Mihrimah, hayatı boyunca ait olduğu yeri aradı. Bir evi... Bir aileyi... Kendisine "kal" diyecek birini... Altan`ı bulduğunda artık aramasına gerek kalmadığını sanmıştı. Ta ki sevdiği adam, doğum gününde tek bir açıklama bile yapmadan onu ardında bırakıp gidene kadar... Aradan geçen üç yıl boyunca Mihrimah, kalbinde açılan o boşluğu kapatmayı öğrendiğini sandı. Sonra bir düğün gecesi, Altan yeniden karşısına çıktı. Üstelik bu kez kaçamayacak kadar yakınlardı. Bazı insanlar sevilmeyi değil, terk edilmeyi öğrenerek büyürdü. Ama bazı aşklar... İnsan ne kadar unutmaya çalışsa da içinde yaşamaya devam ederdi..

Küllerinden doğan bir aşk ve ateşten beslenen bir intikâm hikâyesi.

Silahı havaya kaldırıp tavana iki el ateş ettim. Korku yoktu içimde, Sadece damarlarımda akan adrenalin, İçime oturan kocaman bir yumru, Karşımda ise Ona yakın adam vardı. "Ya beni bırakırsınız ve önümden çekilirsiniz ya da burdan leşini çıkar." Hiçbiri beni umursamamıştı. Hatta sırıtıyorlardı. Elleri silahlarına bile gitmemişti. Sanki beynime pıhtı atmıştı. Az önce hissettiklerim bunun yanında bir hiç gibiydi. Hiç düşünmeden silahı indirip içlerinden birinin bacağına sıktım. Bir anda hepsi şaşırmıştı, normaldi. Ben de bunu kendimden beklemiyordum. Bir doktor olarak bunu yaptığıma inanamıyordum. Ama yapmıştım.. Sonra hep silahlarına sarıldı ama. Ulaşamadılar çünkü hepsi bendeydi...