Bazıları asla unutulmaz, bazıları nisyan olunur...

Gecenin karanlığı onların tekrar karşılaşmasının şahidi olmuştu. Onlar artık birbirini çok iyi tanıyan iki yabancıydı. O geceki trajadik karşılaşma kaderlerinin birbirleri için yazılmış olduğunu tekrar göstermiş oldu belki de ama ikisi de kaderin onlar için düzenlediği bir oyun olduğu düşüncesinden bir haberdi.

Nisyan, insanlığa verilmiş en büyük lütuftu derlerdi. Ben o lütfun koynunda büyümüştüm; ta ki o yabancı, gözlerindeki intikam ateşiyle zihnimdeki karanlığı aydınlatana kadar. Unutmak, zihnimin bana bağışladığı en merhametli yalandı. O yabancı ise bana bağışlananı elimden almaya yemin etmiş, ızdırabını dindiremeyen bir adamdı.