Bir operasyonla başlayan gece, iki düşman ailenin yollarını yeniden kesiştirir. Ancak genç kadın için asıl tehlike, Karahan ailesinin sessiz ve gizemli oğlu Ayaz`la göz göze geldiği anda başlar. Bazı savaşlar kurşunlarla değil, kalple kazanılır ya da kaybedilir.

"Bu adada, katlettiğiniz ejderhalar kadar yaşarsınız" -ZYREN- "Onlar katlettiği ejderhalar kadar yaşayacak, ben ise sahip olduğum ejderhalar kadar yaşayacağım" -ASTRAL-

Bir arkadaş grubu (Kuzenler), dedelerinin farklı yıllarda çekilmiş fotoğraflarını incelerken fotoğraflar arasında yaklaşık 50 yıllık bir fark olmasına rağmen dedelerinin her iki fotoğrafta da aynı yaşta göründüğünü fark eder. Bu imkânsız durumu çözmeye çalıştıkça, kendilerini giderek karmaşık ve gizemli olayların içinde bulurlar.

Dünyada gökyüzünü gözlemlemeyle başlayan olaylar örgüsü Dünya dışı canlılarla temasla birlikte aklının sınırlarını zorlayan bir uzay yolculuğuna dönüşür. Öz farkındalığı kaybolma sınırlarındayken kara deliklerle karmaşık bir durum merkezinde bulur kendini.

İki beden bir ruh Dünya yaratilmadan önce iki Krallık vardı. Solarya ve Erindel. Bu iki krallk Günes ve Ay`I temsil ediyordu. Bir gün bilinmeyen bir nedenden dolayı bir savaş çıktı. Tanri buna çok kızdı ve Erindel`in gelecekteki varisini dünyaya gönderdi. Gelecege Solaryalilar bu duruma sevindi ama Tanri onların, Erindel`in gelecekteki varisi doğana kadar sihir kullanmalarini yasakladı. Aradan 4000 yıl geçti ve iki krallığın da bir istegi vardı: Erindel`in varisini bulmak.

Tramp ve Necla hikayesi

Ejderhanın Mührü "Bazı mühürler kötülüğü hapsetmek için değil, gerçeği saklamak için yaratılmıştır." Maria Lorisima sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki içinde yüzyıllardır uyuyan güçler uyanana kadar... O, melek ve kurt soyunun kayıp prensesi, kadim bir büyücünün mirasçısıdır. Güçleri ortaya çıktıkça beyaz ejderhası Ryan ve ruh kurdu onu yalnız bırakmaz. Ancak Maria`nın taşıdığı mühür, yalnızca kendi kaderini değil, tüm dünyaların geleceğini değiştirecek kadar büyük bir sır saklamaktadır. Yanında kurt prensesi Olivia, şeytan prensesi Sofia ve vampir soyunun son varisi Alex vardır. Birlikte kadim soyların sırlarını çözerken, herkesin düşman sandığı Gölge Kralı Kael`in aslında dünyayı yaklaşan Boşluk felaketinden kurtarmaya çalıştığını keşfederler. Fakat bazen dünyayı kurtarmanın bedeli, kahraman olmaktan vazgeçmektir. İhanetler, kadim mühürler, ejderhalar, ruh hayvanları ve unutulmuş krallıkların arasında Maria tek bir seçim yapmak zorundadır: Kaderini kabul edip dünyanın sonunu durduracak... yoksa gerçeği öğrenerek sevdiği herkesi kaybetme riskini göze alacaktır. Çünkü bazı mühürler kırıldığında sadece güçler değil, yüzyıllardır saklanan gerçekler de ortaya çıkar.

Krallıklar yüzyıllardır savaşlar,ihanetler ve kayıplarla ayakta kalmıştı.Ancak hiçbiri yaklaşan karanlığa hazır değildi. Kuzeyden gelen uğursuz işaretler,unutulmuş kehanetler ve geceleri uykularını kaçıran fısıltılar,büyük bir felaketin de habercisiydi.Kimsenin adın bilmediği bir kişi,yavaş yavaş bütün krallığın kaderini değiştirmeye başlıyordu. Kimi onun bir lanet olduğunu söylüyordu. Kimi ise kurtuluş Fakat gerçek,anlatılan hikayelerden çok daha karanlıktı. Tahtlar sallanırken,dostluklar sınanırken ve sırlar birer birer ortaya çıkarken,herkes aynı sorunun cevabını arayacaktı. KARANLIK GERÇEKTEN BİR SON MU GETİRİR,YOKSA YENİ BİR BAŞLANGIÇ MI?(klavyeden kaynaklı yazım hataları olabilir)

