Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan Başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Bella, Rusya’dan Türkiye’ye taşınmak zorunda kalan genç bir kızdır. Yeni bir ülke, yabancı insanlar ve tamamen farklı bir hayatın içinde kendine yeni bir yol çizmek zorundadır. Bu yol onu Türkiye’nin en güçlü şirketlerinden biri olan Hanoğlu Holding’e götürür. Orada herkesin korkuyla fısıldadığı bir isimle karşılaşır: Baran Hanoğlu. Soğuk, mesafeli ve karanlık geçmişiyle tanınan genç bir patron... Herkes onun tehlikeli biri olduğunu söylerken Bella, insanların anlattığı adamla karşısında duran adamın aynı kişi olup olmadığını sorgulamaya başlar. Çünkü bazı insanların ardında sadece güç değil, saklanan yaralar ve büyük sırlar vardır. Bella, Baran Hanoğlu’nun dünyasına adım attığında hayatının hiç beklemediği şekilde değişeceğini henüz bilmiyordur. Çünkü bazı sırlar öğrenildiğinde, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.

“Ben bir doktordum,amacım kimseyi yaralamak olamazdı ama hak ederlerse delik deşik ederdim” Karaca Ada Demir “Herkes bilirdiki ben boş atmazdım,vurduğumu öldürürdüm” Karan Alp Tunahan Karan Alp’in onun yerine geçmek isteyen kardeşinin adamları tarafından vurulduğu gün saklanmak için düşman ailenin eski malikanesine gidip ölmeyi bekler ancak beklemediği bir şekilde kardeşinden yediği kurşun ona ölümü değil hayatının dönüm noktasını getirir. Karan Alp’in buzdan olduğuna inandığı kalbi bir kadına tutulmuştur.

Ya şimdi kendi ayaklarınla benimle gelirsin, ya da babanın parçalarını bu evin salonuna serdiğimi izlersin. Seçim senin."

+1& içerir!!! Valentino De Luca, yeraltı dünyasının en güçlü isimlerinden biridir. Alessia Moretti ise yıllardır süren bir savaşın ortasında olduğundan habersizdir. Biri düşmanının kızı... Diğeri onu yok etmek isteyen adam... Ama kader, iki düşmanı aynı yolda karşılaştırır. Bazı yeminler intikamla başlar, bazıları ise hiç beklenmeyen sırlarla değişir.

Bir kobra herkesi zehirleyebilir. Peki kobralar zehirlenir mi?

Lise yıllarında kalbimi arkasında bıraktığım o adam, şimdi yeraltı dünyasının acımasız lideriydi.Karşısında silahımla dikilirken,gözlerindeki o kırgın çocuktan eser yoktu. 🍒🍒🍒 Bilmiyordu onu korumak için kendi kalbimi nasıl vişne çürüğü bir lekeye dönüştürdüğümü bilmiyordu..

Üniversite amfisinde başını felsefe kitaplarına gömmüş olan Helia’nın sessizliği, ekrana düşen bir bildirimle bozulur. Kendi telefonu yerine yanlışlıkla annesinin telefonunu yanına aldığını o an fark eden Helia için asıl tehlike mesajın sahibidir Annesinin patronu açar APOLLO IRONSTARKOV...

Hayat, benim için istediğim gibi yaşayamayacaksam neden yaşıyorum? diyeceğim bir yerdi. Hiç bir zaman kafamı yere eğip, özür dileyen yada pısrık kalan bir kız değildim. ve böyle gideceğinden emindim. ama hayat bana inat yaparcasına karşıma çıkmaması gereken birini çıkarmıştı. Kim olduğunu bilmiyordum. Ama isminin önüne gelen tehlikeli, ve mafya kelimeleri beni ondan kaçmam için yeterliydi. Kaçtım. Başım dik bir şekilde onu her gördüğümde ağzının payı verdim ama bizi birleştiren kaderdi. bu yüzden kaçmayı bıraktım. Artık ona hayatı cehennem edecektim...

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

YILBAŞI ELMAS-I KURTOĞLU SERİSİ -1 Instagram: azimet340 Bu hikâyenin tüm hakları tarafıma aittir. En ufak kopyalama, taklit, benzetme yapıldığı taktirde resmi işlem başlatılacaktır. Bir mafya babası ve yılbaşı gecesi karşısına çıkan Elmas`ın hikâyesi. Tek bir gece... Tek bir gecede değişen iki hayat. Karanlığa sızan beyaz bir ışık. Beyazı sarmak isteyen karanlık. Karanlık aydınlanırken aydınlık kararır mı? "Git Elmas." Dedi. " Hemen git buradan. Evine dön... Burada kalırsan dayanamam. Sana zarar veririm diye korkuyorum. O yüzden git! Merak etme kimse sana zarar veremez dokunamaz artık. Sana dokunan ellerin de, gözlerin de, sözlerin de cezasını kestim." Hızla arkasını dönüp odadan çıkarken kapıyı öyle bir çarptı ki bütün ev titredi sanki.

