Ben Aylin. Bir çok zorluğa rağmen yüzbaşı olan Aylin. Babası şehit annesi vatan haini çıkan Aylinim evet, ben babasının intikamını almak için yemin etmiş o kızım..

Armağan Doğan atanmayı bekliyen bir doktordur.Çok güzel giden bir ilişkisi vardır.Ta ki sevgilisinin vatan haini olduğunu öğrenip bir askerle anlaşmalı evlilik yapasıya kadar.

Gökçe’ne benzer bir askeri kursu çok açıklama gerekmez özenerek yazdım

"Bir söylentisi vardı bu dağların. Derler ki ; yıllar evvel genç bir kız bu dağları mesken tutmuş kendine. Kim ne zaman bir yardıma ihtiyaç duysa anında belirirmiş. Ne ismi bilinirmiş ne de cismi. Bir tek zümrüt yeşili hareleri akılda kalırmış. Daha sonrasında gecenin karanlığına katılır ortadan kaybolurmuş. Kimisine göre bu bir peri masalıydı. Kimisine göre de efsane hayal veya uydurmacaydı. Peki ya gerçekse ? O peri kızı gerçektende efsaneden ibaret değilse..."

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

Bu hikaye bir kadının hikayesi. Zorluklara göğüs geren, annesizken kız kardeşine hem annelik hem babalık yapan bir kadının hikayesi. Ve bu zorlukların içinde birbirine ihtiyaç duyan iki ruhun öyküsü.

Kusursuz bir plan, sahte kimlikler ve Alex Malvado’nun ininde dönen karanlık bir oyun. Kıdemli Üsteğmen Asya Bozkurt için Vanessa olmak sadece bir görevdi; ta ki o enselerinde hissettikleri yakıcı sızıya kadar. ​Işıltılı salonlardan rutubetli bir depoya düşen iki asker... Şimdi hayatta kalmak için tek bir şansları var: Asla açık vermemek. ​"Depoya götürün bunu... Yanındaki diğerini de hemen paketleyin!"

Zifiri bir karanlıkta, ne güneşi gördü ne de insan sesini. Geçmişi ellerinden çalınan ve uzun süre bir hücrede tutsak kalan o kız çocuğu, o karanlıkta öldü. Küllerinden ise devletin en tehlikeli, en kusursuz kadın ajanı doğdu. Şimdi tek bir amacı var: Hafızasındaki boşlukları doldurmak ve çocukluğunda peşinden koştuğu o kayıp ışığı bulmak. Büyük bir operasyon için düşman bir grubun kalbine sızdığında, planının önünde bir engel belirir. En az onun kadar yırtıcı, sırlar duvarıyla örülü ve hedefiyle arasına giren yabancı bir adam. İkisi de aynı amaca koşan ama birbirinin gerçek kimliğinden habersiz iki gölge. Birbirlerine bulaştıkları an, sadece görevleri değil, hayatları da tehlikeli bir savaşa dönüşür.

Yüzbaşı Adal Nur Akay öz ailesini küçükken kaybetmiş ve asker biri tarafından evlat edinilmiştir. Yıllar sonra çok sevdiği üvey babası gibi asker olan Adal`ın karşını bir gün bir operasyonda varlığından haberi olmadığı ikiz kardeşi çıkar.

KÜLLERİN ALTINDA Her yaranın bir izi vardır. Bazı izler tane işler. Bazıları ise ruha... Üsteğmen, geçmişinin yükünü sessizce omuzlarında taşıyan, duygularını görevine gömmüş başarılı bir askerdir. Hayatı boyunca tek bir şeye inanmıştır: Vatan uğruna gerekirse her şey feda edilir. Yeni görevi, düşman topraklarında esir tutulan Kartal Timini kurtarmaktır. Başarılı olması neredeyse imkansız olan bu operasyon, onu yanlızca savaşın ortasında değil, hiç hesap etmediği duyguların da içine sürükler. Fakat savaşın gizlediği sırlar, kurşunlardan daha ağırdır. Aylar sonra ortaya çıkan bir kayıt, yıllardır doğru sandığı her şeyi yerle bir eder. Geçmiş yeniden gün yüzüne çıkarken, dost ve düşman arasındaki çizgi silinmeye başlar. Çünkü bazı gerçekler ne kadar derine gömülürse gömülsün... Bir gün mutlaka küllerin altından çıkar. Ve o gün geldiğinde, hiçbir hayat eskisi gibi kalmaz.

