"Bu şehirde adalet mahkemede değil, namlunun ucunda yazılır" "Yeraltında kural basittir:Ya sadık kalırsın ya da sonsuza kadar susarsın"

Hayat tercihlerinden ibarettir.` derler. Ama öyle değildir çoğu zaman.. Hayat başına gelenlerdir. Ve hayalini kurduğun hayattan ziyade senin dışında gelişen olaylardır...

Bir kuşu beslerken karşılaştığı yeraltı mafyası

Bazı insanlar doğdukları gün lanetlenir. Roza`da onlardan biriydi. Annesinin son nefesiyle hayata gözlerini açtı. Bir babanın nefretine, bir ailenin karanlığına ve yeraltı dünyasının kanlı kurallarına doğdu. Sevilmeden büyüdü. Korunmadan. Affedilmeden. Onun kalbi daha doğmadan hastaydı. Ama asıl hastalığı kalbinde değil, hafızasındaydı. Roza yaşadıklarını unutuyordu. Çünkü hatırlamak acıtıyordu. Çünkü bazı cinayetler, bazı çığlıklar, bazı gözler insanın ruhuna fazla ağır gelirdi. O yüzden zihni bir seçim yaptı: “Önemli değil” dedi. Ve sildi. Fakat kader, silinenleri geri yazmayı sever. Bir intikam planı için gönderildiği Mardin’de, Bir düğün gecesinde akan kan, Bir annenin çığlığı, Bir doğmamış bebeğin suskunluğu… Hepsi Roza’nın kaderine kazındı. Ama o hatırlamadı. Hatırlayan biri vardı. Aşkı intikamla kirleten, Kalbini öfkeyle besleyen, Ve sonunda en büyük cezayı yine kendi kalbinde bulan biri… Bu hikâye bir aşk hikâyesi değil. Bu hikâye bir lanetin, bir intikamın ve unutmanın bedelinin hikâyesi. Çünkü bazı insanlar affedilmez. Bazı günahlar unutulmaz. Ve bazı kalpler… Başkasının göğsünde atmaya mahkûm kalır.

Baban yüzünden bir mafyaya nasılmı Tutsak olabilirsin...

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Babasının işleri yüzünden kaçırılan Derin`in dağ başındaki adamla geçen günleri ve bilinmeyen sırlar

O rakı gibi bir adamdı ben ise şarap gibi bir kadındım. Ve rakı gibi bir adama şarap gibi bir kadın yakışırdı. 🍷 Dudakları hafifçe yanlara kıvrılarak bana tatminkar bir bakış atarken arka tarafta duran içki bölümüne ilerlemiş ve sol tarafta duran şaraplardan birini almıştı. Hemen yan rafta duran bardakların içinden aldığı kadehe şarabı koyarak kadehi önüme iktirdiğinde kaşları çatma sırası bana gelmişti. Gözlerini bana dikmiş adama bakarak beni duyması için biraz yüksek sesle konuştum. "Ben şarap sevmem." Kurduğum cümleden sonra tek kaşını kaldıran barmen, tezgaha biraz yaslanarak yüzünü yüzüme yaklaştırdığında yutkunmadan edemedim. Elini uzatarak tezgahın altından çıkardığı rakı bardağı dikkatimi çekerken şaşırmadan edemedim. Daha önce bir barda rakı içen kimseyi görmemiştim.Elindeki rakı bardağını önümde içi şarap dolu kadehe vurarak dudaklarına götürürken tek bir cümle kurmuştu. "Şarap gibi kadınlara şarap içmek yakışır." Gülümsedim ve o gözlerimin içine bakarak rakısından bir yudum alırken cevap verdim. "Rakı gibi adamlara rakı içmenin yakıştığı gibi mi?" Öylece bana bakmaya başladığında bu sefer tezgaha doğru eğilen ben olmuştum. Şimdi rakı kokan nefesi yüzüme vuracak kadar yakındı yüzlerimiz. "Ben bir de şöyle bir rivayet duydum barmen bey, ne kadar doğru bilmem ama. Demişler ki; rakı gibi adamlara şarap gibi kadınlar yakışırmış. Söyle bakalım var mı bu cümlenin aslı astarı." "Cümle güzelmiş şarap, ama cevabı bende yok."