Mafya Kurgusu... Ben fırtınaydım, Sessiz kaldığım her an içimde kopan bir savaş vardı. O ise ateşti, adı korkuyla fısıldanan, gücüyle hükmeden ve geçtiği yerde iz bırakan bir adamdı...Biri yakmayı, diğeri savurmayı biliyordu . Yanyana gelmemiz bir kaos olmalıydı. Ama kimse bilemezdi... Bazen en büyük yıkımlar en kusursuz uyumu yaratır...

“ Beni arıyormuşsun?” Dedi karşımdaki adam. Çok yakışıklıydı. Kahverengiyle karışık sarı saçları gözünün önüne dökülüyordu. Yeşil gözleriyse... Kelimelere dökülemeyecek kadar güzeldi. Üstünde beyaz gömlek altına siyah kumaş pantolon vardı. Beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine doğru kıvırmıştı. Bu hem kaslarını daha da belli olmasını hem de onu karizmatik göstermesini sağlamıştı. Ağzım yarı açık şekilde onu izlerken yüzüme doğru eğilip “İncelemen bittiyse konuya dönebilir miyiz?” bunu söylerken dudaklarının kenarı kıvrılmıştı. Geriye doğru bir kaç adım atıp “Ne-ne saçmalıyorsun sen? Seni incelemiyordum.” “Ayrıca evet seni arıyorum. Şu adamlarına söyle çekilsinler kenara kendi başımın çaresine bakarım ben.” “Cık. Çekilemezler çünkü benimle evlenmeni istiyorum.”...

(Artı onsekiz icermektedir )"Bırak belimi Ateş," diye fısıldadı, sesi öfkeliydi. "Seninle aynı yatakta nefes bile almak istemiyorum, git başka odada yat." ​"Çok yorgunum Esra," dedim, sesim uykusuzluktan boğuk çıkmıştı. "Sabrımı zorlama." ​"Zorlarsam ne olur?" diyerek altımda daha da sertçe çırpınmaya, belindeki elimi itmeye çalıştı. ​Kafamı omzuna doğru eğdim, doğrudan kulağına doğru net bir sesle konuştum: ​"Biraz daha çırpınırsan, seni altıma alırım,"

Bilinmeyen Numara: Limandaki nöbetçileri indirin, kamyonlar girmeden önce kameraları tamamen devre dışı bırakın. Sıkıntı istemiyorum. ​ Lavin: Limandaki nöbetçilere benden birer oralet söyledim, kameralara da el salladık canım. Sıkıntı çıkmaz, rahat ol. Kamyonlar bende. ​ Bilinmeyen Numara: Erdem? Ağzını topla ve işini yap. Kameralar hala açık görünüyor sistemde. Beni delirtme. ​ Lavin: Ah, patron... Kameralar açık çünkü arkada çok güzel bir fon müziği çalıyor, ortamı bozmak istemedim. Hem kamyonların rengi kırmızıysa geçirmiyorum, benim kırmızı takıntım var biliyorsun. ​ Bilinmeyen Numara: Kırmızı takıntısı olan bir Erdem... Çok yaratıcı. Kimsin sen ve Erdem nerede? ​Lavin: Erdem şu an limanda oraletinin dibini sıyırıyor, telsizi de bana bıraktı. Telsiz nöbetçisiyim ben. Telsiz başında kırmızı kamyon bekliyorum. ​ Bilinmeyen Numara: Güzel oyun. Ama kötü haber; Erdem şu an tam karşımda duruyor ve telefonu elinde. Bu gece benimle kimin eğlendiğini bulduğumda, o kırmızı kamyonun arkasına ilk seni bindireceğim.

Bazı yaralar asla kapanmaz… Geçmişinden haberi olmayan Tanem Karaca, hiç beklemediği bir anda hayatını değiştirecek bir gerçekle karşılaşır. Güveninin paramparça olduğu ve kalbiyle savaştığı bu yolculukta her seçim yeni bir bedel doğuracaktır. Karanlık sırlar, beklenmedik gerçekler ve en büyük savaşlar, insanın kendi içinde verdiği savaşlar..

