Şu toprağın altında benim cennetim yatarken Ecmel, söylesene ben nasıl nefes alırım, yokluğunda cehenneme dönen bu yeryüzünde? Senin bedeninin alamadığı her nefes için yansın bu ruhum en derin cehennemlerde. *** Yazılış Tarihi: 01.05.2020 Bitiş Tarihi: 01.08.2020 Yazar: Büşra Yörük

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Gece su kardelen&Berk ateş kara❤️🔥 Ormanda başlayan bir hikaye

“Serçeler ağladığında ölürlermiş. Ben seni bir serçenin gözyaşı kadar seviyorum, Şirin.” Ferhat Hürkıran tam on yıldır parmaklıklar ardında, esaret altındaydı. Dost dediği kahpe bir adamın iftirası kaderini kökten değiştirmişti. Lakin kimsenin bilmediği bir gerçek daha vardı: Ferhat’ın ihtirası bu hikâyeyi yeniden şekillendirecekti.

Yeraltının iki yüzü vardı: Biri karanlığın efendisi Gölge… Diğeri kanın sessiz hükmedicisi Kara Leydi… Veza… Kanla kurulan bir dengeydi. İhanet ise teraziyi bozan tek gerçek. Denge bozuldu. Artık herkes bedelini kanla ödeyecek

"Benden kaçamayacağını anlaman için daha ne yapmalıyım!..." 🔞 Şiddet sahneleri olacaktır, rahatsız olanlar okumasın.

Ben bir Mafyayım. Temizlikçiye aşık olan bir mafya. Kardeşine düşman kesilecek kadar aşk sarhoşu olan bir mafya…

Ailesini küçük yaşda gözünün önünde öldüren mafya çetesini öldürmeye yemin etmiş bir kızın hikayesi

"Benden beslenecek misin? Bunun için mi beni karın yaptın?!" diye bağırdım gözlerinin karşısında. Bana çok yakın duruyordu, doğaüstü bir varlık tam gözlerimin önünde gözlerini benden ayırmadan bakıyordu. Boğazıma oturan yumru yüzünden yutkunmakta zorlandım, ondan çok uzaklara gitmek ve bu lanetli yere geri dönmek istemiyordum. Fakat o elini kaldırıp omuzlarıma dökülen dalgalı saçlarımın bir tutamını tutarak geriye attırdı. "Asla böyle bir şey yapmayı düşünmedim küçük Dolores," Rumen aksanı her zamankine göre sakin çıkıyordu. Sakin ve yumuşak. "Amacım sadece seni babandan kurtarmaktı ama bu yaşlı kalbim son günlerde seni gördüğü an fazla hızlı atmaya başladı." Gözlerini benden ayırmadan konuşuyordu. "Ben senin lanetinim ama sen benim cennetimsin, Dolores."

"Nesin sen, Azrail`im mi?" Derken sesi melodi gibi çıkıyordu. Fısıltıyla konuşması beni her geçen saniye daha da geriyordu. "Kıyametin olacağım senin." Dedim sanki çok normal birşey söylüyormuş gibi. Buz mavisi gözleri beni hipnotize ederken başını onaylarcasına salladı. Yüzüme düşen perçem tutamını yavaşça kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ardından gözleri yine beni buldu. "Kıyametimde açan çiçek olamaz mısın Aden?" Kulaklarım dediği şeyle tek odaklandığım kelimeyi zihnimde tekrar tekrar geri sarıp oynatıyordu sanki. Beynimde yankılanan sesle bakışlarım tereddüt ile doldu. Geriye doğru adımlarken geçmiş gözlerimin önünden kayıp geçti. Ağzımdan ise tek bir kelime döküldü. "S-sen... Sen o musun?" Bildiğim ise tek birşey vardı: Kaçış yoktu; ne geçmişten ne de ondan. Ancak bazı kalpler iyileşmez, daha büyük bir infilakı peşinden sürüklerdi. (Mafya/Aksiyon) Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Çalınması ya da kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılır‼️

Urfa`nın ağası, Boran kanîdarın verdiği hükümle evlendiği Dilda Suraynın sürükleyici hikâyesi...

