İzmir`in sıcağı başka olurdu. Gündüzleri asfaltı eriten güneş, akşam olunca yerini hafif bir rüzgâra bırakır; mahalle yeniden canlanırdı. Çocuk sesleri sokaklardan yükselir, balkonlardan sohbetler duyulur, gençler her zamanki buluşma noktalarında toplanırdı. İşte Alara, Koray, Naz, Oğuz ve Tahir`in hikâyesi de tam böyle bir yazda geçiyordu. Onlar yıllardır aynı mahallenin çocuklarıydı. Aynı sokaklarda bisiklet sürmüş, aynı okullarda okumuş, aynı anıları biriktirmişlerdi. Şimdi ise İzmir Eğitim Kurumları Lisesi`nin öğrencileri olarak son gençlik yazlarını yaşıyorlardı. Deniz kokusunun sokaklara karıştığı akşamlar, çekirdek eşliğinde edilen sohbetler, markete gitme bahanesiyle çıkılan yürüyüşler, gece yarısına kadar süren kahkahalar... Yaz onlar için sadece bir mevsim değil, başlı başına bir yaşam biçimiydi. Alara Esren, grubun neşe kaynağıydı. Enerjisi bitmek bilmeyen, en sessiz ortamı bile hareketlendirebilen, içi de dışı da öz bir kızdı. Bazen gereğinden fazla konuşur, bazen gereğinden fazla kıskanırdı ama kalbi her zaman doğru yerdeydi. İnsanları sevmekten korkmaz, duygularını saklamayı beceremezdi. Koray Atahan ise çocukluğundan beri aynı kişiydi. Sessiz, ağırbaşlı ve duygularını içinde yaşamayı tercih eden biri... İnsanlar onu soğuk sanırdı ama onu gerçekten tanıyanlar bunun doğru olmadığını bilirdi. Çünkü Koray`ın kalbi yıllardır tek bir kişiye aitti. Yani, Alara`ya. Belki kimse fark etmemişti. Belki Alara bile bilmiyordu. Ama Koray, çocukluğundan beri onun gülüşünü ezbere biliyor, üzülmesine dayanamıyor, onu başkalarıyla gördüğünde sebepsiz yere sinirleniyordu. Yıllar boyunca hislerini dostluğun arkasına saklamıştı. Çünkü bazı duygular söylenemeyecek kadar değerliydi. Fakat bu yaz farklıydı. Yıldızların her zamankinden daha parlak göründüğü gecelerde, gün batımını izlerken edilen sohbetlerde, mahalle arasında yürürken omuzların birbirine değdiği o küçük anlarda her şey değişmeye başlamıştı. Çocukluk alışkanlıkları yerini kalp çarpıntılarına bırakıyor, yıllardır sıradan gelen bakışlar artık başka anlamlar taşıyordu. Belki de ilk aşk bazen yeni biri değildi. Belki de ilk aşk, yıllardır yanı başında duran kişiydi. Deniz kokulu akşamların, dondurma eriten sıcakların, mahalle kahkahalarının ve gençliğin en güzel günlerinin arasında Alara ile Koray, hayatlarının en unutulmaz yazına adım atıyordu. Çünkü bazı yazlar sadece yaşanmaz. O bazı yazlar, ömür boyu hatırlanır...

Karlı bir gecede kesişen yollar.... 12 yabancı, hayatta kalma korkusuyla savaşırken nasıl kesişti yolları? Peki bu yoldan ne doğacak? Aşk,dostluk,düşmanlık? 3 ihtimalin içinden hangisi olacak?

siz hiç aşık olduğunuz oğlana sevgilisi olduğu için nefret ediyor gibi davranmak zorunda kaldınız mı? işte zorunda kalan Ece`nin hikayesi

İstanbul`un en köklü ailelerinden birinin kızı olan genç bir haber spikeri, babasının yeraltı dünyasının en güçlü isimlerinden biri olduğunu bilerek iki farklı hayat yaşamaktadır. Bir yanda ekranların güvenilir yüzü, diğer yanda mafya imparatorluğunun varisi... Rusya`nın acımasız yeraltı lideri ise genç kadına takıntılı bir ilgi duymaya başlar. Kader, iki mafya ailesini yapılacak büyük bir şirket ortaklığıyla aynı masada buluştururken, gizli planlar, ihanetler ve güç savaşları arasında ikisinin yolları kesişir. Hiçbiri, bu karşılaşmanın yalnızca bir aşkın değil, bütün dengeleri değiştirecek bir savaşın başlangıcı olduğunu bilmiyordur. 𝙼𝚎𝚢𝚛𝚊 𝙰𝚔𝚢𝚘𝚕~𝙰𝚗𝚝𝚘𝚗 𝙳𝚛𝚊𝚐𝚞𝚗𝚘𝚟

