GÖNÜL, GÖRMEK İÇİN GÖZE İHTİYAÇ DUYMAZ.

Acı, haksızlığa uğrayan bir kızın somut bağırışlarıydı. Bağırış, çocuğu ölen bir annenin çaresizliğidi. Çaresizlik, dört duvar arasında kalmaktı. Kalmak ise senin canlı ölümündü. Ruhunun bedeninden çıkması oluyordu. Ruh sonsuzluğa teslim olmuştu, beden ise acıya mahkum bırakılmıştı. Ruh gitmişti, beden ölmüştü. Beden yanmıştı, ruh kül olmuştu. Acılar kavrulmuştu, bağırışlar söndürülmüştü. Çaresizlik yok etmişti, kalmak süründürmüştü. O gün ruh teslim olmuştu beden yerlerde sürüklenmişti. İşte o gün genç bir kızın ruhu semaya yükselmiş bedeni ise karanlığa hapsolmuştu..

Geçmişini unutan bir kız yıllardır yakınlarının ondan sakladığı bir gerçekle yaşıyordur.Ondan gizlenen tek şey yaşadığı olaylar değil aynı zamanda değer verdiği kişilerdir.Yıllar sonra tekrar karşısına çıkan Ege ile Dalya’nın hayatı değişir.

Altın bir kafes içindeyken ruhum sanki bir anahtar ile açıldı kilit o kilit... aşktı

Babasının yasıyla boğuşan Alin, karşısına çıkan mavi bir kitapla kendisini daha bebekken vefat ettiği bir evrende bulacaktır.

Lara on yedi yıldır aynı yerde yaşıyordu. Soğuk koridorlar, demir kapılar ve bir türlü bitmeyen yalnızlık. Onu o kapının önüne kimin bıraktığını kimse bilmiyordu. Ta ki bir gün iki yabancı çıkıp gelene kadar. “Bizim kızımızsın.” DNA testi, yıllardır saklanan bir geçmiş ve bir anda değişen bir hayat… Lara artık yetimhanede değil. Gerçek ailesinin evinde. Ama bazı sorular hâlâ cevap bekliyor. Eğer gerçekten onların kızıysa… Neden yıllarca onu aramadılar? Ve daha önemlisi… Neden onu o yetimhanenin kapısına bıraktılar? Bazı kanatlar kırılır. Ama bazıları… Gerçekten hiç iyileşmez. Peki ya Lara iyileşebilecek miydi ?

Kocası mecbur kaldığı için eski sevgilini onun üzerine kuma getireceğini duyunca hamile olduğunu söylemeden onu terk edip giden kadın üçüzler doğurur ve babalarını hep iyi bilir olarak anlatır 17 yıl sonra üçüzler babaları ile tanışmak ister ama kızı her şeyi öğrenmiş ve intikam almayı kafasına koymuştur onun intikamının ateşi her kesi yakacak mı yoksa bu yolda intikamından vaz mı geçecek

Oku anlarsın:) 1-ci bölüm Yarın benim dogum günümdü ilk defa ailemsiz dogum günüm olucakdı. annemle babam iş görüşmesi için norveçe gidiceklerdi. Biletler artik alınmışdı. Sabah oldu, annemle babam beni öpüp gittiler. Artik evde yalnızdım canım çok sıkılıyodu. Bir kız grubumuz vardı, oraya yazdım....... Ben: Selam kizlar canım çok sıkılıyo evde yalnızım.) Kızlar:Nasıl yani evde yalnızmısın annenle baban nerde?) Ben: İş görüşmesi için norveçe gittiler.) Kızlar: Kızım sen salak misin.) Ben: Neden ki?) Kızlar: Nasıl yani neden ki sen harbi malsin ha.) Ben: Biliyor musunuz bu gün benim doğum günüm.) Kızlar: Şaka mısın sen kızım şimdi mi söylerler. ee napıcan peki?) Ben: Bilmiyorum ki knk.) Kızlar: Ben bir şey düşündüm ya.) Ben: Ne düşündün.) Kızlar: eee biz gelek zaten yalnızsın ha bide dogum günün ya böyle boş-boş oturucan mi.) Ben: Olurr gelin.) Kızlar:tamam biz cikiyoz.) Arkadaşlarım artık yoldaydı. Kapı çaldı. Gelen arkadaşlarımdı. Yanında 6, 7 tane erkekler vardı Ben:Hoş geldiniz de kızlar bu erkekler kim?) Kızlar: Abartma Sude arkadaşlar sadece biraz eylenicez sonra gidiceklerdi zaten.) Ben: İyi tamam hadi gelin. Biz pizza sifariş ettik. Pizza lar geldi yedik, partiledik eylendik Işte. 2 saat oldu. Erkekler bize zorla içki içirtiyorlardı... Bize tokunmaya başladılar... Hatta bazıları odaya götürüyorlardı..... Biri benim kolum dan tutdu yana döndüm anladım ki beni de yukarıya gotürmek istiyorlardı... Ben onu itdim amma o dahada bana yaklasıyordu. Ben ona tokat atdım....... “O beni itti. Havuzun yanında düştüm. Ayağım yuvarlandı ve yere düştüm, yer kan oldu...................