Ölümünün üzerinden 57 yıl geçen Hector Dragunov`un soyunu geri getirmenin bir yolu vardır desem inanır mısınız? 2026 yılında patronu tarafından verilen görevi yerine yetirmek için eski,harabe Dragunov malikanesine giden Selvi Dilan, bulduğu gazeteyi okuyunca kader yönünü değişir. Her şeyin yolunda olduğunu düşünen Selvi,malikaneden çıkınca hayat eskisi gibi değildir. Hector Dragunov`un ölüm gününe denk gelen bu tesadüf,onu Selvi Dilan değil de Dragunov ailesinin düşmanı olan Shelby ailesinin tek varisi Annabel Shelby olarak yaşamasına zorlar. Fırsatı kollayarak Hector`u ölümden kurtarır ama kendisi o acımasız kapana yakalanır ve kolları arasında canını verir. Selvi`nin defteri burada mı kapanacak,yoksa kaderin sürprizlerinden bir tanesi miydi rüya diye zannettikleri

"Bana bir evlat verirsen, baban yaşar." Bu cümleyle başladı her şey. Nil için hayat o an ikiye ayrıldı: Babasının aldığı her nefes ve hiç tanımadığı bir adamın, Vefa Kerim Düzkaya’nın buz gibi dünyasında ödeyeceği ağır bedel. Bir yanda dini nikahın gölgesine sığınmış iki yabancı, diğer yanda silahların patladığı, sırların döküldüğü ve sadakatin kanla sınandığı bir savaş... Nil, o altın kafese sadece babasını kurtarmak için girmişti; ancak kalbinin o kafesin anahtarı olacağını hiç hesaba katmamıştı. Önce karanlığı aydınlatan Umut doğdu, sonra küllerinden yeniden doğan bir aşk... Şimdi fırtına dindi, silahlar sustu. Geçmişin yaraları, minik bir elin dokunuşuyla iyileşebilir mi? Kırılmış bir kalp, kendisini en çok acıtan adamda huzuru bulabilir mi? Vazgeçmeyenlerin, affedenlerin ve her şeye rağmen aşkı seçenlerin sarsıcı hikayesi. Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Babasının Mafya ile olan husumeti nedeni ile Mafya ile evlenmek zorunda kalan aşkın... Düşmanının kızına ilk görüşte aşık olup onunla evlenmek isteyen demir...

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

"Aşk bir zincirse, bazıları anahtarı içeride unutur..." Isadora Cruz, yanlış bir imzayla hayatını çepeçevre saran meksikanın kadın erkek karışık, karanlık bir hapisane`sinin içine düşer. Toro Negro ise bu karanlığın içinde doğmuş bir efsanedir. İki farklı dünya, aynı hücrenin soğuk duvarlarında çarpışırken; sırlar, ihanetler ve imkânsız bir tutku gölgelerde filizlenir. Aşkın Zincirleri, acının, suçun ve aşkın sınırlarında yürüyen iki ruhun hikâyesi.

Banu Karaarslan, adalet sarayının koridorlarında dürüstlüğü ve geri adım atmayışıyla tanınan, gözü pek bir Cumhuriyet Savcısıdır. Uzun süredir yeraltı dünyasının en karanlık ve dokunulmaz ismi olan Ateş Aslan Demirhan’ın ve onun ağındaki diğer suçluların peşindedir. Banu için bu dosya sadece bir görev değil, adaleti sağlama yeminidir. Ateş Aslan ise gücü, zekası ve acımasızlığıyla illegal dünyaya hükmeden bir liderdir. Banu’nun kendisini köşeye sıkıştırmak için yaptığı her hamleyi bir satranç ustası gibi izler. Ancak bu kedi-fare oyunu, zamanla aralarında önlenemez, tehlikeli ve tutkulu bir çekime dönüşür. Ateş, ilk kez bir kadının zekasına ve dik duruşuna hayran kalırken; Banu, nefret ettiği bu karanlık adamın arkasındaki yaralı ve korumacı ruhu gördükçe duvarlarının yıkılmasına engel olamaz. Aynı yolda yürümeleri imkansız olan bu iki uç dünya, yasak bir aşkla birbirine bağlanır. Banu, Ateş’e kalbini açtıkça onun tamamen değişebileceğine, bu karanlıktan çıkabileceğine inanmaya başlar. Ateş ise hayatında ilk kez birine gerçekten güvenir ve tüm gardını indirir. Ancak savcı cübbesi ile mafya liderinin namlusu arasındaki bu aşk, aslında en başından beri trajik bir sona mahkumdur. Banu, Ateş’in yeraltındaki tüm işlerini bitirecek, onu ve şebekesini tamamen çökertecek o son, büyük darbeyi vurmak için en doğru anı beklemektedir. Sevgi, adaletin önüne geçemez. Ve o kaçınılmaz gece geldiğinde Banu, Ateş’in ona olan sonsuz güvenini en ağır şekilde suistimal ederek ona hayatının en büyük ihanetini yaşatacaktır.