Selamün aleyküm millet! Ya da buralarda nasıl deniyorsa... Merhaba! ​Ben Ramazan. Öyle süslü laflardan, fiyakalı kelimelerden pek anlamam. Bozkırın bağrından kopup gelmiş, aklı bir karış havada iki arkadaşıyla ömrünü tüketmeye çalışan, sevdiklerine laf söyletmeyen, damarı attı mı da gözü dünyayı görmeyen Yozgatlı biriyim işte. ​ Benim dünyam nettir kardeş. Askerim ben... Vatan dediğin, insanın kalbini adadığı, uğruna ter tereddütsüz can vereceği o tek büyük sevdadır sanırdım. Göğsümdeki o sarsılmaz asker damarıyla, nöbette gözümü kırpmadığım gecelerle büyüdüm. Vatan sevdası gibi kutsal bir hissin yanına başka hiçbir aşk yaklaşamaz, kalbimi başka hiçbir şey böyle yakamaz sanıyordum. Hayatımı düz bir çizgide yaşayıp gidiyordum aslında. Ta ki o güne kadar... ​Sıcak bir yaz günü, denizin ortasında bir çift göz gördüm. Kahverengi, ıslak kirpiklerin ardında korkuyla çırpınan, dünyamı tek bir bakışıyla başıma yıkan bir çift göz... Areesha... İlk defa kalbimin bu kadar hızlı çarptığını hissettim. Gözlerindeki o mahsun çaresizlik, içimdeki sert adamı bir anda darmadağın etti. Yabancı bir memleketin, hiç bilmediğim bir dilin kızıydı o. Ama kalbin dili birmiş, elini tuttuğum an anladım. ​Tabii benim hikayem öyle sessiz sedasız, romantik bir masal gibi başlamadı... Eğer dinlemek istersen seve seve anlatırım. ​Anlayacağınız; başı beladan, gönlü sevdadan kurtulmayan bir adamın, sınırları aşan imkansız ve tutkulu aşk hikayesindesiniz. ​Şimdi burada, bu hikayeyi size anlatmaya geldim. Eee, benim adım Ramazan... Sen de arkadaşım olmak ister misin?

"Aşk bedel ödetir, Meva..." dedi alev topuna dönmüş gözlerini gözlerime esir ederken. Büyük bir gayretle bedenini ileriye doğru itelediğim sırada bileğimi kavrayıp, "Annenin katili ben değilim." Diyebildi. Durgundu. Güçlü omuzları çöküntüye uğrarken, dehşetle baktı bir kez daha yüzüme. Bir şey demesine fırsat vermeden asileşen gözlerimi gözlerine dikip cevap verdim. "Annemin değil, yok olan duygularımın katilisin. Tüm hakları saklıdır! Aksi takdirde yasal işlemler başlatılacaktır!

Ateş Timi, görevleri gereği en zor şartlarda bir araya gelen altı askerin hikâyesidir. Komutan Aybüke’nin liderliğinde; Batur, Emir, Kürşat, Kuzey, Selçuk ve Bayram, her operasyonda hem hayatta kalmaya hem de birbirlerini ayakta tutmaya çalışır. Zamanla aralarındaki bağ güçlenir ve bu ekip, sadece bir tim olmaktan çıkıp birbirine sırtını dayayan bir aileye dönüşür. Ancak görevler ağırlaştıkça, verdikleri kararlar ve bastırdıkları duygular da onları zorlamaya başlar. Ateş Timi; savaşın ortasında filizlenen güvenin, bastırılan duyguların ve kaçınılmaz yüzleşmelerin hikâyesi. Bu hikâyede kurallar nettir… ama kalp asla kurallara uymaz. Çünkü bazı ateşler söndürülmez. Sadece içten içe büyür.

