Kitabıma bir şans verir misin lütfen?

Bazı notalar kalbin en sessiz yerinde çalar...

Hayat 5 harften oluşur. Ama benim hayatım 4 duvar arasından ibaretti. Her taç takanın prenses olmadığı gibi... Ben Parla. Parla Işık Derin. Ya da sadece bir kız. Ailem doğduğumda bir yurda bırakmışlar. Yurtta büyümüş bir kızım. İsim bile koymamışlar. Bir insan neden kızına isim koymaz ki! Prenses yazıp gitmişler benim kimliğime. Ben kendim değiştirdim ismimi kendim seçtim ismimi tıpkı doğan ben değilmişim kendi çocuğuma isim koyuyormuşum gibi. Fen lisesinde okuyorum. Tam puan yaptım. ve benim gibi birkaç çocuk daha. Biz 4+1 grubuyuz. hocaların gözünde kelepçeliler yaşıtlarımızın gözünde de test kitaplarına mahkum kalanlar. Ne kadar saçma! İnsanlar hayatları boyunca farklı farklı iyi veya kötü hayatlar yaşar. Bu seçimler sonunda kaderlerine ortak olurlar. Peki benim kaderimde ne yazıyordu? Neden sadece hayatta kalmak bu kadar zorken bir de ailemin yokluğunu yaşıyordum? Çocukken yaşadığım şeyler arkadaşlarımın beni terk etmesiyle devam etti. Hayatta ilk defa kimsesiz kaldığımı 2. kez anladım ve bunu anladığım gün ise Üniversite sınavından çıktığım zamandı... (Mantık hataları olabilir askıya alınınca düzeltilecektir. Yapılan bir videodan yazara bahsedilmelidir.)

Ordu`nun nemli rüzgarı, sahil kenarındaki çay bahçesindeki oturan on gencin kahkahaları karışıyodu. Gece masanın ortasında duran bavuluna bakıp iç geçirdi. Akşam üstüne doğru bu şehirden, bu masadan ve hayatının anlamı olan bu dokuz kişiden ayrılacaktı. Kimse bilmiyordu; bu onların on kişi olarak içtikleri son çayı, ettikleri son samimi kahkahaylarırdı.Gece o otobüse binecek ama o okulun kapısından asla içeri giremeyecekti.

Cinayet Büro Komiseri Asuman Aktaş, aylar önce "doğum komplikasyonu" denilerek kapatılan bir dosyayı yeniden açtığında, karşısında şehrin en başarılı kadın doğum uzmanlarından biri olan Dr. Özdemir Sungur vardır. Aylar önce Özdemir, doğum sırasında hem eşi Mehtap`ı hem de henüz dünyaya gelmeden bebeğini kaybetmiştir. Herkes bunun talihsiz bir kader olduğuna inanmıştır. Dosya kapanmıştır ve hayatlar devam etmiştir. Ya da herkes öyle sanmıştır... Asuman`ın bulduğu tek bir delil, aylardır saklanan sırları gün yüzüne çıkarmaya yeter. Silinen kamera kayıtları, eksik ameliyat raporları, korkudan susan tanıklar. Ve o gün ameliyathanede yaşanan, kimsenin konuşmaya cesaret edemediği gerçek... Gerçeğe yaklaştıkça hem Asuman`ın hem de Özdemir`in hayatı tehlikeye girer. Çünkü bazı insanlar, geçmişin açığa çıkmaması için yeniden öldürmeye bile hazırdır...

Kendini hep misafir hisseden bir ruh, ait olduğu yeri bulduğunda gerçekten "evinde" hissedebilir miydi? Yoksa bazı insanlar, her yerde köksüz kalmaya mahkûm muydu? Geçmişin bıraktığı izler mi galip gelecekti, yoksa sırlar açığa çıktığında her şeyi kaplayacak olan is mi? Geçmişin isiyle, geleceğin izi arasında kalan bir kızın hikayesi.

"Benden sakındığın gülüşünü yıllarca yastığımın altında sakladım. Belki rüyalarımı süsler diye..."

Bazı aşklar yarım bazı aşklar mesafeyle son bulur ama bir çok aşk vay be dedirtip deli divane eden cinstendir. Ben bir deli olsam divane olacağım aşk sen olurdun komşu kızı Mesaj iletilemedi

Lara o küllerden doğmuştu, Karahan ise dünyayı küle çevirmek için eğitilmişti. ​Lara, çocukluğunu acının soğuk duvarları arasında bırakmış; yangından sağ çıkan o tek kıvılcımı kalbine saklamıştı. Çocuk olmaya hakkı yoktu, bu yüzden bir savaşçıya dönüştü. ​Karahan ise bir tahtın gölgesinde, merhametin yasak olduğu bir krallıkta büyümüştü. Ona hissetmeyi değil, sadece hükmetmeyi öğretmişlerdi. Kalbi, bir imparatorluğu ayakta tutmak için feda edilmiş bir enkazdı. ​Şimdi iki farklı karanlık, aynı yangının ortasında karşı karşıyaydı. Biri geçmişini yakıp yıkmak, diğeri ise geleceğini inşa etmek istiyordu. Ama bilmedikleri bir şey vardı: Küller birbirine karıştığında, geriye ne taht kalırdı ne de yetimhanenin soğuk duvarları. ​Sadece Lara ve Karahan`ın birlikte yazacağı yeni bir kural başlardı. Güç ve intikam karşı karşıya geldiğinde, ilk kim yanacaktı? Karahan’ın acımasız imparatorluğu mu, yoksa Lara’nın küllerinden sızan o amansız öfke mi?

