Yüzyıllar boyunca 12 krallık, farklı tanrıların egemenliğinde yönetildi. Ancak tek bir yanlış tüm doğruları beraberinde götürürdü ve Elit`lerin Ana Tanrı`nın kurduğu kuralın dışına çıkarak yıllar önce en büyük ihanetlerden birisi yaşandı. Krallıklar artık Tanrılar tarafından değil, insanların yönetimine geçmişti. Bütün denge alt-üst olmuştu ve iki tanrının hapishaneye kapatılması ile tüm zincirler göklere vurmuştu. Sis Krallığı`nda doğup büyümüş, daha bebekken hayatın zorluklarına tanık olmuş Leiri, hayatına en nefret ettiği krallık olan, Kupa Krallığı`nda asker olarak devam etti. Leiri Leirwoold, başkaldırmak istediği bu krallığa ilk adımını kaderini belirleyen ve daha da ötesinde kaderinin içinde olan adamla atacağını nereden bilebilirdi? "İki hayat vardı, biri aydınlığı birisi karanlığı temsil ediyordu. İkisi bir araya geldiğinde ise kıyamet kopacaktı."

Kapıyı çalmadan içeri daldım. Asil, yatağının kenarına tünemiş, tek eliyle gömleğinin düğmeleriyle boğuşuyordu. Gömleği omuzlarından aşağı süzüldüğünde, mum ışığının altında parlayan o kusursuz sırt kaslarını ilk kez bu kadar yakından görüyordum. Her bir hattı, titizlikle işlenmiş bir mermer heykel kadar güçlü ve muntazamdı; geniş omuzları ve beline doğru daralan o atletik yapısı, odadaki loş havayı bile ağırlaştırıyordu. Bakışlarımı bir an bile olsa o mükemmel görüntüden çekmekte zorlandım. "Nihayet," dedi, sesindeki o kadifemsi ama iğneleyici tonla. "Ben de burada kendi kanımda boğulmamı bekliyordum Asmin. Şifacı yeteneğin gözlerimi yaşartıyor," dedi dalgacı bir ses tonuyla. "Abartmayın bayım," dedim, tepsiyi komodinin üzerine gürültüyle bırakırken. "Alt tarafı bir hançer yarası. Ölecek olsanız bu kadar çok konuşamazdınız." Yanına oturdum. Gömleğini omzundan aşağı tamamen sıyırırken parmaklarımın ucuna çarpan o teninin sıcaklığı, bir an için nefesimi kesti. Sağ omzunun hemen altındaki kesik, bir hançerin izini taşıdığı için beklediğimden daha derin ve vahşi görünüyordu. Kalbim bir an tekledi ama ona bunu belli etmeyecektim. "Canınız yanacak," dedim buz gibi bir sesle. Pamuğu alkole bulayıp yarasına bastırdım. "Ah! İnsafsız..." Dişlerini sıktı, boynundaki damarlar birer halat gibi gerildi. "Pansuman mı yapıyorsun yoksa yarım bıraktığın işi mi tamamlıyorsun? Eğer beni öldürmek istiyorsan söyle, bu kadar zahmete girmeyelim." "O zaman sizin yüzünüzden yaralandım diyerek beni gecenin bu vakti odanıza çağıramazdınız bayım," dedim, sargı bezini açarken. "Sırf bana bu işkenceyi çektirmek için o hançerin önüne atladığınıza yemin edebilirim ama kanıtlayamam." Asil aniden hafifçe bana doğru eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, nefesinin sıcaklığını yanağımda hissettim. Gözleri, zifiri karanlık bir kuyu gibi beni içine çekiyordu. "Belki de haklısın," dedi fısıltıyla. "Belki de senin o buzdan duvarlarını yıkmanın tek yolu, kanımın akmasıdır. Bak, ellerin titriyor. Yoksa koskoca sivri dil, bir parça kandan mı korkuyor?" "Kandan korkmuyorum bayım, sizin bu bitmek bilmeyen oyunlarınızdan yoruluyorum sadece," dedim ama sesimdeki titremeyi gizleyemedim. Sargı bezini omzunun etrafından dolamak için kollarımı boynuna dolamak zorunda kaldım. Çok yakındık, bu yüzden onun kalbinin ritmini duyabiliyordum. "Şimdi, kıpırdamayın da şunu bağlayayım." "Kıpırdamıyorum zaten. Ama sen, sanki kaçacakmışım gibi bana sarılıyorsun," dedi muzip bir gülüşle. Sol elini belime yerleştirip beni kendine biraz daha çekti. "Yaralıyım Asmin. Savunmasızım. Bu halimden faydalanmayacak mısın?" Elini yerleştirdiği yere, yani belime baktım şokla. Bu adam ne yaptığını sanıyordu? Amacı beni kışkırtmaktı adım kadar emindim. "Savunmasız mısınız? Siz bir kaplan kadar `savunmasızsınız` bayım," dedim, düğümü biraz sertçe sıkarak. İnledi ama bu seferki acıdan çok, keyif alan bir inlemeydi. "Bitti işte. Şimdi uyuyun ve yarın sabaha kadar sakın beni çağırmayın." Kalkmaya yeltendim fakat izin vermedi. "Gitme," dedi eli belimde sabitlenirken. Sesi artık dalga geçmiyordu; daha koyu, daha davetkar bir tona bürünmüştü. "Yaram sızlamaya başladı. Belki de pansumandan daha etkili bir tedaviye ihtiyacım vardır. Mesela, yanımda kalmana?" "Asil, elini çekmezsen o yarayı tekrar açarım." "Denesene," dedi meydan okurcasına, dudakları kulağımın hemen dibindeyken. "Bakalım ellerin o kadar ileri gidebilecek mi, yoksa yine beni kurtarmaya mı çalışacaksın?" Bakışlarımızı kilitledik. Odanın içindeki hava o kadar ısınmıştı ki, mumların eridiğini hissedebiliyordum. Gitmem gerekiyordu ama ayaklarım sanki yere çivilenmişti.