Bazı kararlar hayatınızda olumsuz etkiler yaratabilir... Gece`nin yaptığı bir hata sonucu açığa alınır. Ancak 1,5(bir buçuk) ay sonra Foça`dan ayrılıp Silopi`de, yeni bir time gelir. Bu timde herkes ilk başta onu hir görse de zamanla yakın arkadaş olurlar ancak Timin lideri Altay bir türlü Gece`ye ısınamaz. Sürekli ona ağır görevler verir ve aralarında resmi olmasada düşmanlık oluşur. Ancak zamanla aralarında ki düşmanlık bir aşka dönüşür.

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

“Vatanı korumak için giydikleri zırh, kalplerini sakladıkları en güvenli sığınaktı.” 🔥🛡️ Küçük bir çocuk, ailesini kaybeden bir çocuk, asker olmak isteyen bir çocuk; Ars Savaş Dağdelen. Daha küçük yaşlarda babası ve annesini, abisi ile rol model alan çocuktu. Kartondan silahlar yapıp siyaha boyar, gece yatmadan önce babası ile askerlerin helikopterle uçuşunu izler ve bir gün asker olmak istediğini kalbinden geçirir. Ve şimdi Ars Savaş Dağdelen bir askerdi; barut kokulu, sarsılmaz çelik gibi disiplinli, cesur, zeki ve lider ruhlu. Küçüklüğüne dönüp baktığında buruk ama gururlu bir çocukla her gün daha tehlikeli bir güne uyanıyordu. Onun bu hayatta şanssızca kaybettiği şeyler varken; artık tek kaybedeceği şey elinden kayıp giden teröristlerdi. Ve gittiği tüm görevleri başarı ile yerine getirmek için kendi timini kurmuştu; Keskin Tim’i. Sahada devleşip karanlığa bürünen, adı gibi derileri bir anda vücuttan kazıyan keskin bıçaklar; düşman elinde haince esir alınmış bir tim liderini kurtarıp, ana vatanına götürmek için şanlı kamuflajları bir kez daha kuşanmışlardı. O karanlık gecelerin ardında, yıldız kadar saydam ama parıltılı biri vardı; Asena Sancaktepe. Küçükken yüreğinde büyüyen bir savaşçı saklıydı. Savaşı isimsiz olmaya ramak kalmış, kırık dökük anılarla yaşamış ve sevgi dolu tabloları izlemekle bitmemişti. Babasından kara, felçli annesinin bedenini toparlamak için çalışması oldukça aktı. Tam bir münzeviydi, bir zırhtı. Fırtınaların sonsuza kadar sürmeyeceğine inanarak uzun bir yolda denizi görmeyi bekleyen yaralı ruhtu. Bu iki yaralı ruhun ve bedenin karşılaşması; mumlarda dikkatle bakınca ortaya çıkan ve birbirine dokunan iki alevden beden silueti ve kırılan çerçeveli bir aynada camlar kırılmasa bile sağlam duran çerçeve misaliydi. Sence nasıl karşılaşacaklar? Hayatlarından çıkacak olan kayıplar artacak mı? 🔥🛡️ “Siper al askeri; çünkü bu kez savaş sadece cephede değil, tam kalbin ortasında başlıyor.” ATEŞLİ ZIRHIM 🔥🛡️

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri`nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir`in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

Bu kitap tamamen katanlıktan kaçmak isteyen tüm bu karanlıktan kurtulmak isteyen tahtı yıkmak isteyen bir genç kızın hikayesi Eleonara corti... Çevresine ışık saçan bir melek

Ben kimim? Yıllarca bu soruyu sordum kendime. Her gün, her saat, her dakika. Durmadan sordum çünkü sormak zorundaydım. Ben Mahinur Soydan bu soruyla büyümek zorunda kalan Mahinur Soydan. Bu da benim hikayem —————-

Savaş bazen cephede değil, insanın kendi evinde başlar... Ailesinin aldığı kararla zoraki bir evliliğin içine sürüklenen genç bir kadın, kendisini ülkenin en korkulan birliklerinden biri olan Ateş Timi`nin komutanıyla aynı çatı altında bulur. Bu evlilik ne aşk içindir ne de mutluluk... Ancak geçmişin sırları, ailelerin sakladığı gerçekler ve yıllar önce işlenen bir ihanet ikisinin de hayatını geri dönülmez şekilde değiştirir. Bir yanda sınırda süren acımasız savaş, diğer yanda evin içinde büyüyen öfke ve isyan... Kim dost, kim düşman belli değildir artık. Bazı yaralar zamanla iyileşir. Bazıları ise insanın soyuna işler. Ateşten doğmadılar... Ama ateşten bir soyun yükünü taşımaya mahkûm kaldılar.

