Eski zorbam patronum mu kitabıdır!!!!

Normal yaşamlarında ünlü iş insanları olan Alev ve Arel`in, karanlık taraflarında GÖLGE ve KARA olan iki yer altı mafyasının normal hayatta ortak olup mafyalikta düşman olmasının verdiği zorluğa karşı birbirlerine tutulan bu iki kişinin nefes kesen hikayesi... ****** Sevemem seni Kara... olmaz, yapamam... beni paramparça eden bir adamla mutlu olamam ben... Kara tam ona yaklaşıp elini tutacakken geri çekildi Gölge. Alev... Alev`im... Ben senle cayır cayır yanmaya razıyım... o öfkeden doğan alevlerin de yanmaya razıyım ben...

Yemeğe oturmaya giderken kapı sesiyle dönüp baktık . Babamın dediği tek şey beklediğimiz kişi de geldi olmuştu sonrasında benim için hiçbir şey yoktu. Herkese selam verdikten sonra gözleri beni gördü şaşırmamış gibiydi belki de duygularını saklıyordu..... bilemiyorum... Gözlerimiz birbirine kenetli kalmıştı. Kalabalık sanki susmuştu ve sadece biz vardık . Bu O`ydu nasıl unutabilirim ki o kahve gözler esmer ten uzun boyu ve bakışları çok dikkat çekiciydi Aman Tanrım! Bana ne oluyor böyle. İkimizin de bakışları birbirimizde takılı kalmıştı ne O çekiyordu ne de Ben. Onun burda ne işi vardı. Ne yapıyor burada bilemiyorum ama öğrenmem yakındır...

Ece üniversiteden yeni mezun olmuştur ancak bir türlü iş bulamaz tam tüm umutları tükenmişken gelen iş teklifi ile yeniden iş dünyasına atılır. Yavuz ise dedesinin ani vefatının ardından tekrar Türkiye ye gelir ve şirketin yeni genel müdürü olur. Hayat dolu bir kız ve kalpsiz adamın hikayesi... "çünkü sevilmeye değer ne varsa sen de toplanmış gibi"

Yaşadığı hayatın içine sıkışıp kalan Irmak ruhunun ellerinden kayıp gittiğini hissederken hayatının aşkıyla tanışır .

Karadeniz’in sisli tepelerinde verilen bir söz… İstanbul’un kalabalığında gelen tek kelimelik bir mesaj: “Bitti.” Berfin ve Ali’nin çınar fidanına bağladığı eşarp hâlâ rüzgârda savrulurken, Gülfem bir gecede bütün geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Sevda mı, sır mı, yoksa yıllar öncesinden gelen bir hesap mı? Bir fırtınanın ortasında, iki şehir, iki zaman ve tek bir kelime; hepsi birbirine düğümleniyor. Sevmenin cesareti mi kurtarır insanı, yoksa gerçeğin ağırlığı mı bitirir?