"Zambakla Mühürlü geçmişin acılarıyla heba edilmiş bir kaderin, saflığın ve sessiz gücün simgesi olan zambakla mühürlenmesini anlatır. Zambak, acıyı da güzelliğe dönüştüren sessiz bir simgedir." Lavin ailesinin zoruyla katıldığı davette, kim olduğunu bilmediği halde yıllardır onu arayan Karan ile karşılaşır. Davet gecesi çıkan çatışmada vurulması sonucu babasının ondan habersiz yaptığı bir anlaşma, onu Karan ile zoraki bir evliliğe sürükler. Bu yolda onların acı geçmişlerini, yaşayacakları olayları ve birbirlerine karşı olan gizli duygularını okuyacağız.

Merhaba arkadaşlar bu 3 bölümlük kısa bir kitaptır gençlik kurgusu bir kitaptır . Fazlasıyla küfür ve ölüm içeriği bulunmaktadır sevgilerle.

Yanlış Anlaşılmalarla Büyüyen Aşk Lina Karahan ve Bora Demirkıran`ın aşkları için verdikleri savaş ikisinide yaralar.Sonunda aşk mı kazanacak,düşmanlık mı?

Ne duruyorsunuz, içeriye bekleniyorsunuz. Siz: Gece gece ne bu ağlama sesleri kardeşim?(01:45) Yazmayayım yazmayayım dedim ama insana bir rahat huzur vermiyorsunuz yahu.(01:48) Bebeğin varsa uyut.(01:48) Kulağıma kulak pamuğu tıkayıp yatmak zorunda kalıyorum her gün.(01:48) Bu ne ya car car.(01:49) Gürültücü adam: Sen kimsin lan.(01:49) Bu saatte mesaj atma haddini nerden buluyorsun?(01:50) Siz: Bu saatte beni rahatsız etme hakkını nereden buluyorsanız bende mesaj atma hakkını buluyorum beyefendi.(01:51) Ramazanda çalınan davul sesi bile bu kadar sesli değil yemin ederim.(01:51) Bu kitapta biraz duygusallık, birazda mizah ortaya karışık her şey mevcuttur. Sizde yeri geldiğinde gülmekten kırılmak, yeri geldiğinde de hüzünlenmek istiyorsanız buyrun içeri, ne duruyorsunuz. Bu kitap sadece texting şeklindedir. Düz yazı yoktur.

Evlilikten haz etmeyen Asel Köksan annesinin zorlamalarıyla verdiği numaraya mesaj atar. Polis olarak bildiği numara aslında bir askere aittir. Asel Köksan Bulut Yamanı evlilikten vazgeçirmek ister. Görücü usulü başlayan bu süreç bakalım nasıl ilerleyecek?

İçinde taşıyamadığın duygular bedenine yansır, güçlü kalmak neden bu kadar zor, hayat herkese aynı şansı tanımaz. Hayatta kalmam gerek ama bunda zorlanıyorken nasıl olduğunu anlamadığım kırıklarım var. Geçmeyen ağrım mutsuzluğun dibinde süzülüyorum daha da geriye. Her şeyi yaptığın kendinden çok bile sevdin sonuç koca bir hayal kırıklığı, derler ya sen kendinden bile birini çok seversen o senin elinden alınır diye ama bu sefer öyle olmadı o kendi isteği ile gitti giderken arkasında kalan yıkıkları görmedi. Hayatla mücadele etmeye çalışan, bu mücadelede sağ çıkan ve çıkmayanlar var. Ayakta kalmak için çocuğuna bağlı bir anne, yıkılmamak için mesleğine tutunan kadın, bazen destek bazen köstek olan aile, aşkı hayatından a sı bile geçmesine izin vermeyen adam, geçmişten ortada kalan erkek çocuğu .

Yakınlarım için.

Herşey yurtdışında olan Yankı ve Deniz’in Türkiye’ye gelmesiyle gelişir. Fakat Deniz için bu sürpriz bir acıya dönüşecektir.

