deyip derin bir nefes aldım. Kaan tedirgin bir şekilde ellerime doğru uzandı. “Bekleyeceğim. Ne kadar sürerse sürsün, her kırık parçamızı birlikte onaracağız. Ve sana ait kalacağım, Nare… Senden asla vazgeçmeyeceğim.” Acının tebessümü dudaklarıma yansırken, bakışlarımı birleşen ellerimizden onun gözlerine doğru çevirdim. "Çaban nafile. Artık her şey için çok geç. Sen... Beni kaybettin Kaan. Eskiden sana hissettiğim huzur, güven, umut... Kalbimde bir parçası bile kalmadı. Seni dünyadaki tüm duyguların en güçlüsüyle seven bir kadını kaybettin." Onu bırakmamdan korkar gibi elimi daha sıkı tuttu. Kalbimde fırtınalar koptu, düşmemek için onun beni tutmasına izin verdim. Belki de son kez yan yana duruyorduk. Çenesini omzuma dayadı ve derin bir nefes aldı. Dışarıdan görenlerin imrendiği aşkın acı verici ateşinde yanıyorduk.

Ailesini genç yaşta kaybeden Açelya, hayatta kalmak için çıktığı yolda bilmeden şehrin en karanlık yapılarından birine adım atar. Sıradan bir iş yeri sandığı bu binanın duvarları, görünmeyen güçlerin ve sessiz savaşların gölgesini taşımaktadır. Loş koridorlarda yankılanan adımlar, kilitli kapıların ardındaki fısıltılar ve herkesin çekindiği bir isim… Yiğit Koral. Onun için güven kavramı yıllar önce gömülmüş, karanlık geçmişi etrafındaki herkesi sessizliğe mahkûm etmiştir. Açelya’nın bu dünyada işi yoktur. Ama kader, bazen insanı en beklemediği kapıdan içeri çağırır. Ve o kapıdan girildiğinde artık geri dönüş yoktur. Açelya ve Yiğit’in yolları, görünmeyen bağlarla örülmüş bir gölgenin içinde kesişecektir. Biri hayatta kalmaya, diğeri yaşamayı hatırlamaya çalışırken… Karanlık, ikisini de aynı sessiz noktada bir araya getirecektir.

Bir varmış bir yokmuş. İnsanlardan evvel bir düzen tek bir savaş tek bir gerçek varmış iyi ve kötünün savaşı.Rivayet odur ki kainat bu iki zıt ama birbirine ait şey üzerine kurulmuş,uçsuz bucaksız sonunda ikisinden birinin yok olacağı bir savaş kim kazanacak kim kaybedecek?Bilinmez.Kazanan sahiden kazanacak mı? Bilinmezlik Sadece düzene uymak düzeni sağlamak için kendilerinden,en önemlisi hislerinden istediklerinden vazgeçen iki insanın hikâyesi.

O benim olacak,başka seçeneği yok...

"Kaderin yazdığı her satır, bir başkasının kanıyla siliniyordu." Baran ve Dilan...onların doğdu topraklar, yüzlerce yıllık bir kimin ve kan davasının gölgesinde kavruluyordu.İki düşman aşiretin çocukları olarak, birbirine duyguları aşk,ya tüm düşmanlığı sona erdirecek bir meşaleye dönüşecekti,ya da her ikisininde yakıp kül edecekti... Bu aşkın bedeli neydi? Bir yenin mi, yoksa bir kurşun mu? Hıncını gölgesi üzerlerine düşerken, aşkları bu karanlığı aydınlatabilek mi?

Kan davası yüzünden başka bir bebekle değiştirilen Asmin`in hayatı, zorluklarla dolu bir yolculuğa dönüşür. Yıllar boyunca ailesinden uzakta, büyük acılar çekerek büyür. Ancak kader ağlarını örer ve Asmin, bir gün gerçek ailesini, yani anne, babası, üç abisi ve bir erkek kardeşini bulur. Gerçek ailesinin sıcaklığına ve sevgisine kavuşan Asmin, aynı zamanda kalbine de beklenmedik bir misafir alır. Bu yeni hayatında hem köklerini bulmanın huzurunu hem de aşkın heyecanını yaşar. Asmin`in hikâyesi, acı dolu bir geçmişin ardından gelen aile sevgisi ve umut dolu bir geleceğin hikâyesidir.

Aras Karahan: 32 yaşında. İstanbul yeraltı dünyasının en güçlü isimlerinden biri. Soğukkanlı, kontrolcü, karanlık ama zeki. Ela Yalçın: 24 yaşında. Bir kafede çalışan sade ama keskin zekâlı bir genç kadın. Geçmişinde sakladığı büyük bir sır var. Mekan: İstanbul – gecelerle yaşayan bir şehir.

Lily, kardeşinin ölümünün ardında bir kazadan çok daha fazlası olduğuna inanıyordu. Herkesin talihsiz bir kaza olarak gördüğü bu olayın aslında bir cinayet olduğunu düşünerek, kardeşinin katilini bulmak için kasabanın karanlık sırlarıyla yüzleşmeye karar verir. Bu arayış, onu gerçeğin gerçekten bir cinayet mi yoksa yalnızca talihsiz bir kaza mı olduğunu sorgulatan bir yolculuğa sürükler.

