Fantastik severlere

Esma güçleri olan insanlar arasında normal bir kızdır. Üç yaşındayken anne babasının geçirdiği trafik kazasında kaybetmişken aynı kazada kendi anne babasını kaybetmiş Kaan’la da takın arkadaştır. Sekiz kişilik ekiplerinde her şey normal ilerlerken bir anda kaçırılmaları herşeyi alt üst etmiştir. Bunca zamandır gizlenen sırlar, bir anda yüzeye çıkmaya başlamıştır. Esma ve ekibi, bu sırları çözüp yeniden normal hayatlarına dönebilecekler midir? Yoksa artık hayatları dünyanın kaderini kurtarmakla mı geçecek? “Çok karanlık Kaan, hiç ışık gözükmüyor.” “Gözükmesin Esma. Kendi ışığımızı bunca zaman kendimiz yakmadık mı? Yine kendimiz yakarız ışığımızı.”

‘‘Yok oluşuma gittiğim bu yolda yanımda olur musun? Ben iki mucizevi alemin olduğu bir evrende alemlerin koruyucusuyum ve hayatı zindan eden bir gerçeğin yükünü taşıyorum tek kaçışım bir anlaşma, sırlarla dolu bir anlaşma... Yanıp kül olduğum bu yolda bana yardım eder misin?’’

"Bu tımarhane kaçağı beni nereye götürüyordu"

Bir virüs dünyayı değiştirebilir. Ama bazı salgınlar… hastalık değildir. 2056 yılında ortaya çıkan KROLA-4, milyonlarca çocuğun ölümüne neden olur. Oksijen yetmezliği, ani bayılmalar ve kalp krizleriyle başlayan bu kabus, kısa sürede insanlığın en büyük felaketine dönüşür. Doktor Çisem Rüya, bir gün morgda imkânsız bir manzarayla karşılaşır: Ölen çocuklar geri dönmüştür. Aynı gün, kalbi atmadan yaşayan gizemli bir adam ortaya çıkar: Zemheri. Zemheri’nin elindeki kadim bir kitap, Çisem ve arkadaşları Alçin ile Ceylin’in sıradan insanlar olmadığını gösterir. Her biri özel bir güce sahiptir ve kaderleri, dünyanın kaderiyle iç içe geçmiştir. Ancak karşılarındaki şey bir virüs değil… Gerçekliğin dokusunu bozan bir kırılmadır. Türkiye’nin dört bir yanında saklanan anahtarları bulmak zorunda olan bu dört genç, yalnızca insanlığı değil, gerçekliğin kendisini kurtarmak için tehlikeli bir yolculuğa çıkar. Çünkü bazı kapılar açıldığında… Dünya bir daha asla eskisi gibi olmaz.

Bir peri ne kadar güçlü olabilirdi ki... Peki bir Tanrı ne kadar sevebilirdi... Ya kader onlara nasıl bir oyun kurabilirdi... Yaşamla ölümün o aşılmaz bağını antik bir hikayeyle hep birlikte öğreneceğiz...

Annesi tarafından terk edilen Merivella, babasının gemisinde onun varisi olarak yetişiyor. O kaptan olmak için yaratıldı, daha azı değil. Fakat Kaptan Draven, kızına istediği o özgürlüğü tanımıyor. Kaos olmazsa sonradan gelene düzen diyemeyiz Kael Kotanis`in uyandırmak istediği cadı, sandıkları gibi kurtuluşu getirir miydi? Korsan baronlarının arasında tartışılan bu konu Draven tarafından reddedildi. Bu adım, iki baron arasındaki savaşı başlattı. Suya adanmış yaşamların, boğulmadan yüzeyde kalanlarını anlatan bir hikaye. Uyandırılmak istenen efsanevi Skorpia cadısı, Mara. Onu kim durdurabilirdi? Herhangi bir insanoğlu buna cesaret edebilir miydi? Skuggan dan yükselen keman sesleri, okyanusun her bir kaybına adandı. Kaosu da onlar getirdi ölümü de. İhanet kokan dalgaların arasında gerçekleri bulabilmek mümkün müydü? İlk kurgum ve ona güveniyorum. Hatalarım olabilir bunları bildirirseniz mutluluk duyarım. Skuggan`ın yolculuğunda tayfamıza katılın.⋆༺𓆩☠︎︎𓆪༻⋆

Yıllar önce yazılmıştı o kitaba adı. Laura Garcia.. Başına geleceklerden habersiz yaşıyordu genç kız. Wanderdale kasabası daha önce böyle bir güçle karşılaşmamıştı. Henüz kendisi de bilmiyordu. Fakat her şeyin bir zamanı vardı. Tik tak tik tak tik tak... Ve zaman doldu. Kanlı Ay tüm kırmızılığıyla gökyüzünde duruyordu. Zaman Laura zamanıydı.

