"Sen benim karımsın....sadece benim karımsın."

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

"Ölüyorsun." "Sizin kolarınızda ölmekse kaderim, bu ömrüm boyunca aldığım en güzel hediye olur Devin Hanım." Bir mafyayla anlaşmalı evlilik yapan Devin A Alaz ona verilen korumanın başına bela olacağını tahmin etmiyordu. Ondan kurtulmak için her şeyi yapacaktı. Ta ki onu yanında isyemeya başlayana kadar...

DİKKAT: Bu hikaye yüksek dozda manipülasyon, cinsellik ve psikolojik oyunlar içerir. "...Sana ne hissedeceğini ben söyleyeceğim Gece. Sen sadece buna engel olamadığını izleyeceksin." Dr. Vural bir psikiyatristten fazlasıydı; narsisizm, makyavelizm ve psikopatinin vücut bulmuş haliydi. İnsan zihnini parçalara ayırıp yeniden birleştiren bu adam için yeni asistanı Gece, sadece bir yardımcı değil; en kusursuz deneğiydi. Ofisin kapısı kapandığında medeniyet susar, yerini Dr. Vural`ın mutlak otoritesine bırakırdı. Gece ise uzman bir doktorla çalıştığını sanırken; her hücresinin çoktan kuşatıldığını ve zihninin bir labirente dönüştüğünü fark ettiğinde artık çok geçti. "Bu odada sadece iki kişi var: Mimarı ben olan bir cehennem ve o cehennemi evi sanan sen..."

“İçimi yakan şey ne biliyor musun? Yaşadığım her şeyin boşuna olduğunu anlayıp yok olacağım zamanı hatırlamak…” Sura Efsun ve Aslan Karahan Telefonum elimdeyken notlarıma yazdığım cümle büyüdü. Sağ elimdeki telefonu bırakıp sol elimdeki sigarayı ağzıma götürdüm. Çakmakla sigarayı yaktım. Dudaklarımla buluşan sigara, çektiğim duman ile hafifçe sıyrılıp gitti. Gözümle gördüğüm kirli nefesim havada süzülüp yok oldu. Soğuk kaldırım taşına oturmuş, yanan sokak lambasının altında izlendiğimi hissederek sarı ışığın düşüncelerime karışmasına izin verdim. Karşımdaki bahçenin demir parmaklıklarının arkasında bir çift beyaz renk gözümde parladı. Bir gece Sura, rastgele oturduğu bir kaldırımda izlendiğini hissediyordu. Küçük bir akıl karışıklığıyla telefonunu oturduğu yerde unuttu. Telefonunu geri almak için geri döndüğünde, ummadığı bir hikâye onun için yazılacaktı. Zengin bir iş adamının manevi kızı ve mafyanın oğlu, MMA dövüşçüsünün hikâyesi…

Zorla evlendirildiğin bir insana aşık olabilir mıydım...

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Zeynep Kartal İzmir`de babasının baskısından kaçıp öğretmenlik yapmak için atandığı bu şehirde hayatı gayet sakindi. Ta ki o komutanla Yavuz Akalp`le tanışıp hayatı altüst olana kadar... Kendini bir anda silahların, çatışmaların ortasında bulur. Onu korumayı kendine görev edinen kişi ise sert mizacı, keskin dili ve sarsılmaz disipliniyle tanınan bir SAT komandosu: Üsteğmen Yavuz Akalp. Başta sadece bir görev gibi görünen bu yakınlık, zamanla ikisi için de daha karmaşık bir hâl alır. Tehlike her adımda peşlerindeyken, güven ve mesafe arasında kurdukları o ince denge giderek kırılmaya başlar. Bir yanda ülkeyi hedef alan büyük bir plan, diğer yanda inkâr edilen duygular... Kuralların, sınırların ve gururun ortasında sorulması gereken tek bir soru kalır: Bazen kalbi korumak mı daha zordur, yoksa birini gerçekten sevmek mi?

Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

Başta romantik bir komedinin içine düştüğümü sanmıştım ama zaman ilerledikçe aslında her şeyin o kadar tatlı olmadığını fark ettim..

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

Katranın Kehribarı, katran kadar siyah bir hayatın içinde, kehribar kadar parlak bir aşkın izini sürme hikayesidir. Bir yanda kendi hükümranlığının sınırlarını keskin çizgilerle çizen sert bir adam; diğer yanda o aşılmaz sınırları sevgisinin zarafetiyle yerle bir eden bir kadın... Sırlar birer birer döküldükçe, namlular soğuk sessizliği bozup silahlar patladıkça ve o gizemli "özel" dosyalar birer birer açıldıkça, geriye tek bir soru kalıyor: Asıl kehribar; geçmişin kanlı ve tozlu sayfalarına hapsolmuş bir anı mı, yoksa şu an Karan`ın kollarında nefesi kesilen o kadının gözlerinden süzülen bir damla yaşta mı saklı?

