Kitabımdan kendinize bir parça bulmanız dileğiyle.....

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka bir şeye ya da birine izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Karaca normal hayatına devam ederken başına ummadık işler açılır ve katil olur, üvey babası ona yapmadığı, etmeği işkenceler kalmamıştı, babasından kurtulmak için ise girmek için ilanlara bakar ve kendini bir barda çalışırken bulur, bu bar`ın adı Gölge Bar`dır ve Karaca bu Bar da çalışmaya başlar, ama işler umduğu gibi gitmez işin sonunda başına hiç tahmin etmediği şey gelmiştir...

Londra’da sıradan bir hayat süren ve editörlük yapan Anna, bir gün hayatının en büyük sürpriziyle karşı karşıya kalır. Beklenmedik bir anda, geçmişin çözülmemiş cinayetlerini aydınlatmak için özel olarak seçilir: Onu benzersiz kılan DNA`sı sayesinde, 19. yüzyıl Londra`sına gönderilecektir. Bir anda kendini Viktorya Dönemi`nin sisli, karanlık ve gizem dolu sokaklarında bulan Anna, ne polislik eğitimi almıştır ne de bir dedektifin deneyimine sahiptir. Elinde sadece keskin zekası, derin tarih bilgisi ve modern dünyanın sağladığı avantajlar vardır. Şimdi, her köşesinde tehlikenin pusuda beklediği bu yabancı dünyada, geçmişin gölgelerinden gelen bu gizemi çözmek zorundadır. Ancak zaman daralıyor… Anna`nın en büyük düşmanı, belki de kendi korkularıdır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

"İntikamımızı alacağım."dedi. Kısık sesinin yakısı kulaklarına ulaştığında başını biraz daha kaldırdı. Güçlü bir sesle, "İntikamımızı alacağım."dedi, bir kez daha. Soğuk havada ağzından tavana doğru yükselen buhar kendine ettiği yeminin damgası gibiydi. Ruhuyla ettiği yemine ağzı, kulağı, gözleri, rüzgarın ürkütücü uğultusu, zindanın karanlığı şahitti. Gözlerini kapatıp elini iki yana açarak karanlığı kucakladığında ruhu ettiği bu yeminle damgalanmıştı. Ruhu varlığını sürdürdüğü sürece damga asla silinmeyecekti. Zindanın acımasız zulmeti içine hapsolan ruhu intikam damgasıyla damgaladı, o gece. Açıklama: İnce, karanlık sınırlar... Berfin, zihninde sürekli yaşadığı karanlık bir mağaradan sıyrılmaya çalışırken bir yandan da geçmişini hatırlamak için çabalıyor. Bir gün yaşadığı korkunç bir olay sonrasında hafızasını kaybeden Berfin, terapilerle geçmişine dönmeye çalışırken rüyalarında ve gerçek hayatta yaşadığı olaylar arasındaki ince çizgiyi fark edememeye başlar. Karmaşık duygularla baş etmeye çalışırken yaşadığı her olay onu daha da derin bir kuyuya itiyor. Berfin, geçmişini aydınlatmak için verdiği mücadelede hem kendi iç dünyasıyla hem de dış dünyadaki zorluklarla karşılaşıyor. Bu kurgu, hafıza kaybı, kimlik arayışı, fantastik evren gibi derin konuları ele almaktadır. Berfin`in içsel yolculuğuna eşlik ederken, insanın zihninin karmaşıklığı ve dayanıklılığı hakkında düşündürücü sorularla karşılaşacaksınız. Roman; fantastik, psikolojik gerilim, gizem gibi unsurlarını bir araya getirerek sizi ilk sayfadan son sayfaya kadar sürükleyici bir deneyime davet ediyor. Yayımlanma Tarihi: 13/03/2025 NOT: Bölümlerin başındaki "༆" simge bölümlerin kendisi olduğunu ifade etmektedir. Bölümlerin başındaki "༄" simge bir sonraki bölümün kısa bir kesiti olduğunu ifade etmektedir.

