İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan Başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Safir kitabımdaki Pars Sungur`un hikayesidir. Bağımsız okunabilir.

0555: Beni öpüyorsun. 0555: Sonra kaçıyorsun. 0555: Seni bulamayacağımı falan düşündün heralde. 0555: Dünyanın diğer ucuna kaç yine bulurum seni.

İki ailenin kurban bellediği o masumların dinledi ama en masum olanların yadığı o şarkının baş sahipleri oldular … Yaren Yıldırım; Bodrum’da kocaman bir villada ailesi ne hasret gidermeye giden kız bir gecede kurban edileceğinden habersizdi… Pamir Gece;İstanbul’da yer altı dünyasının ünlü isimlerinden olan Pamir ‘inde hiç birşeyden haberi olmadan o geceye Pamir ‘de kurban gitmişti…

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

​“Seni benden koruması için Tanrı’ya mı yalvarıyorsun?” Sesindeki karanlıkla, avucumun altındaki taş duvarların eridiğini hissettim. ​“Demek bir şeytan olduğunu kabul ediyorsun.” Çenemi dikleştirirken meydan okuyan bakışlarımı ela gözlerine diktim. Dudaklarındaki kıvrım genişlerken gamzeleri ortaya çıktı.​Sadece birkaç saniye boyunca yakınlığıma sokularak durdu. ​“O zaman karşında bir şeytan olduğunu unutma, Maya. Bu defa o tatlı dilin bile seni kurtaramaz.” ​Bakışları en sonunda gözlerimden dudaklarıma indiğinde nefesimi tuttum. Ensemi bırakırken parmakları boynumdan aşağıya doğru kaydı. Bunu neredeyse bilerek yaptığına emindim. Elinin tenime değdiği her yer yanıyordu. ​Buna rağmen öfkeli bakışlarımla odadan çıkmasını izledim. Bu odada yanan ikinci kadın ben olmayacaktım. Gerekirse o şeytanı kendi ateşinde yakmanın bir yolunu bulacaktım.

Şeytan, soyunu devam ettirmek istedi ve kendine birkaç tane kurban buldu. Dyavolov ailesi, Bratva`nın bile adını söylemek istemediği bir lanetti. Ve Şeytan, kurbanlarından birini bu aile olarak seçti. Bu lanetin içinde, ona bir isim bile verilmemiş bir kız doğdu. Ona bir isim verilmedi çünkü isimler, basit insanlar içindi. O, Şeytan`ın Çırağıydı. Şeytan`ın Soy`unu devam ettirecek kişiydi o. Bazı insanlar onu Şeytan sandı. Ama o Şeytan`ın Soy`undan gelendi. Şeytan`ın en sevdiği çırağıydı o. İnsanlar onu hiç görmedi... Bazı aptallar ise onu gördüğünü sandı. Ama herkes bir şeyi biliyordu: Dyavolov ailesi, Şeytan için bir çırak dünyaya getirdi. * Yelena, doğduğundan beri güçlü bir Rus ailesi Dyavolov`ların gizemli varisi olarak büyüdü. O sadece bir varis değildi. Bir kararın bedeliydi. Babasının gururuydu. Bir soyun karanlık devamıydı. Şeytan`ın Soyu`nun karanlık devamıydı. * Yelena`nın babası hedef seçerdi, Yelena bu hedefi parçalardı. Çünkü o böyle büyütüldü. Yelena`nın babası yine bir hedef seçti: Polonya`nın yeraltı dünyasındaki en güçlü lider Nikodem Volski. Yelena`dan istenilen basitti: Nikodem Volski`yi ortadan kaldırmak. Yelena, bir kere daha Şeytan`a çıraklık yapmaya hazırlandı. Nikodem Volski, Polonya`nın yeraltı dünyasını kontrol ettiğini sandı. Ama Nikodem`in düzenine, Yelena Dyavolova`nın gölgesini saklayan bir kadın sızdı: Alicja Kowalska. Yelena, Şeytan`a tekrardan çıraklık yapmak için kimliğinden bir kere daha vazgeçti. Yelena Dyavolova, babasının seçtiği hedefi parçalamak için kimsenin bilmediği kimliğinden bir kez daha vazgeçerek Alicja Kowalska olarak Nikodem`in düzenine sızdı.

Kör Nokta`nı bulduklarında, artık kaçacak yerin kalmaz. Çünkü Kör Nokta`n, ölümündür... Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Morozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı?

"Bazı insanlar sadece sever. Bazıları ise saplantı hâline getirir."

Üç kadın... Hayatlarını zenginlerin evlerinde temizlik yaparak kazanan, fakir ama birbirine sımsıkı bağlı üç dost... Bir gün, içlerinden birinin geçmişte mafyayla bağlantılı kocasından kalan bir kasada bir çok safir taşına sahip olmalarıyla hayatları değişir. Onlar, yeni bir başlangıcın hayalini kurarken, şehrin en acımasız mafyası taşların peşine düşer. Kaçırılmalar, ihanetler, kazalar, unutulan hatıralar… Ve sonunda, düşmanla dost, aşkla nefret arasındaki ince çizgide, kalpleri en çok yaralayan seçimler... “Yaralı Mafya”, aşkın gölgesinde, ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide nefes kesici bir yolculuğa çıkarıyor.

