Aşk entrika dram

Mavi Kainat Demir, hayatı zor olan kızlar içindir.

“Seninle bir anlaşma yapacağız,” diye devam etti. “Burada ölmeni engelleyeceğim. Acı çekmeni de… Ama karşılığında beni öldüreceksin.”

Ana ship: Minsung Yan shipler: Hyunlix, Chanmin, Jeongbin Umarım beğenirsinizz

Arien, beş ülkenin asırlardır ittifaklarını sürdürdüğü Astera Kıtası`nda, Saraheling Krallığı`nın tek varisidir. Ailesini bir kaza sonucu kaybetmesinin ardından tahta geçtiğinde ise, korkunç bir gerçeğin varlığıyla yüzleşir. Tahtına göz dikmiş kuzeni, tecrübesiz danışmanı ve gizemli bir haydut lideriyle birlikte Arien, ülkesi ve tahtı uğruna ne kadar ileri gidebilir?

"Önce sesler kesildi, sonra renkler soldu. Şehir, damarlarında dolaşan o uğursuz siyahlıkla diz çökerken, biz kurtuluşu dualarda aradık. Ama bu hastalık ne tanrı tanıyordu ne de merhamet. O, sadece sessizce yayılan, ruhun en kuytu köşelerine sızan bir gölgeydi. Bedenin bir zindana dönüştüğünde, kaçacak tek yerin kendi zihnin kalır. Ancak orada bile o karanlık sızı bekliyor; anılarını siliyor, benliğini kemiriyor ve seni hiç tanımadığın bir canavara dönüştürüyor. Kimse bu vebanın nereden geldiğini bilmiyor ama herkes nasıl bittiğini biliyor: Mutlak bir sessizlik. Şimdi aynadaki aksine iyi bak. Gözlerindeki o yabancı parıltı bir hastalık mı, yoksa gerçek benliğinin uyanışı mı? Ölmekten korkmuyoruz; asıl korkumuz, ölmeden önce neye dönüşeceğimiz."

Savaşçılar. Cüretkâr krallıklar ve kanlı zaferler. Ya saklan. Ya savaş. Ya da yenil.

İncelikle rivayet edilmiş kutsal kitaptan bir adam cümleler okurdu. Kadın adamı dinler ve iman ederdi. Adamın sözcüklerinin kıyısına köşesine kıvrılır, uyuklardı. "Biraz daha dinlemek istiyorum." Kadın, mahmur sesiyle mırıldandı. Adamın gözlerinden inci taneleri gibi dökülen merhamet, kadının yanaklarındaki çukurda birikmeye başladı; ona kıyamıyordu. "Uykun geliyor, Eslem." Kadın, küçük bir kız çocuğu gibi dudaklarını büktü. Adam, o dudaklara buse kondurdu. Kaderleri, pembe bir alın yazısı gibi gözüküyordu. Fakat kaderlerini yazan kalem tükenmişti. Yarım kalan kaderlerini adam ısrarla yazma çalıştı. "Bu evren ve hayat sen varsın diye var. Eğer yoksan yok." Kadın bir aynayla anlaştı; ruhunu sattı. Adam, açık artırmaya çıkmış bu ruhun peşine düştü. İşte bu noktada kaleme mürekkep doldurdu. Yazdı... Yazdı... Ve kadını sevdi.

Bir gece, gökyüzü sessiz kaldı. Bir kız, beyaz elbisesiyle karanlığa yürüdü. Uçurum, onu içine çektiğinde sadece bir beden düşmedi; unutulmuş bir hayat, yarım kalmış bir kalp de düştü onunla birlikte. Yıllar sonra... O kalp yeniden atmaya başladı. Ama bu kez başka bir bedende, başka bir isimle. Amara — ne kim olduğunu biliyor, ne de neden herkesin gözlerinde korku saklı. Sadece hisleri kalmış; tanımadığı bir adamın bakışlarında yanan tanıdık bir acı, ve adını hatırlamadığı bir geçmişin yankıları. Karanlık bir krallıkta, ihanetle mühürlenmiş bir kaderin ortasında, Amara’nın yolu yeniden yazılacak. Aşk mı kurtaracak onu, yoksa geçmişin ateşi mi yakacak? Her cevap, bir başka yalanı açığa çıkaracak. Ve sonunda, sislerin ardında saklı o yüzle yüzleşecek... kendi kaderinin en acı gerçeğiyle.