Orta çağda yaşayan Coralie Avelmont, Velmoria varisi. Babası büyük bir hastalığın eşiğindeyken son vasiyeti olarak ezeli rakipleri blackmere krallığını ele geçirmesini ister. Coralie bunun üzerine yola çıkar. Velmoria ve blackmere`ün geçmişe dayanan düşmanlıkları son bulcak mıdır? Lakin Coralie`ın bilmediği bişey vardır, Blackmere`ün varisininde en az onun kadar hırslı olduğu. "Bir süre sonra elimde çok kan olacak" "Neden?" "Tahta çıkmak başarıdır. Başarıya ulaşmak içinse elini kana bulaman gerekir. Kısacası bir taht Kandan doğar" "Senin için başarı demek taht mı demek yani? Yanlış mı anladım Yoksa benim tanıdığım küllü ay gerçekten acımasız biri mi?" "Hayır doğru anladınız" Krallıklar düşer, sırlar ortaya çıkar ve bir varis herşeyi değiştirebilir...

Lazkoçya Krallığı’nın haylaz prensi Rodin, haftalardır aynı rüyayı görmektedir. Rüyasında karşısına çıkan üç kuyruklu siyah bir kurt, onu bilinmeyen bir şehre çağırır. Ancak Rodin henüz bilmez… Bu rüya sadece bir rüya değil, kadim bir kaderin başlangıcıdır.

Beni sevilmemek öldürür sanmıştım. Sevdiğim adamın, prensesin elini öptüğünü gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şehrimize saldıran bir canavar oldu. Ölürken gördüğüm son şey ise, beni kurtarmayı seçmeyen o adamdı. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

Liora Whitely yalnız yaşamaya alışmıştı. Buzun üzerinde kusursuz, hayatında ise sessiz ve dikkatliydi. Ama bazı geceler, kader insanı bulur. Şehrin karanlık sokaklarında gizlenen varlıklar vardır. Unutulmuş güçler. Liora’nın sahip olduğu güç ise sandığından çok daha tehlikelidir. Çünkü bazı sırlar yüzyıllarca gömülü kalır. Ve bazı kaderler… geceyle yazılır. Ilya Trusova bunu herkesten iyi biliyordu. Ama bir şeyi bilmiyordu. Liora’nın hayatına girdiği anda hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını.

Bu roman bir prensesin annesinin vasiyeti üzerine 20. yaşına geldiğinde eline geçen ve ateş ruhunun hapsolduğu bir kolyeyle hayatının nasıl tepe taklak olduğunu anlatıyor.

