Müziği hayatının merkezine koymuş, insanlarla arasına görünmez duvarlar örmüş Ayenda için konservatuar sadece bir okul değil, onun hayat enerjdir. Ta ki üniversitenin ilk gününde, hiç hesapta yokken Ardıç’la çarpışana kadar. Ayenda’nın düzenli notalarla örülü hayatı, Ardıç’ın beklenmedik ritmiyle karışırken; yanlış notalar, istemeden başlayan sohbetler ve bir arkadaş grubuyla ikisi de aşk ile müzik arasındaki ince çizgide yürümeye başlar. Bazen en güzel melodiler, hiç planlanmamış bir anda başlar.

"İnsanlar öldürür, çalar ve kalp kırar. Kimileri ise gözyaşlarını çalarlar insanların. Ben, ondan çaldığım gözyaşlarıyla zihnimde bir deniz yaratmış olan o kadındım. Avuçlarımda biriktirdiğim kanlar benden akmıyordu. Onun göğsünden kopup geliyordu. Ancak kimse bilmiyordu acısını. Dışardan kanayan bendim, sızısını hisseden O`ydu. Ben küçük bir kız çocuğuydum; yağmur damlalarını gözyaşı zannedecek kadar saf, göğü ağlatanın tanrı olduğunu düşünecek kadar aptaldım. Ölenlerin toprağa girdiğini bilirdim de, arkalarında bıraktıkları acıyı hissedemeyecek kadar toydum. Avuçlarıma kazınacak elleri sanmıştım. Oysa o ellerin beni yakacağını hiç düşünmemiştim. Bizim için başka bir evren olmayacağını biliyorduk ikimizde. Birbirimizi bulabileceğimiz tek evren buydu ve biz bulmak bir yana, bu evrende kaybetmiştik ışığımızı. Ben küçük bir kız çocuğuydum; birkaç damla gözyaşının bile fazla görüldüğü bir bedende, içime gömdüğüm hayatları saklamayı başaramamıştım. Ellerimle sökmüştüm birçoğunun köklerini acıtıyor diye. Hiçbir zaman pişmanlık duymamıştım bundan, ama üşümüştüm. Bilmemiştim o kökler bana sarılmış ve beni Dünya`daki kötülüğün soğuğundan korumuş. Bu Dünya`da soğuktan başka bir şey yokmuş. Burada kimisi zihnine gömermiş her bir şeyi ve içinde yaşarmış. Kimisi ise içine gömermiş ve ilk bulduğu zihinde yaşamış hayatı. Tanrı`nın bana bahşettiği lanetin, her zaman için iki tarafta da yaşayamayacak oluşum olduğunu düşünürdüm. Yanılıyormuşum. Benim lanetim yaşayamayacak oluşum değilmiş. Aksine, yaşatamadıklarım yakacakmış beni. Çok garip biliyor musun? Evet, sen. Sanki bu his o kadar muazzam ve ağır ki, altında ezildiğimi hissediyorum. Bundandır ki son birkaç saattir elime aldığım kalem tek bir kelime yazmıyor. Aşağı bakıyorum, bir okyanus var. Ama fazla yüksek... Ölüm gibi. Yukarı bakıyorum, masmavi bir gökyüzü. "Fazla sonsuz..." diye mırıldanıyorum içimden. Yaşam gibi. Ve duvara bakıyorum sessizce. Ölümle yaşamın arasındaki o ince çizgi, o uçurum ise biz gibi. Sen gibi. Gözyaşlarını çaldım diye nefret etme benden. Ki seni tanıyorsam, eğer unutmamışsam benden nefret edemezsin. O zaman bilmelisin ki, ben zihnime senin için bir çiçek ekmişim ve köklerinin beni sarmasına izin vermişim. Herkes sorgulamış o çiçeğe ettiğim tebessümü. Ama ben soldurmamışım, koparmamışım. Sıkıca tutunmak istediği, hatta tutunabildiği tek şey o tebessümken o çiçeği kopardıysam gece saçlım, bil ki senin yaşayacak yerin kalmamıştır bende. Düşüncelerinle başa çıkamamış, bulduklarını da kaybetmişsindir o zaman. Çaldırdığın gözyaşları avuçlarından düşmüş, dünyanı aydınlatacak Kuzey Yıldız`ın dururken sen geceye mahkûm olmuşsundur. Avucunda tuttuğun gözyaşları da çalınıp tanrıya gözyaşı için yalvardığında, o duyguları da düşürdüğünü fark ederse, her şey düzelirdi. Sana biraz duygu bahşederdi ve yeniden yaşamayı öğrenirdin. Ama ben seni biliyorsam, senin düşürdüklerin değil. Onların bıraktığı acı daha çok hissettirmiştir kendini sana. Ben unuttum, ama sen unutma. Bu çiçekleri ben ektim. Ve ben söktüm. Köklerini ise gözyaşlarımla kuruttum.