Yüzyıllardır süren bir savaş… Karanlığın hüküm sürdüğü bir dünyada vampirler ikiye bölünmüşken, barış artık yalnızca bir efsanedir. Draven Morvane, güçlü ve soğukkanlıdır. Ta ki düşman taraftan olan, ona, bakana kadar. Bir bakış, bir an ve her şey değişir. Bu savaşta ihanet yalnızca kanla değil, kalple de yapılır. Yaklaşan bir savaş ve geri dönüşü olmayan bir kader… Vampirlerin Savaşı, karanlığın içinde filizlenmek zorunda kalan bir aşkın, kan ve sadakat arasında sıkışıp kalan iki ruhun hikâyesi.

Hikaye, her uyandığında yabancı bir bedende gözlerini açan bir ana karakterin içsel hesaplaşmasıyla başlar. Karakter, gerçek dünya ile bağlarının koptuğunu ve artık "Ben kimim?" sorusunun cevabını bir oyunun içinde aradığını fark eder. Kendi dünyasından kopup bir simülasyonun içine hapsolduğuna inanan kahraman için yaşam, giderek zorlaşan bir dizi seviyeden ibarettir. Bu dijital hapishanede belirsizlik içinde olan karakterin önünde sadece iki sert yol vardır: Ya oyunun tüm acımasız seviyelerini birer birer aşarak eski hayatına, kendi gerçekliğine dönecek; ya da bu sanal evrenin derinliklerinde, kim olduğunu bile hatırlayamadan yok olup gidecektir. ### Diğer hikayelere yeni bölüm yayınlamak için bir süre hikaye tamamlandı olarak işaretlendi bilginize !!!! Eğer yeni bölüm bekleyenleriniz varsa iletişime geçiniz. ( Platform üzerinden veya b. wolf_53 Instagram hesabından)

Arkamdan metalik ayak sesleri geldi.Hızlandım ,nefesim kesiliyordu.Ormanın derinliklerine doğru koştum,ama bir an durdum.İçimden bir ses "dön" diyordu.Titreyen ellerimle, gözlerimi kısarak karanlığa baktım. Geri geri giderken, bir anda ayağım takılıp birisinin kucağına düştüm.Mecaz anlamda değil cidden kucağına düştüm.Olayın şokunu bir kaç dakkada ancak atlatabilsemde, atlatır atlatmaz ayağa kalkıp arkama döndüm.Ağaca yaslanmış biri vardı.Tam olarak göremiyordum.Ayağa kalktı ve bana doğru yürümeye başladı,görüşüm netleşti. Ve orda duruyordu.Uzun boylu, geniş omuzlu, kumral kıvırcık saçı ,yeşil ve kehribarın karışımı göz rengi.Gözleri karanlıkta parlıyordu, gölgelerden çıkmış gibiydi.Kalbim hızla çarpmaya başladı, dizlerim titredi. Ayağım geri kaydı ve istemsizce geriye düşerken O nun kollarına düştüm.Sıcak ve güçlüydü,ve aynı zamda kararlı bir güç hissi veriyordu.Beni sıkıca sardı, nefesimi hissetti,titrememi hissetti. ............. Onun beni kurtarması sadece bir görev değildi, soyumun, kaderimin ve benim geleceğimin bir parçası. Ve o an fark ettim.Onun yanındayken hem korku hem güven hissetmek........Tehlikeli ama aynı zamanda çekici bir histi.

