Kendi Ailesini arayan Hilal Yılmaz’ın kendini ailesinin katilinin elinde bulmasının Ve hayatta kalmak için çabalayışını anlatan roman

Tek varisi olan kızına kendisinden sonra hüddam olması için büyü yapan bir baba... Sahibi olan hüddamın kızına aşık olan ve onu ömrü boyunca yanında tutmak için korkunç ve tehlikeli oyunlar oynayan kâfır bir cin. Başarılı ve ünlü bir balerin olmak isterken kendini hiç beklemediği olayların içinde bulan masum bir kız. Bu kitapta karanlığın evlatları ile yüzleşeceksin. Peki buna hazır mısın?

Kitabımdan kendinize bir parça bulmanız dileğiyle.....

Bundan sadece bir yıl önce biri bana diğer insanların asla göremeyeceği varlıkları göre bileceğimi söyleseydi o kişiye popomla gülerdim. çocukluğumdan beri en çok korktuğum varlık hayaletlerken ki onların var olduğunu asla düşünmememe rağmen deli gibi korkan bir kız çocuğuydum şimdi hayatımın birer parçası haline gelmeleri hem traji komik hem de çok tırstırıcıydı. Evet .. yanlış duymadınız sevgili okuyucularım hayatım geçirdiğim berbat bir trafik kazasından sonra tamamen karanlığa mahkum oldu ve ben bu karanlıktan nasıl çıka bileceğimi bir türlü bulamıyorum ..

Londra’da sıradan bir hayat süren ve editörlük yapan Anna, bir gün hayatının en büyük sürpriziyle karşı karşıya kalır. Beklenmedik bir anda, geçmişin çözülmemiş cinayetlerini aydınlatmak için özel olarak seçilir: Onu benzersiz kılan DNA`sı sayesinde, 19. yüzyıl Londra`sına gönderilecektir. Bir anda kendini Viktorya Dönemi`nin sisli, karanlık ve gizem dolu sokaklarında bulan Anna, ne polislik eğitimi almıştır ne de bir dedektifin deneyimine sahiptir. Elinde sadece keskin zekası, derin tarih bilgisi ve modern dünyanın sağladığı avantajlar vardır. Şimdi, her köşesinde tehlikenin pusuda beklediği bu yabancı dünyada, geçmişin gölgelerinden gelen bu gizemi çözmek zorundadır. Ancak zaman daralıyor… Anna`nın en büyük düşmanı, belki de kendi korkularıdır.

Osmanlı İmparatorluğu`nun göz kamaştıran ama tehlikelerle dolu sarayında, Kafkas kökenli, genç bir cariyeyi, Lale`yi merkeze alıyor. Saraya on dört yaşında getirilen Lale, burada iki yıl süren yoğun bir eğitimden geçirilmiştir. Bu eğitim ona Farsça ve Arapça dilleri, edebiyat, musiki, dikiş nakış gibi geleneksel saray zanaatları ile birlikte, saray adabı ve harem kuralları hakkında derin bilgi kazandırmıştır. Lale`nin masum güzelliği, keskin zekası ve sarsılmaz azmi, onu Valide Sultan`ın keskin bakışlarının ve haremin acımasız rekabetinin odağı haline getirir. O, sadece bir cariye değil, bu altın kafesin içinde yeşeren bir umut, bir bilmece, belki de bir fırtınanın habercisidir. Lale`nin her adımı, onun ya yükselişine ya da düşüşüne zemin hazırlayacak, kendi kaderini yeniden dokuyacaktır.

