Yalım Sönmez Bütün ailesinin katledilmesinden sonra soyadı gibi "sönmeyen" bir öfkeyle hayatta kalan tek varis. Gözlerinde ailesini kaybettiği gecenin karanlığı ve içindeki intikam ateşinin parıltısı var. Soğuk, mesafeli ve tamamen hedefe odaklı. Güven duygusunu ailesiyle birlikte toprağa gömmüş. Planlarını tek başına yapmaya alışkın, hırçın ve kuralları çiğnemekten korkmayan gözü kara bir yapısı var. Ailesini yok eden o karanlık gücü ya da kişiyi bulup kendi elleriyle cezalandırmak. Onun için adalet, düşmanının son nefesidir. ●○•°●○•°●○•°●○•°●○•°●○•°●○•°●○•°●○•° İntikam alırken, bir aşka düşmek.

Neden? Dedim ya… Eylüldü. Savruluşu bundandı kimsesizliğimin…. Gökyüzü her şeyi saklar. Çığlıkları, ihaneti… ve küllerin arasından doğanları. Mira Lyra Koral, bir yangında sadece geçmişini değil, kendini de kaybetti. Sesini duymayan bir dünyada büyüdü. Güvenmeyi unuttu. Ama hayatta kalmayı asla. Atlas Vega ise karanlığın içinden çıkmadı— karanlık onun içinde büyüdü. Bir lider, bir silah… ve asla kırılmaması gereken biri. Zenith için çıktıkları bu yolda, görevler sadece hedefleri değil, birbirlerini de vuracak. Çünkü bazı savaşlar dışarıda değil, insanın içinde kazanılır. Ve bazı insanlar… yan yana durduklarında bile birbirine düşman olabilir. Ama en tehlikelisi şu: Birbirlerini anladıkları an. Küllerden doğanların hikâyesine hoş geldin. Düşsek de birlikte.

Bazen tek bir mesaj, her şeyi başlatmaya yeterdi. Ahu, amcasından aldığı bir numaraya kısa bir mesaj attığında bunun sıradan bir yanlışlık olduğunu düşünmüştü. Ama cevap geldiğinde hiçbir şey sıradan değildi… çünkü karşısındaki kişi Türkçe bilmiyordu. Drew, kim olduğunu bilmediği bir numaradan gelen mesajı anlamaya çalışırken bunun basit bir hata olmadığını hissetmişti. Her cümle daha çok soru, her cevap daha büyük bir bilinmezlik yaratıyordu. Dil farklıydı. Dünya farklıydı. Ama mesajlar aynı yere çıkıyordu: birbirlerine. Bir yanlış numara… Bir yanlış anlaşılma… Ve geri dönüşü olmayan bir bağ. Ahu ve Drew, hiç tanımadıkları birinin hayatına adım atarken aslında kendi kaderlerinin de yönünü değiştiriyordu. Çünkü bazen… aradığın kişi, yanlışlıkla yazdığındı.

Üniversite amfisinde başını felsefe kitaplarına gömmüş olan Helia’nın sessizliği, ekrana düşen bir bildirimle bozulur. Kendi telefonu yerine yanlışlıkla annesinin telefonunu yanına aldığını o an fark eden Helia için asıl tehlike mesajın sahibidir Annesinin en sadık ve en tehlikeli müşterisi, APOLLO IRONSTARKOV...

İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi. Wattpad kitabı gibi hissettiriyor. Bir şans verip okuyun, asla pişman olmazsınız.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

Saniyeler birbirini vurdukça maskeler düşer, Gölge büyüdükçe sadece günahkârlar hayatta kalır. Zaman benim için akar, senin için ise sadece tükenir. Ve bu hikayeden kimse masum ayrılamaz; hele ki kalbiyle pazarlık yapanlar. İntikam almaya geldiğin bu evde, bir kraliçenin en sadık canavarına dönüşeceğinden habersizsin. Hatırla. Bana diz çöktürmeye mi geldin yoksa önümde eğilmeye mi?

​Belimdeki kollarını biraz daha sıkınca kalbim göğsümü parçalayacak gibi atmaya başladı. ​“Şaka yapıyorsun değil mi?” diye fısıldadım. ​Gölge hafifçe kıkırdadı. ​“Hatun... gece yarısı senin odana camdan girip yatağına gelen biri sence şaka mı yapıyordur?” Boğazım kurudu. ​“Sen... manyak mısın?” ​Başını omzuma yaklaştırdı. Nefesini boynumda hissedebiliyordum. ​“Yok. Sadece meraklıyım.” ​Kendimi kurtarmaya çalıştım ama kolları gerçekten çok güçlüydü. ​“Beni bırak.” ​“Birazdan.” Kitabımın tüm telif hakları bana ait kopyalanması yada izinsiz paylaşılması durumunda dava açacağım

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Bir seri katil ve onu yakalamaya çalışan gazetecinin hikayesi...