Larin Koral, hayat kurtarmak için doktor oldu. Ateş Karahan ise insanlarını hayatta tutmak için kendi kurallarını yazdı. Biri stetoskop taşır. Diğeri sırlarını. İlk karşılaşmalarında birbirlerine yalnızca bir bakış attılar... Ve ikisi de birbirine yanlış teşhis koydu. Larin, hocasının yerine gittiği gizemli bir malikânede tedavi ettiği hastayla birlikte, hiç bilmediği bir dünyanın kapısını aralar. O dünyanın merkezinde ise soğuk, mesafeli ve gizemli bir adam vardır: Ateş Karahan. Larin, Ateş`i kibirli ve buyurgan biri sanır. Ateş ise Larin`i sınır tanımayan inatçı bir doktor... Ama bazen en büyük yanlış teşhisler, insanlara konulur. Doktor–mafya temalı, romantik komedi, dram ve aksiyon dolu Yanlış Teşhis`e hoş geldiniz. 🩺🤍

Yetimhane de başlayan bir aşk tam umudunu kaybederken ve yaşama sebebini yitirmişken kendinde bir sebep bulan ve hayatta eskisini daha sıkı bir şekilde bağlanıp hayata yaşama sebebi veren iki karakterin aralarında yıllar girse de aralarındaki bağı asla yitiremeyeceğini göreceğiz

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Ya tanımadığınız maskeli bir mafyayla Anlaşma yapmak zorunda kalırsanız. -Sen gerçekte kimsin Draco? dedim. Bakışları Korkutucuydu . Beni bu kadar yakından nasıl tanırdı ki ? Eğillerek Yüzünü yüzümle aynı hizaya getirdi gözleri gözlerimin içine dalıyor gibiydi. - Bu gözler yeterince anlatmıyormu kim olduğumu ? dedi. Bana dahada yaklaşarak artık aramızda santimler vardı. Beni belimden tutup kendine çekti. -Draco ? Ne yaptığını zannediyorsun? -Şimdi kim olduğumu anladın mı ? dedi. Bu ses tonu bu larcivert gözler bana ne anlatmaya çalışıyordu ? - Draco sen gerçekte kimsin ? - İnfazcınım prenses. ...

Hayatını insanları iyileştirmeye adamış bir doktor... Ve hayatını savaşmaya adamış bir asker. İki karakterimiz kimsesizler yurdunda arkadaş olup bir gün yollarını ayırmışlardır. Lakin kader onları bir acilde karşılaştırır. Bu hikayede Aras Demir ve Defne Yalının zorluklarla mücadelesini okuyacağız....🤗

Biz insanlar bazen kusursuz olmak için çırpınırız. Bazen de içinde debelendiğimiz o derin okyanusun bizi yavaş yavaş dibe çektiğini fark etmeden mücadele etmeye devam ederiz. Oysa bizi boğan, çoğu zaman dalgalar değil; durmaksızın çırpınışlarımızdır. İnsanoğlu ne tuhaf bir varlıktır... Gördüğünü sanır ama çoğu zaman gerçeğe kördür. Hayatım boyunca nice cahillikle karşılaştım; fakat hiçbir cehalet, insanın kendi gerçeğini görememesi kadar derin olmadı.

​Kaderin cilvesi mi, yoksa intikamın en tatlı tuzağı mı? ​Onun adı, karanlığın en derinine kazınmış bir fısıltıydı. Karan , acımasızlığıyla nam salmış, merhameti sözlüğünden silmiş bir adam. ​lavinia ise, hayatını çalan adamın, yani düşmanının kızıydı. Masumiyeti, tehlikeli bir intikam oyununun ortasına düşmüş, ölüm çiçeği . ​Onları bir araya getiren şey ne aşktı, ne de tesadüf. Yalnızca yıkım vaat eden, kaçınılmaz bir kaderdi. Her dokunuş, yasak bir yemindi. Her bakış, en tehlikeli itiraf. ​Onun kollarında, düşmanının kanlı gölgesinde, Lavinia ait olmadığı bir dünyaya tutsak kaldı. Peki, bu imkânsız aşk, etraflarındaki iki düşman aileyi de ateşe vermeye yeter mi?

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

"Kaça satın aldın özgürlüğümü?" "Babasının kızı olduğum için mi bana bunu yaptın Çakırca?" Gördüğüm kara gözlerde ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Düşündüklerime ters düşecek, haklıdır dedirteceğim bir şeyler sunar diye düşündüm. Fakat dudaklarının sarf ettiği kelimeler kalbimin acısını körüklemekten başka bir şey yapmadı. "Evet." ... Atandığı yerde hain olduğunu kanıtlayıp içeri tıktığı yüzbaşının , gizli bir görevde kocası olduğunu öğrenince ne olacaktı? ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `DAVA` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

"Güçlü görünmek taş kalpli olmak değildir."

Saniyeler birbirini vurdukça maskeler düşer, Gölge büyüdükçe sadece günahkârlar hayatta kalır. Zaman benim için akar, senin için ise sadece tükenir. Ve bu hikayeden kimse masum ayrılamaz; hele ki kalbiyle pazarlık yapanlar. İntikam almaya geldiğin bu evde, bir kraliçenin en sadık canavarına dönüşeceğinden habersizsin. Hatırla. Bana diz çöktürmeye mi geldin yoksa önümde eğilmeye mi?

"Bir yanlışlık... Tek bir masa... Ve yıllardır saklanan gerçekler... Nehir, babasının ölümünün ardındaki sırları ararken kendini mafya dünyasının tam ortasında bulur. Aras ise annesinin katilinden intikam almak için yıllardır beklemektedir. Fakat ikisinin de bilmediği bir şey vardır... Geçmiş, sandıkları gibi değildir. Ve bazı karşılaşmalar tesadüf değil, kaderdir."

Benim gözlerim kızarır... Benim gözlerim acır... Benim gözlerim dolar... Ama asla ağlamaz Benim savaşımda verdiğim ilk kurban gözyaşlarımdı...

Sıfırdan en uca yükselen bir kadın ve bilmeden evlendiği kocası...