Unutulmuş bir evrende, iki yabancı bir kaderi paylaşır. Ama ya biri, diğerinin sonunu yazmak için buradaysa? Zahara… Karanlıkla yoğrulmuş bir ışık. Nova’nın külleri üzerine kurulu bir gerçekliğin mimarı. Her adımında geçmişi çığlık atıyor, her nefesinde evren yeniden yazılıyor. Ama en çok… gözlerinden düşen bir yıldız gibi seviyor. Kael… Sessizliğin içinden doğan bir bilmece. Sadakatiyle güven veren, ama içindeki fırtınayı gizleyen bir yankı. Zahara’nın yaralarını sararken kendi elleriyle yeni yaralar açan biri. O mu kurtarıcı, yoksa düşüşün ta kendisi mi? Bir evren yaratıldı. Ama bu evrende sadece aşk değil, gölge de büyüyor. Tanrıların terk ettiği gezegenlerde, ölü anıların kristalleştiği tavanlarda, ve bir zamanlar her şey olan bir kadının yavaş yavaş hiçbir şeye dönüşmesinde bir soru çınlıyor: “Eğer birini seviyorsan… onu kendi suretinle mi, yoksa onun gözleriyle mi yaratırsın?”

En yakın zaman da yapacağım...

Neyin içerisinde olduğumuzdan habersiz, on sekiz gençtik biz. Ölülerin arasında unutulan yaşayanlar. Hepimizin ortak ve tek bir amacı vardı: Elimizde kalanları da kaybetmemek. Peki, kaçımız hayatta kalabilecektik?...

Neyin içerisinde olduğumuzdan habersiz, on sekiz gençtik biz. Ölülerin arasında unutulan yaşayanlar. Hepimizin ortak ve tek bir amacı vardı: Elimizde kalanları da kaybetmemek. Peki, kaçımız hayatta kalabilecektik?...

Genç bir tarihçi olan Özüm,bir gün bir araştırması için gittiği kütüphaneden 1800`lü yıllara ait bir bilim insanın günlüğünü bulur.Kapağı aralayıp okumaya başladığında günlükte garip notlar, geleceğe dair tahminler, eşsiz güzellikte olan ama anlamını bilmediği semboller ve damgalar vardır.Özüm günlüğü çözmeye çalıştıkça bir şeylerin ters gittiğini fark eder.Geçmişte yazılan bu satırlar onun yaşadığı gerçekliği bozmak durumundadır.Günlüğün son sayfasını okuduğunda günlüğün sahibinin hala eski zamanlarda yaşadığını öğrenir.Ve bu yüce bilim insanını bulmakta kararlı ve inatçıdır.

Soğuk, kemiklere işleyen bir soğuk... Victoria, titreyen ellerini birbirine sürterken, nefesi havada beyaz bir buhar bulutu oluşturuyordu. Hapishane duvarlarının ardında bıraktığı o dehşet dolu saatlerin izleri, ruhunda derin yaralar açmıştı. Yanında, ona umut veren iki kişi vardı: biri, tıpkı kendisi gibi yaralı bir ruh olan genç doktor; diğeri ise, onu hayata bağlayan, karanlıkta parlayan yıldızlar gibi arkadaşları. Victoria, bir denekti. Babası, ona insanlık dışı deneyler yapmış, onu bir kobay gibi kullanmıştı. Peki, neden? Bir baba, kendi kızına bunu nasıl yapabilirdi? Bu sorunun cevabı, Victoria`nın zihninde dönüp duran bir girdaptı. Her adımda, yeni bir ipucu, yeni bir soru doğuruyordu. Kaçışları, sadece bir başlangıçtı. Onları kovalayanlar, Victoria`nın babasının karanlık sırlarını korumak için her şeyi yapmaya hazırdı. Soğuk ve karanlık, sadece dışarıda değil, Victoria`nın içinde de hüküm sürüyordu. Ancak, umut da vardı. Arkadaşlarının sıcaklığı, doktorun şefkati ve Victoria`nın içindeki o sönmeyen ateş, onları hayatta tutuyordu. Bu kaçış, sadece Victoria`nın değil, aynı zamanda onunla birlikte kaçanların da hikayesiydi. Her biri, kendi geçmişlerinin hayaletleriyle yüzleşirken, Victoria`nın sırrını çözmek için birlikte çalışacaklardı. Bu, sadece bir kaçış değil, aynı zamanda bir arayıştı. Gerçeklerin peşinde, karanlığın içinden aydınlığa doğru bir yolculuktu.