Her şey o geri zekalının beni aldatıp bir de arkasına bakmadan İtalya’ya kaçmasıyla başladı. Ben de ne yaptım? Hattımı değiştirdim, yeni numarasını buldum ve başladım döşemeye... Saydırdıkça rahatlıyorum, heriften ses çıkmıyor ama ben hıncımı alıyorum sanıyorum. Meğer o mesajlar benimkine değil, İtalya`nın yer altını birbirine katan bir mafya bozuntusuna gidiyormuş. En son numaranın son hanesini yanlış girdiğini fark edince jeton düştü ama iş işten geçmişti. Bir yanlış numara, başıma ne kadar bela açabilirse o kadar açtı işte. Yanlış notaya bastık bir kere, bakalım bu senfoni nasıl bitecekti? ‼️ŞÖYLE BİR DURUM VAR: Kitapta öyle "çiçek böcek" bir ortam yok; argo, ş!ddet ve yet!şkin kısımlar havada uçuşuyor. Rahatsız olan, "Ben gelemem böyle şeylere" diyen varsa yol yakınken dönsün, sonra "Rana niye böyle?" demeyin. 🥰 İtalyan Mafya`m kurgusudur. Keyifli okumalarrr! 🎵 Kitap Şarkısı: Deniz Seki - Aşk

Bazı hisler sevilmez. Bastırılır. Ama bastırılan her duygu, bir gün kanar. Karışık Hisler, doğruyla yanlışın, aşkla nefretin birbirine karıştığı bir evren. Burada herkes bir seçim yapar. Ve her seçim, bir bedel ister. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Dudaklarında alaycı, bir o kadar da karanlık bir gülümseme belirdi."Yatağıma gir" dedi.

İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Alçin bir gün gözlerini bir sarsıntıyla açar. Telaşlanıp ailesinin yanına gitmek ister fakat evdeki hiç kimse yoktur. Aceleyle dışarı çıkar fakat orada da manzara aynıdır biraz ilerleyince kendi yaşlarında bir çocukla karşılaşır ve onların grubunun bir parçası olur. Herkesin sandığının aksine bu normal bir deprem değildir, şehir meydanında ki koca göçüğün sebep olduğu bu kabus daha henüz yeni başlamıştır. Alçin bu şartlarda kime ve neye güveneceğini, bu kabusun ne zaman ve nasıl biteceğini bilmeden umutsuz bir şekilde yaşama tutunmaya çalışır ve en zoru da göçük muhafızına yakalanan veya göçüğe düşen kişinin başına ne geldiğinin bilinmemesidir. Bilinenin aksine bilinmezlik ölümden daha korkutucudur... Fantastik+Macera+Romantik Vakit buldukça yaklaşık haftada 1 bölüm💫🩷 Ayrıntılı k4n ve şiddetten etkilenenlerin okuması tavsiye edilmez. BU kitabın herhangi bir söz veya alıntısının basılması kopyalanması veya kullanılmasına izin verilmemektedir. Herhangi bir ihlalde dava açılacağı duyurulur.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

ağlama sesi etrafıma baktım kimse yoktu ama gözüme bir şey çarptı kaldırımda oturmuş minik bir kız çocuğu bacaklarını kendine çekmiş ağlıyordu en az 7-8 yaşındaydı duygusaldır hemde çok şimdiden çenem titremişti kızın yanına gittim ve omzuna dokundum ” merhaba tatlım iyi misin” diye sordum ” tanımadığım adamlar gelip paramı aldı ekmek alacak param yok” kıyafetlerine bakacak olursak sokakta yaşıyordu sol gözümden bir damatla yaş düştü ayağa kalktım ve kıza elimi uzattım ” hadi bakalım bugünlük yemeğin benden olsun” dedim kız elimi tuttu ben ise tekrar konuştum ” göster bakalım bir lokanta buraları bilmiyorum “ dedim ve saçlarını okşadım ” tamam abla” dedi sağa döndük düz gittik derken karşımda sadece duvar yani çıkmaz sokak vardı kız elimi bıraktı v ” özür dilerim abla eğer yapmazsam beni öldüreceğini sözyledi yapmak zorunda kaldım” dedi ben kıza anlamsızca bakarken boynumda bir nefes hissetim ve ardından ağızıma kapanan bez ile çırpınmaya başladım ama en sonunda direncim düşmüştü ve bayıldım en son duyduğum ses ise “Benim güzelim ağlayan insanlara dayanamaz bilirim ben onu”

Üniversite amfisinde başını felsefe kitaplarına gömmüş olan Helia’nın sessizliği, ekrana düşen bir bildirimle bozulur. Kendi telefonu yerine yanlışlıkla annesinin telefonunu yanına aldığını o an fark eden Helia için asıl tehlike mesajın sahibidir Annesinin en sadık ve en tehlikeli müşterisi, APOLLO IRONSTARKOV...

"O dudaklarına sahip ol Yankı."dedim. İkinci ismini söylerken sinirleneceğini düşünmüştüm. Ama o ondan beklenmeyeni yaparak. Güldü. Ve elini belime atıp beni dahada kendine çekti. Keskin kahveleri boynumda, çenemede ve sonra dudaklarımda durduğunda uzun uzun baktı. "Dudaklarıma sahip olamıyorum Çilli savcı. Her an senin olmak için can atıyorlar."dedi. Elimi yanağına tamda o gün bıçakla kestiğim ve kesik çizgi halinde duran yaraya elimi koydum. Bastırıyordum. "En son bunları söyleyince başına gelenleri biliyorsun değil mi?"dedim. "Her konuda olduğu gibi o konudada dişlisin Çilli savcı."dedi. Elimi yarasında boylu boyunca gezindirirken yüzünde acıya dair bir ifade yokken "Dişim sadece sen ve sen gibi olanlara."dedim. Az önce yarasına bastırırken buruşmamış yüzü şimdi buruşuyordu. "O siktiklerimi konuya dahil etme."dedi sinirlenmişti. Ve geri çekildi. Boşluğa düşmüş gibi hissediyordum. İçkisinden yudum değil. Boğulacak derecede kafasına dikiyordu. Umursamamıştım doğrusu. İntikamımı almadan durmayacaktım.