Bir tarafta İzmir sokaklarının altını üstüne getiren, yasa dışı yarışlarda ölümün sınırında gezinen hırçın, zengin bir serseri: Demir. İçindeki öfkeyi altındaki motorun yüksek devrinde susturmaya çalışan, ailesine ve dünyaya karşı ördüğü o katı duvarların arkasında yaşayan bir canavar. Diğer tarafta Edirne’nin o mağrur toprağından kopup gelen, gururu bir milyon liraya satılmış ama ruhu asla diz çökmeyen inatçı bir kadın: Gece. Çaresiz kalan babasını kurtarmak için bu kirli ticarete imza atarken, çocukluğundan beri gizlice hayran olduğu o karanlık adamın dünyasına yürüyordu. Baran Soykan’ın fırlatıp attığı o bir milyon lira, iki farklı şehri ve iki hırçın ruhu lüks bir malikanenin yatak odasına hapsetti. Kurallar basitti, geri sayım başlamıştı: Tam 2 yıl. Demir, o kapıdan içeri adım attığı an Gece’nin yüzüne karşı o aşılmaz sınır çizgisini çekti ve yemin etti: "2 yıl boyunca bu odada sana elimi bile sürmeyeceğim. Sen benim karım değil, babamın parayla tuttuğu bir bakıcısısın sadece. Kapımın önünden bile geçmeyeceksin." Gece ise o buz gibi nefretin karşısında bir milim bile geri adım atmadı, gözlerindeki fırtınayla meydan okudu: "2 yıl uzun bir süre Demir... Bakalım o sürenin sonunda gitmek isteyen ben mi olacağım, yoksa benden uzak durmak için verdiğin o sözleri tek tek yutan sen mi?" Demir kıza dokunmaktan, onu bir kadın olarak görmekten veba gibi kaçtıkça; Gece’nin o sarsılmaz, dişli duruşu odanın içindeki havayı alev alev yakacaktı. Nefretle örülen o duvarlar, tenlerini kavuran o yasaklı ve önlenemez arzuya ne kadar dayanabilirdi?

İstanbul’un hiç durmak bilmeyen kalp atışlarına eşlik eden korna sesleri ve bitmek bilmez bir koşuşturmacanın ortasında, Suadiye’nin nadir çınar ve erguvan ağaçlarıyla süslü caddesi, şehrin karmaşasına inat bir sükunet köşesi gibiydi. Damla, bu caddenin en zarif binalarından birinin önünde durdu. Cam kapıdaki yansımasına kısa bir bakış attı: Üzerine mükemmel oturmuş beyaz önlüğü, toplu saçları ve kendinden emin duruşuyla, buraya ait olduğunu her haliyle belli eden genç ve başarılı bir estetisyen.Bugün, o sükunet köşesinde fırtınalar kopartacak önemli bir gündü. Kliniğinin kapısından içeri girerken, bugünkü son randevusunun kariyeri için bir dönüm noktası olacağını biliyordu. Milyonlarca takipçisi olan bir sosyal medya fenomeni olan hastası, sadece burun ameliyatı olmak için gelmiyordu; beraberinde getirdiği muazzam bir görünürlük ve itibar da getiriyordu. Bu operasyonun başarısı, Damla`nın adını İstanbul`un en aranan estetisyenlerinden biri yapacaktı.Her şey planlandığı gibi mükemmel ilerliyordu. Steril, şık ve modern kliniği, başarının somut bir kanıtıydı. En pahalı ekipmanlar, en nitelikli personel ve her detayıyla kusursuz bir işletme... Damla, yıllar süren emek, özveri ve çalışmanın ardından nihayet kariyerinin zirvesindeydi. Oysa zirve, aynı zamanda en sarp yokuşun da başlangıcıydı ve o, farkında olmadan, her şeyin bir anda altüst olacağı o uçurumun eşiğinde yürüyordu

"Her sır bir kalpte saklanır. O kalpler ise bir dünyayı değiştirir." Kağıtta yazan sözcükleri okuduğumda başta anlamamıştım. Bir şey bulmak umuduyla arkasını çevirdim. "O kalplerin ait olduğu kişi sensin."