"Ne saçmalıyorsun lan sen? Ne saçmalıyorsun?!" Egemen`in aniden patlayan sesi, odadaki tüm havayı bir anda tüketti. Öfkeyle karışık şok dalgası üzerime doğru gelirken, yavaş bir adımla geriye kaçtım. Kalbimin göğüs kafesimi döven sesini duyabiliyordum. Nefesimi tuttum, gözlerimi kırpmaktan bile korkarak sadece onu izledim. Sesim boğazıma batan cam kırıkları arasından sıyrılır gibi çaresiz çıktı. "Egemen, ciddiyim. Lütfen bana inan... Yoksa gerçekten iyi şeyler yaşanmayacak." Söylediklerim bir çekiç gibi zihnine inmiş olmalıydı. Egemen delirmenin eşiğindeymiş gibi ellerini saçlarının arasına geçirdi, köklerini koparmak istercesine sıktı. Sabır dilenir gibi başını gökyüzüne kaldırdığında, boynundaki damarların gerildiğini gördüm. Yeniden bana döndüğünde, o her zaman yıkılmaz duran gözlerinde ilk kez bariz bir korku gördüm. "Yani sen..." diye mırıldandı. Sesi titriyordu. Boğazındaki düğümü yutkunarak çözmeye çalıştı ve o derin yeşil gözlerini,  mavi gözlerime dikti. "Bizim... senin okuduğun bir kitaptaki karakterler olduğumuzu mu söylüyorsun?" Gözlerimden akan bir damla yaşla birlikte, başımı yavaşça aşağı yukarı salladım. Dudaklarımı birbirine bastırdım, konuşursam hıçkırıklara boğulmaktan korkuyordum. Egemen inanmak istemezcesine devam etti. "Ve sen... gerçek hayatında öldün, sonra da bizim dünyamızda mı doğdun?" Ufaktan bir öfke patlaması ya da beni tamamen delirmekle suçlamasından korka korka, başımı yine onaylar anlamda salladım. Kaybolmuş gibi çaresizce gözlerimin içine baktı. Dudaklarından dökülen cümle, bana inamaktan başka çaresinin olmadığını gösteren bir veryansındı.. *** Takvimler 2027 yılının Eylül ayını gösterirken Efsun, hayallerini süsleyen üniversiteye doğru annesiyle birlikte heyecanlı bir yolculuğa çıkmıştı. Ancak o feci araba kazası, hayatın tüm neşesini bir saniyede kopardı ve Efsun kendi dünyasında gözlerini sonsuza dek yumdu. Ölüm onun için bir son olabilirdi ama akılalmaz bir başlangıca dönüştü. Efsun bambaşka bir evrende, hiç bilmediği bir bedende yeniden nefes almaya başladı. İşin en ürkütücü yanı ise uyandığı hayatın yabancısı olmamasıydı. Burası, kazadan hemen önce arabada okuduğu ve annesine dalga geçerek anlattığı, 2017 yılından kalma klişe bir Wattpad kitabının tam ortasıydı. Üstelik Efsun bu hikayenin masum kızı değil, herkesin nefret ettiği o acımasız baş kötü karakterdi. Zihnini zorlayan bu doğaüstü gerçeği idrak etmek ne kadar imkansız gelse de Efsun artık acı gerçeği biliyordu. O, okuduğu kitaba reenkarne olmuştu. Fakat ortada çözülmesi gereken devasa bir kördüğüm vardı. Efsun bu hikayeyi sadece belli bir yere kadar okumuştu ve geleceğin satırlarında ne yazdığını bilmiyordu. İçindeki vicdan orijinal Çisem’in o bencil rolünü oynamasına izin vermeyince, attığı her farklı adımla kitabın yazılı kaderini altüst etmeye başladı. Sayfalar yırtılıyor, cümleler baştan yazılıyor ve bildiği o klişe kurgu adım adım yıkılıyordu. Bu hikayedeki kötü kız artık sadece can yakan bir düşman değil, tüm evrenin dengesini elinde tutan bir anahtardı. Bu kitap Çisem ile başlayıp Efsun ile bitecekti. Kaderin sayfaları yeniden açılırken, kuralları artık sadece Efsun koyacaktı.

Drew ve sarah’ın birbirlerine ilk görüşte aşık olması.

Yıllar önce yaşanan bir savaşla beraber insanlığa kızan Tanrılar dünyayı üçe ayırır. Elysium, Yunan Mitolojisinde de olduğu gibi cennet olarak görülen bir bölgedir, burada iyiler yaşar. Tartaros, cehennemdir, Tanrıların `kötü` olarak adlandırdığı insanlar burada yaşar. Asfoldel, cennet ve cehennemi birbirine bağlayan bir bölge olarak anılır, burada yaşayan kimse yoktur çünkü bu dünyadaki kimse gri değildir, değil mi? Tartaros`taki veya Elysium`daki kimse bölge değiştiremez, Tanrılar tarafından oluşturulan bir bariyer vardır. Nyx Noxaris ise bir ayrıcalıktır. Tartaros`un yöneticisi olan Erebus, Nyx`i Elysium`a gidip annesinin katili olan ve Elysium`un yöneticisini öldürmekle görevlendirir. Cehennemde büyümüş biri cennette nasıl dikkat çekmezdi ki? Nyx, annesinin intikamını mı alacaktı yoksa çok yanlış bir kişiye mi tutulacaktı?

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, mutlu sonlu güzel bir aşk romanı yazılmıştı. Yirmi birinci yüzyılın New-York`unda özel bir şirkette çalışan otuzlu yaşlarındaki Jale Serhan kendisini öylesine okuduğu "Gümüş çiçek" adındaki romanın kötü karakteri Prenses İris Valerie Blackthorne`un doğumda ölmesi gereken annesi Adeline olarak bulmuştu. Asıl hikayeden tam on yedi yıl öncesindeydi ve hayattaydı. Peki ne yapması gerekiyordu? Ona masumiyetle bakan bebeği zalimlerin elinde bırakıp gidemezdi... Öte yandan bilmediği diğer şeyse ona bakan bebeğin ruhu on beş yaşındaki bir genç kıza aitti. Selin Yılmaz. Aynı akşam aynı kazaya kurban giden bu iki kişi mutlu sonlu bir aşk romanı olarak bilinen kitapta hayatta kalabilecekler mi? Kendi mutlu sonlarına kavuşacaklar mıydı? Peki zalim imparatorun dikkatini çektikten sonra nasıl kurtulabilirlerdi ki anne kız?