Mardin’in kadim taş duvarları arasında yankılanan bir intikam çığlığı... Ve o çığlığın ortasında, nefesi celladının ellerinde kesilen ürkek bir sevda. Barzan Karadağ... Omuzlarında aşiretin ağır yükü, kehribar gözlerinde amansız bir intikam ateşiyle yanan, nuh deyip peygamber demeyen taş kalpli bir ağa... Bir tarafta törenin ve imkansızlıkların gölgesinde tek bir kelime etmeden, sadece bir reyhan dalının kokusuyla nefes alan gizli sevdalar... Diğer tarafta nefesi kesilecek kadar korktuğu adamın tek bir nefesine muhtaç olan körpe bir can… Evin, o uçsuz bucaksız uçurumun kıyısında ölümün kucağına doğru devrilirken, Barzan’ın o aşılmaz taş duvarlarında ilk kez bir çatlak açılacaktı. Ama bu çatlak, intikam ateşini söndürmeye yetecek miydi? Yoksa Karadağların amansız kini, o yeşil gözleri de karanlığa mı gömecekti? Dahlia`nın kaleminden. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~