Üniversite amfisinde başını felsefe kitaplarına gömmüş olan Helia’nın sessizliği, ekrana düşen bir bildirimle bozulur. Kendi telefonu yerine yanlışlıkla annesinin telefonunu yanına aldığını o an fark eden Helia için asıl tehlike mesajın sahibidir Annesinin patronu açar APOLLO IRONSTARKOV...

Gece gördüğü bir rüyayla başlayan ve o ana kadar yaptığı her şeyin hatta hissettiği duyguların bile yazılı olduğu bir günlük. Üstelik kendi el yazısıyla. Gayet normal. Asıl anormal olan şey ise bu günlüğü hiç yazmamış hatta hayatında bu defteri bile hiç görmemiş olmasıydı. Günlüğü okurken hissettiği korku ve şaşkınlık dahi yazıyordu bu günlükte. Ha bir de şöyle yazıyordu, "...gelecekte yaşayan geçmişteki beni ikna etmek..."

Eskiden dünyayı denge içinde tutan iki kardeş vardı: Yin ve Yan. İnsanlar zamanla yalnızca Yin`in ışığını yüceltip Yan`ı unutunca, Yan öfkeye kapılarak dünyaya karanlık bir lanet bıraktı. Gölgeler güç kazandı ve denge bozuldu. Yin ise kardeşini yok etmek yerine, laneti durdurmak için güçlü bir mühür oluşturdu. Ancak bu mühür yalnızca karanlığı değil, dünyanın doğal dengesini de bastırdı. Yüzyıllar sonra mühür zayıflamaya başlayınca lanet yeniden ortaya çıktı. Şimdi, iki kardeşin mirasını taşıyan bir genç, ne laneti tamamen yok etmek ne de mührü güçlendirmek zorundadır. Onun görevi, ışık ve karanlık arasındaki gerçek dengeyi yeniden kurmaktır.

Soğuk ellerimi keserken nefesinin beni yakmasını beklemek kadar aciz ve günah isteklerim vardı. Dudaklarının bana haram olduğunu tüm dini kitaplar yazıyordu. Ben ise şeytandan daha hırslı, Lilith kadar cesaretliydim. Şeytan, Lilith`e ait olmasına rağmen Havva`yı seçer miydi? O da senin kararsızlığın ve kibrin olarak kalsındı.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

(Zamanın Çizgileri Serisi - 2. Kitap) "Her son, aslında başka bir zamanın tohumudur." Doğa ve Thomas’ın yok oluşuyla son bulan hikaye, aslında yalnızca başlangıçtı. Yok edildiği sanılan makine, ardında kusursuz bir sessizlik değil, görünmeyen bir hata bıraktı. Zamanın dokusunda açılan o ince çatlak, geçmişi, kimlikleri ve kaderi birbirine karıştırdı. Şimdi, yanlış bir hayatın içinde uyanan bir kız var. Herkes onu Sena olarak tanıyor. Ama bir mektup, unuttuğu bir ismi fısıldıyor: Lena. Sekiz parça, sekiz farklı dehliz ve zamanın ipliğini kesen bir kadın... Zamanın Çizgileri efsanesi, küllerinden doğan yeni bir karakterle ve tarihin en büyük hatasını düzeltmek için çıkılan bu soluk kesici yolculukla devam ediyor.

"Kaderinde olan seni her zaman bulur .sadece bekle ve içindeki boşluğu takip et. Elindekilere iyi bak onlar senin anahtarın, silahın,intikamın, ölümün ve kurtuluşun. Her şey içinde saklı, kalbinin sesini dinle ve ne olduğunun farkın var. Acı dolu bir aşığın, yas dolu bir annenin laneti tanrılardan bile büyüktür. Laneti başka bir lanet çözer. İntikamı intikam yener."

Gizemli Ötüken Yolculuğuna çıkmış erlerin, Karanlık Acun` da olup bitenlere şahitlik edişlerini bu Mistik ve Mitlerle dolu hikayede göreceğiz.

