İki farklı spor dalıyla ilgilenen iki gencin bir rekabet sonucu yakınlaşmasını okuyacağız bu kitapta kitap da yeni başladığı için çok bir bilgi vermek istemiyorum ma okumanızı tavsiye ediyorum

Açıklama yok http

Onunla ilgili ilk fark ettiğim şey elleriydi. Uzun parmaklı, kemikli, her zaman sakin görünen eller… İnsan o ellerin bir gün boğazına dolanacağını düşünmez. Ben hiç düşünmemiştim. Adım Lina. Yirmi iki yaşındayım. Omuzlarıma dökülen koyu kahverengi saçlarım var, çoğu zaman dağınık bırakırım. Gözlerim ela ama ışığa göre rengi değişir; annem “kararsız gözler” derdi. Zayıf sayılırım, kemiklerim biraz fazla belli olur. Güçlü görünmem ama içimde hep güçlü kalmaya çalışan bir yan vardı. O yanım, Aras sayesinde ayakta duruyordu. Aras uzun boyluydu; yüzü sert hatlı ama gülünce bütün keskinliği eriyen cinsten. Siyah saçlarını hep geriye doğru tarardı, çenesi hafif köşeliydi. En çok da gözleri… Soğuk bir gri. İnsan baktığında kendini güvende hissederdi, çünkü o bakışlar “arkandayım” derdi. Ya da ben öyle sanmıştım. O gece her şey normal başladı. Hatta fazla normaldi. Mutfakta oturmuş, çay içiyorduk. Camdan sızan sokak lambası yüzünü yarı aydınlatıyordu. Telefonu masadaydı. Sessiz. İlk defa değildi ama içime bir huzursuzluk çöktü. “Bir garipsin,” dedim. Başını kaldırmadan gülümsedi. “Yorgunum.” İnsan sevdiği birine inanmak ister. En saçma yalana bile. Ben de inandım. Sonra kapı çaldı. Beklemiyorduk kimseyi. Kapıyı ben açtım. Karşımda takım elbiseli, sert bakışlı bir adam duruyordu. Kırklı yaşlarının başında, yüzünde resmi bir ifade. Elinde bir dosya vardı. “Lina?” dedi. “Evet…” “Ben Kemal. Konuşmamız gerekiyor. İçeri girebilir miyim?” Aras arkamda belirdiği an, adamın bakışları değişti. Keskinleşti. O an içimde bir şey koptu ama henüz nedenini bilmiyordum. Oturduk. Kemal dosyayı açtı. Masaya birkaç kağıt koydu. Fotoğraflar… Belgeler… İmzalar… “Bunları tanıyor musun?” diye bana sordu. Fotoğraflardan biri benimdi. Evimizin önü. Ben. Saatler. Tarihler. Yanında Aras’ın imzası vardı. Kalbim deli gibi atmaya başladı. “Bu ne?” dedim, sesim titreyerek. Kemal derin bir nefes aldı. “Aras, son altı aydır seninle ilgili her bilgiyi karşı tarafa aktarıyor.” Güldüm. İstemeden. Sinirden. “Ne demek istiyorsunuz siz? Ben sıradan biriyim.” Kemal başını iki yana salladı. “Değilsin. Ve o… senin sevgilin değil sadece.” Başımı Aras’a çevirdim. İlk defa bana bakmıyordu. Gözleri masadaydı. O gri gözler kaçıyordu. “Aras?” dedim. “Ne diyor bu adam?” Sessizlik. O an içimdeki umut, camdan atılmış gibi paramparça oldu. “Konuşsana!” diye bağırdım. Sesim bana bile yabancıydı. Sonunda başını kaldırdı. Yüzünde pişmanlık yoktu. Sadece yorgunluk. “Bilmen gerekiyordu,” dedi sakin bir sesle. “Ama böyle değil.” Kalktım. Sandalye yere devrildi. “Beni mi sattın?” dedim. “Beni mi kullandın?” “Bu bir satış değildi,” dedi. “Bu bir görevdi.” Görev. Ağzımdan tek kelime çıkmadı. Görev kelimesi kulaklarımda çınladı. Meğer sarıldığım kollar, beni korumak için değil; izlemek içindi. Meğer gece ağladığımda sırtımı sıvazlayan el, rapor tutan bir elmiş. “Benimle ilgili ne verdin?” diye fısıldadım. “Her şeyi,” dedi. O an içimde bir şey öldü. Aşk değil sadece. İnanç. Güven. Kendim. “Beni hiç sevdin mi?” dedim. Bu soru ağzımdan kendiliğinden çıktı. En aptal soru ama en gerekli olanı. Gözleri bir an doldu. Sadece bir an. “Sevmemem gerekiyordu,” dedi. “Ama sevdim.” İşte asıl ihanet oydu. Beni satması değil. Sevmiş gibi yapması değil. Sevmesine rağmen vazgeçmemesi. Elimi göğsüme bastırdım. Nefes alamıyordum. “Defol,” dedim. “İkiniz de.” Kemal kalktı. Aras yerinden kıpırdamadı. “Lina…” dedi. “Adımı ağzına alma,” dedim. “O hak bitti.” Kapıyı açtım. Kemal çıktı. Aras hâlâ duruyordu. Son bir kez baktım ona. O gri gözlere. Artık soğuktu. Yabancıydı. “Beni en iyi sen tanıyordun,” dedim. “Ve en derin yerimden vurdun.” Kapıyı yüzüne kapattım. O gece anladım: İhanet her zaman başka bir bedende olmaz. Bazen, en güvendiğin kalbin içinden çıkar. Ve insan, buna asla hazır olmaz.