Liora`nın tek isteği, Işığın Toprakları`nda tedavi gören kız kardeşine görmektir. Bu yolculukta ona okçu Ryn, ateş büyücüsü Mireth, savaşçı Kael ve gizemli Sela eşlik eder. Ancak Elden Vahşi Topraklar, yalnızca canavarlarla değil, unutulmuş şeylerle de doludur. Toprağın altında uyuyan kadim bir güç hareketlenirken, grup kendini hayatta kalma mücadelesinin ortasında bulur. Bazı yolların dönüşü yoktur. Ama bazı yollar insanın kaderini değiştirebilir

“Anne sanırım ben bir Hayalete aşık oldum..." 💞

Savaşçılar. Cüretkâr krallıklar ve kanlı zaferler. Ya saklan. Ya savaş. Ya da yenil.

Kitap nasıl mı? Söyleyemem. Oku ve öğren.

Bu dünyada bir de... Hiç kimsenin hatırlamadığı, isimleri rüzgârda savrulan küller gibi kaybolanlar vardı. Onlar, değerleri azaldıkça unutanların zihninden silinen, silindikçe de yavaş yavaş fiziksel dünyadan kopan insanlardı. Kimse onları hatırlamaz, kimse onları bilmezdi. Ne tam anlamıyla yok olabilirlerdi ne de varlığın katı gerçeğine tutunabilirlerdi; iki dünya arasında, arafta asılı kalmış gölgelerden ibarettiler. Valora’da insanlar eşit doğmazdı. Değerleriyle doğarlardı. Bir insanın kaderini belirleyen şey ne kas gücüydü ne de kıvrak zekâsı. Sadece saygıydı. Saygısı yükselen biri yalnızca toplum basamaklarını tırmanmakla kalmaz, gerçekliğin kendisi onun etrafında yeniden şekillenirdi. Sözleri havada daha ağır bir kütle kazanır, kararları bir kılıç gibi keskinleşir, çıplak varlığı bile bulunduğu alanı dönüştürürdü. Onlara Valoris denirdi. Valora’nın madalyonunun diğer yüzünde ise bambaşka, acımasız bir çark dönerdi. Hayatları ve varoluşları sadece paraya bağlı olan insanlar… Monarisler. Onların varlığı, sahip oldukları servetin değeriyle ölçülürdü. Zenginlikleri arttıkça dünyadaki kapladıkları alan ve güçleri büyür; ceplerindeki değer azaldıkça varlıkları da o oranda silikleşir, silikleşir ve en sonunda o korkunç araftaki unutulmuşlara karışırlardı. Ve bu iki uç dünya arasında, bıçak sırtı bir denge vardı. Valoris ile Monaris arasındaki bu hassas, kırılgan düzeni koruyan bizlerdik. Sentarisler. İki kanadın birbirini yok edecek bir çatışmaya sürüklenmemesi için var olurduk. Valora’nın nefes almaya devam etmesi, bu terazinin kefelerinin asla devrilmemesine bağlıydı. Biz, bu dünyanın hem kalbi hem de kalkanıydık. Ve ben… Lysara. Sentarislerin komutanı. Her iki taraftan da seçilmiş, en yüksek değere ve iradeye sahip olanların arasından yükselmiştim. Görevim; hem Valoris hem de Monaris tarafında dengeyi tehdit eden her türlü çürümeyi, sapmayı ve hırsı erkenden tespit edip yok etmekti. Adaleti sağlamak, halkı gözetmek ve Valora’nın yıkılmasını engellemek benim omuzlarımdaydı. Çünkü bu dünyada düzen, kendi kendine ayakta kalamayacak kadar ağırdı. Ve onu düşürmemek için zincirleri tutan bizdik.

Bacağımın kesilen tarafından rengarenk bir sıvı akıyordu. Ne zamandan beri kanın rengi kırmızı yerine gökkuşağı gibi rengarenk akmaya başlamıştı ve neden benim bundan haberim yoktu. Tüylerimin ürpermesiyle daha ben şaşkınlığımdan kurtulamadan tavandan beyaz bir ışık hüzmesi tam olarak benim bulunduğum konuma geldi ve ne olduğunu anlamadan etrafı boğucu bir duman sarmaya başladı. Yoğun duman o kadar güçlüydü ki boğazım ve gözlerim yanmaya başlamıştı. Daha fazla direnemedim ve gözlerim kapanmaya başladı. Bilincim yavaşça kayarken en son hatırladığım banyonun zemininin renk cümbüşüyle kaplanmasıydı.