Hikâye yazmaya tutkuyla bağlı olan genç bir kız, duygularını en güvenli yer olarak gördüğü kelimelere emanet eder. Kimliğini gizleyerek paylaştığı hikâyelerinde, gerçek hayatta cesaret edemediği hisleri satırlara döker. Okul koridorlarında sadece uzaktan baktığı, kalbinin sessizce seçtiği bir çocuk vardır; o çocuk, farkında olmadan bu hikâyelerin başkahramanı hâline gelir. Yazılanlar anonimdir, ama hisler fazlasıyla gerçektir. Zamanla hikâyeler yayılır, okunur, konuşulur… ve bir gün, o çocuk bu satırlarla karşılaşır. Okudukça kendine benzeyen ayrıntıları fark eder; bakışlar, küçük alışkanlıklar, söylenmeyen cümleler. Tesadüf sandığı şeyler, yerini meraka bırakır. Gerçek ile kurgu arasındaki çizgi silikleşirken, kelimeler iki yabancı gibi başlayan bu hikâyeyi yavaşça birbirine yaklaştırır. Kız için yazmak bir kaçışken, çocuk için okudukları bir çağrıya dönüşür. Ve anonim satırların ardındaki kalp ortaya çıktığında, geriye tek bir soru kalır: Bazı aşklar, söylenmeden de karşılık bulabilir mi?

Siz: Karının yatağından çıkıp benim tenimdeki kokuyu silmeye çalışma. Ben senin kaçamağın ya da "orospun" olmayacağım Ateş. ​Ateş: Bir daha kendine o lafı yakıştırırsan yemin ederim çıkarım karşına, seni nefessiz bırakana kadar öperim. Durmam için yalvarırsın bana. ​Siz: Karşıma çıkman için önce beni bulman gerekiyor. ​Ateş: Emin ol ki bulurum. ​Siz: Bulamazsın. Ateş: Şu an yatağında uzanmış, tavanı izlerken bu cümlenin imkansızlığına inanmaya çalışıyorsun. Ama unutma, ben senin nefes alışındaki o kesikliği bile ezbere biliyorum. ​Siz: Sadece tahmin yürütüyorsun. Beni tanıdığını sanman ne kadar acınası. ​Ateş: Seni tanımıyorum, seni yaşıyorum. Aramızdaki mesafe sadece bir yanılsama. Şimdi... Ateş: Bana bir fotoğrafını at ​Siz:Atmayacağımı, buna asla cesaret edemeyeceğimi biliyorsun Ateş. Ayrıca neden atayım? Kendi karınla yetinmelisin. ​Ateş: Ahu ile beni aynı cümleye kurman sadece vaktini boşa harcatır. Ben senin şu anki halini merak ediyorum. Saçların hala nemli mi? ​Siz:İnadımın bu kadar kolay kırılmayacağını öğrenmiş olmalısın. ​Ateş: Kolay olan hiçbir şey benim ilgimi çekmedi, biliyorsun. Eğer atmazsan, yarın kapının önünde bizzat çekmek zorunda kalırım. ​Siz: Tehditlerin artık beni korkutmuyor. Ateş: Öyleyse neden mesajı okur okumaz doğrulup oturdun? Neden telefonunu sıkan parmakların titriyor? Ben senin korkun değil, gerçeğinim. ​Siz: Sen sadece zihnimdeki bir yanılsamasın. Ateş: O zaman neden o yanılsamanın her kelimesi canını yakıyor? Neden başka birinin ceketine sığınarak benden kaçmaya çalışıyorsun? (00:33) ​Siz: Kaçmıyorum! Sadece senin o boğucu dünyandan nefes almak için dışarı çıkıyorum. Başka tenler, başka kokular... Belki de benim sandığım kadar vazgeçilmez değilsindir, Ateş. ​Ateş: Ne zırvalıyorsun sen?