Bazı kapılar sadece aralık kalır… Bazı izler silinmez. Ve bazı nefesler, kendi sahibini bekler. 🕯️ Bu hikâyede cevaplar yok. Sadece izler var. Ve sen… onları görmezden gelemezsin. Tekinsiz atmosferiyle huzursuz edecek, her detayda gerilimi hissettiren kısa bir hikâye. Yapman gereken tek şey: “Nefesin izini sür. Mumları bul.” 🖤

Leyla çok güzel bir kız ve ailesi tarafından el üstünde tutulmuştur. Pusat da tek gecelik olarak görür kızları ve onları bir oyuncak gibi kullanır

Şiddet bazen kapalı kapıların ardında başlar ve sessizce çocuğun odasına sızar. Bu kitap, şiddetin yalnızca bir kadının bedeninde değil; bir çocuğun uykusunda, korkusunda ve suskunluğunda nasıl iz bıraktığını anlatıyor. Ve insanın bir noktadan sonra duramadığını; o noktada gözünü karartmanın bazen hayatta kalmanın tek yolu olduğunu gösteriyor. Her şeyin bittiğini düşündükleri anda, hayatlarına beklenmedik bir adam girer. İlk karşılaşmaları tesadüf gibi görünür, ama sonra yolları sürekli kesişir. Aşkın içine şüphe karışır, güven ve korku birbirine dolanır. Bitti sandıkları her şey aslında yeni başlamaktadır. Ya her şey sanıldığı gibi değilse? Yalan gerçekle karışmış olabilir mi?

”Bazı borçlar parayla ödenmez, gurur gerektirir.” Sura Dinçer & Aslan Asilzade Borç batağında olan babasının geçmişteki hataları yüzünden Sura Dinçer artık Aslan Asilzadeye ait olacağını öğrendiğinde hayatı köklü bir değişime girecektir. Suranın sesi telefonunun hapörlerinde yankılanıyordu. “Baba kargo mu aldın değil mi?” Selim bey titrek bir sesle ”Evet kızım aldım” dedi. O sırada Aslan yerinde heybeti ile oturmuş konuşan baba kızı dinliyordu. Sura sevinçli bir halde ”İki hafta içinde geleceğim baba, belki sana küçük bir sürpriz yapabilirim” dedi. Selim bey önce Aslana baktı. Aslan göz ucuyla bakıp kısık sesle ”Cevap ver” dedi. Selim bey hafif hüzünlü bir ses tonuyla ”Yoksa erken mi geleceksin?” diye sordu. Sura ”Belki” dedi. ”Neden baba kızını hemen görmek istemiyor musun?” Aslan sırıttı ve ardından bir kaşını kaldırdı. “Hayır kızım vaktinden önce gelme.” Suranın artık telefonu kapatması gerekiyordu. “Kapatmam gerekiyor baba, sonra yine konuşuruz.” “Hoşçakal kızım.” Aslan son sözünü söyledi. ”Şeçimini yap Selim bey ya canın, ya kızın?” Aslan devam etti. “Ama kızın senin bir gün nasıl bir adam olduğunu öğrenmesin.” “Sen Gurursuz bir adamsın Aslan Asilzade.” “Bu hikayede kimin gurursuz olduğunu göreceğiz Selim Dinçer.”

Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.

Şehrin altında biriken karanlık duygular, "Kıyamet Ruhları" olarak yüzeye çıkar, hayatta kalmaya çalışan bir grup öğrenci, hem canavarlarla hem kendi içlerindeki karanlıkla savaşır.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

bir Çin`in aşkı ne kadar vahşice olabiliki yada bu aşk yüzünden kaç kişi ölücek Yada bir kadının hırsı uğruna yapabileceklerinin bir sınırı varmı

Kitabıma bir şans verin bence… "Tarih, sadece savaşanların değil; bir Bey`in yüreğine mühür vuranların da kaderini yazar." Kendi zamanından kopup gelen Neva , kendini 13. yüzyılın vahşi bozkırlarında, Karaman`ın en heybetli kılıcı Mehmet Bey`in otağında bulduğunda; elinde ne bir pusula vardı ne de sığınacak bir kimse. Bir yanda modern dünyadan kalan korkuları, diğer yanda kocaman cüssesi ve uzun boyuyla gökyüzünü bile gölgeliyordu, bakışlarıyla dağları titreten, merhameti gazabından zor saklı bir Bey...

Görev uğruna canını bile verebilen bir kız..eski nişanlısı yüzünden kimseye güvenmeyen bir adam. Bakalım ikisinin bir araya gelmesi onları mutlu edebilecek mi?