Bazı insanlar masum doğar. Bazıları hayatta kalmak için öğrenir. Bazılarıysa intikamla yeniden yazılır. O, bir zamanlar sessizliğiyle tanınan bir kadındı. Kalbini saklayan, korkularını yutkunarak taşıyan… Ta ki kanla yazılmış bir gerçekle yüzleşene kadar. Bir sır, bir ölüm ve yanlış ellerde verilen bir emir… Onu masumiyetinden koparıp bir cellada dönüştürdü. İntikamın gölgesinde yürürken, hiç ummadığı bir yerde aşkla karşılaştı. Ama bazı aşklar kurtarmaz. Bazı dizeler kan ister. Güvendiği insanlar tarafından sırtından vurulurken, gerçeğin en acı haliyle yüzleşti: Bu hikâyede herkes rol yapıyordu… Ve son diziyi söyleme hakkı sadece birine aitti. Kanlı Dizeler, ihanetin, intikamın ve aşkın aynı kalpte çarpıştığı, sonu unutulmayan bir hikâye. Çünkü bazı yaralar kapanmaz… Sadece şiire dönüşür.

​Kaderin cilvesi mi, yoksa intikamın en tatlı tuzağı mı? ​Onun adı, karanlığın en derinine kazınmış bir fısıltıydı. Karan , acımasızlığıyla nam salmış, merhameti sözlüğünden silmiş bir adam. ​lavinia ise, hayatını çalan adamın, yani düşmanının kızıydı. Masumiyeti, tehlikeli bir intikam oyununun ortasına düşmüş, ölüm çiçeği . ​Onları bir araya getiren şey ne aşktı, ne de tesadüf. Yalnızca yıkım vaat eden, kaçınılmaz bir kaderdi. Her dokunuş, yasak bir yemindi. Her bakış, en tehlikeli itiraf. ​Onun kollarında, düşmanının kanlı gölgesinde, Lavinia ait olmadığı bir dünyaya tutsak kaldı. Peki, bu imkânsız aşk, etraflarındaki iki düşman aileyi de ateşe vermeye yeter mi?

Hayatım boyunca ipler hiçbir zaman bana ait olmadı. Bileklerimde görünmez düğümler vardı; her hamlemde biraz daha sıkılan, nefesimi ölçen. Acı, beni terk etmeyen sadık bir gölge gibiydi. Nereye gitsem ardımdan sürüklendi. Özgürlüğü tattığımı sandığım anlar oldu, dudaklarımda kısa bir serap gibi dağılan anlar. O anlarda bile gerçeği biliyordum: Ben asla gerçekten özgür olmayacaktım. Çünkü karanlık, çoktan içime işlemişti. Ruhuma sinmiş o lekeyi nasıl kazıyabilirim? Hangi su, hangi ateş bunu temizleyebilir? Bazen ölüm, sessiz ve merhametli bir kapı gibi göründü gözüme. Ardından kanamayan, sızlamayan bir hiçlik. Çünkü yaşamak demek, içimde açılmış yaraların her gün yeniden yırtılması demekti. O izler kapanmıyordu. Kapanmak istemiyordu. Sanki bana ait olduklarını hatırlatmak ister gibiydiler. Ama sonra... başka bir ihtimal belirdi. Belki zincirlerimi kırabilirim. Belki beni parçalayan adamın en büyük düşmanı, kurtuluşumun anahtarıdır. Kaderin zehirli bir ironisi: Onun düşmanı, benim tek umudum. Yine de korku içimi kemiriyor. Onun karanlığından kaçıp gelen bir kadını kabul eder mi? Ellerim hâlâ başkasının günahlarıyla kirliyken, beni kendi kanatlarının altına alır mı? Yoksa beni, düşmanından kalan bir ganimet gibi mi görür? Belki de onun yanında özgürlük yoktur. Belki sadece başka bir kafes vardır ama bu kez kapısı altından yapılmıştır ve kilidi kalbime takılıdır.