Hollow Peak’in karla kaplı dağlarında izole bir ev… Thomas, babasından yadigar kalan bu evi ailesiyle birlikte huzur bulmak için ziyaret ettiğinde, gerçeğin çok daha karanlık bir tarafı olduğunu fark eder. Geceleri, uykusuzluk ve paranoya Thomas’ı yavaşça sarar: gölgeler hareket eder, duvarlar fısıldar ve sevdikleri bile yabancılaşır. Ne gerçek, ne hayal güvenlidir; sabahları her şey yerli yerindeymiş gibi görünse de, zihninde yaşadığı dehşet geri döner. Thomas, kendi aklının sınırlarını zorladıkça, evin içinde ve kendi içinde saklanan karanlıkla yüzleşmek zorunda kalacaktır. Uyku, en tehlikeli lüks; sessizlik, en yüksek çığlık. ( kitap özeti)

Bir Katilin bir kıza aşık olması

Bir evin karanlığı bazen dışından değil, içindeki sessizlikten yayılırdı. Bazı evler sessizce ağlar, bazı yaralar da görünmeden kanardı. Bazen insan en çok kendi ruhunun gölgesinden korkardı. En çokta o gölgenin aralığının içinden çıkacaklardan...

Bazı kapılar sadece aralık kalır… Bazı izler silinmez. Ve bazı nefesler, kendi sahibini bekler. 🕯️ Bu hikâyede cevaplar yok. Sadece izler var. Ve sen… onları görmezden gelemezsin. Tekinsiz atmosferiyle huzursuz edecek, her detayda gerilimi hissettiren kısa bir hikâye. Yapman gereken tek şey: “Nefesin izini sür. Mumları bul.” 🖤

Yüzbaşı ve Doktor hikayesi

Katil ağızından tadından yenmeyen katil kurgusu

Uyandığında, yaşadığı her şeyin ve kendisinin bir kitabın parçası olduğunu öğrendi. Bu hikâyede ona biçilen rol basitti: ölmesi gereken önemsiz bir figür. Fatih bunu kabul etmedi. Yazılmış bir sonu yaşamak yerine, kendi kaderini kendi yazmaya karar verdi.

Nur gizli bir teşkilata bağlı akıllı ,güzel bir o kadar da sırlarla dolu bir geçmişe sahip birisi. Azad ve Nur’un karşılaşması bu karşılaşmanın iş anlaşmasına dönmesi Azad için güzel gibi gözüksede Nur için tam bir ateşten çember haline gelmişti. Azad bir aşiretin ağası aynı zamanda bir mafya lideri. Zehirli sarmaşık operasyonu nasıl devam edicek?

Lidya ve Demir dört yıl önce sevgililerdir fakat ikisininde babalarının onları ayırması ile aşkları yarım kalır... Bir gün Lidya altı aydır çıkamadığı odasından gizlice çıkar. Yolda onu o evden kurtaracak birilerini aramak için arabaları durdurmaya çalışır fakat çoğu araba durmaz en sonunda bir araba durur ve onu alır. Duran arabadaki kişi Demir`dir... Acaba hâlâ ikiside birbirlerini seviyorlar mıdır? Küfür ve tetikleyici unsurlar olabilir! Yanlış yazılarda olabilir şimdiden kusura bakmayın. Başlangıç: 23/02/2026

Kendi Ailesini arayan Hilal Yılmaz’ın kendini ailesinin katilinin elinde bulmasının Ve hayatta kalmak için çabalayışını anlatan roman

Şehrin altında biriken karanlık duygular, "Kıyamet Ruhları" olarak yüzeye çıkar, hayatta kalmaya çalışan bir grup öğrenci, hem canavarlarla hem kendi içlerindeki karanlıkla savaşır.

Leyla çok güzel bir kız ve ailesi tarafından el üstünde tutulmuştur. Pusat da tek gecelik olarak görür kızları ve onları bir oyuncak gibi kullanır

Afra, bir doktorun kızı olarak büyüdüğü o steril hayatın, aslında bir mezarlığın üzerine inşa edildiğinden habersizdi. Yusuf; babasının en büyük günahı, bir zihin temizliğinin enkazı ve Afra`nın tek kurtuluşuydu. Ya o sahte geçmişin enkazında ölecekti ya da babasının yarattığı o karanlık canavarla birlikte, cellatlarının peşine düşecekti. Çünkü bazı sırlar, ancak kanla mühürlendiğinde susar.