Annesini doğumda, babasını ise küçük yaşta kaybeden Aslı gerçeklerle yüzleşmeyi kaldırabilecek mi?

Efsun yetimhanede büyümüş ve öğretmen olmuştur. Yıllar önce onu yetimhaneye bırakan annesi bebek battaniyesi`nin arasına bir mektup iliştirmiş ve iliştirdiği mektupta Mardinli olduğunu yazmıştır Efsun Mardin`e annesini bulmak için giderken öğretmenlik yapacağı Mardin`de bir kaç öğrencinin de hayatına dokunacaktır. Aynı zamanda bu bir aşk hikayesidir

Ring, adaletin ve gücün bir arada konuştuğu bir yerdi. O ise adaletini elinden alanlara karşı susmamayı seçti. Haksızlıkla örülmüş bir geçmiş, çiğnenmiş kurallar ve bastırılmış bir öfke… Taekwondo artık onun için yalnızca bir spor değil, kendi adaletini yeniden inşa etmenin yoluydu. Antrenörlerinin gölgesinde ezilirken aldığı kararlar, onu geri dönüşü olmayan bir yola sürükledi. Bu yolun tam ortasında, birbirine tıpatıp benzeyen iki yüz çıktı karşısına. Aynı yüzler, farklı kaderler… Ve kalbin, yanlış zamanda doğru kişiye yenilişi. İkizlerin varlığı yalnızca kaderini değil, mücadelesinin yönünü de değiştirecekti. Çünkü bazı zaferler bağırarak kazanılmaz. Bazıları soğuktur. Bazıları sessizdir. Ve bazı öfkeler… asla yenilmez. Yenilmeyen Öfkenin Soğuk Bir Zaferi, bir kadının gücünü, sesini ve adaletini geri alışının hikâyesi.

Acı, haksızlığa uğrayan bir kızın somut bağırışlarıydı. Bağırış, çocuğu ölen bir annenin çaresizliğidi. Çaresizlik, dört duvar arasında kalmaktı. Kalmak ise senin canlı ölümündü. Ruhunun bedeninden çıkması oluyordu. Ruh sonsuzluğa teslim olmuştu, beden ise acıya mahkum bırakılmıştı. Ruh gitmişti, beden ölmüştü. Beden yanmıştı, ruh kül olmuştu. Acılar kavrulmuştu, bağırışlar söndürülmüştü. Çaresizlik yok etmişti, kalmak süründürmüştü. O gün ruh teslim olmuştu beden yerlerde sürüklenmişti. İşte o gün genç bir kızın ruhu semaya yükselmiş bedeni ise karanlığa hapsolmuştu..

Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim. O gün gökyüzü griydi, ama içimde senin yokluğunun karanlığı, bulutları bile aşan bir ağırlık yaratıyordu. Seni yeniden diriltmek için gökyüzü olabilir miydim? Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş karanlık bir gökyüzü gibi seni tekrar yaşatabilir miydim? Hepimiz öleceğiz, bu bir gerçek. Ama senin gibi bir ışığın sönmesi, dünyanın adaletini sorgulatıyor Terk ettiğim için üzgünüm. Bunu senin iyiliğin için yaptığımı düşündüm. Ama hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Sen benim küçük Versay`ımdın, parlayan yıldızım. Hastaneye gittiğimde sordular: "Ceset atılsın mı?" Bu sorunun ağırlığı altında ezildim. "Hoşça kal," diyemedim sana, gökyüzümdeki yıldızım. Ne kadar tuhaf bir düşünceydi bu; seni bir elbiseye sarma, seni kucaklama ihtimali. Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Ama senin için artık bir son vardı. Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim. O gün gökyüzü griydi, ama içimde senin yokluğunun karanlığı, bulutları bile aşan bir ağırlık yaratıyordu. Seni yeniden diriltmek için gökyüzü olabilir miydim? Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş karanlık bir gökyüzü gibi seni tekrar yaşatabilir miydim? Hepimiz öleceğiz, bu bir gerçek. Ama senin gibi bir ışığın sönmesi, dünyanın adaletini sorgulatıyor Terk ettiğim için üzgünüm. Bunu senin iyiliğin için yaptığımı düşündüm. Ama hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Sen benim küçük Versay`ımdın, parlayan yıldızım. Hastaneye gittiğimde sordular: "Ceset atılsın mı?" Bu sorunun ağırlığı altında ezildim. "Hoşça kal," diyemedim sana, gökyüzümdeki yıldızım. Ne kadar tuhaf bir düşünceydi bu; seni bir elbiseye sarma, seni kucaklama ihtimali. Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Ama senin için artık bir son vardı. ... Gözlerimi kapattım ve içimden yükselen sesi Bilge`ye değil, doğrudan kendime fısıldadım: "Hayatımdaki herkesi kaybettim. Kime dönsem, ellerim boş kalıyor. Peki, en çok kendimi mi kaybettim?" ...