Bir yıkılış, bin diriliş demekti. Ben kendimi İstanbul`da tek başıma ararken bir anda sessizce gelip yanan umut ışığım beni bulmama neden olmuştu. "Sen benim sessiz umut ışığımsın."

İki genc kızın yasadıgı aşk hayatı

Annesi ile babasının bosanması sonucunda teyzelerinin aile apartmanına gelen lidya kuzeniyle yeni okuluna giriş yapar "*Lidyalandınızz* grubuna eklendiniz" Küfür bulunmaktadır.

Sadece arkadaşım ile bir numara sallayıp eğlenecektik ama konunun buralara kadar geleceğini tahmin etmemiştik... ~☆~

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

Ben Arin Alaca. İntikam ateşimle herşeyi yakıyorum. Ama Bars Varsova`yı yakamıyorum. O buzdan bir kalbe sahip. Ve ben bende buzdan bir kalbe sahibim.

Formula 1`de geçen bir kurgu

Sen başarılı bir Cinayet Savcısı olmuşken ülkenin en tehlikeli, aranan adamının abinin arkadaşı olduğunu öğrenirsen... Abimin Arkadaşı Savcı -Suçlu (savcı da suçlu aynı zamanda) Hasta kız- Doktorluğu bırakmış adam Rekabet

“Bazı kapılar yanlış çalındığında hayat değişir… Gökçe’nin hikâyesine hazır olun.” bu benim ilk kitabım lütfen bunu bilerek okuyun

Karanlık bir dünyanın içinde doğmuş olan, saf ve temiz kalbiyle elindeki küçük umut ışığıyla karanlık dünyadan kurtulmaya çalışan masum Masal ve onu bu karanlıktan kurtaracak olan umut...

Onyedi yıl boyunca hayat, Efsun için sadece aşılması gereken keskin engellerden ve dinmeyen bir fırtınadan ibaretti. Adı gibi büyüleyici ama bir o kadar da hüzünlüydü hayatı; her mevsimi kış, her günü bir vazgeçişti.Çocukluğunu kimsesizliğin soğuk duvarları arasında, hayata dair umutlarını tek tek kaybederek bıraktı. Tam her şeyin bittiğini sandığı anda, bir el uzandı ona; kalbinin kırık parçalarını birleştiren dostluklar ve imkansız bir aşkın sıcaklığıyla yeniden nefes almaya başladı.​Ancak kader, Efsun Güz için en acı senaryoyu en sona saklamıştı. ​Yıllardır her gece hayalini kurduğu, "neden bırakıldım?" diye sorduğu gerçek ailesi kapısına dayandığında; Efsun`un yorgun ruhu artık bu ağır kavuşmayı taşıyamayacak kadar bitkin düşmüştü. Unutulan Veda; son nefeste gelen bir mucizenin, telafisi olmayan keşkelerin ve bir genç kızın sessiz vedasının hikayesi. Bazı vedalar asla unutulmaz, çünkü onlar aslında hiç yaşanamamış kavuşmaların mezarıdır.

Hayat, benim için istediğim gibi yaşayamayacaksam neden yaşıyorum? diyeceğim bir yerdi. Hiç bir zaman kafamı yere eğip, özür dileyen yada pısrık kalan bir kız değildim. ve böyle gideceğinden emindim. ama hayat bana inat yaparcasına karşıma çıkmaması gereken birini çıkarmıştı. Kim olduğunu bilmiyordum. Ama isminin önüne gelen tehlikeli, ve mafya kelimeleri beni ondan kaçmam için yeterliydi. Kaçtım. Başım dik bir şekilde onu her gördüğümde ağzının payı verdim ama bizi birleştiren kaderdi. bu yüzden kaçmayı bıraktım. Artık ona hayatı cehennem edecektim...