O gün anladım ki beni en çok yaralayan şey, sevilmemek değil; kendimden vazgeçmiş olmamdı. Kapıyı kapattım ve arkamda kalan her şeyi geçmişte bıraktım. İlk defa kendim için yürümeye başladım. Ben Eslem. On sekiz yaşındayım. Okuyup avukat olmak en büyük hayalim. Ama ailem bu hayali hiçbir zaman desteklemedi. Onlara göre bir kız çocuğu en fazla ilkokulu bitirmeli, sonra evde oturup ev işleri yapmalıydı. On sekizine geldi mi de evlenmeliydi. Ne kadar tuhaf, değil mi? Hangi devirdeyiz? Bizim buralarda çoğu kişi kız çocuklarını on sekiz yaşında evlendirir. Hepsi de eski kafalıdır. Ben okumak için neler çektim… Yemediğim dayak kalmadı. Günlerce odamda kapalı kaldım, aç ve susuz bırakıldım. Ama yine de aileme rağmen okudum. Bir gün annem odama geldi. Yüzü her zamankinden daha soğuktu. “Yarın seni istemeye geliyorlar,” dedi. Ne demek istemeye geliyorlar? “Bu yıl üniversiteye gideceğim,” dedim. “Asla olmaz. Evlenmeyeceğim.” Bunu dememle yüzümde bir sıcaklık hissettim. Annem tokadı yapıştırmıştı bile. Bağırıyor, çağırıyordu. O sırada babam geldi. O da bir tokat attı. “İster iste ister isteme,” dedi. “Biz istedikten sonra senin isteyip istememen pek de önemli değil. Yarın gelecekler, seni isteyecekler. Ben de vereceğim.” Sonra arkasını dönüp çıktı. İşte o an… Bardağı taşıran son damlaydı. Artık aklımdan geçen şeyi yapacaktım. Bu evden gidecektim. İstanbul’a kaçacaktım. Gece saat bire geliyordu. Bizimkiler genelde on bir, on iki gibi uyurdu. Hemen bir valiz hazırladım. Çekmecemden altın takılarımı aldım. Cüzdanımda bin lira nakit vardı. Sessiz ve yavaş adımlarla evden çıkıyordum ki… Arkamdan biri bana dokundu. Arkamı döndüm. Arkadaşlar ilk defa yazıyorum hatalarım varsa söyleyin lütfen takip ve yorumlarınızı bekliyorum

Küçük bir kızın hikayesi insanların gözünde o neşe saçan, mükkemmel kızın iç dünyası... Kalp kırmak nedir bilir misiniz? Ben bilirim bilmek zorunda kaldım çok değer verdiğim birini kırınca öğrendim. eskiden pek önemli değildir benim için çünkü insanlar gözümde değersizdi bir yerden sonra bu kitabı da bu yüzden yazıyorum laf üstündeki özürlerin hiçbir faydası yok kelebeğim belki bunun faydası olur...

Bazı geceler vardır; insanı çocukluktan koparır, sessizliğin içine fırlatır. Zeynep o gece on altı yaşındaydı . Bir çığlıkla büyüdü , bir nefesle yanlız kaldı . Annesini kaybetti. Babasını. Evini. Ve konuşmayı...