Sadece tanıdığım bir insanın düğününde bir adama çarptım.... İlk görüşte aşka inanır mısın.... Hayatım artık eskisi gibi olmayacak mı... Mafyanın aşkı en fazla ne olabilir ki...

Laura bir sabah uyandığında kendini diğer arkadaşlarıyla birlikte sınıfta bulur. Laura abisinin arkadaş grubuyla beraber çıkmaya çalışırken, görevliler, sınıfı bir takım yarışmalara sokar. Sınıf ikiye ayrılır ve yarışmalarda kaybeden takımın en kötü iki oyuncusu işkence görür. İlk oyuncu öldükten sonra hiçbir şey mâsum değildir çünkü buradaki öğrenciler daha önce yıkılmış beş imparatorluğun vârisleri ya da halkıdır. İşler büyüdükçe yarışmalar sınıflar-arası bir hâl alır. Halk vârislerin güçlerine sahip olmak için onları öldürmek isterler fakat yıkılmış beş imparatorluktan bir tanesi yeniden doğacakken geri kalan dört imparatorluk sonsuza dek sürgün edilecektir. “Beş taç düştüğünde bir soy ayakta kalacak. Beş imparatorluk yıkıldı çünkü tanrılar sustu; şimdi konuşuyorlar ve onların dili, siz, vârislerin adında yankılanıyor.”

Tesadüfler,göremedigimiz gerçeklerdir. Hayatda kalmak için çabalayan bir kız babasından kalan bir holdingi yöneten bir mafya adam hikayesidir. Kız bir gün işe gitmek için yola çıkar ve ışıklarda bi motora çarpar ve ilk tanışma orda gerçekleşir. Kız masraflari karsilayacagıno söyler ve işe geç kalmamak için motorlu adamın numarasını alır ve yoluna. Devam eder ama artık çok geçti. İşe gittiğinde işten kovulduğunu öğrenir ve esyalarini toplayıp evine gidecekken mafya adam karşısına çıkar ve motoru tamirciye götürürler işleri bitince ada eve giderken O sırada da bir afiş görür bir holding afişidir. Hemen başvuru formu hazırlar ve holdinge gider. Gittiği holdingde ilk mafyanın kuzeniyle karşılaşır.Mafya adamı odasına gider ve adayı görür ona inat onu özel sekreteri yapar. Adaya sürekli iş getiren filiz mafya tarafindan işine son verildiğini söyler. Ada ögle molasında arkadaşı damlanın restoranına gider. Bir süre sonra içeriye yılmaz,Berk ve veren girer. Ve adayı görürler ada damlanın yanına doğru ilerler ve telefonuna bir mesaj gelir. "Bu iş burda bitmedi ada yakından görüşeceğiz."dedi. Ada bu mesajı görünce dışarıya doğru ilerledi kapıdan çıktı biraz ilerledikten sonra Yılmaz`ın sesini duydu ama çok geçti. Ada siyah bir araba tarafından kaçırılmıştı.yılmaz yetisememiş hemen arabanın plakası dan konumu buldu ve adayı kurtarmak için adamlarını topladı ve konuma doğru gittiler. Ada adamların ikisinden kurtulmuştu takı sonuncuya gelimceye kadar o sırada yılmaz ve adamları geldi ama o zaman adanın dikkati dağalmıs ayağından vurulmuştu. Yılmaz hemen koşup adayı hastaneye götürdü. Bu benim ilk kitap serüvenim. Umarım beğenirsiniz. ...İyi okumalar...