Beykoz`la Karaköy arası yaklaşık otuz kilometre, arabayla en fazla kırk dakika. Sahra bu kısa mesafede dünyanın tersine döneceğini tahmin edemezdi. O gece Boğaz`ı ikiye yaran köprüye sürerken sadece karşıya değil, bildiği; güvendiği her şeyin de ötesine geçti. Geçmişin hatıralarına kavuşmanın peşindeyken, kapkara bir mürekkep lekesi bulaştı temiz sayfalarına. Gerçek karadelik ise kendi içindeydi. Çünkü sorulsaydı, yine o güne dönseydi... Başka türlü davranmazdı. Nabzında atan yaşama tutkusuna bir tek bu dipsiz çukurda denk gelebilmişti. Gecenin zifiri karanlığı çökmüş olsa da, o yine gökyüzüne karışmayı seçerdi.

THANATOS: HER ÖLÜM BİR SORU, HER İNTİHAR BİR İTİRAFTIR.

​"Lucifer onlara aşktan bahsetti, ama onlar sadece baştan çıkarmayı duydu... Onlara güzelliği gösterdi, ama onların tek takıntısı bu oldu..." Kadim iblis Lucifer`ın insanlığın nankörlüğü yüzünden kendini Hierapolis’in zehirli karanlığına teslim etmesinden asırlar sonra, şeytan ırkının elinde kalan son sığınak da tehlikededir: Gehena. ​Gehena Kralı Asmodeus’un tek varisi Vespera, krallığın baş komutanı Damien’e olan yasak aşkı ve yaklaşan savaşın gölgesi arasında sıkışıp kalmıştır. Damien’in bir melek kızının gözlerinden aldığı lanetli sanrılar tek bir şeyi fısıldamaktadır: Yukarıdakiler geliyor. ​Meleklerin acımasız orduları Gehena surlarını indirmek üzereyken, hüzün, aşk ve çaresizlikle mühürlenen bir öpücük, sonun mu yoksa yeni bir direnişin mi başlangıcı olacak? ​Şeytanların aslında karanlığın değil, haksızlığın kurbanı olduğu bu evrende; ışık ve karanlık yer değiştirecek, Son Şeytan Krallığı ya küllerinden doğacak ya da sonsuza dek silinecek. (Kitabım, bölüm metinlerim, kendi yarattığım dünya ve karakterlerim, fikirlerim kopyalanamaz.) (Gerçek mitolojiden esinlenilmiş, bazı mitolojik kişilikler kullanılmış, gerçek yerler ve isimleri kullanılmıştır. Tetikleyici unsurlar ve genel hurafelere ters fikirler içerir.)

Ölümün Çiçeği 1. Kitap Tekrar dağıtılacak kartlar Geri dönecek gelmemek üzere gidenler Sonu getiren sonsuzluğu da vermeli Ama önce huzurunu kaybetmeli O gece üç farklı evde üç farklı kişi acı çekti. Aynı gökyüzüne bakıp aynı dilekleri tuttular. Kayıpları aynıydı, yapabilecekleri sınırlı. İkisi kaderin ağlarını örüp onları tuzağına çektiğini düşünüyordu, ama sonuncusu… O; onları çoktan kendi tuzağına, kendi oyununa davet etmişti. Amansız bir savaş değildi onları bekleyen, daha doğrusu savaşacakları düşmanları yoktu. Şu ana kadar kaybettikleri her bir damla onları yeniden yaratmaya çalışacaktı. Bedenin yaralanınca kan, kalbin yaralanınca gözyaşı akar derlerdi; birinin bedeni ve kalbi ölmemek için direnirken ne olurdu peki? Kalbim sana anlatamadığım her şeyin mezarı, seni de oraya gömmekten korkuyorum.

Hikayelerde hep vampirlerin insanlar için tehlikelerinde bahsedilir, ama bu hikayede bir insan vampirler için tehlikelidir!

Astoria serisinin birinci kitabıdır. ××× `Tanrıların sesi` denirdi ona; peki ya tanrılar sustuğunda?

