2300 yılında kimse geç kalmaz. Çünkü geç kalmak artık hesaplanabilir bir hatadır. Şehir gökyüzüne doğru büyümüştür. Yollar havadadır, binalar ışıkla konuşur, insanlar düşüncelerini bile planlayarak yaşar. Uçan arabalar sessizce akarken, zaman ekranlarda saniye saniye izlenir. Gelecek, artık bir ihtimal değil; bir çizelgedir. Herkes nereye ait olduğunu bilir. Hangi saatte uyanacağını. Hangi cümleyi kuracağını. Hangi hatayı asla yapmayacağını. Zamanla oynamak yasaktır. Çünkü zaman kusursuzdur. En azından öyle söylenir. Ama hiçbir sistem, insan hatasını tamamen silemez. Bir dakika… Belki de birkaç saniye. Ve bazen, yanlış hesaplanan tek bir an, insanı yalnızca bulunduğu yerden değil… bulunduğu çağdan da koparır.

Bu normal gerçek ailem kurgusu değil içinde fantastik bulunmakta ve seri olmasını umuyorum ve bu da serinin ilk kitabı. . . Lidya, geçmişini bir trafik kazasının enkazında bıraktığını sanıyordu. Gözlerinin önünde ölenlerin aslında gerçek ailesi olmadığını öğrendiğinde ise asıl enkazın altına girdi. Gerçek ailesine kavuştuğunda onu sıcak bir kucaklama değil, buzdan bir duvar karşıladı. Kardeşlerinin nefreti ve babasının bakışlarındaki o tarif edilemez tiksinti, Lidya’yı nefessiz bırakıyordu. Fakat bu evde yolunda gitmeyen çok daha korkunç bir şey vardı sanki Karanlık köşelerde kıpırdayan gölgeler, insan diline ait olmayan fısıltılar ve kapıların ardında saklanan tekinsiz bir varlık... Lidya çok geçmeden anlayacaktı ki; bu evde nefes alan tek şey insanlar değildi... Gerçek ailen, senin en büyük kabusun olabilir mi?