KARADENİZ`İN SEVDASI DA SEVDALISIDA YAKAR VE YANDIRIRDI. Arkamızdan bir ses geldiğinde irkildim. "Tufan!" Başımı sesin geldiği yöne çevirdim. Nazlı Mefza`ydı. Elbisesinin içinde öfkeyle parlayan gözleriyle bize bakıyordu. "Nerede kaldın? Nikah memuru geldi." Dedi iğneleyici bir ifadeyle. Nazlı gittiğinde, başımı ona çevirdim. Az önce duyduğum isim beynimde yankılanıyordu. Tufan. Tufan... Korhan... "S...sen..." dedim, sesim titriyordu. "Sen Tufan Korhan Kalendağ mısın?" Başını salladı hafifçe. "Evet." O an dank etti. Tufan Korhan Kalendağ. Konağın sahibi. Bu düğünün damadı. Annemin yıllardır nefretle andığı, lanet okuduğu ailenin oğlu. Bizim düşmanımız. Ve ben onunla konuşmuştum. Oturmuş, sohbet etmiş, hatta şarkı mırıldanmıştım ona. Kalbim deli gibi atıyordu. Nasıl olmuştu da fark etmemiştim? Nasıl bu kadar kör olmuştum? Ben Feza Hanzade düşmanımla mı konuşmuştum?Aceleyle kalkmaya çalışırken topuğum taş banka takıldı ve tam düşecekken kendimi onun kollarında buldum. Vücudum kuş gibi titriyordu. Ona daha önce hep magazin haberlerinden bakarken şimdi ise bu kadar yakından bakmak beni şaşırtmıştı. Alelacele doğrulmaya çalışırken daha çok kollarına dolanıyordum. "Sakin." Sesi konuşurken fazlasıyla soğuktu. Tekdüze olan hayatım ta ki o geceye dek normaldi...