HERKESE SELAMLAR.. HELLOOO ARKADAŞLAR BU İLK KİTABIM Aslında Wattpad `de "APTALMİL"Diye bir kitabım vardı gerilimli genç kurgulu ama maalesef Wattpad açılmıyor o yüzden burada bir lise kurgusu yazmaya karar verdim hazırsanız başlayazlım Ve oy verip ve isterseniz bol yorumda yazabilirsiniz düşüncelerinize açığım İyi okumalar...

Kitabın konusu benim hayatm gibi bir şey tabii bazı yerlerini değiştiricem yalnızlığımı çaresizliğimi eğlenceli ve sarıcak bir şekilde okuyacaksınız

Şehir dışında okuyan ve yaz tatili için ailesinin yanına dönen Umay ve Ankara ya yeni taşınan abisinin arkadaşı Yiğit

"Aşık olmak bence delilik!" -Sen neden aşık oldun o halde? "Çünkü ben de deliyim." Ben Nisan. Nisan Efsa Gümüş. Anlatmaya dair pek de birşey olmayan sıkıcı bir hayatta sıradan bir insan. Haytım lise yurdu ve okul arasında geçerken o gün biriyle tanıştım. pek de güzel bir tanışma olmasa da hayatımın kırılma noktası olacaktı. İnsan aşık olamazdı bana göre. Hiç aşık olmamış kurak kalbimi sulayıp çiçekler yetiştiren biri. Bulut Kırca.. bana dostluğu, sevgiyi, nefreti ve hatta aşkı öğreten.

"Hayat kâbus ve gerçeği ayırt edemediğinizde, cehenneme dönüşürdü ve cehennem kanınıza karıştığında ilk önce kalbinizi yakardı. Sonra tüm varlığınızı; duygularınızı, inançlarınızı, rüyalarınızı… İnsan bir cehennem çukurunda, kalbi küle dönmüşken bile âşık olabilirdi. Çünkü aşk kalpte yaşanmazdı; aşk varlığın kendisiydi..." Çok küçük yaşlarda kardeşini kaybeden Gül; bu acıyla büyümüş, kalbinde kopan fırtınaları kimseye duyurmadan yaşamayı öğrenmişti. Ancak hayat onu hiç beklemediği bir anda bir dönüm noktasına sürükledi ve aşkın en gerçek haliyle tanıştı. Tüm o fırtınanın ortasında sadece Gül Sezer ve Doruk Demirkan vardı. Geçmişi kanla mühürlenmiş iki insan... Bu sadece geçmişlerini değil, geleceklerini de kanla yazmış iki insanın hikayesiydi. "?" ise geçmişten gelen sırlarıyla peşlerini bırakmayacaktı. Ama bilmedikleri ve acıyla öğrenecekleri bir şey vardı; o denli çok kanın içinde, insanın boğulması kaçınılmazdı... "İki seçenek vardı. Ya birlikte ölecek, ya da birbirimizin ismini dahi bilmeden ölümsüzleşecektik. Biz seçimimizi çoktan yapmıştık. "

Kim bilebilir ki aşkın belki de bir şarkı kadar yakın olduğunu.

Ayça`nın hayatı oldukça sıradan, heyecansız gitmektedir. Derslerinde başarılı, sportif ve neşelidir. Hayatının bu dengesi ve bu sadeliği asla bozulmuyordur. Ta ki o güne kadar. Komşusu Oğuz ile tanışması ile hayatının ilerleyişi değişir. Hayatının ilk heyecanını yaşayan Ayça hayatında ilk kez gerçekten heyecanı yaşamış ancak sonrasında ne olacağını asla tahmin edemiyordur.

Gerçek ailem kurgusu bol mizah kavga ve eğlence

"benim bu huylarımı seviyor musun?" Diye sordum. Gülümseyerek "Senin her şeyini çok seviyorum" dedi.

Kutay can, yıllarca bir yalanın içinde büyümüş bir çocuktu. 17 yıl önce alparslan ile karıştırılan kutay can, yıllar sonra öğrendiği bir gerçekle, hayallerinin suya düşmesiyle yıkılmıştı. küçüklüğünden beri aile şiddeti gören kutay can gerçek ailesini kabul edecekmi; yoksa umursamayıp onlardan kaçacakmı? kendisi enerjik,küfürbaz,deli ve şakacı bir insan, gerçek ailesi bunu öğrendiğinde ne tepki verecekler ? gerçek ailesi mafyayken kaçmayı düşünse kaçabilirmi?