Bu “tanrılar tarafından seçilen ruhların laneti” suçlu sadece tek bir kişi değildir. Bazen en tatlı görünen genelde sizi karalamaya çalışan kişilerdir.

Arien, beş ülkenin asırlardır ittifaklarını sürdürdüğü Astera Kıtası`nda, Saraheling Krallığı`nın tek varisidir. Ailesini bir kaza sonucu kaybetmesinin ardından tahta geçtiğinde ise, korkunç bir gerçeğin varlığıyla yüzleşir. Tahtına göz dikmiş kuzeni, tecrübesiz danışmanı ve gizemli bir haydut lideriyle birlikte Arien, ülkesi ve tahtı uğruna ne kadar ileri gidebilir?

İnsan ait olmadığı bir ateşin içinde nefes alabilir miydi? Yoksa gün geçtikçe küllere mi dönüşürdü ağlayan bedeni?

İki krallık arasında binbir türlü güçlere sahip olan canlılardan biri olan Audrey farklı güçlere sahip olduğu için abisi tarafından küçüklüğünden beri eğitim görmekteydi.. Yakında uzun açıklama :c

Yıldızlar doğar, yüzyıllar geçer, sınırsız kez gece gündüze dönüşür. Öğrenilmemesi gereken bilgiler kötülüğün eline geçer. Büyücüler güçlerini sınırlandırmayı basit görürler. Karanlık sırlar ve sınırsız güçler Tanrıların gazabını diyarın üstüne çeker ve yıldızlar yok olur. Krallığın varisi, kraliçemin gururu. Biri beni tanımlamak istese böyle tanımlardı. Ben Elarua Asrily Calthor; Aetheria`nın kızı, Sylvanor`un varisiyim. Gerçek şu ki, ne annemin gururuydum ne de krallığın varisiydim. Ancak, bir yıl sonra taht için mücadele edecek olan prensestim. Tahta çıkmak için ağabeylerimi ve ablalarımı arenada öldürmem gerekiyordu. Sylvanor`un kraliyet kanı toprakla karışmalı ve geleceğin yöneticisini kutlamalıydı.

Bir insan nasıl kendi ölümünü yazabilirdi ki? Bu çok saçma biliyorum fakat gerçekten olmuştu. Kendi elimle yazmıştım sonumu. Yazdığım romanın içine nasıl girebildim? Tanrım galiba deliriyorum... O kadar karakter varken neden kötü karakter olmuştum ki!

Geri sayan bir sayaç... Saniyelerle yarışan bir ibre... Ve her geçen dakika biraz daha yaklaşan bir son. Bazı şeyler tesadüf değildir. Bazı karşılaşmalar planlanmaz. Ama bazı sayılar... asla yanılmaz. O, sadece sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki karşısına çıkan o sayaç, hayatındaki her şeyin bir zaman sınırı olduğunu fısıldayana kadar. Her tik tak bir sır. Her sıfıra yaklaşış bir kayıp. Ve en tehlikelisi: Sayaç sadece zamanı değil, gerçeği de gösteriyor olabilir. Peki ya süre dolduğunda ne olacak? Kaybedecek misin... Yoksa gerçeği mi öğreneceksin? Süre başladı. TİK TAK TİK TAK...

Ölmek, her şeyin bittiği anlamına gelmez. Bazen asıl hesap, o andan sonra başlar. Aurora, Okdoll Krallığının varisiyken bir gecede her şeyini kaybetti. Tahtını, bedenini, hatta ölümünü bile. Ve en kötüsü, kendi kaderi üzerindeki söz hakkını... Artık kimse onu göremiyor. Ama o her şeyi hissediyor. Akademinin soğuk duvarları arasında gizlenen sırlar, saray entrikaları, yarım kalan büyüler, gizlenen gerçekler ve geri dönmemesi gereken ruhlar arasında Aurora`nın tek amacı kardeşini korumaktı. Fakat zamanla her şey değişti. Geçmiş sandığından daha karanlıktı. Ihanetler tesadüf değildi. Ve bazı ölümler, asla olması gerektiği gibi yaşanmamıştı. Aurora bilmediği gerçekleri öğrendikçe amacını da kaybeder. Yerine daha tehlikeli bir arzu gelir: intikam. Artık mesele geri dönmek ve hayatta kalmak değildir. Mesele, ona bunu yaşatanlardan hesap sormaktır. Çünkü bazı ruhlar ölmez, bekler. Peki, bir ruh hâlâ acı çekiyorsa gerçekten ölü sayılır mı? Bölümler zaman geçtikçe düzenlenebilir. Lütfen bunu bilerek okuyunuz.