Bir anlaşma uğruna evlenen iki düşman, sustukları her şeyle birbirlerini yavaş yavaş ele geçirmeye başlar.

Açıklama bulamadım

Bazı insanlar çizerek iyileşir. Bazıları pişirerek. Çiz ve Pişir, arkadaşlık, sessiz aşklar ve herkesin bilmediği sırlar üzerine. Alice’in hayalleri var ama cesareti eksik. Nabi’nin hedefleri net ama kalbi çok sakin. Bu bir “her şey yoluna girdi” hikâyesi değil. Bu, yolda olmanın hikâyesi.

Kırılmış kalpler, silinmiş hayaller ve yıkılmış hayatlar... Onların bir çok ortak noktası vardı. Birbirlerine şans verdiklerinde bunu daha iyi anlamışlardı. Umay ve Teoman ülkenin uçlarında farklı şehirlerde yaşayan iki kişiydi. Onları bir araya getiren geçici görev olmuştu. Her ikisinin de paramparça olmuş hayatı ve duyguları vardı. Bölünmüş hayatlarını toparlamak için de birbirlerine ihtiyaçları vardı... `Tüm hakları saklıdır`

Geçmişini ardında bırakıp yeni bir sayfa açan Kumsal, yaz aylarını değerlendirmek üzere işe başlamak ister. Üvey Babasının yardımcı olduğu bu konuda kısa sürede işe başlar. Heyecanla liseye geçmeyi bekleyen Kumsal, oradaki günlerine sabırla katlanıp hayatına devam etmek ister. Fakat beklenmedik bir anda Çağan Alp ile tanışır. Kumsal, bu tanışmanın zamansız olduğunu düşünmektedir. Zamanla içinde hissettikleri çoğalır. Yaşananlar, Kumsal`ın kalbinde derin izler bırakır. Bastırdığı duygular gün yüzüne çıktıkça, kaçtığını sandığı her şey onu kendisiyle yüzleşmeye zorlar. Bu süreçte aralarında yaşanan her şey yalnızca bir yaz kaçamağı olarak mı kalacaktır yoksa bunun ötesine geçecek ve birbirlerine karşı hissettikleri, aralarında duygusal anlamda bağ mı oluşturacaktır? Bu hikâye, insanın kendinden saklayamadıklarını anlatır.

Efsun, rüyalarında gördüğü şeylerin birer hayal olmadığını fark ettiğinde, uyanık kalmanın artık bir anlamı kalmaz. Çünkü rüyalar ya çoktan yaşanmıştır ya da yaşanmak üzeredir. Gerçek ile düş arasındaki çizgi inceldikçe, Efsun iki dünya arasında sıkışır. Kaan ise bu çizginin öte yanında duran, varlığı kadar sessizliğiyle de tehlikeli bir gölgedir. Bazı gerçekler uyanınca geçmez; bazı rüyalar ise insanı geri dönülmez bir eşiğe sürükler.