Bir diken battı küçük kızın eline, canı acıdı, kan aktı. Bir diken battı küçük kızın eline hayatını değiştirecek acıyı tatmasını sağlayan, bir diken battı . Çok severdi gülleri, bilmezdi ama acıtırdı dikenleri... Kapak tasarımı: @morkanatlizambak

Zeynep yurtdışı hayalleri olan bir kızdı. Abisine bir yalan uydurup gideceği tatile arkasından abisinin arkadaşı takılırsa ne olur onu göreceğiz. Zeynep ve Emir’in sırlarla dolu aşkına hoşgeldiniz

Mahallenin yaramaz gurubuna yeni katılan göktuğrul ve ona bir türlü alışamayan elif. Hem mahalle arkadaşlığı hem de lise kurgusu bir ara da olan bir kitap bu evreni eviniz gibi hisedeceğinizi düşünüyorum iyi okumalr umarım beğenirsiniz

Bazı hikâyeler bir karşılaşmayla başlamaz. Bir kaçışla başlar. Liya, son zamanlarda gökyüzüne daha sık bakıyordu. Çünkü bazen insanın yere bakacak cesareti kalmaz. Ve gökyüzü, insanın başını kaldırması için yeterince uzaktır. Bir gece, telefon ekranında beliren ısrarcı bir isim, hayatının sessizliğini bozmaya başladığında kaçacak bir yer aradı. Gerçek dünya fazla gürültülüydü. İnsanlar fazla yakındı. Sorular fazla gerçekti. Bu yüzden kendine başka bir gökyüzü buldu. Işıklardan, kullanıcı adlarından ve geçici cümlelerden oluşan dijital bir gökyüzü. Orada yıldızlar yoktu, ama çevrim içi olan insanlar vardı. Bir oyun. Bir davet. Bir grup sohbeti. Ve bazı insanlar, yıldızlar gibi değildir. Onlar daha çok okyanus gibidir. Uzaktan bakınca sakin görünürler. Ama içine düştüğünde ne kadar derin olduklarını anlarsın. Geceyi sabaha bağlayan mesajlar, gülüşe dönüşen ses kayıtları, ve fark edilmeden büyüyen bir alışkanlık… Bazen bir insanı hiç görmeden tanırsın. Bazen bir şehri hiç gitmeden özlersin. Ve bazen kalp, mesafeyi kilometrelerle değil, zamanlamayla ölçer. Çünkü bazı insanlar hayatına doğru zamanda girmez. Yanlış zamanda gelir. Ve yine de kalır. Bu, aynı gökyüzüne bakıp farklı şehirlerde uyanan insanların, ve insanın kalbinin okyanus kadar sabırlı olmayı öğrenmesinin hikâyesi. "Ve yemin ederim gökyüzü bugün harikulade..." (Bu kitaba kendimden bir parça karıştırmak istedim. İstediğim hissiyatı yaşatabilirsem ne mutlu bana.)

Tutarsa devamı gelir!

Gözyaşıyla yazılmış, günahlarla mühürlenmiş bu piyeste başrol yoktu. Menfaat lehine işleyen bir düzen ve bu düzene kurban edilen insanlar vardı. Gökçe Alkan onlardan yalnızca biriydi. 16 Aralık 1997. Ankara`nın üstüne karanlık çökmüşken hayata gözlerini açtı Gökçe Alkan. Ve 17 Aralık 2011. Ankara`ya güneş doğarken oyuna gözlerini açtı Sedef Sargın. Oyuncular belliydi: gerçeğe bir nefes kadar yakın bir ölüm kadar uzak olanlar, geçmişini arayanlar, gerçeğine toprağı kendi elleriyle atanlar ve birbirlerinin içinde ukde kalanlar. "Bey Oğlu ve Firavunun Kızı. Çiz üstünü, onlara bu oyunda yer yok. Akın Karan ve Sedef Sargın. Çizme üstünü, bu oyunun onlarsız anlamı yok." *** "Beşerdik şaşardık. Biz bir kez şaştık, bir daha doğruyu bulamadık. Korkaktık, günahkârdık. Vuslat haram kılınmış iki insandık."

​O an döndü, sanki göz göze gelmiştik; kendimi hemen pencereden çekip yere çömeldim. Kalbim ağzımda atıyordu. "Beni gördü mü?" Kurumuş dudaklarımı dilimle ıslatıp, boğazıma kadar kuruyan ağzımda dilimi hapsederek yutkundum. "Hadi bir cesaret!" deyip usulca kalktım ve arkamda kalan pencereye döndüm. Buraya bakıyordu; peki ama beni görüyor muydu?