“Bu kitap, hayatın sakladığı gerçeklerle yüzleşen genç bir kızın; yaşadığı acıları, peş peşe gelen şaşkınlıkları ve hiç beklemediği bir zamanda kalbini aşka kaptırışını anlatıyor.”

Geçen yaz yazlığa gitmeyen Göksel ve arkadaşlarının yan evlerine yeni kişilerin taşınması ile başlayan bir aşk kurgusu Yazlık aşkına hazır mısınız.

Özgür ve güzel bir ruha kelepçe vuramaz, onu kafese tıkmaya çalışamazdınız. Fakat geçmiş, çözmek istemeyeceğiniz bir düğüm gibi karşısınızda duruyorsa yapabileceğiniz en iyi şey, kaçmak olurdu. Hem de arkanıza bile bakmadan. • Lise son öğrencisi olan Belin, hiç öyle hissetmese de bulunduğu ortama ayak uydurmaya çalışır. Bunu başaramadığını fark ettiğinde geçmişindeki boşlukları doldurması gerektiğini fark eder. Unutulmuş olan hatırlanmaya layık mıdır? Yoksa sonsuza dek unutulmaya mahkum mudur?

Bir lise kurgusu. Ömürleri boyunca hep aynı okula giden Pera Sancak ve Sare Soykan yeni geldikleri okulda tesadüfen bir mafyanın oğlu Çağan Hisar ve bir ceonun oğlu Rüzgar Aksoy ile tanışırlar. Çok naif ve masum bu iki kız, 9 raporlu bir deli ve okulun en tekinsiz kişisiyle aynı sınıfa düşer.

Geceye Yazılmış Bir Aşk Gecesi Geceye yazılmış bir aşk gecesiydi... Teninin her bir zerresini ruhuma kazırken, seni içime son nefesimi alır gibi çektim. Sanki o gece, her şeyin başladığı ve yine her şeyin son bulacağı geceydi. O an, suya yazılmış bir masal gibi usulca yok oldu. Gökyüzünde bir yıldız kaydı; bir başka yıldız ise geceye iz bıraktı...

Kendini bir anda bambaşka bir yerde bulan Elif için her şey kolay olmayacaktı. Kendinden asla taviz vermeyen kızımız, kendini bir anda kalabalık bir ailenin ortasında neler yaşayacaktı. Ona karşı birer yabancıdan farksız olan 7 abisi ve üçüz kardeşleri ile neler yaşacağını görmek isterseniz kitaba mutlaka şans verin.

​Biri kameralar önünde kusursuz bir gölge, diğeri ise stüdyonun loş ışıklarında parıldayan bir güneş... ​Seul`ün en parlak ama en ulaşılamaz idolü Juhoon için hayat; kurallar, mesafeler ve duygulardan arındırılmış profesyonel bir çizgiden ibarettir. Kendi yarattığı minimalist ve kusursuz sessizliğin içinde yaşarken, yaklaşan geri dönüş albümünü yönetmek için Kanada`dan gelen dahi yapımcı Martin ile tanışır. Martin, bitmek bilmeyen enerjisi, filtresiz neşesi ve melodileriyle Juhoon`un o milimetrik düzenini darmadağın etmeye kararlıdır. ​Bir tarafta duygularını maskelemekte usta bir yıldız, diğer tarafta o maskelerin ardındaki gerçek melodiyi duymak isteyen bir dahi... James`in sert koreografileri, Keonho`nun parıltılı dünyası ve Seonghyeon`un geçmişten getirdiği bağlar arasında, stüdyonun kapıları kapandığında iki zıt dünyanın çarpışması başlar. Bu albüm süreci, sonunda hangisinin ritmini değiştirecek?

Ece`nin yaşadıkları

SUÇ MAHALLİ Sessiz bir aşk, en gürültülü kaosun merkezinde filizlenebilir mi? Herkesin bir sırrı, herkesin bir günahı vardır; ancak bazı suçlar, vicdanın değil, kalbin sınırlarında işlenir. Karanlık dünyanın soğuk duvarları arasında, kuralların ve sadakatin hüküm sürdüğü bir hayatta, aşk artık imkânsız bir kurtuluş değil, başlı başına bir suç mahalli haline gelir. O, geçmişin gölgelerinden gelen bir yabancı; bense o gölgelerin içinde kaybolmaya mahkûm bir ruh. Birbirimize değdiğimiz an, tüm dengeler değişti. Şimdi, ellerimizde sadece birbirimizin değil, yıkılan hayatlarımızın enkazı var. Ya bu kaosta birbirimizi bulacağız ya da bu suçun içinde sonsuza dek kaybolacağız. Kendi suçunu seçmeye hazır mısın? Çok yakında sizlerleyim.💕