Bazı işaretler doğduğunuzda değil, seçildiğinizde ortaya çıkar. Belinay’ın belindeki hilal şeklindeki doğum lekesi, onun sıradan biri olmadığının ilk işaretiydi. Ancak bu iz, yalnızca “seçilmiş” kanlara sahip olanların dünyasında anlam kazanıyordu. Karan’ın avucunda ise bir güneş vardı. Parlayan, yakıcı ve inkâr edilemez… Tıpkı onun gibi. Onlar, aynı gerçeğin iki zıt yüzüydü. Ama aileleri, çok uzun zaman önce bu gerçeği düşmanlığa çevirmişti. Bu yüzden Belinay ve Karan aynı okulda, aynı kaderin parçaları olduklarını bilmeden birbirlerinden nefret ederek büyüdüler. Seçilmişlerin okulu. Güneş, Ay, Yıldız ve şimşeğin taşıyıcılarını bir araya getiren yer. Ve okulun en derininde, kimsenin konuşmadığı bir sır vardı: Sadece bu iki düşman işaretin varisi bir araya geldiğinde açılan bir geçit. O geçitte bir canavar vardı. Ve kapı, onların gelişiyle uyanıyordu. Önce kayıplar başladı. Sessiz. İz bırakmadan. Sanki okul, kendi öğrencilerini yutuyordu. Belinay ve Karan birbirlerinden habersiz aynı izleri takip etmeye başladılar. Nefretle. Ama her adımda, gerçeğe biraz daha yaklaştıkça şunu fark edeceklerdi: Düşman olmaları asla kaderleri değildi. Asıl mesele, birlikte durup duramayacaklarıydı. Çünkü bazı güçler tek başına taşınmaz… Ve bazı karanlıklar, ancak ışıkla birlikte yenilir.

bir peri okulunda, diğer öğrencilerin yavaş yavaş kaybolduklarını fark eden Lunaria, okulun gizemini ve sırlarını arkadaşları ile gün yüzüne çıkarır.

Asya annesinden duyduğu efsanenin kanlı canlı karşısına çıkıcağını tahmin edemezdi. Manolis... efsanelerden çıkmış ona bakıyordu bir an da annesinin sözü kulaklarına ilişti "unutma kızım efsanelerin başı olmadığı gibi sonu da belli değildir" peki,bu yaşayan efsane benim sonum yoksa başlangıcım mı olucaktı? ---------------------------------------------------------- gerçek bir efsaneden alınmıştır onun haricinde oluşabilcek bütün beznerlikler rastlantıdır

İki krallık yıllar sonra zorunlu bir barış için aynı sofrada buluştuğunda, hiç kimse bunun bir başlangıç değil bir kırılma olduğunu bilmiyordu. Sarayın genç varisi Elfida, politik dengeler ve bastırılmış sırların arasında kendi yerini korumaya çalışırken, uzaklardan gelen bir kehanet her şeyi değiştirir. Bu kehanet, sadece bir kişiyi değil iki dünyayı da ilgilendiren büyük bir kaderi işaret etmektedir. Ölümlüler ve ölümsüzler arasındaki sınır giderek incelirken, sarayın içinde saklanan gerçekler açığa çıkmaya başlar. Güven, sadakat ve güç kavramları yeniden yazılırken Elfida, kendi hayatının bile sandığı kadar “kendisine ait” olmadığını fark eder. Ve bazı kaderler… isim söylenmeden bile sahibini bulur.

Yetim ve öksüz kalan insanlar, yıllardır tek bir amaç uğruna yetiştiriliyor. Dünyayı koruyacak güce sahip olmak. Fakat kimse onlara bu gücün en ağır bedelinin savaşmak değil, yaşadıkları acılarla her gün yeniden yüzleşmek olduğunu söylemiyor. Üniversite sıralarında yolları kesişen dört yaralı genç, kendilerini bir anda hiç bilmedikleri bir dünyanın içinde buluyor. Geçmişleri peşlerini bırakmıyor, kayıpları her geçen gün daha da ağırlaşıyor ve omuzlarına yüklenen sorumluluk giderek büyüyor. Bir yanda dünyanın kaderini belirleyecek savaş, diğer yanda parçalanmaya başlayan zihinleri ve kalpleri... Peki insan, dünyayı kurtarmaya çalışırken kendini kaybetmeden ayakta kalabilir mi? Yoksa en büyük savaş, düşmanlara karşı değil, insanın kendi içinde mi verilir? "Güç, birine zarar vermek değil; öfkeye rağmen kendini kontrol edebilmek ve başkasının canını yakmamayı seçebilmektir."