Takıntılı, bir Mafya, bir kıza bağımlı hale gelmiştir, onu sürekli arayıp rahatsız eder ona zaafı vardır, bu adam Murat Karan, Dilek`e dokunan kişileri ya öldürür ya döver cok hassastir bu konuda Dilek kendi halinde işine giden bir kizdir ama gecenin bir yarışı aynı gizli numarayı görünce korkar açmakta tereddüt eder, mesajlar ve aramalar son bulmaz arkadaşlarından bile gizler bu durumu.

Lavin, uğradığı ihaneti karşılıksız bırakmamak için karanlık bir dünyada 𝐊𝐀𝐑𝐀 𝐊𝐀𝐑𝐆𝐀 olarak yükselişe girdi ve tüm acımasız liderlere ismini diz çöktürerek bir diken değil, 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍 olduğunu duyurdu. Polis memuru olması ise bu tavırlarına zıt kutup oluyordu. ​𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍, onun hem kefareti hem de alnına yazılmış kaderiydi. Lavin, yeminini mi yoksa Duman`ın vaadini mi seçecekti? Lavin kara karga mı olacaktı, yoksa karlav mı? 𝟏𝟖+ 𝐈𝐂𝐄𝐑𝐈𝐊𝐋𝐄𝐑 𝐌𝐄𝐕𝐂𝐔𝐓𝐓𝐔𝐑. ​

