Mart ayının son gününde İstanbul`dan Ankara`ya doğru gece yarısı hareket eden bir tren... Taner, vagonların sarsıntısı eşliğinde, yolun sonunda onu bekleyen Nisan`a kavuşmanın sabırsızlığını taşımaktadır kalbinde. Fakat bu uzun ve melankolik yolculuk, zihnindeki tüm ezberleri sarsacaktır. Önce yolu kesişen Sıla, Taner`in Nisan`la kurduğu geleceğin üzerine koyu bir soru işareti düşürür; ardından trende yollarının kesiştiği Zehra, o keskin gerçeği fısıldar: Ankara`ya bahar, Nisan ayının ilk gününde bile henüz gelemeyecektir. Raylar bozkıra uzandıkça Taner; kiminle yola çıktığını, kimin için beklediğini ve aslında neyi aradığını sorgulamaya başlar. Nisan Gelecek Sandım, tren penceresinden akseden hayallerin, geciken baharların ve insanı kendi gerçeğiyle baş başa bırakan uzun yolların hikayesi...

Arkadaşlıkları bir gruptan çok daha azı. Hepsi bambaşka kişiliklere ve hayatlara sahipler ama bir şekilde arkadaşlıklarını sürdürmeye devam ediyorlar. Günlük yaşamları ve birbirleriyle olan ilişkileri devam ettikçe birbirleri hakkında daha fazlasını öğrenecekler.

Şurimşine: Lazca canımın içi sevdiğim. 2000`ler de geçen bir aşk hikayesi. Mert Ali ve Leyla`nın hikayesi. Şiddet ve korkutularak büyütülen Leyla ilk kez sevilmeyi tadacaktı belki de. Saf sevgiyi. Leyla`dı o Mert Ali için annanesinin koyduğu ismi vardı sadece. Onu satan babasının hiç bir şeyi olsun istemiyordu karısının üzerinde.

"Unutmak bir hediye de?ildir; bazen en ac?mas?z cezad?r."
?ehrin neon ???klar?n?n ula?amad???, hat?ralar?n birer para birimi gibi el de?i?tirdi?i o karanl?k sokaklarda, Mihra zihinlerin mimar?d?r. ?nsanlar?n en utan� verici an?lar?n? bir ne?ter gibi kesip atan, haf?zalar?n derinliklerinde sessiz izler b?rakan bir "Bellek Taciri"
kendi elleriyle silip att??? bir ge�mi?in y�k�, onu ?ehrin en gizemli ve en tekinsiz kap?s?na, Alaz�?n d�nyas?na s�r�kler.
Bu malikanede sessizlik, bir emirden daha serttir. Alaz; g�c�n, so?ukkanl?l???n ve yalan?n v�cut bulmu? hali. Mihra ise bu saray?n duvarlar? aras?nda, zihinleri yeniden ?ekillendirmek i�in bi�ilmi? bir silah. Ancak bu evin temelleri, g�n y�z�ne �?kmam?? an?larla ve saklanan ger�eklerle at?lm??.
Mihra, Alaz�?n zihnine her dokundu?unda, saray?n g�lgeleri biraz daha derinle?ir. Kimin avc?, kimin av oldu?u, hangi an?n?n ger�ek, hangisinin in?a edilmi? bir ill�zyon oldu?u birbirine kar???r.
Ger�ekler, sadece hat?rlayanlar i�in de?il, onlar? yok etmeye �al??anlar i�in de bir tehdittir.
Unutulmu? kan ve a?k: Hi�bir ?ey g�r�nd�?� gibi de?il, ��nk� hi�bir an? masum de?il.

Sıraç pişmanlığın ve yaptığı hataların ağırlığı altında kalmıştı, Feride ise geçte olsa masumluğun ve anlaşılmanın hazzıyla rahatça bir nefes aldı. Kader ağlarını ikisi içinde örmüştü. Biri ateş diğeri suydu günü geldiğinde mutlak sonları ateş suya karışacaktı.