Bir insan sizce platonik olduğu birinden vazgeçtikten sonra tekrar birine platonik olabilir mi? Sadece bir bakış delicesine sizi etkileyebilir mi? İşte bu soruların cevabı burada... Sınav senesi gelen Kardelen kendine söz vermiştir.Bu söz onun akademik başarısını büyük anlamda değiştirecek bir söz.Ama Kardelen sınav senesi karşılaşacağı engellerin farkında değildi...

Evde sıkıp bir şirketin güvenlik sistemine sızdım ne olabilir ki ..... Bora karasu ile tanışırsın

BÖLÜM 1 – BİR DİZİYLE BAŞLAYAN TESADÜF Bazı hikâyeler büyük olaylarla başlamaz. Ne fırtına vardır ne gök gürültüsü… Sadece küçük bir ortak nokta, küçük bir merak ve masum bir mesaj. Elif, Instagram’da Nazlı Bulut hayranıydı. Profilinde paylaşımlar, sahne editleri, diziden kesitler vardı. Mahkûm dizisini sadece izlemiyor, hissediyordu. Karakterlerin acısını kendi içine alıyor, sahneleri defalarca izliyordu. Yasin de Mahkûm dizisinin fanıydı. Dizideki adalet arayışı, haksızlıklar, mücadele… hepsi ona dokunuyordu. Bir gün Elif’in hesabına denk geldi. Önce bir edit, sonra bir yorum… Basit bir cümle: “Bu sahne çok iyiydi.” Elif cevap verdi. Yasin tekrar yazdı. Sohbet başladı. Başta herkes gibi diziden konuştular. Hangi bölüm daha iyiydi, hangi sahnede kalpleri sıkışmıştı. Ama sonra sohbet diziden taştı. İnsan kendini güvende hissedince, kelimeler genişler. BÖLÜM 2 – ÇOCUKLUĞA AÇILAN SOHBETLER Bir gün Elif sordu: “Çocukken hangi çizgi filmleri izlerdin?” Yasin gülümsedi. Bir anda ikisi de çocukluğuna döndü. Televizyon başında geçen sabahlar, okuldan sonra koşa koşa eve gelmeler, çizgi film saatini kaçırmamak için yapılan küçük kavgalar… İsimler sayıldı. Aynı çizgi filmler… Aynı kahkahalar… Sonra oyunlar geldi konuya. Mahallede oynanan oyunlar. Düşülen dizler. Yenilen azarlar. Akşam ezanıyla biten oyunlar… Saatler geçti ama kimse fark etmedi. Çünkü bu sohbet zorlamayla değil, kendiliğinden akıyordu. Elif bazen derdini anlattı. Yasin dinledi. Yasin bazen sustu. Elif anladı. Aralarında garip ama güzel bir denge vardı. Ne fazla yakındılar ne uzak. İkisi de bunu “abi–kardeş” diye adlandırdı. Ama Yasin’in kalbi bu kelimeye sığmıyordu. BÖLÜM 3 – SESSİZCE BÜYÜYEN AŞK Yasin ilk günden beri bir şey hissetmişti. Ama bunu dillendirmedi. Çünkü Elif kırılgandı. Ve Yasin, kırılacak bir kalbi asla kendi hevesine kurban etmek istemedi. Sevgi bazen konuşmak değildir. Bazen susmaktır. Beklemektir. Yanında durmaktır. Yasin öyle yaptı. Elif güldüğünde sevindi. Üzüldüğünde içi sıkıştı. Ama hep bir adım geride durdu. Geceleri telefonu eline alıp yazmak istediği çok oldu. “Ben sana aşığım” demek istedi. Ama vazgeçti. Çünkü aşk bazen sabırla ölçülür. Elif onun güvenli alanı oldu. Yasin onun sessiz desteği. Ama kader, her zaman düz ilerlemez. BÖLÜM 4 – KOPUŞ Bir gün Nilay diye biri çıktı. Sözler söylendi. Kafalar karıştı. Ve Elif, Yasin’i her yerden engelledi. Hiç açıklama yoktu. Hiç veda yoktu. Sadece sessizlik. Yasin ilk gün anlamadı. İkinci gün kabullenmedi. Üçüncü gün içi acımaya başladı. Ama yine de kızmadı. Çünkü seviyordu. BÖLÜM 5 – SESSİZLİĞİN İÇİNDE GEÇEN ZAMAN Engellendiği gün Yasin’in hayatında