...Ne için savaşacaktık? Ne uğruna ölecektik? Bilmiyorduk. Biz sadece birilerinin taht oyunlarında harcanabilir piyonlardık; isimleri tarih kitaplarına yazılmayacak, ölümleri saray dehlizlerinde yankılanmayacak olan feda edilmiş ruhlar. Üzerimize giydirdikleri bu kanlı gömlek bizim seçimimiz değildi ama bu topraklarda can vermek de bizim kaderimiz olmayacaktı. Bizi kurşun askerler gibi dizenlerin bilmediği bir şey vardı: Avuçlarımıza zorla tutuşturdukları o namlular, bir gün elbet onları var eden düzene doğrultulacaktı. Göğsümde sıkışıp kalan o nefesi serbest bıraktım. Madem bizi bu cehenneme atmışlardı, o zaman o cehennemi birlikte yakacaktık.

İptila: Bir şeye veya bir kimseye karşı duyulan aşırı düşkünlük, tutku veya vazgeçilemez bağımlılık.

Esma ve Hale doğumda karıştırlmıştır. Gerçeğin ortaya çıkmasıyla kızlar kendi ailesine gider. *Klasik Gerçek Ailem kurgusudur.

2 bölüm. Yeni Hayat

İnsanları tanımak için bazen onların en kötü yanlarıyla karşılaşmak gerekir. Nil, yeni başladığı okulda tek isteği sessizce hayatına devam etmek olan bir kızdı. Ancak okulun koridorlarında fısıltılarla anılan, herkesin yolundan çekildiği bir çocuk vardı: Bora. Öfkesiyle tanınan, kuralları kendi koyan ve kimsenin karşısına çıkmaya cesaret edemediği biri... Nil ise susmayı seçmedi. Bir gün, herkesin gözlerini kaçırdığı bir anda, haksızlığa uğrayan birine yardım etmek için öne çıktı. O an, yalnızca bir öğrenciyi korumadı; aynı zamanda kendisini, kaçınması gereken bir savaşın tam ortasına attı. Çünkü bazı insanlar, yaklaştıkça daha tehlikeli hâle gelir. Bora`nın sessiz bakışlarının, keskin sözlerinin ve bitmek bilmeyen öfkesinin ardında ne olduğunu kimse bilmiyordu. Nil de bilmek istemiyordu aslında. Fakat nefret etmek, bir insanı anlamaktan çok daha kolaydı. Ya her şey göründüğü gibi değilse? Ya en büyük savaş, karşındaki insanla değil de kendi kalbinle verdiğin savaşsa? Nefretin Kıyısında, önyargılarla kurulan duvarların, söylenemeyen cümlelerin ve bazen en beklenmedik yerde filizlenen duyguların hikâyesi... Çünkü bazı hikâyeler nefretle başlar. Ve kimse, sonunun ne olacağını tahmin edemez.

Parlanın yeni okulunda ilk günüydü heycanlıydı ve başına geleceklerden habersiz tabi hayatının aşkınıda bu okulda bulacaktı bu okul onun için hem bir cehenem hemde geleceğini güzelestirecek adamı bulduğu yerdi

Herkesin bi hikayesi olmalı bir günden ibaret değil bir ömürden ibaret

Hayatın sahnesinde herkesin bir rolü vardır; kimi zaman oyuncu, kimi zaman izleyici, kimi zaman da sessizce kuliste bekleyen bir figüran... Ama bazı hikâyeler vardır ki; sessizlik bile alkışları bastıracak kadar güçlüdür. Sahnedeki Sessizlik, gençlik hayallerinin, dostlukların ve kayıpların gölgesinde filizlenen bir aşkın hikâyesini anlatıyor. Rüya’nın sahne ışıkları altındaki kırılganlığı, geçmişinden taşıdığı yaralarla birleşirken; Deniz Uras’ın gri gözlerinde hayat bulan umut, okuyucuyu derin bir yolculuğa çıkarıyor. Gökalp’in geride bıraktığı boşluk, Nare’nin dostluğu, Hazal’ın yazdığı oyunlar ve tiyatro kulisinin büyülü atmosferi... Her sayfada, bir genç kızın kendini bulma çabası ve yeniden sevebilme ihtimaliyle yüzleşiyoruz. Bu roman; aşkın, dostluğun, kaybetmenin ve yeniden başlamanın sahne arkasını aralıyor. “İlk yara sarıldı bile...” cümlesiyle başlayan bu yolculuk, okuyucuyu kendi kalbinin sessizliklerine davet ediyor. Sahne hazır, ışıklar yanıyor. Şimdi sıra sizde; Rüya’nın hikâyesine kulak verin ve kendi sahnenizdeki sessizlikleri dinleyin.