Sabah olmuştu. Ama bugün, yataktan kalktığım diğer sabahlardan çok farklıydı. Yataktan doğrulduğum an, göğsümün üzerinde ağır bir yük varmış gibi hissettim. İçimde anlam veremediğim bir huzursuzluk, tarif edemediğim bir dalgınlık vardı. Derin bir nefes alıp üstümdeki kasveti atmaya çalıştım ve Eleni’yi uyandırmak için odasına doğru adımladım. Yatağında mışıl mışıl uyuyan Eleni’nin yanına gidip hafifçe sarstım onu. "Eleni, hadi kalk," dedim sesimi duyurmaya çalışarak. Eleni gözlerini bile açmadan yorganı kafasına doğru çekti. "Biraz daha..." diye mırıldandı uykulu bir sesle. "Olmaz, okula geç kalacağız hadi!" diyerek yorganı üstünden çekiştirdim. En sonunda dayanamayıp sitemle bağırdı: "OFF! Tamam kalktım ya!" Hızlıca hazırlanıp evden çıktık. Yol boyunca Eleni yanımda yürüyor, bir şeyler anlatıyordu ama ben çok dalgındım. Beynimdeki o sesler bir türlü susmuyordu; sanki kafamın içinde bir savaş vardı ve ben çıldıracak gibiydim. İçimdeki bu tuhaf hisle nasıl baş edeceğimi bilemeden yürümeye devam ettim. Sonunda okul bahçesinden içeri girdik. Koridorda Eleni ile sınıflarımız ayrıldığı için vedalaştık. O kendi sınıfına doğru giderken, ben de derin bir nefes alıp 10-E sınıfının kapısını açtım. Gürültülü sınıfa göz ucuyla bakıp boş bulduğum bir sıraya geçtim ve çantamı sıraya bırakıp oturdum. Tam kafamı sıraya koyup dalgınlığıma geri dönecektim ki, yanımdaki sandalyenin çekildiğini hissettim. Biri paldır küldür yanıma oturmuştu. Huzursuzca kafamı çevirip bana sormadan yanıma kurulan o kişiye baktım. Gözlerimi kısarak yüzünü inceledim. O her zamanki sinir bozucu, ukala tavrıyla karşımda duruyordu. O, İsmail Fırtına`ydı. Okulun da, benim de başımın belası. Ona ters bir bakış fırlatarak sertçe çıkıştım: "Hoşt ula! Benim yanıma niye oturaysun?" İsmail hiç istifini bozmadı. Gözlerimin içine bakıp yüzüne o sinir bozucu alaycı gülümsemesini yerleştirdi ve omuz silkti: "Noldu, oturamaz mıyım?" İsmail’in o rahat ve alaycı tavrı, zaten sabahtan beri barut gibi olan sinirlerimi iyice tepeme çıkarmıştı. Sıranın altından sanki her an çıkarıp vuracakmışım gibi duran o hayali silahlarıma sarılmamak için kendimi zor tuttum. Gözlerimi kısıp üzerine doğru bizzat dikleştim. — Oturamazsun tabii! Koca sınıfta başka sıra mı kalmadı Furtuna? Git başka yerde fırtına kopar, benim asabımı bozma! İsmail hiç istifini bozmadı. Aksine, o kavgacı ve asi yapısıyla meydan okur gibi gözlerini gözlerime dikti. — Sınıfın tapusu senin üstüne mi Fadime? Canım buraya oturmak istedi, oturuyorum. Hem fırtınadan korkuyorsan, Karadeniz’in yanına yaklaşmayacaksın. — Sen bana bak ula... — tam yerimden kalkıp üzerine yürüyecektim ki, sınıfın kapısında sert bir ayak sesi duyuldu. Gelen, İsmail’in abisi, okulun 11. sınıflardaki en namlı kavgacısı Oruç’tu. Koridorlarda fırtınalar estiren, herkesin çekindiği Oruç, kapıdan girer girmez gözleriyle sınıftakileri şöyle bir süzdü. Ama yüzünde her zamanki o sert, asık ifade yoktu. Sanki az önce çok büyük bir mucize görmüş gibi, gözlerinin içi parlıyordu. 11-B sınıfında olması gerekiyordu ama yine kardeşini kontrol etmeye ya da birilerine laf yetiştirmeye geldiği belliydi. İsmail abisini görünce kafasını salladı: — Ne o abi? Yine birilerini mi benzettin sabah sabah? Oruç, İsmail’in lafıyla gözlerini devirdi ama sesi şaşırtıcı bir şekilde yumuşaktı. Yanımıza doğru yaklaşıp sesini sadece bizim duyacağımız bir tona getirdi. O kavgacı dev gitmiş, yerine adeta süt dökmüş bir kedi gelmişti. — Yok oğlum ne kavgası... Aşağıda bahçede Eleni’yi gördüm. Sabah sabah öyle bir "Günaydın Oruç" dedi ki... İçimdeki bütün kavga etme isteği uçtu gitti. Kız o kadar uysal, o kadar tatlı ki, onun tek bir sözüyle bütün gün süt dökmüş kediye dönüyorum resmen. İsmail abisinin bu aşık hallerine bıyık altından güldü: — Koskoca Oruç Furtuna’yı bir 9. sınıf kızı ne hale getirdi be... Desene yengem yine senin o hırçın dalgalarını durdurdu. Oruç, İsmail’in kafasına hafifçe vurur gibi yaptı: — Kes lan sesini! Eleni’nin lafının üstüne laf söylemem ben, o ne derse o. Hem sen kendine bak, yine kızı delirtmişsin sabah sabah. Tam o sırada okulun ilk zili acı acı çaldı. Oruç, Eleni’nin "Derslerine geç kalma" uyarısını hatırlamış olacak ki hemen toparlandı: — Neyse, ben sınıfıma çıkıyorum. Eleni’ye söz verdim, bu dönem devamsızlık yapmayacağım. Akıllı durun! Oruç arkasını dönüp hızla sınıftan çıkarken, İsmail tekrar bana döndü. Gözlerinde o sinir bozucu ama bir o kadar da dikkat çekici pırıltı vardı. — Evet, nerede kalmıştık Fadime? — dedi, sıraya iyice yerleşerek. Önümdeki defteri sertçe masaya fırlattım. İçimdeki o sabahki ağırlık gitmiş, yerini İsmail’e karşı duyduğum o büyük öfkeye ve nefrete bırakmıştı. Ama içten içe biliyordum ki, bu nefret lise koridorlarında çok büyük bir fırtınaya dönüşecekti...