⭐ Söyle kumralım benim adım neydi diye mırıldandım kim bilir belki varlığımdan dahi haberi yoktu olsundu :)⭐ ⭐Okulun ilk haftası gördüğü çocuğu ilk crush listesine ekleyip sonra hoşlanmaya başlayan Ecrin ve onu yeni yeni fark eden Efe`nin hikayesi⭐

Herkes geçmişini bilir. Ben ise geçmişimi, yıllardır boynumda taşıdığım kolyenin içinde buldum. Ve öğrendiğim ilk gerçek... 𝗛𝗮𝘆𝗮𝘁ı𝗺 𝗯𝗼𝘆𝘂𝗻𝗰𝗮 𝘆𝗮ş𝗮𝗱ığı𝗺 𝗵𝗲𝗿 ş𝗲𝘆 𝘆𝗮𝗹𝗮𝗻𝗱ı.

Yeni bir eşya, yeni bir oyuncak, yeni bir dizedir bazen tekrar başlamak. Olmaz dediğin şeylerden olumsuzluk ekini düşürmektir. Mısra da tam bunu yapacaktı. Eski anıları gizli bir kutuya saklayacak, kendisine tertemiz yepyeni bir sayfa açacaktı. Ama kolay olmayacağını biliyordu.

“Vatan, Ya istiklâl ya ölüm, fermanıyla korunan. Her karışı için can verenleri hatırlatan. Bir kez olsun düşmana geçit vermeyen vatan. Korkudan titreyenlerin saklanmak için yer aradığı, gözü kara yiğitlerin cephesi olan vatan. Şanlı bayrağın dalgalanması için kanını akıtanların cennetidir. Özgürlüktür, kararlılıktır, azimdir. Yıllar önce, uçurumun kenarından kurtarılan bir ülkeyi vatan yapanın izinden gidenlerin yurdu olan can vatan.” Bu kitap hain terör saldırmalarında hayatını kaybeden her Türk’e ithafen yazılmıştır.

Ben Karaca Turan, ailesiyle sade bir hayat yaşayan bir kızdım. Gerçekleri öğrenene kadar. Nereden bilebilirdim ki kanım, canım, ismim... her şeyimin aslında bir sahtelikten ibaret olduğunu.

"Bilmezsin tabii! Nereden bileceksin ki? Anlamazsın o yüzden, boş ver!" diye kestirip attım. Ne yaşadığımdan zerre haberi yoktu. "Neyi bilmiyorum ben? Söyle de anlayalım!" dedi o da yakınarak. Şöyle bi baktım ona. Bazen kendime o kadar kızıyordum ki! Sanki dünyada insan kalmamış gibi neden gidip onu sevdim ki? Hiçbir zaman beni anlamayacaktı işte. Görmeyecekti beni hiç. Böyle uzaktan sorup duracaktı sadece. Sonrasında cevapsız sorularıyla beraber hayatına kaldığı yerden devam edecekti. İşte bu kadar umurundaydım onun. "Neyse ne. Gidiyorum ben." dedim umursamazca. Artık ona açıklama yapacak kadar takatim kalmamıştı. Madem umurunda değilim, o zaman benimle vaktini boş harcamasındı. Arkamı dönüp kapıya ilerledim. Birkaç adımdan sonra tam kapıyı biraz aralamıştım ki duyduğum ayak sesi ve hemen ardından az açılan kapının sertçe kapatılmasıyla olduğum yerde kaldım. Kapının sert sesi yüzünden ve onun ani hareketlerinden dolayı biraz yerimde sıçramıştım. Daha ne olduğunu anlayamadan kolumdan tuttuğu gibi beni kendine çevirip dibime kadar girdi ve tam olarak gözlerimin içine baktı. "Hiçbir yere gitmiyorsun!" diye tısladı adeta. "Bu mesele hemen şimdi çözülecek! Başka bir alternatifi yok!" Yakınlığından dolayı elim ayağım titremeye başlamıştı bile. Her ne kadar kocam da olsa bu yakınlık fazlaydı benim için. Alışkın değildim bi kere. Yine de yutkunup gözlerimi kaçırdım. "Halledecek ne var ki sanki?" diye konuştum kendi kendime. O ise biraz daha yaklaşıp beni iyice kapıyla kendi arasına sıkıştırmıştı. Kendimi kapıyla bütünleştirmeye çalışırken o hala gözlerimin en içine bakıyor beni çok daha zor bir duruma sokuyordu. "Bu tavırların sebebini öğrenmeden seni bırakmaya niyetim yok. Ya bana neler olduğunu anlatırsın ya da bu şekilde sabaha kadar seni bekleriz. Seçim senin karıcığım."

"sen benim solumda durucak , evime hanım, aileme gelin olabilecek tek kadınsın eflin"