Onu ilk kez sahnede gördüğünde sadece bir hayran değildi; onu örnek aldı, onun gibi olmak istedi, onunla aynı sahneyi paylaşmayı hayal etti. Yıllar geçti, aynı şirkette yolları kesişti. Dünyanın en çok konuştuğu iki grup aynı çatı altında tarih yazdı. Herkes onun hislerini biliyordu. Peki ya o gerçekten hiç fark etmedi mi, yoksa görmezden mi geldi? Bazı aşklar sahnede başlar, alkışlar arasında büyür; ama en çok sessizlikte kanar.

Ünlü model Lale Demiral ile Kenan Yıldızın yaz aşkına gelin birlikte şahit olalım

Bir sonuç. Yanlış zamanda söylenen tek cümle. Bir anda, bildiğin her şey yer değiştirir; tanıdık olanlar bile yabancılaşır. Ve geriye kalan tek şey, hangi parçanın sana ait olduğunu ayırt etmeye çalışmaktır. Kim olduğunu bildiğini sanırken, en temel yerinden kaydırıldığında geriye ne kalır? Şimdi cevap vermek zorundasın: Yalancı mıydın… Yoksa zaten başından beri yanan mı?

Atakan Atlas Aktürkün hayat hikayesine hepiniz hoşgeldiniz.

Albino Hastası olan Ateş Alp Yargıcının gerçek ailesine kavuşunca başına gelenleri anlatan bir hikaye yazıyorum umarım beğenirsiniz.

"Gerçekten mi Oğuz? Aramızdaki çekimi inkâr mı edeceksin." Elimle yüzümü ovuşturarak saçlarımı çekiştirdim. "Aramızda herhangi bir çekim yok yüzbaşım." Yüzbaşı alayla gülrek bana daha da yaklaşıp beni masayla arasına sıkıştırdı şimdi kaçacak yer kalmamıştı. Kafamı eğip gözleri hariç her yere bakındım. Çenemdeki baskıyla içimde bir titreme oluştu. Yine ve yine aynı histi, ne zaman bu adamla yan yana olsam ortaya çıkan o korkutucu his. Çenemi kaldırıp ona bakmam için baskısını arttırdı. "Bana bak Oğuz, gözlerime bak." Bunu yapmak istemesemde dayanamayıp gözlerine baktım. Vücudum sanki alev almış gibi yanmaya başlarken nefeslerim sıklaşmaya başladı. Burun burunaydık. "Madem aramızda bir çekim yok o zaman neden bu haldesin?" Ben de bilmiyordum. Daha da yaklaştığında dudakları bir milim mesafedeydi. Gözlerimi sıkıca yumarak. "Yapmayın komutanım. Yapamayız, yapamam olmaz. Bu yanlış." Ağzından alaylı bir kıkırtı çıktığında kapattığım gözlerimi açarak yeşil harelerine baktım. "O zaman neden kurtulmak için hiç bir şey yapmıyorsun. Ben söyleyeyim çünkü bunu sen de istiyorsun. Ben her şeyi yaktım Oğuz. Sen hariç." Bir saniye sonra dudakları dudaklarımla buluştu. Bombanın pimi artık çekilmişti.

Ben Ayça, artık lise son sınıf öğrencisiyim. Hemen hemen herkes gibi bir kızım, ilk bakışta ayırt edilecek bir farkım yok. Hatta tanıdıkça farklı kılan bir özelliğim de yok. Küçük fakat onlarla her şeyi yapabileceğim bir arkadaş grubum var. Ve hayatım bundan ibaret. Ahh doğru, bir de Pars var....

Geçmişi yok saymak bugünü yok saymak demektir.

Özgür Sönmezay ve Gurur Kurtay

Arkadaşlarıyla güzel bir doğum günü geçirirken üvey olduğu haberini öğrenen İzgi`nin hikayesi bu. Umarım beğeneceğiniz bir kitap olur. İyi okumalar dilerimm.

Bu kitapta küfürler sansürlenmeden yazıla bilir ona göre okumalısınız

Selam bu aslında tam bir kitap olmayacak. Kısa kısa sahneler yazıcam hayali. Umarım beğenirsinizz

Ne demişler bazı aşklar yarım kalması için yaşanır...