Soluk soluğa okuyacağınız bir zaman yolculuğu macerası

Konseyden ortak karar çıkmıştı. 5 Krallıkta Urahara`nın idamını onaylamıştı. Tanrı`nın Müridleri adeta çılgına dönmüş , onun kutsadığı kulunu idama mahkum etmenin onu kızdıracağını düşünüyorlardı. Ancak konsey kararını vermişti. Yarın güneşin doğuşu ile tanrının kutsadığı kulu ölüme mahkum edilecekti...

taslak taslak ve taslak

Eda ve Kerem’in onlardan intikam almak isteyen kişilerle başa çıkma hikayesi… bu mücadelede onlara katılmak ister misiniz?

Açıklama yok sjskhsjsgsjsgsjsi

...snsjzjzkzjxkxkxjzjsj

Ben Talya Karaca; zamanın verdiği zulümle, hayatın yaşattığı acıyla Meyus’a sahip olan Talya. Taşıyıcı olan Talya. Yaşadığımız evrenin prensibi vardı, ben dünyanın aradığı taşıyıcıydım. Paha biçilemez değerim vardı, o değer benim Sanrı’mdı. Sanrı’m insanların gözünü kırpmadan kendisini öldürecek kadar arzulayacakları tek nesneydi. Herkesten sakındığım Sanrı’mı benden alabilecekler miydi?

💓https://media.tenor.com/bfSkxDt6sSYAAAAM/go-for.gif

Yıl 2300. Dünya artık kuantum temelli bir yapay zeka tarafından yönetiliyor. İnsanlık yeryüzü ve gökyüzü insanları olarak ikiye ayrılmış. Asteroid madenciliği sonucunda keşfedilen bir materyalle yeryüzünün üzerine inşa edilerek gökyüzüne yükselen şehirler. Aşağıdaki insanlar güneşten mahrum, yapay ışıklarla aydınlatılmış dünyalarında düzene boğun eğmek zorundalar. Gökyüzü insanları beyin saplarına yerleştirilen implantlarla Oneiros adındaki kurgulanmış dünyalarında. Yenidüzende revaçta olan tek bir meslek var. Oneiros yazarı olup gökyüzü insanlarına yeni düşler sunmak. Lethe de onlardan biri. Ve bu onun ölümünden sonraki hikayesi.

Kendi hikayesinin peşinden koşan bir genç kız

Deneme, uygulamayı deniyorum.

Yıllarca insanlar kandırıldı sırlar saklandı iste bu sırların son bulma zamanı insanların nedeni bilinmeyen ölümleriyle başladı

Bu kitap 2. Dünya savaşı sonunda kaçırılıp denek olan 100`lerce insanın mutant yapıldığı ve zaman kapsülüne tıkılıp günümüzden 80 yıl sonra uyandıkları dünyada Danievelle Henderson adındaki hafızasını kaybetmiş karakterin hafızasını geri kazanmaya ve özgürlüğü için verdiği mücadeleyi anlatıyor

Uzay kaşifi bir gün sifaciyla tanışır ve onların hikayesinde böyle başlar

Hayatın bir sonu var sınav için yaşadığımız bu hayatta olmasını istediğimiz bir heycan yok mu acı çekerken mutlu olmak klâsik olsada yaşama tat katan tek şey ...sizce?

Ormanda 2 kişi mahsur kalıyor ve kurtulmaya çalışıyorlar ama bir türlü çıkamıyorlar

Baharın ilk ışıkları aynı zamanda bir sonun müjdecisidir.

"Çünkü ucubeler, en tuhaf sırlara sahiptir..."

Açıklama yok sjskhsjsgsjsgsjsi