Lara daha çocukken ailesi ile yeni bir hayatta başlamak amacıyla kalktığı günde onu derinden sarsan ve hayattını şekillendiren bir olay yaşamıştır. Ailesini o gün evde ölü bir şekilde bulmuştur. Ailesinin intikamı ve elinden alınan güzel hayattın hesabını sormak için çıktığı yolda hiç beklemediği olaylar ve sarsıcı gerçeklerle yüzleşir. "Kaybedeceğimi bilseydim üzülmezdim ama umtlarım varken kaybedersem biterim, çünkü bir daha inanamam Ümitlere ve vad edenlere..." ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Lütfen kitabı açıklamasına veya kapağına göre yargılmayın. İlk iki bölüme bir şans verin, okuyun. Beğenmeniz umuduyla, İyi okumalar🩷

Seviyorum mümkün değil Aramızda kurşun, yasak bölge var. Sen genç, sevdan ölünecek kadar güzel Kanunu yapanlar ihtiyar * --`Özür dilerim. Özür dilerim. Özür dilerim.` diyebildim. Onu kurtarmak için bile olsa bu kadar ağır bir yalanın altında eziliyor olma sebebi bendim. Sandalyesinde tamamen bana döndü ve yüzümü ellerinin arasına alıp şakağımı öptü. --`Senin için her yalanı söylerim Gökçe. Gerekirse hayatım boyunca.` Sustuğunda başlayan alkış sevincimizi yaşadığımızı zannettikleri içindi. Hıçkırıklar büyük bir dalga halinde boğazımdan koptuğu anda kendimi evden dışarı attım. ilk yayınlanma tarihi 22.02.2022

Hayat, bazen en ağır rolü en hazırlıksız oyuncuya verir. Kadir için her şey, geçim derdiyle kabul ettiği basit bir figüranlık teklifiyle başladı. Üzerindeki emanet siyah takım elbise ve elindeki maket silahla, sadece birkaç sahne çekip mahallesine dönecekti. Ancak o gün, bir film setinin ışıkları altında değil, hayatın en karanlık ara sokağında kayboldu. Kendisini kaçıran adamların aradığı kişi o değildi. Ama girdiği dünya, bir kurgudan çok daha fazlasını vaat ediyordu: Kan, güç ve yıllardır saklanan sırlar... Bir yanda soğuk bir imparatorluğun tahtında oturan Serhat Arıkan, diğer yanda sadece sevdiklerini korumaya çalışan fırıncı Kadir. Kadir, bu tehlikeli oyunun içinde hayatta kalmaya çalışırken, aslında en başından beri sahte bir hayatın başrolü olduğunu fark edecektir. Maskeler düştüğünde, kimin kurban kimin cellat olduğu birbirine karışacak. Çünkü bu sahnede hiç kimse göründüğü kadar masum, hiçbir tesadüf göründüğü kadar uzak değil. FİGÜRAN… Aksiyon, dram ve karanlığın, en keskin noktada birleştiği yerde…

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

21 yaşında, hayata karşı hem kırılgan hem de inatçı bir genç kadın. Doğuştan gelen kalp rahatsızlığı onu her an gölgelese de, buz pistinde kayarken ve kulaklığından müzik dinlerken kendini gerçekten özgür hissediyor. Annesinin anıları hâlâ en değerli hazinesi; onunla paylaştığı küçük mutluluklar, Chicago’nun soğuk sokaklarında yankılanıyor gibi. İnsanları derinden seven, ama sevgisini göstermeyi pek bilmeyen biri.

Mireya, okumayı hayallerinin merkezine koymuş genç bir kızdır. Ancak ailesi onun bu hayaline karşıdır; lise biter bitmez önüne set çeker ve üniversite isteği yüzünden onu evden kovarlar. Bir valiz, kırık bir kalp ve belirsiz bir gelecekle kendini bir bankta bulur. O bankta, hayatını sonsuza dek değiştirecek biriyle tanışır: Can. Gizemli, sakin ve olduğundan çok daha fazlasını saklayan bir adam. Mireya, Can’ın gerçek adını da kim olduğunu da bilmez. Bilmediği tek şey bu değildir; çünkü Can, karanlık bir dünyanın tam ortasındadır. Bir yanda hayalleri için savaşan bir kız, diğer yanda karanlıkla çevrili bir adam… Aşk, sırlar ve tehlike iç içe geçerken Mireya’nın tek bir sorusu vardır: Bir mafyaya âşık olmak, hayallerinden vazgeçmek midir, yoksa onları gerçekleştirmek mi?

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"