Geniş bir akasya ağacının gölgesine sığındığımda, hemen ilerideki fıskiyeli havuzun başında dikilen o karaltıyı fark ettim. Prens Asil Valtor. Sırtı bana dönüktü ama duruşundaki o kibirli asalet, metrelerce öteden bile "Burası benim mülküm," diye bağırıyordu. Tam arkamı dönüp sessizce uzaklaşacaktım ki, o buz gibi ses havayı yardı: "Bahçemin çiçekleri genellikle bu saatlerde yabancılar tarafından çiğnenmezdi. Senin türünün daha çok kapalı odalarda fısıldaşmayı sevdiğini sanıyordum." Duraksadım. Omuzlarımı dikleştirip yavaşça ona döndüm. "Çiçeklerinize zarar vermiyorum, Bayım. Sadece biraz temiz hava... Malum, içerideki hava biraz `kraliyet kibriyle` ağırlaşmış durumda." Asil, yavaşça bana doğru döndü. Gözlerinde, az önceki sabah yemeği davetinde gördüğüm o delici bakış vardı. "Diline hakim olamayan bir misafir," dedi bir adım yaklaşarak. "Hükümdarımın sofrasında o kadar pervasızca konuştun ki, ya çok cesursun ya da neyle karşı karşıya olduğun hakkında en ufak bir fikrin yok." "Belki de her ikisidir," dedim kayıtsızca. "Şimdi izninizle, sessizliğin tadını çıkarmak istiyorum. Gidebilir misiniz?" Masa hakkında şu an konuşmak istemiyordum. Asil, duyduklarına inanamıyormuş gibi kaşlarını kaldırdı. Hafif bir gülüş dudaklarına yayıldı ama bu hiç de dostça bir gülüş değildi. "Gidebilir miyim? Sen... az önce beni, kendi sarayımın bahçesinden mi kovdun?" "Bahçe büyük, Siz`de oldukça meşgul birine benziyorsunuz. Eminim başka bir köşede kendinize hayran kalacağınız bir ayna bulabilirsiniz." "Senin bu sivri dilin, Kayla`nın bile başını yakacak kadar uzun," dedi, aramızdaki mesafeyi iyice kapatarak. "Onun seni neden dizginlemeye çalıştığını şimdi daha iyi anlıyorum," Kayla bana ondan uzak dur diyor her fırsatta ama adamı kendi bahçesinden kovuyorum yine gitmiyor. Benim suçum ne? "Kayla sizinle konuşmamamı söylemişti, görüyorum ki haklıymış," dedim gözlerimi devirerek. "Sizinle geçen her saniye, insanın IQ seviyesini biraz daha aşağı çekiyor gibi." Söylediğim şeyle dilimi ısırdım. Haddimi aşıyordum. Asil bir an duraksadı, "IQ mu? O da ne?" diye sordu, kafası karışmış bir şekilde. "Boşverin, sizin anlayacağınız bir dilden konuşmuyorum zaten," dedim arkamı dönerek. Neyse ki bazı terimlere oldukça yabancılardı. "Kaçıyor musun?" diye seslendi arkamdan, sesinde muzip bir tını vardı. "Hayır, Bayım. Sadece sizinle konuşmak yerine, bir taşla sohbet etmenin daha verimli olacağına karar verdim. Taşlar en azından cevap vermiyor ve sizin kadar ukala değiller." Asil arkamdan kısa bir kahkaha attı. "Bu akşamki yemekte karşımda oturmanı bizzat ben isteyeceğim. Bakalım o zaman da bu kadar cesur olabilecek misin?" Cevap vermedim ama yürürken kendi kendime mırıldandım: "Zevkle bekliyorum, ekselansları. Umarım hazımsızlık haplarınız yanınızdadır." Asil, "IQ" kelimesinin yarattığı