​“Denizin boğduğu bir kızı, ancak toprak kokusu hayata döndürebilirdi.” ​Hüma, sekiz yaşındayken o karanlık suların dibinde sadece ailesini değil, nefesini de bıraktı. O geceden ona kalan tek miras; kapalı duvarlar arasında geçirdiği krizler ve boynundaki gümüş kolyeydi. Bir de kulağına fısıldanan o imkansız vaat: “Dünya seni bir kafese hapsetmeye kalkarsa bu kolyeye dokun; o zaman benim ruhum senin gökyüzün olacak.” ​Boran ise ruhundaki kırıkları dövmelerle yamayan, kalbi intikamla taşlaşmış bir adamdı. En sevdiğini toprağa verdiğinde, o toprağı bir canla sulamaya yemin etti. Hüma’yı bir kefaret olarak kendi cehennemine hapsederken, aslında kendi elleriyle kırdığı kanatların kime ait olduğunu bilmiyordu. ​Hüma, boğulduğu her an celladının toprak kokusuna sığınıyor, Boran’da kıyıyı buluyordu. Boran ise nefretle baktığı bu gözlerin, yıllar önce gökyüzünü vadettiği o küçük kıza ait olduğundan habersizdi. ​Bir yanda denizden sağ çıkan ama nefes alamayan bir Kuş... Diğer yanda toprağın altında kalan ama ölemeyen bir Kafes... ​Sırlar aralandığında, Boran’ın ruhu Hüma’nın gökyüzü mü olacaktı, yoksa onu sonsuza dek hapseden o demir parmaklıklar mı?

denizkızılarından hoşlanmayan denizin telefonuna merhaba denizkızı diye mesaj gelir ve olaylar gelişir

🧡🍁 Hayat bana istemediğim yükler bıraktı.Ama en ağırıda o mavi gözler bıraktı.Sevdim,sustum,sakladım...Kalbime kazınmış bir emanet ve sır vardı.Her sır, birgün açığa çıkar.Peki ya emanet kalpler,kime bırakılır?Birbirinden uzaklaşmış kalpler ama yakınlaşmaya çalışanda yine aynı kişiler,aynı kalpler.Birbirini deli gibi seven kalpler hiç uzaklaşırmı?Birbirleri için atan o kalpler.Bazen kalp uzaklaşır ama uzaklaşsada kalpler birbirlerine bağlanır ve aşık olurlar.Bana verilen emanet aşk,ihanet ve geçmiş.Bizim sırrımız bana emanetti.Ama o sır birgün açığa çıkacaktı.En çok kalbi acıyan,canı acıyan,ölmek isteyen kim olacaktı?