zaman ikiye bölündü. Engelden önce ve engelden sonra. İlk gün kendini kandırdı. “Belki yanlışlık olmuştur.” İkinci gün kontrol etti. Üçüncü gün anladı. Elif yoktu. Mesaj atacak bir yer yoktu. Sesini duyuracak bir kapı yoktu. Sadece anılar vardı. Birlikte yapılan editler duruyordu. Eski sohbetler duruyordu. Ama konuşan yoktu. Yasin geceleri telefonu eline alıp boşluğa baktı. Yazamadığı cümleler boğazına dizildi. Bazen öfkelendi, bazen sustu. Ama hiçbir zaman sevgisi azalmadı. Çünkü gerçek sevgi, karşılık beklemez. Gerçek sevgi, yoklukta da var olmayı becerir. Aylar geçti. Mevsimler değişti. Ama Elif’in adı Yasin’in içinde aynı yerde kaldı. BÖLÜM 6 – ENGEL KALKTIĞINDA Bir gün… Sıradan bir gün. Telefon ekranı yandı. Bir bildirim geldi. Yasin önce inanmadı. Elif. Kalbi hızlandı. Parmakları titredi. Mesaj kısa ama ağırdı: “Özledim seni.” Yasin durmadı. Düşünmedi. Beklemedi. “Ben de seni özledim.” O an yıllar eridi. Sessizlik dağıldı. Hasret konuşmaya başladı. Konuşmalar sanki hiç kopmamış gibiydi. Ama aslında her kelimenin altında bir özür, bir özlem, bir pişmanlık vardı. Kimse geçmişi kurcalamadı. Kimse hesap sormadı. Çünkü ikisi de biliyordu: Bazı şeyler konuşulmasa da anlaşılır. BÖLÜM 7 – KARA KEDİ VE UĞUR BÖCEĞİ Nazlı Bulut hesabı kapandı. Elif değişti. Büyüdü. Yeni adı: Uğur Böceği. Yasin bunu gördüğünde içinden bir şey koptu ama güzeldi. O da değişti. Kendine yeni bir isim seçti: Kara Kedi. İki sembol… İki zıtlık… Ama aynı hikâye. Yine editler başladı. Yine mesajlar. Ama bu sefer arada görünmeyen bir bağ vardı. Abi–kardeş gibiydiler hâlâ. Ama kalpler bunu inkâr ediyordu. Yasin artık kaçamadığını anladı. Bu sevgi konuşulmak istiyordu. BÖLÜM 8 – DÖRT YILIN SESSİZ İTİRAFI Yasin uzun süre sustu. Çünkü bazı cümleler söylenince geri alınamazdı. Elif’e karşı hissettiklerini içinde taşıdı. Her mesajda biraz daha ağırlaştı bu yük. Artık “abi–kardeş” kelimesi boğazında düğümleniyordu. Bir gün karar verdi. Ama bu karar acele değildi. Bu karar, dört yılın sonucuydu. Yasin sevgili olmayı istedi. Ama dayatmadı. Elif’e zaman tanıdı. Çünkü sevgi, karşı tarafın rahat nefes almasına izin vermeliydi. Elif düşündü. Arkadaşlarına sordu. Anlattı. Tarttı. Ve sonunda dedi ki: “Evet.” O an Yasin için dünya sustu. Çünkü beklenen bir şey gelince insan sevinçten bağırmaz, sessizleşir. Yasin her şeyi anlattı. Tanıştıkları ilk günden beri hissettiklerini… Neden sustuğunu… Neden beklediğini… “Ben sana dört yıldır aşığım” dedi. “Yeri ve zamanı bekledim.” Elif dinledi. Ve anladı. BÖLÜM 9 – AŞKIN SINAVI Sevgili olmak masaldı. Ama masallar da sınavlarla doluydu. İlk zamanlar güzeldi. İltifatlar… Uzun mesajlar… Gelecek hayalleri… Ama sonra küçük yanlışlar oldu. Yanlış kelimeler. Yanlış zamanlamalar. Tartıştılar. Barıştılar. Yine tartıştılar. Ve Yasin her seferinde durup aynaya baktı. “Benim yüzümden” dedi. Kaçmadı. Savunmaya geçmedi. Çünkü sevgi, hatayı kabul edebilme cesareti ister. Elif zor affetti. Ama Yasin daha zor vazgeçti. Bir gün Elif açıkça söyledi: “Bir kere daha olursa giderim.” O cümle Yasin’in içine kazındı. O günden sonra kelimelerini tarttı. Sessizliğini