Yüzbaşı ve Doktor hikayesi

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

Yaş Farkı Çok Değildir.Bir Şans Verin.💮🏹🏹🏹

Geniş bir akasya ağacının gölgesine sığındığımda, hemen ilerideki fıskiyeli havuzun başında dikilen o karaltıyı fark ettim. Prens Asil Valtor. Sırtı bana dönüktü ama duruşundaki o kibirli asalet, metrelerce öteden bile "Burası benim mülküm," diye bağırıyordu. Tam arkamı dönüp sessizce uzaklaşacaktım ki, o buz gibi ses havayı yardı: "Bahçemin çiçekleri genellikle bu saatlerde yabancılar tarafından çiğnenmezdi. Senin türünün daha çok kapalı odalarda fısıldaşmayı sevdiğini sanıyordum." Duraksadım. Omuzlarımı dikleştirip yavaşça ona döndüm. "Çiçeklerinize zarar vermiyorum, Bayım. Sadece biraz temiz hava... Malum, içerideki hava biraz `kraliyet kibriyle` ağırlaşmış durumda." Asil, yavaşça bana doğru döndü. Gözlerinde, az önceki sabah yemeği davetinde gördüğüm o delici bakış vardı. "Diline hakim olamayan bir misafir," dedi bir adım yaklaşarak. "Hükümdarımın sofrasında o kadar pervasızca konuştun ki, ya çok cesursun ya da neyle karşı karşıya olduğun hakkında en ufak bir fikrin yok." "Belki de her ikisidir," dedim kayıtsızca. "Şimdi izninizle, sessizliğin tadını çıkarmak istiyorum. Gidebilir misiniz?" Masa hakkında şu an konuşmak istemiyordum. Asil, duyduklarına inanamıyormuş gibi kaşlarını kaldırdı. Hafif bir gülüş dudaklarına yayıldı ama bu hiç de dostça bir gülüş değildi. "Gidebilir miyim? Sen... az önce beni, kendi sarayımın bahçesinden mi kovdun?" "Bahçe büyük, Siz`de oldukça meşgul birine benziyorsunuz. Eminim başka bir köşede kendinize hayran kalacağınız bir ayna bulabilirsiniz." "Senin bu sivri dilin, Kayla`nın bile başını yakacak kadar uzun," dedi, aramızdaki mesafeyi iyice kapatarak. "Onun seni neden dizginlemeye çalıştığını şimdi daha iyi anlıyorum," Kayla bana ondan uzak dur diyor her fırsatta ama adamı kendi bahçesinden kovuyorum yine gitmiyor. Benim suçum ne? "Kayla sizinle konuşmamamı söylemişti, görüyorum ki haklıymış," dedim gözlerimi devirerek. "Sizinle geçen her saniye, insanın IQ seviyesini biraz daha aşağı çekiyor gibi." Söylediğim şeyle dilimi ısırdım. Haddimi aşıyordum. Asil bir an duraksadı, "IQ mu? O da ne?" diye sordu, kafası karışmış bir şekilde. "Boşverin, sizin anlayacağınız bir dilden konuşmuyorum zaten," dedim arkamı dönerek. Neyse ki bazı terimlere oldukça yabancılardı. "Kaçıyor musun?" diye seslendi arkamdan, sesinde muzip bir tını vardı. "Hayır, Bayım. Sadece sizinle konuşmak yerine, bir taşla sohbet etmenin daha verimli olacağına karar verdim. Taşlar en azından cevap vermiyor ve sizin kadar ukala değiller." Asil arkamdan kısa bir kahkaha attı. "Bu akşamki yemekte karşımda oturmanı bizzat ben isteyeceğim. Bakalım o zaman da bu kadar cesur olabilecek misin?" Cevap vermedim ama yürürken kendi kendime mırıldandım: "Zevkle bekliyorum, ekselansları. Umarım hazımsızlık haplarınız yanınızdadır." Asil, "IQ" kelimesinin yarattığı kısa süreli kafa karışıklığını çabuk atlattı ve birkaç uzun adımla önüme geçip yolumu kesti. Boyu o kadar uzundu ki, ona bakmak için çenemi iyice yukarı kaldırmak zorunda kalmıştım. "Bakın Bayım," dedim nefesimi dışarı vererek. "Yolumu kapatmanız, size karşı olan sempatimi—ki zaten sıfırın altındaydı—artırmıyor. Kayla sizinle konuşmamam konusunda beni uyardığında haklıydı; sanırım yaydığınız o kibir bulutu etraftaki oksijeni bitiriyor." Asil, elini çenesine götürüp beni bir tabloyu inceler gibi süzdü. "Kayla seni sadece konuşmaman için değil, muhtemelen hayatta kalman için uyarmıştır. Bu krallıkta bana `Bayım` diyen veya yerimi terk etmemi söyleyen son kişi, şu an bahçıvanın gübrelerini taşıyor." Hafifçe gülümsedim, hiç istifimi bozmadım. "O zaman bahçıvanınıza selam söyleyin, çünkü ben gübre taşımak için fazla zarif, sizin emirlerinizi dinlemek içinse fazla akıllıyım. Şimdi, çekilir misiniz?" "Çekilmezsem ne olur?" dedi, ses tonu bir meydan okuma gibi kısılarak. "Bana o meşhur `sivri dilinle` bir büyü mü yaparsın? Yoksa beni o bilinmeyen kelimelerinle mi döversin?" "Hayır," dedim, ona bir adım daha yaklaşıp gözlerinin tam içine bakarak. "Sadece sizi görmezden gelirim. Ki bir prens için, yok sayılmak her türlü hakaretten daha acı vericidir, değil mi?" Asil’in gözlerinde bir parıltı çaktı. Sinirlenmek yerine eğleniyor gibiydi. "Sen gerçekten... tuhafsın. Diğerleri gibi titreyip diz çökmüyorsun. Hatta şu an beni kovduğun bu bahçe, babamın bana doğum günü hediyesiydi. Yani teknik olarak, benim yatağımın ucunda oturup bana `git` diyorsun." "Öyle mi? O zaman yatağınızın ucu çok havadar ve çiçek kokuluymuş," dedim omzumu silkerek. "Ayrıca siz de teknik olarak, dinlenmeye çalışan bir kadını taciz ediyorsunuz. Kraliyet etiği bunu mu gerektiriyor?" Uzaklaşması için çirkin bir yakıştırma yaptım. Çünkü gidecek gibi değildi. "Taciz mi?" Asil hafifçe irkilerek geri çekildi. "Ben sadece... misafirimin neden bu kadar huysuz olduğunu anlamaya çalışıyordum." "Huysuz değilim, sadece seçiciyim. Ve şu anki seçimim yalnız kalmak," dedim ve yanından sıyrılıp geçmeye yeltendim. Ama gitmeden durup omzumun üzerinden ona baktım. "Bu arada, o akşam yemeği meselesi... Eğer menüde sadece sizin egonuz varsa, ben tokum." Asil arkamdan gür bir kahkaha attı. Bu seferki samimiydi. "Ego değil ama çok güzel bir geyik eti olacak. Yanında da senin o bitmek bilmeyen laf sokmalarını bastıracak kadar sert bir şarap ikram edeceğim." "Şarabınızı kendinize saklayın Bayım, benim zihnim zaten yeterince keskin," dedim ve arkama bile bakmadan, kalçalarımı hafifçe sallayarak uzaklaştım. Arkadan mırıldandığını duydum: "Babam haklıymış... Bu kız tam bir baş belası." Sırıtmamı engelleyemedim. Baş belası olmak, en sevdiğim özelliğimdi. Ama kralın hakkımda böyle düşünmesi, çok onur kırıcıydı.