"İki kanatsız ruh, bir kanlı taht." Vaxerion için her şey bir ganimetti; ta ki o kutsal meleği, Lyriel’i bir mücevher gibi kafesine kapatana kadar. Lyriel içinse Vaxerion kaçılması gereken bir karanlıktı; ta ki o karanlığın içinde kendi yansımasını görene dek. Biri mülkiyetin en uç noktasında bir kral, diğeri bir halkın son umudu olan bir esir... Aralarındaki bağ gümüş zincirlerden daha güçlü, mühürlerden daha yakıcıydı. Vaxerion onu yok mu edecekti, yoksa Lyriel’in ışığı bu canavarı yeniden mi yaratacaktı? İhanetin, takıntının ve kefaretin hikayesi.

🎭🥀🎭 Kaybeden kazandı ,ölüm başladı yeni düzen kuruldu herkes maskesini taktı oyuncular yerlerini aldı ve oyun başladı bir kazana ve kaybeden varsa oda ölen ve yaşayandır... Lavinia Toral Nevan Brown Klea Eritor Diva Tireler Aren Valirso Daren Deniz... 6 ana oyuncu ve yan karakterler herkes hazırsa oyun başladı ama unutma bu oyunu sadece asıl gerçek "Oyuncu" kazanır. Herkese ihanet eden biri var ,öldüren biri var ve madur olanlar var gerçek oyuncuyu bulmak için başlayalım mı? 🎭🥀🎭

Bir korsana asla ucube dememelisin!

“Bu hikâye, reenkarnasyon ile delilik arasındaki çizgide yürüyen bir kraliçenin anlatımıdır.”

Yeni bir Krallık`ta yeni bir varis aslında en büyük hainse?

Küçük denizkızının hikâyesini bilir misiniz? Özgürce denizlerde yüzerken bir insana tutularak aşkı uğruna sesini feda eden o romantik ruhu? Peki, ya denizkızı hikâyenin saf aşığı olmasaydı? Ellerini kana bulamaya hazır, intikam yeminleri etseydi? Öfkesi onu ne kadar ileri götürebilirdi ki? Mirelda`nın tüm insanlığa duyduğu nefreti tek bir adama âşık olarak silmesi mümkün müydü? Gerçek şuydu ki, bu nefretin büyüklüğünün yarattığı düğüm aşkla çözülemezdi.

Çok çok eski zamanlardan bugüne İnsanlar ve Ezakiler arasında süregelen bir savaş vardı. İki ırkı da tüketen, bitmeyen bir savaş. Bir gün iki ordu hayatlarındaki en büyük savaşı vermek için Demirci Vadisi`nde karşı karşıya geldiler. İnsanların Kralı olarak Kadu, Ezakilerin Kralı olarak Zend savaşta öne çıktı. Ancak bu savaş diğerlerinden çok farklıydı. Savaş esnasında kadim ağaç onları uyardı ve yıllardır süren bu savaşı bir şekilde durdurdu. Uzun süre iki krallıkta da barış hüküm sürdü. Aradan yıllar geçti. Bu barıştan rahatsız olmuş Ezakilerin önde gelenlerinden biri, barışı kanla bozdu. Bütün umutların tükendiği o an yaşlı Kral Kadu kadim ağaca sığındı. Ağaç ona halkını kurtaracak sırrı açıkladı. 12 kutsal yaratık ve cillelerin gücü. Bunu fark eden Ezakiler Kadu`yu durdurmak için yola çıktı. Bu uzun mücadelenin sonunda barış yeniden hüküm sürecek mi? Kapının ardındaki gerçek, sandığınızdan çok daha karanlık. Unutulan gerçege tanıklık etmeye hazır olun. Çünkü Kadu`nun sırrı korunmalıydı, ve siz şimdi nedenini öğreneceksiniz. Cille`nin geçmişini öğrenmeye hazır mısınız? "Tarih her zaman tekerrür etmez, çünkü bazen biri buna `dur` der."