Lanetli Su perisi olduğunu bir yaz akşamı öğrenen Nymera Alariss, VelmorA Evrenine gider ve asıl hayatıyla yüzleşir...

20 yıl önce bazı fedakarlıkların sonucu dünyaya gönderilmiş bir Whitmore`lu ya da Ateş Soluyan. Dünyada ona sahip çıkmış anne ve babasının izinde büyüyen korkuyu hiç tatmamış bir kız. Zaman ise o kadar acımasızdır ki hiçbir zaman beklemez. Elys`in dünyada onun korunması için ayrılan süre dolduğunda tekrar kendi evrenine, Velmoria`ya ışınlanır. Kendi hakkında hiçbir bilgi sahibi olmayan bu evrende herkes ondan nefret ediyordur. Nedeni ne mi? Çünkü o yıkılan bir krallığın tek varisi olarak yıllar sonra ortaya çıkmıştı. Soyundan herkes nefret ediyordu, tarih kitapları bile anlatmıyordu. Bir de ejderhalar vardı, sadece Whitmore soyu ejderhalara hükmedebiliyordu. Savaştan sonra Whitmore soyunun  yokluğunda ejderhaların topraklarından çıkamaması için büyü yapılmıştı. Peki Elys geldikten sonra da bu büyü hâlâ işe yarayacak mı? Genç Kral Kael`in Elys üzerindeki tutumu ne olacak? Elys atalarının yaptığı hataları tekrarlayacak mı yoksa kendi yolunu mu çizecek? Sanırım bunların hepsini ilerleyen bölümlerde göreceğiz.

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

6 yıl önce savaşta ihanete uğrayan kahramanın hikayesi. Asena Karaer; o bir hainin itişi ile karanlığa düşmüş, bir mazlumun ahı ile geri dönmüştü. Kahraman Asena Karaer`i karanlıktan kurtaran Arlo Bernard`ın intikam ateşiyle kavrulan bu hikaye, Arlo`nun intikam hikayesi. Kahramanın gücünün bir mazlum tarafından esir alınmasının hikayesi... (Keyifli okumalar dilerim canlar!)