“Ömür, geçip giden sonu belli olmayan bir yoldur.” derdi annem. Küçükken bilmediğim hiçbir şeyi yapmazdım. Ne bilmediğim bir yola girerdim ne de bilmediğim bir şeyi yerdim. Ama şimdi buradayım. Bilmediği hiçbir yola girmeyen o kız şimdi bilmediği o yolun tam ortasında… Bilmediğim insanların yanındayım. Ne bildiğim bir dille konuşuyorlar ne de bildiğim yemekleri yiyorlar. Tek gayem buradan çıkmak ama burada geçirdiğim üç yılın bana öğrettiği şeylerden birisi de buraya giren yıpranmadan çıkamıyor. Eskiden bilmediği şeylerden korkan çocuk şimdi yok. Neden mi? Çünkü… Bu sefer korkuya yer yok! Tek hedef:Görevi tamamlamak.

🗡️🩺🗡️ “Bilmiyorum Delfin. İyi miyim kötü müyüm bilmiyorum. Ama bildiğim tek bir şey var o da…” beklentiyle bakıyordum yüzüne. O da gözlerimden bir umut ışığı görmek için bakıyordu bana. Ama korkusuzca baksa anlayacaktı benim içimdekini de. Acı bir şekilde tebessüm etti “O da seni çok sevdiğim. “ ben olduğum yerde mıhlanmış dururken o bir adım attı bana. “Ben senin her şeyini çok sevdim, Delfin. Rüzgarda uçuşan kumral saçlarını; sevindiğinde, üzüldüğünde, kızdığında koyulaşan yeşil gözlerini; kendinden çok sevdiklerin için atan o kalbini… Ben senin, sana ait olan her zerreni çok sevdim doktor. Senden hiçbir karşılık beklemeden, uzaktan ve acıtmadan sevdim. “ Gözlerim dolu dolu yüzümde tebessümle dinledim her bir kelimesini. Yüreği naif olsa da dışarıya göstermeyen o adam şimdi benim için yüreğini önüme sermişti. Belki de bu; hayatımda aldığım en güzel itiraf olarak kalacaktı benimle. 🗡️🩺🗡️ Annesinin ölümü ile hayatı değişin bir kadın:Delfin. Ve onunla aynı kaderi yaşayan bir adam:Safir. İlmek ilmek işleyen aşk ve verilen mücadeleler…

Bazı yeminler zihne değil, kana kazınır. Kurdun dişine kan değdiğinde, unutulan her saniye bir mezar taşına dönüşecek.

Geçmişinin karanlığıyla büyüyen elfida,hayatın ona yaşattığı acılara rağmen dimdik ayakta kalmayı öğrenmiş bir askerdir. Çocukluğunda yaşadığı travmalar, onu kırmak yerine daha da güçlendirmiştir.türk silah kuvvetlerinde yüzbaşı rütbesine kadar yükselen elfida,bir operasyonda timinin büyük bir kısmını kaybedince hayatının en büyük sınavı ile karşılaşır Askerliği bırakmak zorunda kalan elfida,geçmişiyle ve kayıplarıyla yüzleşirken yeniden avcı timine dönme kararı alır. Tim komutanı yaman ile arasında giderek büyüyen çekim ise işleri daha da karmaşık hale getirir. Görev,sadakat, aşk ve geçmişin bölgeleri arasında sıkışan elfida hem kalbiyle hem de sorumluluklarıyla savaşmak zorundadır.

Umay, Geçmişin ağır yarasıyla ve intikam uğruna bu savaşta yanmayı seçer. Bilinmeyen gerçek ise Umay ateşin`ta kendisidir