bile dikkatle seçti. Çünkü bu aşk, kaybedilecek bir şey değildi. BÖLÜM 10 – AİLEYE UZANAN YOL Elif bir gün annesinden bahsetti. Ses tonu farklıydı. Heyecanlıydı. Yasin anladı. Bu hikâye artık iki kişilik değildi. Elif annesine Yasin’i anlattı. Az az… Ama umutla. Bir gün Elif güldü. “Annem gelinlik altı çorabı almış.” Yasin şaşırdı. Kalbi hızlandı. Sonra o cümle geldi: “Seni kaynana yapacağım.” Bu bir şakaydı belki… Ama bazı şakalar gerçeğin provasıdır. Yasin o an anladı: Bu sevgi sadece bugün için değildi. Bu, bir ömürlük yolun başlangıcıydı. SON SÖZ – BİTMEYEN HİKÂYE Bu hikâye burada bitmiyor. Çünkü gerçek aşklar kitaplarda bitmez. Yasin bekledi. Hata yaptı. Kabul etti. Ama sevmekten vazgeçmedi. Elif sabretti. Korktu. Ama kalbini açtı. Kara Kedi ile Uğur Böceği Zıtlıkların değil, Sabırla kazanılmış bir sevginin hikâyesi oldu. BÖLÜM 11 – KORKUYLA SEVGİ ARASINDA Sevgi büyüdükçe korku da büyür. Çünkü insan, değer verdiği şeyi kaybetmekten korkar. Yasin artık Elif’i “sahip olunacak biri” gibi değil, “emanet” gibi görüyordu. Yanlış bir söz, yanlış bir sessizlik her şeyi yıkabilirdi. Bazen Elif susuyordu. Yasin o suskunlukta bin ihtimal kuruyordu. Yanlış mı söyledim? Yanlış mı hissettirdim? Elif ise kendi içinde mücadele ediyordu. Bir yanda sevgi… Bir yanda geçmişten kalan kırgınlıklar. İki insan da aynı şeyi istiyordu aslında: Huzur. Ama bunu nasıl kuracaklarını öğrenmeye çalışıyorlardı. BÖLÜM 12 – “BENİM SUÇUM” DEMEK Bir tartışma daha oldu. Sesler yükselmedi belki… Ama kalpler yoruldu. Yasin durdu. Kaçmadı. Suçu başkasına atmadı. “Benim suçum” dedi. Bu cümle kolay söylenmez. Çünkü insanın egosunu yaralar. Ama sevgiyi büyütür. Yasin şunu biliyordu: Hatasını kabul etmeyen biri, sevgiyi hak edemez. Elif bunu gördü. Ve ilk defa kalbi biraz daha yumuşadı. BÖLÜM 13 – SABIR Sevgi sadece iltifatla olmaz. Bazen susarak sevmek gerekir. Bazen geri çekilerek… Yasin Elif’in alanına saygı duydu. Üzerine gitmedi. Baskı yapmadı. Çünkü sevgi, boğmak değil, nefes aldırmaktı. Elif bunu fark etti. Ve Yasin’in sevgisinin geçici olmadığını anladı. BÖLÜM 14 – AİLENİN GÖLGESİ Annelere anlatılan her hikâye ciddidir. Çünkü anne, kalpten önce geleceği görür. Elif annesine Yasin’i anlatırken kelimeleri seçti. Yasin’in sabrını… Saygısını… Bekleyişini… Annesi dinledi. Sessiz kaldı. Ama gözleri konuştu. O “gelinlik altı çorabı” belki küçük bir detaydı. Ama Yasin için koca bir umuttu. BÖLÜM 15 – GELECEK HAYALLERİ Bazen gece yarısı konuşmalarında gelecekten bahsettiler. Nerede yaşayacaklar? Nasıl bir hayat kuracaklar? Hayaller büyük değildi. Ama gerçekti. Birlikte çay içilen akşamlar… Küçük mutluluklar… Sessiz bir huzur… Yasin için mutluluk, Elif’in yanında normal olmaktı. BÖLÜM 16 – KARA KEDİ VE UĞUR BÖCEĞİ YİNE Kara Kedi uğursuz değildi. Uğur Böceği şans getiren bir masaldı. İkisi birlikte olunca hikâye tamamlanıyordu. Editler artık sadece görüntü değildi. Anıydı. Geçmişti. Gelecekti. BÖLÜM 17 – BİTMEDEN DEVAM EDEN AŞK Bu hikâye hâlâ yazılıyor. Çünkü gerçek aşklar “son” kelimesini sevmez. Yasin hâlâ öğreniyor. Elif hâlâ hissediyor. Ama artık yalnız değiller.