Lara Voss’un rüyaları artık sadece hayal değil. Sisli sokaklar, gizemli bir anahtar ve Echo Hollow’un karanlık sırları onu içine çekiyor. Tehlike her köşede, gerçeklik ve rüya arasındaki çizgi giderek bulanıklaşıyor. Ve birisi, sessizce onun hayatına dokunuyor…Sis çöktükçe sırlar artıyor… Echo Hollow kapılarını aralıyor; Lara bu yolda ne bulacak? "Adım adım ilerle, rüyalar seni bekliyor"

Bir kül kedisi masalı değil, bir ejderhanın uyanış hikayesi! On beş yaşındaki Maya için hayat, bir merdiven boşluğunun altındaki karanlık odada, bitmek bilmeyen ev işleri ve kendisine bir "fazlalık" gibi davranan akrabalarının gölgesinde geçiyordu. Ancak on beşinci yaş gününün gece yarısında her şey değişti. Boynunda aniden beliren gizemli bir ejderha izi ve kapısında biten devasa bir yabancı, Maya’yı bildiği dünyadan koparıp kadim bir gücün kalbine; Gecenin Girdabı Okulu’na taşıdı.  Maya burada sadece havayı bükmeyi, suları yönetmeyi ve bitkilerin dilini öğrenmekle kalmayacak; aynı zamanda ailesinin trajik ölümü ardındaki karanlık sırlarla da yüzleşecektir. On beş yıl önce dünyayı dehşete düşüren ve ejderha bekçilerinin gücünü çalan, adı anılmaması gereken o karanlık figür: Zehir, yeniden gölgelerin arasından süzülmektedir.  Kızıl bir ejderhanın rehberliğinde, yasak ormanların derinliklerinden devasa deniz canavarlarına kadar uzanan bu tehlikeli yolculukta Maya, kendi ruhundaki gerçek ateşi keşfedebilecek mi?  Geçmişin küllerinden doğan bu kızıl yükseliş, tüm bekçilerin kaderini değiştirmek üzere.

Hayatta kalan beş karakter, Elfabol’un ardında bıraktığı gizemi ve korkuyu geride bırakmaya çalışır. Canavar mıydı, yoksa olaylar kaderin bir oyunu muydu sorusu hâlâ akıllardadır. Grup, yaşadıkları kayıpların ve fedakârlıkların ağırlığıyla sessiz bir şekilde birbirine tutunur. Elfabol’un mirası, sadece fiziksel bir tehdit değil, aynı zamanda karakterlerin içsel dönüşümünü, cesaretini, aşkını ve dayanıklılığını simgeler. Finalde, yaşanan tüm trajediler ve çatışmalardan sonra hayatta kalanlar, hem birbirine hem de kendi içlerine dair yeni bir anlayışla, hayatlarını sürdürmeye karar verirler. Bu miras, hem geçmişin acılarını hem de geleceğe dair umutları taşıyan bir sembol haline gelir.