Bazı hikâyeler eksik anlatılır… Bazıları ise bilinçli olarak unutturulur. Pandora’nın hikâyesi de onlardan biri. Aysuda, geçmişine ait olduğunu sandığı bir bağın peşinden giderken, kendini insanlık tarihinin en derin ve en tehlikeli sırrının içinde bulur. Artık bu yolculuk sadece bir arayış değildir… Bu, gerçekliğin kendisiyle yüzleşme hikâyesidir. Yüzyıllar boyunca felaketlerin kaynağı olarak suçlanan bir isim… Ama ya gerçek hiç anlatıldığı gibi değilse? Aysuda, evrenin sandığından çok daha canlı bir hafızaya sahip olduğunu keşfettikçe; tanrılar, mitler ve kadim düzen sarsılmaya başlar. Her cevap, yeni bir soruyu doğurur: Gerçek ortaya çıkarsa, bu dünya ayakta kalabilir mi? Dostluklar sorgulanır. Kimlikler parçalanır. Ve geçmiş… sandığımızdan çok daha yakın bir yerde bekler. Pandora II – Olympos’un Kalbi, mitoloji ile felsefeyi iç içe geçirirken; unutulmuş bir hakikatin, sessiz ama sarsıcı yükselişini anlatıyor. Bu sadece bir devam kitabı değil… Pandora – Okyanusun Kalbi ile başlayan yolculuğun derinleştiği, soruların çoğaldığı ve cevapların tehlikeli hâle geldiği bir kırılma noktası. Çünkü bazı kapılar açıldığında içinden kötülük değil… hakikat çıkar. Ve bazen en büyük devrim, sadece hatırlamaktır.

Güzelliğiyle büyüleyen, dokunduğu her kaderi paramparça eden bir efsane… Okyanusun Kalbi. Ya da kadim adıyla Mavi Elmas. Bu roman, yalnızca lanetli bir mücevherin hikâyesini değil; tanrıların oyunlarıyla şekillenen insan kaderini anlatıyor. Tarih boyunca el değiştiren Mavi Elmas; Hindistan’daki kutsal Buda heykelinden, Marie Antoinette’in trajedisine, Osmanlı saraylarının gizli kasalarına uzanan karanlık bir yolculuğun merkezinde duruyor. Onu taşıyan herkesin kaderi değişiyor, çoğu zaman yıkımla sonuçlanıyor. Ancak bu efsanenin kökleri tarihten de eski… Olympos’ta başlayan tanrısal rekabet, insanlığın kaderini dört elementle mühürlüyor: Su, Ateş, Toprak, Hava. Zeus’un iradesiyle seçilen kutsal bakireler, insanlığa son bir şans mı sunuyor, yoksa kaçınılmaz bir laneti mi? Ve şimdi… Aysuda’nın yolu bu kadim lanetin tam ortasına düşüyor. Pandora – Okyanusun Kalbi, mitolojiyle tarihi, kehanetle kaderi, güçle bedeli iç içe geçiren sürükleyici bir anlatı sunuyor. Tanrıların armağanı ile laneti arasındaki ince çizgide, geçmişle gelecek yeniden şekilleniyor. Çünkü bazı efsaneler gömülmez. Sadece doğru zamanı bekler.

Karan kaçmayı seçmişti; Geçmişinden… Kendinden… Her şeyden… Asena ise asla kaçmazdı; Yüzleşir… Kırar… Gerekirse yok ederdi. Yan yana geldiklerinde tüm dengeler bozuldu; Çünkü biri yıkmayı biliyordu… Diğeri ise yıkılmamayı… İkisi de vazgeçmeyi bilmiyordu. İkisi de yanlış kişiydi… İkisi de tehlikeliydi… Ama asıl sorun bu değildi… Asıl sorun… Birbirlerinden uzak durmaları gerekirken, Bunu istememeleriydi…

Dağ kimini yüceltti, kimini aşağı itti.

İstanbul’un gri, ruhsuz ve yorgun sabahlarından birinde, her şeyini kaybetmiş bir adam: Erlik. Hayatın tekdüzeliğinde boğulurken, sahilde karşısına çıkan gizemli bir yabancı ve avucuna bırakılan mühürlü bir paketle tüm evreni sarsacak bir kapıyı aralıyor. Erlik, kendini bir anda kadim büyücülerin, sürgün edilmiş kralların ve kana susamış Mihrezlerin savaşının ortasında buluyor. Aziz Behçet’in bilgeliği, Salliban’ın öfkesi ve Ay Işığı’nın parıltısı arasında o, şimdilik sadece bir tanık. Ancak unutulan bir gerçek var: Bazen kader, en hazırlıksız olanı seçer. "Korkmalısın... Ama sebebini şimdi anlatamam. Çünkü cesurlar da korkar."