Bazı insanlar hayatınıza tesadüfen girmez. Bazıları, en çok düştüğünüz anda karşınıza çıkar. Nehir, kaybettiği hayallerinin yasını tutarken karşısına çıkan yabancının hayatını bu kadar değiştireceğini bilmiyordu. Ama her yaranın bir izi, her hikâyenin bir bedeli vardı. Ve bazı sonlar, en başından beri kaçınılmazdı. Peki bir kuğu, son kez dans etmeden önce ne kadar ileri gidebilir?

"Her beyaz çiçek bir gün kanlanırdı. Tıpkı erguvan gibi. Bu hikâye de baştan sona kandı. Erguvan hiçbir zaman beyaz olmamıştı."

KÖY~DÖNEM Her köyün bir hikâyesi vardır. Kimi gülerek anlatılır, kimi ise yıllar geçse de unutulmaz. Bu hikâye ne masal kadar güzel, ne de anlatıldığı kadar kötüdür. Bazen insan, kendi hayatının yönünü seçemez. Doğduğu ev... Büyüdüğü sokak... Ve bir gün hiç tanımadığı bir insanla aynı sofraya oturmak zorunda kalır. 2000`li yılların başında, dağların arasına saklanmış küçük bir köyde... Kimisi sevdiğine kavuşmayı bekliyordu. Kimisi ailesinin tek sözüyle kaderini kabul ediyordu. Kimisi ise daha neyi kaybedeceğini bile bilmiyordu. Oysa hiçbirinin haberi yoktu. Bir gün atılacak tek bir adım, sadece bir evi değil, birçok hayatı değiştirecekti. Ve bazen... İnsan, en uzun yolculuğuna hiç bilmediği bir kapının eşiğinden başlardı. * "Ben senin rızanı boşuna almadım taşra gelini" diye dibimde sesizce konuşan adamla irkildim. Hızlıca etrafıma baktım. Yavaşça dönüp ona baktım bakmasın da o kadar dibimdeydi ki utançtan tek kelam edemedim. Ne oldu sana dik kafalı Zehra kendine gel. Bakışlarımı kaçırdım tekrardan. Hemen uzaklaşmam gerekiyordu biri görse rezil olurdum. "Şimdilik benden kaç utan ama o gece bu utancının hesabını o yatakta sorarım senden" diyince kulaklarım alev aldı. Daha büyük bir korkuyla etrafıma bakarken o sözlerini söyler söylemez milletin ortasında bunları söyleyen o değilmiş gibi gidip Celal ağabeyimin yanına oturdu. * Başlama tarihi; 04.08.2026

Bir zamanlar “En Güzel Kasaba” olarak adlandırılan Whisperfall, artık bir ölüm kasabasına dönüşecekti. Çocukların neşeli kahkahalarıyla çınlayan sokaklar; yakında çığlıklara, hıçkırıklara, isyanlara ve çaresiz bağırışlara teslim olacaktı. Peki, gölgelerin ardında saklanan katil sonunda kendini gösterecek mi? Tüm hakları saklıdır ve yazara aittir.

Mafyada aşk başkadır... Bir hoca, bir polis amiri, bir mafya, mafya liderinin sevgilisi bir kız.... Onların hikayesi bir şekilde kesişiyor. Bir üniversite hocası, eski öğrencisi bir polis amirine aşıkken; sonra, mafyanın sevgilisine aşık oluyor. İki aşk arasında; iki ateş arasında kalıp ..... Bakalım ne, nasıl olacak? :)

Taş gibi adam Taş gibi adamdı az konuşandı Çok enteresandı yandı, yandı... sonunda kafayı sıyırmıştım gülerek şiiri söylemeye devam ettiğimde karşımdaki adamın sabrını sınıyordum resmen - güzelim sakinleşmeye çalışıyorum ama sen sürekli sınırlarımda dolaşıyorsun - işaret parmağımla kendimi göstererek ben mi dedim - evet sen güzelim sinirlenmiştim bir tek senin sınırların mı var korkusavar benim de sınırlarım , kırmızı çizgilerim var sen onları ihlal edebiliyorsun ben artık sınırlarında olmak istemiyorum senin kalbinde olma... cümlenin devamını getirmeye cesaretim yoktu her neyse saçmaladım işte. yüzümde saklayamdığım kırgınlıkla baktım gözlerine keşke ikimizinde ortak sınırları olsa kesişim kümesi gibi.. korkut yüzüme uzun uzun bakıp iç geçirdi yanıma yaklaştı kulağıma fısıldadığı cümleler yüzünden vücudum sanki yaşam fonkiyonlarını yitirmişti - sınırlarımı yavaş yavaş yok ettiğinin farkında bile değilsin beni kendi sınırlarının içine aldın kardelen çiçeğim. belki de sana sınırsızım . not - -