Nare, 21 Yaşında Bir Stajyer Avukattır, Aybars İse 22 Yaşında Bir Mafya,

♠️♠️♠️ Bir masaya oturduğun an artık geri dönüş yoktur. Borç, ihanet ve ölüm tehdidinin ortasında kalan genç bir kız, mafyanın yönettiği karanlık kumar dünyasında tek bir el oynar. Ama onun silahı şans değil; kusursuz hafıza, matematik ve tehlikeli zekâsıdır. Fakat bazı oyunlar kazanılsa bile bedel ister. Ve bazı adamlar… kaybetmeyi asla kabul etmez. ♠️♠️♠️ “Tam 253 gündür bu odadaydı. Penceresiz, ışığın bile zor ulaştığı o dar odada elleri zincirlenmiş halde oturuyordu. İlk gün bağırmasını beklediler. İkinci gün yalvarmasını. Üçüncü gün ise kırılmasını… Ama kız sadece sessizce onları izledi. Çünkü herkes onun kaybettiğini sanarken, o hâlâ oyunu zihninde oynuyordu. Kapının dışındaki adamlar artık ondan korkmaya başlamıştı. Çünkü normal bir insan günlerce kilitli kaldıktan sonra gözlerindeki ışığı kaybederdi. Ama kızın gözleri hâlâ aynıydı; sakin, keskin ve tehlikeli. Sanki zincirlenen bedeni değilmiş gibi dimdik oturuyordu. Adam içeri girip masanın üzerine bir deste kart bıraktığında odadaki hava değişti. Kızın bakışları ilk kez o kartlara kaydı. Dudaklarının kenarında küçücük bir gülümseme oluştu. Ve mafya lideri o an anladı… Bu kız hâlâ bitmemişti.” ♠️♠️

"Burada duramazsın," diye fısıldadım, ama sesim arkamdaki soğuk duvara inat onun sıcaklığıyla alev alıyordu. Aramızdaki mesafeyi tek bir hamlede sıfırladığında, gövdesinin ağırlığı altında nefesimin kesildiğini hissettim. Gözlerimi gözlerine diktim; kaçmıyordum, aksine bu tehlikeli yakınlığı ben de çağırıyordum. "Benim dünyamda, bana bu kadar yakın... İstediğin her an hayatıma böyle yön veremezsin." Dudaklarında o insanı eriten, tehlikeli gülümsemesi belirdi. Elini belimin hemen yanına, duvara yaslayarak beni tamamen kendi gölgesinin altına hapsetti. Baskın kokusu saniyeler içinde ciğerlerimi ele geçirirken, bakışları yüzümde değil, doğrudan dudaklarımda asılı kaldı. "Yanılıyorsan," dedi, sesi o kadar derinden geliyordu ki tenimin ürperdiğini hissettiğine emindim. "Ben senin dünyandan hiç çıkmadım ki... Geçmişte o inatçı kalbine öyle bir dokundum, ruhunu ruhuma öyle bir bağladım ki... Bunun geri dönüşü yok, biliyorsun." Duvarlarım vardı ama onun bu yakınlığı karşısında o duvarların nasıl çatladığını, içimdeki hırçın okyanusun ona doğru nasıl taştığını saklama gereği duymadım. Başımı hafifçe kaldırıp ona daha çok yaklaştım. "O geçmişte kaldı," dedim, sesimdeki tutku meydan okumamı gölgelerken. "Şimdi her şey farklı." Yüzünü yüzüme biraz daha yaklaştırdı; dudaklarımızın birbirine değmesine sadece milimler kalmıştı. Sıcak nefesi dudaklarımı yakıp geçerken gözleri iyice koyulaştı. "Hiçbir şey farklı değil," dedi, sesi adeta içimi eriten bir meydan okumaydı. "Geçmişte o duvarlarının üstesinden nasıl tutkuyla geldiysem, seni kendime nasıl mahkum ettiysem... Şimdi de gelirim." "O kadar emin olma," diye fısıldadım, parmaklarım istemsizce gömleğinin yakasına tutunurken. Onu kendime daha çok çekmemek için zor duruyordum, içimdeki yangın onun yangınına karışmıştı bile. "Belki de bu sefer o duvarların altında kalan sen olursun." Elini duvardan çekip yavaşça çeneme doğru kaydırdı, parmak uçlarının sıcaklığı tenimi yaktı. Başparmağıyla alt dudağımın kenarını hafifçe okşadı. Soluğum kesilmişti. Gitmesini istemiyordum. Aksine, o milimlik mesafenin tamamen kapanması için içimde bir yerler feryat ediyordu. "Bile bile yanmak bu," dedim sessizce. "Seninle yanacaksam," dedi dudakları dudaklarıma hafifçe sürünürken, "cenneti isteyen kim?"