Hogwarts’ta Lyra Black’in adı fısıltıyla anılırdı. Sirius Black’in kızıydı ama çoğu kişi onu soyadından çok bakışlarıyla tanırdı; soğuk, kibirli ve her şeyi hesaplayan bakışlarla. Slytherin masasındaki varlığı bile insanları tedirgin etmeye yetiyordu. Babasının aksine tekrardan Slytherin masalarında yer alması oldukça merak edilen bir konuydu fakat kimse kendinde sorgulayacak cesareti bulamıyordu. Lyra’nın gerçekten güvendiği insan sayısı çok azdı ve bunların başında en yakın arkadaşı Pansy Parkinson gelirdi. Pansy ve Lyra birlikte Hogwarts’ın en tehlikeli ikililerinden biri olarak görülürdü; dedikodulara yön verir, Slytherin içinde sözü geçen kişiler olurlardı. Ama Lyra’nın hayatındaki en eski bağ Hogwarts’tan bile eskilere dayanıyordu. Çocukluğundan beri yanında olan biri vardı: Tom Marvolo Riddle. Yıllarca birlikte büyümüşlerdi ve aralarındaki bağ neredeyse kardeşlik gibiydi. Tom onu küçük kız kardeşi gibi görür, Lyra da dünyada kimseye göstermediği sadakati ona gösterirdi. Hogwarts’taki herkes Lyra Black’i kibirli ve manipülatif bir Slytherin olarak tanıyordu; ama çok az kişi onun hikâyesinin Tom Riddle’la birlikte büyüyen iki karanlık zihinle başladığını biliyordu. Peki karşılıklı odalarda kalan iki inatçı ölümyiyenin hikayesi nasıl şekillenecekti?

Tammy ve hayatındaki değişikliklere eşlik edecek olanlara...

Bazen kurdeleler de özgür olmak ister... Bir sihirbazın gizemli dokunuşları, güllerin fısıldadığı sırlar ve ışıltılarla çevrili bir dünya... 🎪🎡🏹 Biletinizi alın... macera yeni başlıyor❣

Burası neresi burası benim odam değil etrafı incelerken tanımadığım ve üzerlerine garib giysiler giyen kişiler girmişlerdi. Ellerinde de... giydiklerine benzer giysiler vardı.  Artık emin olmuştum. Hiç tanımadığım yerde belkide... hiç bilmediğim başka bir evrendeydim. "Siz ne dediğinizi farkında mısınız? Ne demek daha doğmamış bir erkek çoçukla nışanlısı olurum.  Asla böyle bir şeyi kabul edemem..." Dememle adamın elleri boğazımı sıkması bir oldu.  " Sen kimsinde benim oğlumun reddedersin...! Hattini bil! Yoksa burdan ölün çıkar."  " Karan lütfen bu evlilik olmasın senin abin sayılır... seninle evlenemem." " Benden kurtuluşun olamaz...! Ölsen bile her zaman bana ait olacaksın gitmene izin vermem." Bütün bunlar neden başıma geliyor? İki hayat yaşadım. Ama her zaman güvendiğim insanlar tarafından dolandırılıyorum.  

Zombi salgını ilk olduğunda önce ne oluyor dedik. Sonra dünyanın sonu geldi dedik. Sizin dünyanın sonu senaryonuzda online dersler var mı bilmem ama benim yok. Baktık karantina falan da olsa hayat devam ediyor. Alışmaya başladık. İnsanlar evde çok yalnız kalınca canları da sıkıldı. Zombi hakları yükselmeye başladı. Pardon öhöm Yeni İnsanlar. Bu fikir bayağı bir karşılık buldu. Öyle ki politikayı bile etkiledi. Hatta o kadar etkiledi ki 6 yıllık karantina son buldu. Şimdi... şimdi ne mi olacak? Ben okula gideceğim. Pek bir şey olmayacak benim için. Ne sandınız? Bu The Walking Dead değil. Bu benim gerçek hayatım.

Elara öldüğü gece her şeyin bittiğini sanmıştı. Ama gözlerini açtığında… başka bir bedendeydi. Başka bir evrende. Başka bir hayatın içinde. Ve hiçbir şeyi hatırlamıyordu. Boynundaki kolye dışında. O kolye… sadece bir hatıra değil, açılmaması gereken bir geçidin anahtarıydı. Ve Elara, o kapıyı açabilecek tek kişiydi. Ama hatırlamak tehlikeliydi. Çünkü her hatıra, mühürlenmiş bir şeyi uyandırıyordu. Ve biri vardı… her şeyi bilen biri. Adrian. Onu tanıyordu. Onu hatırlıyordu. Ama gerçeği söyleyemiyordu. Çünkü Elara’nın ölümünde onun da payı vardı. Gerçekler ortaya çıktığında, Elara’nın sadece geçmişini değil… kendi kimliğini de sorgulaması gerekecek. Ve belki de en büyük soru şu olacak: Hatırlmak mı… yoksa her şeyi sonsuza kadar kaybetmek mi?