Her dokunuşunda geçmişimle yüzleştim, her sözüyle yeniden yandım. O, hem en büyük tehlikemdi hem de en güçlü sığınağım. Şimdi tek bir soru kaldı: Bir yankı, kaybolmuş bir kalbi yeniden hayata döndürebilir mi? Yoksa aşk, kendine en çok çeken karanlık bir tuzak mıdır?

Eski dönemde Anadolu`da geçen merhametin sevginin gücünü gösteren bir aşk hikayesidir. Güzelliği diyara nam salmış köylü kızı Gazel, o güzelliğe evvelden beri sevdalı olan yiğit bir delikanlı Cemal. Birbirlerine sevdalı iki yürek. Gazel ve Cemal birbirlerine duydukları derin aşkla kavuşacakları günün hayaliyle yaşarlar engeller çıksa da vazgeçmezler. Gazel sevdası Cemal`le vuslata ermeyi beklerken hayat hiç ummadığı yerden vurur onu amca oğlu Süleyman`a gelin ederek. Hayatını yedi yaşında ki oğluna adayan Süleyman amca kızını kurtarmak için çareyi nikahına almakta bulur. İki sevdalı yürek, üç farklı hayat ve küçük bir çocuğun dokunuşuyla değişen hisler bu davada hangisi galip gelir?

Bir çığlık koptu. Sanki deprem oldu da sallandı tüm şehir, öyle bir haykırıştı. Yeryüzünden mi yoksa göğün içinden mi geldi kimse anlayamadı. Kalabalığı yararak ilerleyen bir adam belirdi. Arkasında bileğinden tutup çekiştirerek yürüttüğü bir genç kadın vardı. Canı çıkar gibi ağlıyordu. Sanki çok sevdiği bir şeyi kaybetmiş gibi. Herkes şaşkınlıkla olanları izlerken adam bir anda kadının bileğini savurarak ileri fırlattı. Kız dizlerinin üzerine düştüğü için renkli vermedi. Avuç içlerini toprağa bastırarak hıçkırmaya devam etti. Kesik kesik mırıldanıyor, "Pera !" Diye yükseliyordu arada sesi. Adam kızı arkasında bırakarak kadın erkek karışık topluluğa ilerledi. Ona bakan insanlara yönelik konuştu. "Bu halde olmasının sebebi ne biliyor musunuz ?" Bir eliyle kadını gösterse de ona dönmedi. Herkes anlamsızca sorduğu soruyu tarttıktan bir kaç saniye sonra olumsuz manada kafalarını salladılar. Adam bedenini hafifçe arkasındaki kadına çevirdi. Sonra iğrenç bir gülümseme sardı dudaklarını. Tekrar ona bakan topluluğa döndü. "Çünkü sevdiği adam öldü." Ardından bir kaç saniye bekleyip sesinin desibelini arttırarak kahkahalarla bağırdı. "Ben öldürdüm !" Ve o an her şey saniyelik yaşandı. Saniyeler içinde her şey karıştı. Genç kadın güçlü bir çığlık kopararak yerinden fırladı ve karşısındaki adama iğrenir bir bakış atıp tam suratının ortasına bir yumruk geçirdi. İçinden "onun öğrettiği gibi” diye geçirdi. Gözleri tekrar sızlarken başını silkeledi. O yumruk o kadar hiddet doluydu ki karşısındaki adam bilincini kaybederek yere yığıldı. Herkes dumura uğramış bir şekilde kadına bakıyordu. Böylesine zarif, ince bir kadın kendinden 2 kat büyük olan adamı nasıl yere devirmişti tek yumrukla ? Fısıltılara kulaklarını tıkadı. Hızlı davranarak, yerde kendinden geçmiş olan adamın belindeki silahı aldı. Ve hiç düşünmeden silahın emniyetini açıp sevdiğine dokunan eline bir kaç mermi sıktı. Korkuyla kaçışan insanla karşı havaya bir kaç el ateş etti. "Koşanı vururum !" Ve o an hepsi duraksadı. Bazı kadınlar ağlamaya başlamıştı. O, öylece yere savrulurken yanında olmayan herkes onun gözünde düşmandı. Karşısında deli görmüş gibi ona bakanlara kustu nefretini. "Andım olsun ! Andım olsun sevdiğim adamı benden almaya çalışan bu şehir bana onu geri getirmezse her saniye bu lanet yeri içinde sizlerle beraber yakıp küle çevireceğim !"

Aileye layık olmak için kan döken ve sonra ışığını kaybeden bir kalbin hikâyesi Not: Bu kitap içerisinde tetikleyici unsurlar bulunmaktadır ve lütfen bu uyarıyı dikkate alarak okuyunuz

Komadaydı ama duydu.. İyi misin? İyiyim! Hatırladığı herşey gerçekti komadayken bunları nasıl duyabildi? Benimle birlikte doktorları izleyen biri daha vardı. Tanımıyordum onu doktorlar tüm Hadi dedi! Hadi artık gidelim.. Yemyeşil bir cennet bahçesi gibiydi geldiğimiz yer,işte yirmi üç senelik hayatımı izliyorum. Dev bulut ekranından… İyiliklerimin karşılıklarını görüyorum.. Kötülüklerimin karşılıklarını görüyorum..