+16 kurguda küfür vs. vardır haberiniz olsun. "Ece..." dedi sesi ilk defa bu kadar kısık ve boğuk çıkarken. Testi bana doğru salladı. "Bu ne demek? Hamile misin?" Cevap veremedim, sadece daha şiddetli ağlamaya başladım. Baran bir anda patladı, testi lavabonun kenarına fırlattı. "Cevap versene! Kimden bu? Amına koyayım nasıl olur lan bu? Kimden bu çocuk?!" Bana doğru bir adım attığında geri kaçtım. O anki şaşkınlığı, o kadar büyüktü ki dudaklarından dökülen her kelime kalbime bir bıçak gibi saplanıyordu. "Çocuk benden mi?" diye kükredi. Sesindeki o inkar beni mahvetti. "O gece... o geceden mi?" Hıçkırıklarımın arasından yüzüne baktım. Bana her zaman tepeden bakan, beni küçümseyen o adam şimdi yıkılmış gibiydi. Ama canımı yakmasına izin vermeyecektim. "Yok Baran!" diye bağırdım, sesim koridorda yankılandı. "Benden! Sadece benden! Sen bir şey yapmadın zaten, değil mi? Senin için o gece bir hataydı, bir çöptü! Şimdi gelip hesap soramazsın!"

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!"

Alkım, lise son sınıf öğrencisidir ve tek derdi yıl sonundaki sınavı başarıyla atlatabilmektir. Bir gün test kitapları almak için gittiği kitapçıda yaşadığı bir olay, onun dersleri ve ailesinden ibaret olan hayatına yeni bir katman getirir. Yeni tanıştığı kitapçı, onun için paradoksun ilk bilinmeyeni olmuştur. 🎡 15.11.2025`

Adam öldürme suçundan 1 yıldır hapiste yatan Burhan Kutlu. Bir gün yan koşusuna kadın bir suçlu girerse ne olur? Peki ya onların ortak bir geçmişin altında yatan ve ikisininde ortak tanıdığı biri var olursa ne olur? Onların bu haksız suçlarından doğan intikam kurbanları...duvarların arasında filizlenen bir aşk hikayesi... ⛓️ Hücreye gün ışığı değil, sadece sesler girerdi. Ayak sesleri, demir kapıların gıcırtısı, her gün metal tabaklarda gelen o yemekler, sesler...

Abisinin arkadaşını kendi abisi gibi gören aynı zamanda da ona kıl olan Mihra bir süre sonra istemsizce hisler beslemeye başlar. Mahir de Mihra’ya karşı boş değildir. Başta sadece denemek amaçlı olsalarda kısa bir süre sonra bir araya gelmeleri için büyük bi sebep çıkar..

Babasının son ve en ağır ihanetini öğrenen Liya İlkay için hayat, geri dönülmez bir kırılma noktasına sürüklenir. Güvendiği her şey sarsılırken, geçmişe ait saklanan gerçekler birer birer açığa çıkar. Liya, yalnızca ailesiyle değil, kendi varlığıyla da yüzleşmek zorunda kalır. Nefret, başkalarından kendisine yönelirken, doğduğu güne kadar uzanan karanlık bir sorgu başlar. "Nefret ediyordum herkesten ve her şeyden. Ama en çok da kendimden ve doğduğum günden." Uraz Vural`la kesişen yollar, Liya`nın kalbinde beklenmedik bir çarpıntı yaratırken, bazı gerçeklerin bu çarpıntıdan bile daha ağır olduğu ortaya çıkacaktır. En derin yara, güvendiğin yerden açılır. Bazı ihanetler affedilir. Bazıları ise insanı baştan yaratır.

Bazı insanlar hayatına gürültüyle girmez. Ne büyük cümleler kurar, ne de iz bırakmak için uğraşır. Sadece bir an durur, bakar… ve geçer. Arelya için bu, sıradan bir gündü. Baran içinse fark etmemesi gereken bir bakıştı. İkisi de bunun bir başlangıç olduğunu bilmiyordu. Bu hikâye, söylenmeyen cümlelerin, ertelenen adımların ve zamanında fark edilen küçük anların hikâyesi.

Tostlarımla anormal hayatlarımız

Kış günü İKİ GRAM KASINI göstermek için tişört giyen çocuk muuuuuuu(TİKSİNDİM) Kavga ile başlar sonrası bir molal çözelti gibi erimeli💫 11.sinif biz kız dershenede neler yaşayabilir kiiiiii? Eğlenmek istiyorsanız okuyun canikolar(ilerki bölümlerde fenal espriler olacak arkadaş grubuyla bile yapabilirsiniziz tam dalga geçmelik)