***"Bu kitap tür bükme tekniği ile yazılarak birden fazla türe ev sahipliği yapmaktadır."*** İnsanlığın sınırlarının aşıldığı bu yeşil cehennemden kim sağ çıkacak? Karanlık, herkesi yutmadan önce gerçekler aydınlanabilecek mi? Geçmişteki karanlık hatalarının bedelini ödeyen iki polis, Owen ve James , sıradan görünen bir görev için özel bir uçağa binerler. Ancak uçak okyanusun ortasında bilinmeyen, haritalarda yer almayan bir kara parçasına düştüğünde, hayatta kalmak en küçük sorunları hâline gelecektir. Gizemli ve tekinsiz bu adada yalnız değillerdir. Mavi kanlı, mutasyona uğramış devasa canavarlar ormanlarda kol gezerken, ağaçların arasında geçmişin unutulmuş sırları yatmaktadır. Kazazedelerin karşısına sürekli çıkan "Whitman" ismi , onları korkunç genetik deneylerin, asırlık "Strix" efsanelerinin ve mükemmeli yaratmaya çalışan hastalıklı bir zihniyetin tam merkezine çeker. Sevdiği kadını, Laura`yı korumak için sınırlarını zorlayan Owen ve bu karanlık adada kendi geçmişinin hayaletleriyle yüzleşen James , hayatta kalabilmek için en büyük düşmanlarıyla şeytani bir anlaşma yapmak zorundadır. Karşılarında acımasız ölümsüzler, "Denek Alfa" olarak bilinen tehlikeli bir varlık ve Tanrıcılık oynayan bir aile vardır. **Bu eserin tüm telif hakları saklıdır. Hiçbir bölümü yazarın izni olmadan kopyalanamaz, çoğaltılamaz veya başka bir platformda paylaşılamaz.** #hayattakalma #bilimkurgu #gerilim #mutasyon #sır #karanlık #whitman #strix #ada #fantastik #mitoloji

Trafik kazasında ailesini kaybeden Ecem , yıllar sonra evlatlık olduğunu öğrenir ve biyolojik ailesini bulur. İkiz kardeşleri için yıkılmaz ve ayakta durur. Gittikleri ormanda başlarına geleceklerden bihaberlerdir. Elementler,hayvanlar, karanlık güçler... Ekibe sonradan katılan Eren ve karanlık geçmişi. Karanlık güçleri yok etmek için babasını öldürmesi gerekiyordur. Yüzyıllar süren savaşı bitirecek kişi karanlığın son varisi Eren olabilirmi? Eren karanlığı bitirmeye kararlıdır. Arkadaşları Element koruyucularının ve dört elementin yüzükleriyle Karanlığın lordu olan babasının saltanatını yerle bir eder. Gerçek aşkı bir vampirde bulacağından bihaberdir. Aralarındaki tek engel Eren`nin güneşten aldığı güçtür. Engelleri aşarak bir imkansızı gerçekleştirirler. Sakin geçen altı yılın ardından Eren gördüğü bir kabusla kalkan yüzükler tekrar açığa çıkar. Karanlıktan kalan son kişiler intikam için geri döner.

ORMANIN AVCILAR yakında sizlerle.. ORMANIN AVCILARI adındaki ilk ve tek kitaptır! (Ç)Alınma gibi, telif haklarının ihlali halinde hukuk yada ceza davası açılabilir! Başlama Tarihi: 12.03.24

Doğanın koruyucusu yüzyıllar boyu kaçtığı lanete esir oldu. Erbörü , ölümlüye aşık oldu . Tanrının düzenini bozdu ve ona meydan okudu .

Ruh seslendi. Doğa tüm gerçeklerin ortaya çıkması için izin verdi. Kehanet gerçekleşecekti... Unutulan büyü damlarlarından ilmek ilmek boşalacak ve parmaklarının değdiği her yeri kurutarak ölüme hapsedecekti. Umay Ana söz verdi... O artık Yertinç Temsilcisiydi. Kanlı Yıldız yok olana kadar Hayat Ağacının ruhu olmak için savaşacaktı. Sekendiz`i yeniden gökyüzüne yükseltmek için iyiliği ortaya çıkaracaktı.

"2 asır önce Adel öldüğünde efendimiz onun anısına bir tapınak ve heykel yaptırdı. Adel`in gözleri o kadar güzeldi ki tanrı Aerion onu sadece kendi hatırlamak istedi, böylece Varanya tapınağı Adel dönene kadar kör kalacaktı."