kısa süreli kafa karışıklığını çabuk atlattı ve birkaç uzun adımla önüme geçip yolumu kesti. Boyu o kadar uzundu ki, ona bakmak için çenemi iyice yukarı kaldırmak zorunda kalmıştım. "Bakın Bayım," dedim nefesimi dışarı vererek. "Yolumu kapatmanız, size karşı olan sempatimi—ki zaten sıfırın altındaydı—artırmıyor. Kayla sizinle konuşmamam konusunda beni uyardığında haklıydı; sanırım yaydığınız o kibir bulutu etraftaki oksijeni bitiriyor." Asil, elini çenesine götürüp beni bir tabloyu inceler gibi süzdü. "Kayla seni sadece konuşmaman için değil, muhtemelen hayatta kalman için uyarmıştır. Bu krallıkta bana `Bayım` diyen veya yerimi terk etmemi söyleyen son kişi, şu an bahçıvanın gübrelerini taşıyor." Hafifçe gülümsedim, hiç istifimi bozmadım. "O zaman bahçıvanınıza selam söyleyin, çünkü ben gübre taşımak için fazla zarif, sizin emirlerinizi dinlemek içinse fazla akıllıyım. Şimdi, çekilir misiniz?" "Çekilmezsem ne olur?" dedi, ses tonu bir meydan okuma gibi kısılarak. "Bana o meşhur `sivri dilinle` bir büyü mü yaparsın? Yoksa beni o bilinmeyen kelimelerinle mi döversin?" "Hayır," dedim, ona bir adım daha yaklaşıp gözlerinin tam içine bakarak. "Sadece sizi görmezden gelirim. Ki bir prens için, yok sayılmak her türlü hakaretten daha acı vericidir, değil mi?" Asil’in gözlerinde bir parıltı çaktı. Sinirlenmek yerine eğleniyor gibiydi. "Sen gerçekten... tuhafsın. Diğerleri gibi titreyip diz çökmüyorsun. Hatta şu an beni kovduğun bu bahçe, babamın bana doğum günü hediyesiydi. Yani teknik olarak, benim yatağımın ucunda oturup bana `git` diyorsun." "Öyle mi? O zaman yatağınızın ucu çok havadar ve çiçek kokuluymuş," dedim omzumu silkerek. "Ayrıca siz de teknik olarak, dinlenmeye çalışan bir kadını taciz ediyorsunuz. Kraliyet etiği bunu mu gerektiriyor?" Uzaklaşması için çirkin bir yakıştırma yaptım. Çünkü gidecek gibi değildi. "Taciz mi?" Asil hafifçe irkilerek geri çekildi. "Ben sadece... misafirimin neden bu kadar huysuz olduğunu anlamaya çalışıyordum." "Huysuz değilim, sadece seçiciyim. Ve şu anki seçimim yalnız kalmak," dedim ve yanından sıyrılıp geçmeye yeltendim. Ama gitmeden durup omzumun üzerinden ona baktım. "Bu arada, o akşam yemeği meselesi... Eğer menüde sadece sizin egonuz varsa, ben tokum." Asil arkamdan gür bir kahkaha attı. Bu seferki samimiydi. "Ego değil ama çok güzel bir geyik eti olacak. Yanında da senin o bitmek bilmeyen laf sokmalarını bastıracak kadar sert bir şarap ikram edeceğim." "Şarabınızı kendinize saklayın Bayım, benim zihnim zaten yeterince keskin," dedim ve arkama bile bakmadan, kalçalarımı hafifçe sallayarak uzaklaştım. Arkadan mırıldandığını duydum: "Babam haklıymış... Bu kız tam bir baş belası." Sırıtmamı engelleyemedim. Baş belası olmak, en sevdiğim özelliğimdi. Ama kralın hakkımda böyle düşünmesi, çok onur kırıcıydı.

