İki düşman bir arada. Birbirlerine yardım mı edicekler? Yoksa düşman mı kesilecekler?

Zaman geçer izi kalır derler ya işte ben tam onu yaşıyordum.Zaman geçmişti ama izleri hayatımda, ruhumda, bedenimde,ellerimde kalmıştı. . . . . Ben Saygın Sayar türkiye`nin hatta dünya`nın sayılı zenginlerinden biriyim . . . . Kim bilebilir ki çöpten bir milyarderin çıkacağını?

Yeliz Kara, ailesinin sandığı kadın değildi. Otuz iki yaşında, devletin en üst düzey ajanı ve 1 numaralı operatifiydi. Dokuz dil biliyor, siber sistemleri çözüyor ve gerektiğinde tek başına bir orduyla baş edebiliyordu. Ama yıllardır sakladığı bir sırrı vardı: Emirhan Karahan`a âşıktı. Otuz yedi yaşındaki milyarder, Karahan Holding`in genç CEO`suydu. Bir suikast girişimi hayatını değiştirmiş, Emirhan`ı tekerlekli sandalyeye mahkûm etmişti. Devlet, Emirhan`ın hâlâ büyük bir tehlike altında olduğunu biliyordu. Ve onu koruyabilecek tek kişi Yeliz`di. Görev basitti: Emirhan`ın yanında kal, onu koru ve hayatta tut. Fakat bunun için Yeliz`in onunla evlenmesi gerekiyordu. Emirhan için bu evlilik yalnızca bir anlaşmaydı. Yeliz içinse iki yıldır sevdiği adama sonunda yaklaşabilmenin hayaliydi. Kimse Yeliz`in gerçek kimliğini, hatta ailesi bile, bilmiyordu. Ancak sahte başlayan bu evlilikte gerçek duygular ortaya çıktığında, Yeliz`in görevi hiç olmadığı kadar zorlaşacaktı. Çünkü bazen en zor görev, aşık olduğun kişiyi korumaktı…

Sonsuz bir sessizlik vardı, ama o sessizlik beni boğuyordu. Her söz, her bakış, her gün biraz daha fazla vücuduma zincir gibi takılıyordu. Zihnimde yankılanan bir soru vardı: Bir insan, özgürlüğünü satmaya ne kadar dayanabilir? İşte o an, dayanmak ya da kırılmak arasında bir yerde duruyordum. Kendimi bu hayatın içinde bir yabancı gibi hissediyordum. Ailem, arkadaşlarım, herkes beni bir şekilde ‘yerime oturtmaya’ çalışıyordu. Ama oturduğum bu sandalyenin köşesinde, dışarıda bir fırtına vardı. İçimde büyüyen, sesini duyurmayan bir isyan. Ne dersiniz, başlayalım mı?