Yeraltı dünyasının kendi kuralları vardır ve bu kuralları ihlal edenlerin ödeyeceği bedel her zaman ağırdır. Karanlık Bağlar, güç savaşlarının, sarsılmaz sadakatlerin ve geçmişten gelen büyük sırların tam ortasında geçen bir mafya dramasını anlatıyor. Kendi krallıklarını kuran ve birbirlerine görünmez zincirlerle bağlı olan üç adamın dünyası, hain bir pusuyla tamamen sarsılır. Bu pusu, sadece silahların değil, yıllardır saklanan aile bağlarının ve gizemli geçmişin de fitilini ateşler. İki farklı ailenin yolları, tehlikeli kararların ve namlunun ucundaki hayatların gölgesinde kaçınılmaz bir şekilde kesişecektir. "Güvenin bir lüks, sadakatin ise ölümcül bir zorunluluk olduğu bu dünyada; ya bağlarınız sizi korur ya da o bağlar sonunuz olur."

Gökten inen sarmaşıkların birbirine dolanmasıyla başladı her şey. Sarmaşıklar tek tek inip bizi ilk günden bağlamıştı. Sonra o sarmaşıklar koptu ve geriye kocaman bir hayal kırıklığı bırakmıştı. Şimdi sarmaşıklar tekrar toplanıyordu ve bizi bir araya getirmek için komutlanıyolardı. " Bizi öldürdün ama ben yine de sana geldim. " diye kendime kızarak fısıldadım. " Bizi öldürdüm ve şimdi toplamak için yeminliyim. " dedi alnını alnıma bastırıp. Sarmaşıklar birbirine dolandı ve zaman bizim için akmaya başladı. Bu kurgu da geçen tüm kurul ve kuruluşlar da geçen olaylar gerçeklik teşkil etmez!!

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşamaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.

Ela Yıldız, sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki yanlış gecede, yanlış yerde, yanlış adamla karşılaşana kadar Karan Efe Arslan... Şehrin karanlık yüzünü yöneten, adı fısıltıyla anılan adam. Soğuk,tehlikeli ve ulaşılamaz biri. Güveni yoktur , merhameti ise asla... Sırlar, ihanetler , düşmanlar ... Bu hikayede kimse masum değildir. Ve bazı aşklar, kurşundan daha ölümcüldür...

" Ya battığı bataklığa aşıksa... Zarar verse de sevmeye devam etmez mi insan?" Bazen insan, dizlerini kanatan yüklerden kurtulmak istiyordu. Geçmiş varsa bu mümkün müydü?

Hayatta çoğu şeyin şakası yoktu. Siz hiç beklemediğiniz anda bir olayın ortasında kalacaksınız. O gün kimsenin umrunda olmayan bir mesaj şimdi herkesin umrundaydı kampüs sessizliğe bürünmüştü. Bugün mezuniyet günüydü geceye kadar eğlenmiş gülmüştük üstümüzde şık kıyafetler yüzümüz de gülümseme vardı taki telefonlarımıza aynı anda gelen mesaj ile herkes değişti. " OYUN BAŞLADI" Bu mesaj ile artık orada bulunan ve eline mesaj ulaşan herkes bir öğrenci değildi onlar artık bir oyuncuydu. kazanma uğruna elinden gelen herseyi yapacak olan, acı çekecek olan oyunculardı. Başlarına ne geldi nasıl oldu fikri olmayan 100 kişi bakalım bu oyundan sağ çıkacaklar mı ?

Pera, hayatı boyunca hep satılmış, ezilmiş ve susturulmuştu. Birilerinin malı, birilerinin oyuncağı olmuş; kendi adını bile özgürce söyleyememişti. Onun için mutluluk, yalnızca yıldızlara bakıp hayal etmekti. Ta ki bir gece kapılar kırılana kadar… İstanbul’un gölgelerinde yaşayan, sanat ve antika kaçakçılığıyla servet kurmuş acımasız bir mafya, Pera’yı kaçırdı. Ama onu satın almak için değil, yanında tutmak için. Başta yeni bir tutsaklıktı bu. Demirden kurallar, sert bakışlar, kaçışsız duvarlar… Fakat zamanla başka bir şey filizlendi. Pera, en çok korktuğu yerde ilk kez kalbinin atışını hissetti. O, onun zindanıydı; ama aynı zamanda ilk defa değer gördüğü tek yer de orasıydı. Zorla başlayan bu esaret, karanlığın içinde beklenmedik bir duyguya dönüştü: Aşk. Ama bu aşk, özgürlüğün kapısını mı açacaktı, yoksa Pera’yı bambaşka zincirlerle daha derinlere mi çekecekti?