Karanlık seni böyle içine çekiyordu. Soru sormuyor, masum olup olmadığına bakmıyordu. Işığı bir anda söndürüp yolu bulmaya çalışan sana kıs kıs gülüyordu. Bende de öyle oldu. Bir gecede ansızın geldi tehlike. Ne olup bittiğini bile anlamadan bir çukura düşmüştüm. Çukurdan çıkmak için halat sarkıtan Yabancıya güvenmekten başka şansım yoktu. İpi tuttum. ... "İğneyle yüreğime işlendin gül oyası, artık istesende gidemem senden." ...

Siz: selamm Siz: biliyorum sizi deli edeceğim ama önemli bir işim varr Siz: zengin koca bulurum Siz: kaslı hemde Siz: evlenelimmi 0527**: kimdiniz 0527: çocuklarla uğraşamam Siz: tüh gelecekte bizim olacaktı

“Buyurun?” dedim soğuk bir sesle. “Size de günaydın, küçük hanım.” Kaşlarım hızla çatıldı. Kimdi bu? “Ne için gelmiştiniz, beyefendi?” dedim sertçe. Dudağının kenarı yavaşça kıvrıldı. “Karımı almaya geldim, hanımefendi.” Tanımadığınız bir adamla evli olduğunuzu öğrenseniz ne yapardınız?

”İçimi yakan şey ne biliyor musun? Yaşadığım herşeyin boşuna olduğunu anlayıp, yok olacağım zamanı hatırlamak..” Telefonum elimdeyken notlarıma yazdığım cümle buydu. Sağ elimdeki telefonu bırakıp sol elimdeki sigarayı ağzıma götürdüm. Çakmakla sigarayı yaktım. Dudaklarımla buluşan sigara, çektiğim duman ile hafifçe sıyrılıp gitti. Gözümle gördüğüm kirli nefesim havada süzülüp yok oldu. Soğuk kaldırım taşına oturmuş, yanan sokak lambasının altında izlendiğimi hissederek, sarı ışığın düşüncelerime karışmasına izin verdim. Karşımdaki bahçenin demir parmaklarının arkasında bir çift beyaz renk gözüme parladı. Ülkede tanınan yer altı mafyasının oğlu Aslan Karahan, gece yarısı olan ring maçından sonra yıllar önce kıymetli bir gece geçirdiği Sura Efsunu gördüğünde ona olan duyguları tutkuya dönüşür. Zengin iş adamının manevi kızı ve Mafyanın oğlu MMA dövüşçüsünün hikayesi..

Bir doğum günü kutlaması... Sadece eğlenmek istediği bir gece... Ve hayatını sonsuza dek değiştiren tek bir hata. Valeria Andovic, yanlış rezervasyon yüzünden kendisini mafya liderlerinin toplandığı bir mekânda bulduğunda bunun bedelinin ağır olacağını bilmiyordu. Silah sesleri arasında yaralandığı gece, yalnızca bir kurşun değil, karanlık bir dünyanın da hedefi hâline geldi. Vladimir Alberto... Yeraltı dünyasının korkulan ismi. Herkes onu tek bir lakapla tanıyordu: Leon. Onu sınamaya çalışırsan pençesine düşersin. Ya ölürsün... Ya da ölüm için dua edersin.

“Çok güzelsin, ama bana yasaksın.” Bu cümleyi yüzüne bakıp söyledim. Benim defterimde ihanetin yeri bile yoktu. Sıla ile arkadaş olduğum gün, bu hikâyenin basit bir “arkadaşımın abisi” hikâyesi olmayacağını anlamıştım. Çünkü her şey göründüğünden çok daha karmaşıktı. Ersan, Sıla’nın üvey abisiydi. Sıla ise ona aşıktı. Dostum bildiğim kızın sevdiği adama bakmak bana yakışmazdı. Bora ile karşılaştığım anda ise hikâye tamamen başka bir hâl aldı. Bu hikâyede yasaklar ve doğrular sürekli savaşıyordu. Benim defterimdeyse yasaklara yer yoktu. Ama kader bana meydan okuyordu. Önümde iki seçenek vardı: İhanet edip yasak olanı seçmek mi? Yoksa mücadele edip doğru olanı korumak mı? Sınav başladı. Şimdiden başarılar dileriz, Sarenur Yüce…

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

DANİ DANİ DANİ assiri absurt olaylar barindirir Çisçis: Melo Bir ihtimal Bak sadece soruyorum Bir ihtimal Senin şu Cani😠 Çirkin🤢 Meymenetsiz🤮 Dediğin mafya babası *fotoğraf* Bu, son derece normal bu katta tek erkek olan GARSON olabilir mi? Sadece bu adam var da bu katta görüldü×2 Text+düz Text ağırlıklı

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan" Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu. "Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder." Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?" "Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."