Altın bir kolye. Nereden geldiği bilinmeyen bir miras. Ve sıradan sandığı hayatının aslında bir başlangıç olduğunu fark eden bir kadın. O, sadece yaşamak isterken; kendini güç, sırlar ve geçmişin gölgeleri arasında buldu. Bazı kapılar tesadüfen açılmaz. Bazı semboller rastgele boyna takılmaz. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kim olduğunu keşfetme hikâyesi. Ve bazı keşifler… geri dönüşü olmayan yollara çıkar. Devamı kitapta 😊

"İntikamımızı alacağım."dedi. Kısık sesinin yakısı kulaklarına ulaştığında başını biraz daha kaldırdı. Güçlü bir sesle, "İntikamımızı alacağım."dedi, bir kez daha. Soğuk havada ağzından tavana doğru yükselen buhar kendine ettiği yeminin damgası gibiydi. Ruhuyla ettiği yemine ağzı, kulağı, gözleri, rüzgarın ürkütücü uğultusu, zindanın karanlığı şahitti. Gözlerini kapatıp elini iki yana açarak karanlığı kucakladığında ruhu ettiği bu yeminle damgalanmıştı. Ruhu varlığını sürdürdüğü sürece damga asla silinmeyecekti. Zindanın acımasız zulmeti içine hapsolan ruhu intikam damgasıyla damgaladı, o gece. Açıklama: İnce, karanlık sınırlar... Berfin, zihninde sürekli yaşadığı karanlık bir mağaradan sıyrılmaya çalışırken bir yandan da geçmişini hatırlamak için çabalıyor. Bir gün yaşadığı korkunç bir olay sonrasında hafızasını kaybeden Berfin, terapilerle geçmişine dönmeye çalışırken rüyalarında ve gerçek hayatta yaşadığı olaylar arasındaki ince çizgiyi fark edememeye başlar. Karmaşık duygularla baş etmeye çalışırken yaşadığı her olay onu daha da derin bir kuyuya itiyor. Berfin, geçmişini aydınlatmak için verdiği mücadelede hem kendi iç dünyasıyla hem de dış dünyadaki zorluklarla karşılaşıyor. Bu kurgu, hafıza kaybı, kimlik arayışı, fantastik evren gibi derin konuları ele almaktadır. Berfin`in içsel yolculuğuna eşlik ederken, insanın zihninin karmaşıklığı ve dayanıklılığı hakkında düşündürücü sorularla karşılaşacaksınız. Roman; fantastik, psikolojik gerilim, gizem gibi unsurlarını bir araya getirerek sizi ilk sayfadan son sayfaya kadar sürükleyici bir deneyime davet ediyor. Yayımlanma Tarihi: 13/03/2025 NOT: Bölümlerin başındaki "༆" simge bölümlerin kendisi olduğunu ifade etmektedir. Bölümlerin başındaki "༄" simge bir sonraki bölümün kısa bir kesiti olduğunu ifade etmektedir.

Bazı kehanetler geleceği kurtarmaz; sadece kimin feda edileceğini söyler. Thalvoria`da ışık ve gölge birbirini yok etmek için değil, birbirini tamamlamak için var olmuştur. Bu denge, gölgelerin kanla beslendiği bir çağda sarsıldığında, adı fısıltıyla anılan bir kehanet ortaya çıkar. Laryndis, ışık ve gölgenin soyundan geldiğini öğrenirken, taşıdığı gücün bir kurtuluş mu yoksa bir lanet mi olduğunu ayırt edemez. Karanlıklar Efendisi ise, geçmişinin yaralarıyla hükmeden, sevmenin bile karanlığa bulaştığı bir ruhtur. Birbirlerine çekilirler; çünkü aynı anda hem şifa hem de yıkımdırlar. Kırılma, kehanetlerin yanlış okunduğu, ihanetin sevgiyle iç içe geçtiği bir dünyada geçiyor. Güç, sadakat ve aşk; burada kurtarmıyor, daha derine batırıyor. Kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu da değil. Ve Thalvoria`yı değiştirecek olan şey, bir zafer değil, bir kırılma anı.