İçimden beni kovalayan köpeğe ve kendime lanet ederken göz göze geldiğim çocuk usulca bana yaklaşmaya başlamıştı bile. Issız sokağın karanlığına gömülürken içimde sadece buradan sapa sağlam gitme isteği vardı. Ruhum daha fazla kırılmadan kaçıp gitmek istiyordum hayatımdan. Gözümden bir damla yaş akarken kaderimin bana oyunuyla bir kez daha başa çıkmam gerektiğini anlamam uzun sürmedi. Hızla yerde geri doğru çekilmeye çalıştığımda çocuğun ağzından dökülen kelimeler kanımı dondurmaya yetmişti. "Bu gece ki eğlencemizi bulduk."

Çocukluktan berei sadece insanları iyileştirmek istiyen bir kadın ve çocukluktan beridir sadece onu iyileştirmesini istiyen bir adam…

Özgür ve güzel bir ruha kelepçe vuramaz, onu kafese tıkmaya çalışamazdınız. Fakat geçmiş, çözmek istemeyeceğiniz bir düğüm gibi karşısınızda duruyorsa yapabileceğiniz en iyi şey, kaçmak olurdu. Hem de arkanıza bile bakmadan. • Lise son öğrencisi olan Belin, hiç öyle hissetmese de bulunduğu ortama ayak uydurmaya çalışır. Bunu başaramadığını fark ettiğinde geçmişindeki boşlukları doldurması gerektiğini fark eder. Unutulmuş olan hatırlanmaya layık mıdır? Yoksa sonsuza dek unutulmaya mahkum mudur?

Liseli bir grubun okulda kendilerince bir ticaret sistemi kurması ve kurulu düzenlerini bozan birtakım olaylar... (Bu kitap okulda sıkılmamak için başlayıp sonradan devam ettirmek istediğim ve yazarkende eğlendiğim bir kitap. Bolca kusur bulunabilir o yüzden görmezden geliyoruz...:])

iki kan davalı ınsanların aralarındaki husumetı sonlandırmak ıcın cıhangır kordagahlının kızı asmin ve nezır yardımcının oğlu baran evlılıklerı sayesınde aradakı kan davası bıtecek pekı ya Asmın ıle baran nasıl olacak merak edıyorsan okuuu ccaanııımmm

Birçok şey ve hiçbir şey üzerine

Bir genç kızın ölümle burun buruna gelmesi ve ikinci bir şansın eline geçmesiyle beraber hayata yeniden başlaması. Bu yeni kitabımda herkesin ikinci bir şansa sahip olup olamayacağı,olanlarında bu şansı kullanıp kullanamayacağıyla ilgili.

"Bazı insanlar dışarıdan bakıldığında aşılmaz dağlar gibidir; heybetli, soğuk ve ulaşılmaz. Ama o dağların arkasında, sadece bir kişinin keşfedebileceği bir vaha gizlidir." Aslan Madencioğlu; disiplini bir zırh gibi kuşanan, ciddiyetiyle etrafına duvarlar ören, tam bir Karadeniz fırtınası. Hayatı boyunca herkes ona saygı duymuş ya da ondan çekinmişti. Ama kimse onu gerçekten merak etmemişti. Ceren Aksoy; hayatın her anını bir oyun parkına çeviren, kuralları esnetmeyi seven, neşesiyle en karanlık odaları bile aydınlatan bir diş hekimi. Onun için en büyük başarı, birinin yüzündeki o samimi gülüşü görebilmek. Yolları hiç beklenmedik bir anda kesiştiğinde; Ceren, Aslan’ın o sert bakışlarının ardındaki yorgunluğu gördü. Aslan ise Ceren’in çocuksu enerjisinde, yıllardır unuttuğu bir sıcaklığı hissetti. Aslan, dışı kıtır tutmuş, sertleşmiş bir lezzet gibiydi; Ceren ise o kabuğu kırmaya ve içindeki o yumuşak, süt kokulu merhameti ortaya çıkarmaya kararlıydı. Bu hikaye; birinin sizi sadece görmesinin değil, gerçekten hissetmesinin hikayesi. Yanındayken kendiniz olabileceğiniz, sertliğin yerini şefkate bıraktığı o eşsiz kıvamın peşinde bir yolculuk. "Sahi, sen hiç Kaymaklı Sütlaç gibi birini sevdin mi? Dışı dünyayla savaşmak için sert, içi sadece senin için yumuşacık..."