``Kıbrıs`a bir kez gelen her zaman geri dönmek ister...`` ☀️🤍

Biri hayat?n silkeledi?i yerde,

sava??p varl?kl? bir adama d�n�?t�.

Di?eri ise hayata kar?? verdi?i m�cadeleyi,

binbir zorlukla a?arak ayakta kalmay? ba?ard?.

?ki ayr? beden, y?llarca hep iki ayn? kalp olarak kald?.

Hamit, yavaşça önündeki tüllü duvağı kaldırdığında şokla karşısındaki Nuriye`ye bakakalmıştı. Bu kişi Perihan değildi. Şaşkınlıkla Nuriye`ye bakıyor ve idrak etmeye çalışıyordu. Şu anda karşısında duran, kaçırdığı kadın Perihan değildi, Nuriye`ydi. Nuriye ise sadece yere bakıyordu. Buraya kadar gelme cesaretinde bulunmuştu ancak Hamit`in gözlerine bakabilmek için yeniden bir cesaret gerekiyordu ona. Pişman mıydı? O da bilmiyordu bunun cevabını. Ancak bildiği bir şey vardı: Bu adamı seviyordu ve gelmişti artık ona.

Hasan " Hiç merak etmiyor musun Ahmet in geçmişini ? "

Affettiği eski sevgilisi tarafından tekrar ihanete uğrayan Defne, o gece arabasıyla küçük bir kıza çarpar. Ve o küçük kız, sırlarla bağlı olduğu aileye istemeden girmesine neden olur. Peki bu bir tesadüf mü, yoksa birileri sırları açığa çıkarmak için mi uğraşıyor?

Helin Karadağlı, gücü yüreğindeki Allah inancından ve merhametinden gelen, töreye ve aşiretlere baş kaldıran bir hanımağa... Cemca Avşaroğlu, ailesi Avşar Türkmenlerinden olan, Dedeleri yıllar önce bozkırın sert rüzgârlarını ardına alıp bu topraklara yerleşmişti. Aradan yıllar geçmiş, dünya değişmişti. Ama bazı şeyler değişmezdi... Kan, gurur ve aile sözü... Ablasını ve ailesini korumak için korkunç bir suçu üstlenen Cemca Avşaroğlu ve Helin Karadağlı`nın çaresizliği, Hozan`ın öfkesi ve aile sırları, onları ölümle yüzleşmeye sürükler. Bu aşk ve dram hikâyesinde, hiçbir şey göründüğü gibi değildir.

Bir imza, iki ayrı yabancıyı tek bir çatı altında birleştirdi. Bir anlaşma ile başlayan evlilikleri, zamanla en büyük sınavlarına dönüştü. Çünkü yatak odasının duvarları, hiçbir anlaşmayı tanımadı. Bir bakış ve bir dokunuş bütün sınırları yok etti. Leyla Öztay`ın ve Rüzgar Sancaktar`ın hikayesine hoşgeldiniz.

Bu hikaye 1987 yılından günümüze kadar uzanmaktadır GERÇEK BİR HAYAT HİKAYESİ DEĞİLDİR genç bir moda tasarımcısı olan Pervin ve Muhlise`nin tip1 diyabetle olan mücadelesini anlatıyor Pervin moda dünyasının en gözde kadınlarından Muhlise ise moda dünyasının en kıskanç en karaktersiz kadınlarındandır Pervin`in can düşmanıdır her ikiside tip1 diyabetle savaşan iki ayrı kadınlardır