Kitabıma bir şans verin bence… "Tarih, sadece savaşanların değil; bir Bey`in yüreğine mühür vuranların da kaderini yazar." Kendi zamanından kopup gelen Neva , kendini 13. yüzyılın vahşi bozkırlarında, Karaman`ın en heybetli kılıcı Mehmet Bey`in otağında bulduğunda; elinde ne bir pusula vardı ne de sığınacak bir kimse. Bir yanda modern dünyadan kalan korkuları, diğer yanda kocaman cüssesi ve uzun boyuyla gökyüzünü bile gölgeliyordu, bakışlarıyla dağları titreten, merhameti gazabından zor saklı bir Bey...

Osmanlı İmparatorluğu`nun göz kamaştıran ama tehlikelerle dolu sarayında, Kafkas kökenli, genç bir cariyeyi, Lale`yi merkeze alıyor. Saraya on dört yaşında getirilen Lale, burada iki yıl süren yoğun bir eğitimden geçirilmiştir. Bu eğitim ona Farsça ve Arapça dilleri, edebiyat, musiki, dikiş nakış gibi geleneksel saray zanaatları ile birlikte, saray adabı ve harem kuralları hakkında derin bilgi kazandırmıştır. Lale`nin masum güzelliği, keskin zekası ve sarsılmaz azmi, onu Valide Sultan`ın keskin bakışlarının ve haremin acımasız rekabetinin odağı haline getirir. O, sadece bir cariye değil, bu altın kafesin içinde yeşeren bir umut, bir bilmece, belki de bir fırtınanın habercisidir. Lale`nin her adımı, onun ya yükselişine ya da düşüşüne zemin hazırlayacak, kendi kaderini yeniden dokuyacaktır.

Birbirlerinden çok farklı hayat şartlarına ve karaktere sahip sekiz farklı kişi , kendilerini bir anda farkına varmadan yüzlerce oda ile donatılmış bir labirent içinde bularak güne uyanırlar. Bunlar kim mi? Biri matematik öğretmeni, biri yazılım mühendisi, biri doktor, biri inşaat mühendisi, biri psikiyatrist iki öğrencimiz ve dehasının daha farkında olmayan asıl kızım. Sekiz farklı odaya mahkum edilmiş, bu sekiz kişi canlarını kurtarmak için 8. odaya ulaşıncaya kadar canla kanla ellerinden geleni yapmalılar. Gerilim ve tavan hat safhada olacak bu yarışmada kimler kalacak kimler gidecek.

O rakı gibi bir adamdı ben ise şarap gibi bir kadındım. Ve rakı gibi bir adama şarap gibi bir kadın yakışırdı. 🍷 Dudakları hafifçe yanlara kıvrılarak bana tatminkar bir bakış atarken arka tarafta duran içki bölümüne ilerlemiş ve sol tarafta duran şaraplardan birini almıştı. Hemen yan rafta duran bardakların içinden aldığı kadehe şarabı koyarak kadehi önüme iktirdiğinde kaşları çatma sırası bana gelmişti. Gözlerini bana dikmiş adama bakarak beni duyması için biraz yüksek sesle konuştum. "Ben şarap sevmem." Kurduğum cümleden sonra tek kaşını kaldıran barmen, tezgaha biraz yaslanarak yüzünü yüzüme yaklaştırdığında yutkunmadan edemedim. Elini uzatarak tezgahın altından çıkardığı rakı bardağı dikkatimi çekerken şaşırmadan edemedim. Daha önce bir barda rakı içen kimseyi görmemiştim.Elindeki rakı bardağını önümde içi şarap dolu kadehe vurarak dudaklarına götürürken tek bir cümle kurmuştu. "Şarap gibi kadınlara şarap içmek yakışır." Gülümsedim ve o gözlerimin içine bakarak rakısından bir yudum alırken cevap verdim. "Rakı gibi adamlara rakı içmenin yakıştığı gibi mi?" Öylece bana bakmaya başladığında bu sefer tezgaha doğru eğilen ben olmuştum. Şimdi rakı kokan nefesi yüzüme vuracak kadar yakındı yüzlerimiz. "Ben bir de şöyle bir rivayet duydum barmen bey, ne kadar doğru bilmem ama. Demişler ki; rakı gibi adamlara şarap gibi kadınlar yakışırmış. Söyle bakalım var mı bu cümlenin aslı astarı." "Cümle güzelmiş şarap, ama cevabı bende yok."

Üç kişiydik hayatı yakında cehhenem olacak... Deren bir gün dershaneden eve dönerken kendine gelen bordo kitap ile tüm macerası başlar.Gizemli biri sütünden sürüklendiği oyunlar ise hayat kalın meselesidir ama bu oyunda yalnız değildi,iki kişi daha vardı. Bakalım bu macera onları nereye sürükleyecekti? Hayatta kalabilecek ve mutlu son mu yaşayacaklardı yoksa hiç kimsenin unutamadığı bir mutsuz son mu yaşayacaklardı?