Aria ,babası tarafından adaletli ve saygın birer kraliçe olabilmesi için yetiştirilmiştir.Peki Aria bu görevi layıkıyla yerine getirebilecek mi? Yada babasının onuru koruyabilecek miydi?

Siren`, eski bir yaratıktan türetilmiş bir isim olup, şarkı söyleyerek başkalarını büyüleyebilen, cezbedebilen, kontrol edebilen ve iyileştirebilen kişileri tanımlamak için kullanılır. Bir deniz kızı olarak yaşamaya mahkum edilen Aria, birçok korkunç şey yaşamış, görmüş ve duymuştu. Onarılamayacak kadar kırılmış olan Aria, ölüme razı olmuştu ki, aniden… Büyük Dük Lloyd Cardence Valentine geldi ve fısıldadı. “Buradaki herkesi öldürmeli miyim?” “Bana ihtiyacın olursa, beni araman yeterli. Nerede olursan ol, şarkın her zaman bana ulaşacak.” Sonunda Aria şeytanı çağırdı ve bu da orada bulunan herkesin yanı sıra kendisinin de ölümüne yol açtı. "Gelin hep birlikte cehenneme düşelim." Ve bununla birlikte Aria son nefesini verdi ve öldü... sadece 10 yaşındaki haline geri dönmek için. Hayatına ikinci bir şans yakalayan Aria, hem kendi kaderini hem de onu kurtaran Büyük Dük Valentine`ın acımasız kaderini değiştirmeye kararlıydı. Ve böylece… Aria ona bir evlilik sözleşmesiyle evlenme teklif etti. Ruhunu şeytana sattı ve onu koruyacağına yemin etti. [Benimle evlen.] Aria elini uzattı ve sözleşmeyi ona verdi. [10 yıl sonra boşanalım...] Genç dük sözleşmeyi elinden aldı. “Peki, mührü nereye basmalıyım?” ◇◇◇

🖤 GECEYARISI TACI: KAN VE GÖLGE 🖤 "Damarlarındaki o yasaklı gücü tenimde hissettim şifacı. Ve yemin ederim ki, seni yok etmekle sana teslim olmak arasındaki o ince çizgide kayboluyorum." Gündüzleri kasaba halkının yaralarını saran sıradan ve masum bir şifacı... Geceleri ise damarlarındaki ölümcül gölge büyüsünü saklamaya çalışan bir firari: Elysia. Yıllardır sakladığı sırrı, krallığın en acımasız, en soğuk ve gölge büyücülerinin can düşmanı olan Veliaht Prens Alaric`in kulübesine baskın yapmasıyla paramparça olur. Prens, onun kim olduğunu çözmeye kararlıdır; Elysia ise hayatta kalmak için onun en yakınında, sarayında bu tehlikeli oyunu oynamak zorundadır. Birbirlerine düşman iki ruh, sarayın karanlık koridorlarında ve entrikaların ortasında karşı karşıya geldiğinde, aralarındaki nefret yerini karşı konulamaz, tehlikeli ve yasak bir tutkuya bırakır. Zehir mi daha ölümcüldür, yoksa o zehri taşıyan dudaklar mı? Gölgenin kanla beslendiği, krallıkların ihanetle sarsıldığı ve sınırların şehvetle eridiği bir karanlık fantastik serüvenine hazır olun.

"Gökyüzüne sığınmak ister ihanete uğrayanlar. Gökyüzüne sığınmak ister ister düştüğü dipsiz kuyudan çıkmayanlar. Gökyüzüne sığınmak ister Soluk Mavi Noktalar..."

4 kişilik bir grup düşünün: nereden çıkacakları belli değil. Ortaçağ kurgusudur. Karakterlerimiz birbirlerine tahammül konusunda iyi değiller. Sizce hayatta kalabilirlermi?

Bilgisayarında roman yazarken kendini birden zaman yolculuğunda bulur