7 elementin kontrol edildiği bi dünyada gecen garip bi kitap

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

Hera Nimbus, 22 yaşında bir prenses olup Aetheria Prensi ile evlendirileceğini öğrenir. Düğün günü kocası Kaan Aetheris’in ondan bir kitap sakladığını işitir. Arkadaşlarıyla birlikte kocasının gizemini çözmeye çalışan bir gözü kırmızı olan prenses, bir mektup bulur. Mektup ona her ne kadar bir fayda sağlamasa da kazara düştüğü nehir ona yanıt verir. Valeor nehrinin çağrısına kulak veren Hera istemeden arkasından Aetheria Şövalyesi Poyraz Yener’i de sürükler. Kayıp bir diyara ulaşan Hera diyarı gün yüzüne mi çıkaracaktır yoksa gerçekte kim olduğuyla mı yüzleşecektir?

Sora ve Marco... iki kardeş. Birbirlerine yakın, aynı evde büyümüş iki insan. Ama bir akşam her şey değişti. Berbat geçen bir akşam yemeğinin ardından, Sora odasında uyuyakaldı. Ve bir portal açıldı. Sora artık başka bir evrende. Kendi olmadığı hâlde, yerine geçmek zorunda olduğu biri var: O evrenin bir kraliçesi... Ve karşısında bir düşman... Bu evrenden kurtulmak için Sora`nın iki seçeneği var: Ya düşmanını öldürmek... Ya da zaman akışını bozan kişiyi bulmak. Ama sorunlar bitmiyor. Sora, güçlü bir krallığın kralıyla evlenmek zorunda kalıyor. Ne o kral Sora`yı seviyor... ne de Sora onu seçmiş. Ama halkın gözünde mutlu bir çift gibi görünmek zorundalar. Üstelik savaşlar kapıda, düşmanlar her yanda. Sora ya bu evrenden sağ çıkacak... Ya da sonsuza dek bu yabancı dünyada, başka birinin hayatında sıkışıp kalacak.

Kaderin birleştirdiği iki kişinin aksiyon dolu hikayesi... "Gözlerin en sevdiğim şiirin en güzel dizesi." Almira ve Baran

Drakhenor’un acımasız kralı Aldric, bir gece ansızın Valtheris Krallığı’na savaş açar ve bir zamanların en güçlü kraliçesi Trimophis’in hüküm sürdüğü krallığı yıkıma sürükler. Bir süre sonra Luceris Ormanı’nın ruhları, Drakhenor’da doğan bazı çocukları gizemli yara izleriyle lanetler. Bu çocuklar aslında yok olmuş Valtheris soyundan gelmektedir ve intikam için gizlice büyütülüp yetiştirilmektedir. Fakat her şey planlandığı gibi gitmez. Çünkü Trimophis’in evlatlıktan reddettiği, artık tanrıçalaşmış olan Hekate’nin nefreti son lanetlenmiş kıza yönelir. Ve baş karakter, kendisini iki krallığın kaderini değiştirecek karanlık bir oyunun içinde bulur. 🖤

İnsanlar canavarların karanlıkta saklandığını sanırdı. Oysa gerçek canavarlar, bir çocuğun kalbini her gün biraz daha kıranlardı. Maya bunu çok küçük yaşta öğrendi. Sessiz kalmayı… yok sayılmayı… sevilmemeyi… Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı. Bazı insanlar kırıldıkça güçlenirdi. Ve bazı küllerin altında hâlâ ateş yanardı. Boynunda beliren kızıl mühürle birlikte Maya’nın hayatı geri dönüşü olmayan bir şekilde değişti. Artık karşısında sadece insanlar değil; sırlar, ihanetler, ejderhalar ve karanlık bir kader vardı. Fakat kimse en büyük tehlikenin ne olduğunu bilmiyordu. Maya artık korkan taraf değildi.

Shipler : minsung hyunlix chanmin jeonbin

Astronot Arya, uzay görevindeyken kontrolünü kaybeden kapsülüyle dev bir kara deliğe sürüklenir. Ölümü beklerken kendini bambaşka bir evrende, Dünya’ya çok benzeyen gizemli bir gezegende bulur. Bu gezegende insanlar ona yabancı ve güvensiz yaklaşır. Arya bir yandan hayatta kalmaya ve Dünya’ya geri dönmenin yolunu ararken, diğer yandan bu yeni dünyanın sırlarını keşfetmeye başlar. Bu süreçte tanıştığı Rion, başta ona şüpheyle yaklaşsa da zamanla Arya ile arasında güçlü bir bağ oluşur. Arya, evine dönme umudu ile Rion’a duyduğu aşk arasında kalır.