Azra. Babasının geçmişte yaptığı hatalarının kurbanı oldu. Kaçırıldı. Susturuldu. Teslim olması istendi. Ama Azra vazgeçmeyi düşünmüyordu.

“Ben deli değilim.” Efe Demir, intihar şüphesiyle bir seans odasına kapatıldığında herkes onun tehlikeli olduğunu düşünüyordu. Polis raporları, savcı dosyaları, tek bir cümlede birleşiyordu: toplum için risk. Gökçe Uras ise sadece sorular sorması gereken bir psikologdu. Ama bazı sorular cevap aramaz. Bazı çığlıklar bağırmaz. Bir seans, yarım kalan bir hikâyeyi uyandırdı. Yanlış anlaşılan bir yardım çağrısı, susturulmuş bir kız ve geri dönmek zorunda kalan bir adam… Bu hikâye delilikle ilgili değil. Geç kalınan anlarla ilgili. İnsanlar bazen ölmez. Sadece susturulur. Yorumlarınız benim için çook önemli💎

Sınıf öğretmeni ile savcının tanışma hikayesi

Üniversite de aşkını fark eden Neva doğru kararlar verip ilişkiye başlama cesareti gösterebilecek mi?Peki ya abisinin arkadaşı ile olan bu aşkı abisi ile olan ilişkisine nasıl yansıyacak?

"Ve seni benim hayatıma uğratan kaderinde vardır bir bildiği... " Özdemir Asaf

Her şey, Gece`nin arabasının önünün kesilmesiyle başlar. Bu beklenmedik karşılaşma, onu Ayaz`ın karanlık ve tehlikelerle çevrili dünyasının içine çeker. Güç, sırlar ve kontrol arasında gelişen bu bağ, iki hayat için de geri dönüşü olmayan bir süreci başlatır.

Mihra`nın bir soyadı yok. Çünkü ona bir kimlik değil, bir görev verildi. Yetimlerden kurulan, devlet dışı ve illegal bir örgütün içinde büyütüldü.Emir almayı, iz bırakmamayı, gerekirse öldürmeyi öğrendi. Hayatta kalmanın bedelinin duygular olduğunu çok erken yaşta anladı. Onun yeni görevi, yeraltı dünyasının en güçlü mafya liderlerinden biri olan Uras Tolga Karaçay`dı. Yaklaş. Sız. Çökert. Ama bazı hedefler yalnızca düşman değildir. Bazıları kalbin en savunmasız yerine kurulur. Uras, gücüyle korku salan bir adamdı. Güvene inanmayan, zaafa yer bırakmayan, karanlıkla barışık biri. Mihra ise onu yok etmek için gönderilen ateşti. İkisi de gerçeği bilmiyordu: Bu savaşta kazanan olmayacaktı. Emirler kan ister. Kalp itaat etmez. DİRENİTAT, düşmanlıktan aşka, itaatten isyana, karanlıktan ateşe uzanan bir hikâye. Ve bu hikâyede asıl soru şudur: Bir insan, kendisini yok etmekle görevli birine âşık olabilir mi? Kesit "Günahım sensin," dedi. Kelimeler dudaklarından dökülürken, içimdeki parmağı hareketini hızlandırdı, beni bir uçurumun kenarına doğru sürüklerken ruhumu da bedensel bir zevkle yaraladı. "Bütün günahlarımın toplamı, senin o yeşil gözlerinde saklı." ​Bedenim kontrolümden çıkıyordu. Sırtımı mermer duvara daha sert dayadım, tırnaklarımı onun ıslak omuzlarına geçirdim. "Ben senin hiçbir şeyin değilim," dedim, inleyerek. "Duyuyor musun? Hiçbir şeyin!" ​Uras başını hafifçe yana eğdi, dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki her kelimesi ağzımın içine dökülüyordu. "Öyle mi?" dedi, sesi bir vaat kadar karanlıktı. "Peki, bu bir tek parmağımın yanına yenilerini eklesem... Seni tamamen ele geçirip, bu soğuk mermerlerin üzerinde sana çığlık attıracak kadar zevk versem... O zaman ne olur? Yine hiçbir şeyin değilim diyebilir misin?" ​Gözlerinin içine baktım. Ölüm ve tutku aynı masada oturuyordu. "Ölümün olur," dedim, sesimdeki titreşimi öldürmeye çalışarak. "Eğer bunu yaparsan Uras, o çığlığın sonunda duyacağın son şey, kalbine sapladığım bıçağın sesi olur."