Kaslı kollarını anında duvara sabitledi ve beni kafese aldı. ‘’Yani seni şu an burada öpsem hiçbir şey hissetmezsin öyle mi?’’ diye yineledi. ‘Ne öpmesinden bahsediyorsun çekil önümden saçmalamayı kes beni etrafındaki diğer salaklarla karıştırma’ Kafasını sallayarak cık cıkladı ‘’Yanlış cevap, soruma cevap ver’’ gözlerinin içine sinirle baktım. Ares her zamanki Aresti işte. Beni kışkırtıp gidecekti. ‘Evet hiçbir şey hissetmem’ dedim. (NE DEDİM BEN!) Gülerek yüzünü biraz daha yakınlaştırdı. ‘’Görelim o zaman’’ Dudakları usulca dudağıma değerken ne yapacağımı şaşırmıştım. Sanki vücudum kitlenmişti, sıcaklık bedenimi sardı. Ustaca dudaklarımla oynaşırken ben tepki veremiyordum daha önce hiç öpüşmedim çünkü! Aklım başıma geldiğinde tüm gücümle onu ittirdim fakat yerinden sendelemedi bile. Bu hareketimden rahatsız olarak tüm vücudunu bana yasladı. Sıcaklık iyice bedenimi sararken alt dudağımı hafifçe ısırarak çekti dudaklarını. ‘’Hala bir şeyler hissetmediğine emin misin Hera?’’ gözlerimin içine baktı. Sanki içimi görüyormuş gibi. Ona karşı hala birşeyler hissettiğim doğruydu ama ben dersimi almıştım, bunu onun bilmesine gerek yoktu.

Bazı sırlar, kan kadar derindir… Demir ve İnci Kâinat; biri polis, diğeri avukat olan çift yumurta ikizleridir. Farklı yollar seçmiş olsalar da, adalet duygusu onları aynı karanlığa sürükler. Şehirde ardı ardına, organları alınmış çocuk cesetleri bulunmaya başlandığında, bu soruşturma sıradan bir dava olmaktan çıkar. Bu dosyada sadece katiller değil, susturulanlar da vardır. Yıllar önce kaybettikleri anne ve babalarının ölümü yeniden gündeme geldiğinde, ikizler bir gerçekle yüzleşir: Bazı kazalar tesadüf değildir. Gerçek derinleştikçe, İnci ve Demir yalnızca suçlularla değil, kendi geçmişlerinin karanlığıyla da karşı karşıya kalacaktır. Çünkü bu kez adalet, başkalarını değil, kendilerini yargılamaktadır. “Bazı acılar unutulmaz… çünkü hâlâ canlıdır.”

Bir insanı sevmek, onu kaybetme ihtimalini de beraberinde getirir. Duru ve Baran`ın hikâyesinde bazı duygular kelimelere sığmaz, bazı soruların ise cevabı kolay değildir. Ve bazen insanın tek istediği şey, geçmişten gelen o sesi yeniden duymaktır: **“Bana kızgın mısın?”**

​"Kendi zihnimizin ve dış dünyanın ördüğü duvarlar arasında, çıkışı olmayan sokaklarda kaybolmuşuz gibi... Dijital ekranların yaydığı soğuk ışık altında, kalabalıkların gürültüsüne sığınan ama aslında en derin köşesinde yapayalnız olan ruhlar..."

Kim bilebilirdi Sebepsiz yere insanları öldüren birinin bir gün kraliçe olcağını

Uçurtmalar uçmayı sevdikleri kadar özgürlüğü de severler. Oysa her uçurtma mahkumdur bir çift ele. Her uçurtma mahrumdur gökyüzünde ki sonsuz özgürlükten. Rüzgarın hırçın okşayışları ona yalancı bir kanat takar. Uçurtma inanır. İnanmakla kalmaz, rüzgara aşık olur. Nihayetinde rüzgar gider, uçurtma yerle bir olur. Artık özgürlük rüzgar kadar uzak rüzgar kadar acı vericidir. Nazlı da bir uçurtmaydı fakat bir çift el tarafından sıkı sıkıya tutuluyordu. Murat`la tanışmasının sonunda belki de dilediği gibi özgürlüğüne kavuşacaktı. Belki de uçurtmanın tutsak olduğu son yazdı... 10.05.2026