Rüyasında kendisinden yardım isteyen bir Tanrı gören Vaelin, sıradan bir insan olduğunu düşünür. Başta bu rüyaları ciddiye almaz… Fakat her geçen gün gördükleri daha karanlık, daha gerçek ve daha tehlikeli hâle gelir. Gerçek ile rüya arasındaki sınır silinirken, Vaelith kendisini kaçamayacağı bir kaderin içinde bulur. Peki bu rüyaların ardındaki gerçek ne? Ve Vaelith, gerçeği öğrendiğinde neyi feda etmek zorunda kalacak?

Kendisini günümüzden 2.Göktürk Kağanlığı döneminde bulan Teğmen Burçin`in aksiyon dolu serüveni.

Bazı rüyalar sadece rüya değildir… Bazıları seni çağırır. Leya, geceleri uyumaktan korkmaya başladığında bunun sıradan bir dönem olduğunu düşündü. Ta ki karanlığın içinden gelen o kadını görene kadar… Nysera. Adını fısıldayan bu gizemli varlık, ona cevaplardan çok sorular getirdi. Her gece biraz daha karmaşıklaşan bilmeceler, anlam veremediği semboller ve içinden yükselen tuhaf bir his… Ama Leya’nın bilmediği bir şey var: Bazı cevaplar bulunmaz. Onlar hatırlanır. Ve bazı gerçekler… öğrenildiğinde geri dönüş yoktur. Gecenin içinden gelen bu çağrı, Leya’yı hiç bilmediği bir dünyaya sürüklerken; karşısına çıkan o yabancı çocuk, her şeyi daha da karmaşık hale getirecek. Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları kaderdir. Ve kader… her zaman karanlıkta yazılır.

Geçmişini değil kendini kaybetmiş ,karanlığın içinde kim olduğunu arayan bir sessizlik.Bir savaşın küllerinden kaçarken, bedeninin bildiği ama zihninin sustuğu bir gerçekle yüz yüze gelecek.Gece ilerledikçe anılar değil, gölgeler uyanıyor. Kitabım, kim olduğunu bilmeden hayatta kalmaya çalışan bir kadının hikâyesini anlatıyor.Kanla, kehanetlerle ve suskun şehirlerle örülü bir dünyada, Aria geçmişinden kaçarken farkında olmadan büyük bir kırılmanın eşiğine yaklaşır.Eldwyn gibi sıradan görünen şehirlerde, insanlar ekmek fiyatlarını konuşurken; gölgelerde avcılar iz sürer, kadim güçler sessizce yer değiştirir. Cadıların yalnızlığı, vampirlerin açlığı ve insanların korkuları aynı sokaklarda çarpışır.Aria için asıl tehlike dışarıda değil, içindedir. Çünkü bazı sırlar hatırlanmaz, uyanır.Bu, seçilmiş olmak istemeyenlerin,bir tarafı olmayanların,ve hayatta kalmanın bedelini sorgulayanların hikâyesi.

Çisem Alkara, kendi halinde yaşayan bir yazardır. Bir gün kapısını açtığında karşısında geçmişinin en büyük karasını, elinde bir bıçakla görmek onun için beklenmedik olur. Kadından kaçsa da eninde sonunda yakalanır ve sonuç olarak ölümün döşeğine gelir. Ancak bir terslik vardır... Tam öleceği esnada, kendisini birkaç dakika öncesinde bulur. Bu bir döngü haline gelir. Leylim Arelin ise arkadaşının başına geleni anladıktan sonra ortak arkadaşları olan Arın ile beraber Çisem`i kurtarmak için çabalayan bir bedendir...

Herkes kaybolur, belki karanlıklarla , belki de ışıklarla.

Fantastik romantik tarz kitap az savaş az ölüm gibi bir tarzı olucak sevebilirsiniz imkan var