Cennet ile cehenneme inanır mısınız.. Ana kız d.k inanır peki ya siz.. Siz inanır mısınız.. Arafın içinde var olacak sakat bir kız..ve o kızın peşinde bir katil ama sandığınız katillerden değil ona katil diyemezsiniz bile daha fazlası.. Ve buna dur diyen bir tayfa tayfayı cinayete iten ... bir gece katliamı taştı deniz gecede katil erdi mucizesine...... Siz hangisiniz peki Okuyan hayalet mi evrene giren kuş mu.. Kuşlar özgürlüğü simgeler... Hayaletler ölümü maddeler.. Medde misin simge misin Oyun musun okul musun İki seçenek seni ya mezara ya hüre götürecek Hangisi olmana okul mu oyun mu seçmenle bağlı ona giden ise bir kutu.. 📦 Kutuyu aç ama içini sen değil evrenin seçecek..dedim ya hayaletsen önem vermez sana değilsen kuş isen değer verir sana.. Hadi bakalım Her bir seçenek her bir kart..senin bu evrene giriş biletin olsun Vesselam bol hoşçakalın az olsun Hayırlı olsun... Evrenin Ve biletin Bu bileti kayıp edersen...evrene giril yasaktır.. Unutma ...Yasakların hükmü yakanlar gelene kadardır.. Buda turtanızdan olsun....

Katil ağızından tadından yenmeyen katil kurgusu

O rakı gibi bir adamdı ben ise şarap gibi bir kadındım. Ve rakı gibi bir adama şarap gibi bir kadın yakışırdı. 🍷 Dudakları hafifçe yanlara kıvrılarak bana tatminkar bir bakış atarken arka tarafta duran içki bölümüne ilerlemiş ve sol tarafta duran şaraplardan birini almıştı. Hemen yan rafta duran bardakların içinden aldığı kadehe şarabı koyarak kadehi önüme iktirdiğinde kaşları çatma sırası bana gelmişti. Gözlerini bana dikmiş adama bakarak beni duyması için biraz yüksek sesle konuştum. "Ben şarap sevmem." Kurduğum cümleden sonra tek kaşını kaldıran barmen, tezgaha biraz yaslanarak yüzünü yüzüme yaklaştırdığında yutkunmadan edemedim. Elini uzatarak tezgahın altından çıkardığı rakı bardağı dikkatimi çekerken şaşırmadan edemedim. Daha önce bir barda rakı içen kimseyi görmemiştim.Elindeki rakı bardağını önümde içi şarap dolu kadehe vurarak dudaklarına götürürken tek bir cümle kurmuştu. "Şarap gibi kadınlara şarap içmek yakışır." Gülümsedim ve o gözlerimin içine bakarak rakısından bir yudum alırken cevap verdim. "Rakı gibi adamlara rakı içmenin yakıştığı gibi mi?" Öylece bana bakmaya başladığında bu sefer tezgaha doğru eğilen ben olmuştum. Şimdi rakı kokan nefesi yüzüme vuracak kadar yakındı yüzlerimiz. "Ben bir de şöyle bir rivayet duydum barmen bey, ne kadar doğru bilmem ama. Demişler ki; rakı gibi adamlara şarap gibi kadınlar yakışırmış. Söyle bakalım var mı bu cümlenin aslı astarı." "Cümle güzelmiş şarap, ama cevabı bende yok."