"Gözlerindeki korkuyu görüyorum, sevgilim." *** "Seni becermeden ölmeyeceğim" *** "Sana saplantılı olmam hoşuna gidiyor, ha?" *** Dikkat!: Bu kitap bir darkromance eseridir. Tetikleyici unsurlar olabilir. Bu nedenle hassas okuyuculara önerilmez.

Adaletin terazisi bozulduğunda, hükmü mazi verir." Bursa’nın gri gökyüzü altında, emniyetin soğuk koridorlarında yankılanan bir isim: İdil Irmak. On yıl önce, bir genç kızın hayatı adaletin yetersiz kaldığı bir mahkeme salonunda paramparça oldu. Bugün ise, o davanın hayaletleri karanlık ormanlardan sızarak şehre geri dönüyor. Başkomiser Pars Çevik, bir yandan babalık ve dedelik sorumluluklarının sıcaklığına sığınmaya çalışırken, diğer yandan geçmişin tozlu raflarından fırlayıp gelen kanlı bir dosyanın pençesinde kıvranıyor. Bal rengi gözlerdeki korku, platin sarısı saçların ardındaki büyük yıkım ve zeytin tenli bir adamın vicdan azabı... Ekip üyeleri kendi içlerindeki uçurumlarla boğuşurken, orman bekçisinin ölümüyle düğüm daha da sıkılaşıyor. İntikam soğuk yenen bir yemek midir, yoksa her şeyi küle çeviren bir yangın mı? Yağmur Özdemir, HÜKÜM ile okuyucuyu polisiye bir gizemin içine sürüklerken; aile bağlarının, dostluğun ve bitmek bilmeyen adalet arayışının sınırlarını zorluyor. Bir tarafta masumiyetin son çığlığı, diğer tarafta ise verilmiş en ağır hüküm...

Bazı hisler sevilmez. Bastırılır. Ama bastırılan her duygu, bir gün kanar. Karışık Hisler, doğruyla yanlışın, aşkla nefretin birbirine karıştığı bir evren. Burada herkes bir seçim yapar. Ve her seçim, bir bedel ister. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

"Maskenin içine senin kimliğini belirten bir kod işleyecek o adam." dedi Köse ama Sara onu dinlemiyordu sanki. Yalnızca karşısındaki duvara bakıyordu. Köse onun ilgisini çeken yazıya baktı. "Korkunç gelecek biliyorum ama bu yazı gerçek kanla yazıldı." Sara ürperdi. "Kimin kanıyla?" "Çok fazla insanın kanı." Bu yazıyı gördüğü ilk anı anımsayarak kısık bir sesle fısıldadı kutsal cümleyi. "Her yüz maske takar." "Bu ne demek?" Köse dudaklarında bir gülümsemeyle ona döndü. "Görmedin mi Sara?" dedi onun saçını okşarken. "Her yüz maske takıyordu."