Soylu bir ailenin göz kamaştıran serveti içinde büyüyen bir kız… Ama altın kafes kadar dar bir hayat. Herkes onun kusursuz bir hayat yaşadığını sanırken, o geceleri kimsenin duymadığı şarkılarla hayatta kalıyor. Müziği, özgürlüğü ve kendisini… herkesten gizleyerek. Bir gün, en güvendiği arkadaşlarıyla gizlice katıldığı bir yarışma her şeyi değiştiriyor. Sahne ışıkları altında sadece sesi değil, cesareti de ortaya çıkıyor. Yeni insanlar, yeni hayaller ve asla tatmadığı bir özgürlükle tanışıyor. Fakat bu yeni dünya, tehlikeleri de beraberinde getiriyor. Dinçer ailesinin veliahtlarıyla yolları kesiştiğinde, kız kendini entrikaların, sırların ve güç oyunlarının ortasında buluyor. Üstelik en başından beri yanında olan o adamla arasına giren karmaşalar, kalbinin en zor sınavı oluyor.

Aşk hepimizin içinde olan bir dosttu. Öfke aşkla gelirdi. Kırgınlık sevdiğin kişiye karşı olurdu. Özlem onun sesini her dakika duymak isterdi. Acı hep içindeki organdı. Eflatun hayalleri için savaşan genç bir kızken ilk aşkına duyduğu sevgi hiç bitmiyordu. Pamir onu görmezden gelen sadece arkadaş olarak gören bir kişi iken gerçekleri ilk kim söyleyecekti. Arkadaşlar ve aşk ... Bu ad ile yazılan ilk kitap. Fikir çalması lütfen yapmayınız.

Birbirlerinden nefret eden iki insan... Yakın arkadaşlarının düğününde birbirlerinden etkilenirler. Tek gecelik bir ilişki sonucunda bu iki insanı birbirine bağlayan bir mucize gerçekleşir. Minik bir bebeğin iki insanın hayatını değiştirme hikâyesi...