Aslında gerçek zannedip gerçek olmayan ailesinde eziyet çeken ikizler Gökçe ve Milas doğdukları zaman karıştırıldıklarını öğrenir ve hayatları tepe taklak olur. Acaba gençler değişen bu hayatlarına katlanabilecek mi? Yoksa dayanamayacaklar mı?

Karan için hayat, bir sınıftaki tahta kadar net ve katıydı. Ta ki Miray, o sınıfa girip tüm denklemlerini altüst edene kadar. Aralarındaki yaş farkı bir uçurumdu ama Miray o uçurumun kenarında dans etmekten korkmuyordu. Bir öğretmen, öğrencisine sadece ders mi verir, yoksa ona arzunun en yasak halini mi öğretir? Karanlık bir tutkunun pençesinde, Pi’nin sonsuzluğunda kaybolmaya hazır mısınız? (Artı On sekiz içerir)

karışan bebekler klasiği 17 yıl önce bir hemşirenin hatası en fazla ne gibi olaylar doğurabilir ki?

"Sen benim için elzemsin Aksal..."dedi başını omzuma yaslayarak.Derin bir nefes alıp kokumu içine çekerken tekrar konuştu; "Bana rağmen sevebilir misin beni Aksal? Aşık olabir misin bana?" Elimi saçlarına atarken gülümsedim. "Atilla İlhan ne demiş biliyor musun Erdinç?" Görmesemde onun da gülümsediğini hissettim."Ne demiş?" "Ben aşk nedir bilmem,eski kafalıyım.Bir seni bilirim,bir de adın geçince sıkışan kalbimi..." ---- Yasa dışı bir şekilde delil elde eden gazeteci Ulaç Reha ve delili silmek isteyen mafya Saltan Kara... ---- Her hafta aralıklarla pazar yeni bölüm!

Merhaba ben Danla, ben uğruna çabaladım herşeyimi kaybetmiş bir kızım. Daha çok gencim...ama böyle olacağını bilseydim... Danla hayatı tek günde tepetaklak olan kızlar içindir.

Ana kadın karakterimiz bir gün barda rakip düşmanıyla kameralara görüntüler ve babası bunu duyunca ana kadın karakterimiz ve erkek karakterimiz bir evlilik yapar

İntikam ile yanıp tutuşan herkez kül olur. Tek istediği, ailesinin katilinden intikam almaktı Ama nereden bilebilirdi ki bu intikamın ona aile olacağını... Sessizlik bazen en derin çığlıktır. Karanlıkta gölgeler hareket eder, görünmeyen eller iz bırakır. Her damga, her fısıltı, geçmişin sırlarını taşır; ama gerçek yüzü saklar. Bir hayat kırılır, başka bir hayat intikam ve adalet arasında savrulur. Görünmeyen düşmanlar, sessiz ihanetler ve bilinmeyen planlar... Ve siz sayfaları çevirdikçe, her şeyin göründüğü kadar basit olmadığını fark edeceksiniz. Gizem, ihanet ve gölgeler arasında, karanlık bir dünyaya adım atmaya hazır olun.

İllaki hayatınızda dönüm noktam oldu dediğiniz şeyler vardır benimde var ve bende iyi oldu diyorum . Ama benim düşmanlarım buna izin verecek miydi mutlu olmama aslında izin vermeseler de mutlu olacaktım ...

0542:Takip ediliyorsun. Siz: Kimsin sen? Siz: Ayrıca ne saçmalıyorsun? Siz: Ne takip edilmesi? Siz:Cevap versene! 0542: Hemen oradan uzaklaş.

Çiçek babasıyla büyüyen ve annesinden nefret eden bir kızdı. Abilerini ve kardeşini tanımayan çiçek babasıyla mutlu yaşıyordu. Bir süre sonra annesi abileri , yeni evliliğinden olan kızıyla ortaya çıkar ve çiçeği derinden yaralar. Okula yeni transfer olan Kartallar ise büyük bir yer edinmiştir. Çiçek ve Kartal birbirine aşık olacak ve acılarını birbiri saracaktır. Romantiklik, acı ve komedinin olduğu kitaba hoşgeldiniz.

Gerçek ailem mi? Ben Alin 10 yaşında annemin zoru ile gönderildiğim boksu hayatımı bir parçası yaptım.