Bence yalnızlığın rengi tek bir renk olmak zorunda değil ama en çok lacivert yakışır. Çünkü lacivert geceyi hatırlatır; her şeyin sustuğu, seslerin azaldığı, insanın kendi düşünceleriyle baş başa kaldığı anları. Siyah kadar sert değil, ama yine de içinde bir ağırlık var. Sanki “kimse yok ama ben buradayım” hissi gibi. Bir de bazen yalnızlık gri olur. Ne tam üzgün ne tam sakin… arada kalmış, donuk bir his. İnsan kalabalıkta bile yalnız hissediyorsa o griye dönüşür. Ama şunu da unutmamak lazım: yalnızlık her zaman kötü bir renk değildir. Bazen beyaz gibi de olabilir; boş ama temiz bir alan, insanın kendini yeniden duymaya başladığı yer. Benim yanlızlığım hep değişiyor yanlızlımı ne kadar hissedersem o kadar koyu bir renk oluyor yanlızlım ne kadar azalırsa daha açık bir renk oluyor.