3 kitabım bu benim spoi vermek istemiyorum okudunuz zaman anlarsınız iyi okumalar şimdiden

Dünya kötü bir yerdi. Hayır. Dünyayı kötü yapan insanlardı. Hayır. Dünyayı kötü yapan, masumları kullanarak kendini güçlü sananlardı. Masumiyeti bir kalkan, pahalı parfümleri ise vicdan azabını bastıran bir koku gibi kullananlardı. Kendini yenilmez sananlardı. Ama hiç kimse yenilmez değildi. İllaki onları yıkan birisi olurdu. Onların yüzlerindeki maskeleri söken, cezalarını kesen olurdu. Herkes bir gün celladıyla karşılaşırdı ve onlar kendi cellatlarını elleriyle yaratmışlardı.

Siz; kim olduğumu merak edersen hiç çekinme ara beni Kimliksiz; psikopat herif ararım merak etme Kimliksiz; bulursam ne yapacağıma inanmazsın... Siz; ben seni muhatap almıyorum. Yürü anca gidersin... Kimliksiz; kim olduğunu öğrendiğim zaman kaçacak delik arayacaksın; benden söylemesi...

Merhaba Ben avukat efil arslan , kara para arklama suçundan içeriye giren rus Bi rumafyanın hapisten kaçmasına yardım edicem en fazla ne olabilirki William: onu istiyorum sadece o avukatı istiyorum

Leyla çok güzel bir kız ve ailesi tarafından el üstünde tutulmuştur. Pusat da tek gecelik olarak görür kızları ve onları bir oyuncak gibi kullanır

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Oldukça soylu bir aileden gelen Alara Aleris, aynı zamanda bir ajandır ve bir gün çatışmada gördüğü, ensesine ajanlarda olan mühürden o adamda da olduğunu farkeder. Adamı araştırır fakat tek ulaşabildiği şey ismidir: Arden Alaz Karevin. Alara, bu ismi tanıdıktan sonra, hayatı hiçbir zaman eskiye dönememiştir, çünkü bazı insanlar yaşanmışlıktır, izdir. Her ne kadar bir yolda ayrılsalar bile, onlar her zaman bir bütündün parçalarıdır.

Yeni telefon alınan Gözde yanlış yazdığı rakamla bir başkasına mesaj atar attığı mesajla hayatı tamamen değişirken öğrendiği gerçekler ve sırlar onu hüsrana uğratır.

“Bazen ne kadar hızlı olursan ol,kaderi sollayamazsın…” Karya’nın hayatı düzensizdi, ama hızla bir düzen kurmuştu kendine. Geceleri sokaklarda yarışıyor, kazandığı parayla hayatta kalmaya çalışıyordu. Direksiyon başında unuttuğu her şey, arabayı durdurduğunda geri dönüyordu. Ta ki Karan’la tanışana kadar. Karan… Adı gibi sert, bakışı gibi keskin, geçmişi kadar karanlık bir adamdı. Karya ne kadar uzak durmaya çalışsa da, onun sessizliğinde kendini buldu. Yaklaştı. Tanımaya çalıştı. Ve sonunda kayboldu. Çünkü bazı yollar geri dönülmezdir. Ve bazı adamlar seni yavaşça değil, bir anda içine çeker.

Kitabımdan kendinize bir parça bulmanız dileğiyle.....