Yalnızlığın kimsesizlğin hiçliğin kıyısında adım adım ilerleyen Feride Meva Ahlas, mutlak gerçeğin bütün ürkünç ve doğruluğuyla Ejder denilen bir ` Mafya bozuntusu `karşılaşır. Hayatının asıl o zaman değiştiğini kimse bilmese de annesi her şeyi en başından bilmekte ve yakından tanık olmaktadır. ༺═────❦─────═༻" "Ne var kardeşim bu adamda? Ne sus sus deyip duruyorsunuz? Neden korkacakmışım?" `...` "Adım ejder , bu kadarı da yetmiyorsa diğerlerine `insan kasabı ` diye sorarsan onlar beni titrek parmaklarıyla göstereceklerdir minik serçe" 🪽 Bu kurgunun tüm hakları saklıdır. Metnin tamamı veya herhangi bir bölümü yazarın açık izni olmaksızın hiçbir şekilde çoğaltılamaz yayımlanamaz veya farklı platformlarda kullanılamaz. Aksi bir durumun tespiti halinde gerekli yasal işlemler başlatılacaktır. Bu kurguda yer alan olaylar karakterler ve davranışlar tamamen hayal ürünüdür. Anlatılan unsurların gerçek hayatla herhangi bir bağ kurulmadan yalnızca kurgu çerçevesinde değerlendirilmesi önemle rica olunur. Metinde yer alan hiçbir durum veya davranış gerçek yaşamda kabul edilebilir ya da örnek alınabilir nitelikte değildir.

Astoria serisinin birinci kitabıdır. ××× `Tanrıların sesi` denirdi ona; peki ya tanrılar sustuğunda?

Veylos’ta son kan suçu iki yüz otuz iki yıl önce işlendi. O günden sonra şehir değişti. İnsanlar isimlerini taşıdı. Ölümler kayıt altına alındı. Sessizlik düzen oldu. Sonra bir ceset bulundu. Ve bir Serath olay yerine geldi.

Çağlar önce iblisler, cadılar ve insanlar aynı dünyayı paylaşıyordu. Ama güç, korku ve ihanet her şeyi değiştirdi. Bir cadı… düzeni yıkmak istedi. Eşitlik aradı, ama karşılığında yalnızca yıkım buldu. Şimdi geriye sadece küller kaldı. Ve o küllerin altında saklanan bir gerçek var… Yüzyıllar sonra dünya yeniden sessiz. Ama bazı efsaneler asla ölmez. Ve bazıları… geri dönmek için bekler. Başka bir şekilde başka benlik ile....

Farklı hayat yaşayan iki farklı zıt kutup. Anlamsızca Şafak`a tutulmuş bir Yıldız. Gri gözlere gömülmüş bir aşk.

Okulun sessiz koridorlarında Sam’in hançeriyle yüzleşen Anna için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Yıllardır boğuştuğu depresyonun aslında zihninde değil, dünyayı ele geçirmek isteyen kadim bir varlık olan Agony’de saklı olduğunu öğrenir. Sam, yüzyıllardır farklı hayatlarda Anna’yı korumaya çalışan ancak her defasında onu kaybetmenin acısıyla yanan yorgun bir savaşçıdır. Gökyüzü kan kırmızısına bürünüp gölge orduları yeryüzüne inerken, Anna annesinden miras kalan şifa güçlerini uyandırarak bu trajik döngüye son vermek zorundadır. Bu sadece bir hayatta kalma savaşı değil; bir şifacı ve bir savaşçının, insanlığı kapı olarak kullanan saf kötülüğe karşı verdiği kadim bir uyanış hikayesidir.

Tüllerden oluşan beyaz elbisemle gecenin sessizliğinde uçurumun kenarında duruyordum . Gri gözlerimi nerede olduğumu anlamak için etrafta gezdiriyordum ama alabildiğine her yeri karanlık sarmıştı . Sadece uçurumun kenarını ayın ışığı aydınlatıyordu . Onun haricinde her şey karanlığın hakimiyetine girmişti . Tıpkı beni ele geçirdiği gibi. Karanlığın yanında hiç bir zaman aykırı durmamıştım duramazdım . Çünkü ben çoçuğu gibiydim . Dış görünüşüm . Karanlığın . Korkulanın . Lanetin . Uğursuzluğun . Emarelerini taşıyordu . Bu emareler benden birçok şey almıştı . Ölüm beni bulana kadar da almaya devam edeceğini söylüyordu. Biliyordum böyle olacağını çünkü karanlığın lanetine herkes yenilmişti . Gecenin sesizliğinde adım sesleri duymaya başladım . Birileri vardı ve ben görememiyordum . Adım sesleri gittikçe yaklaşıyordu . Başta emin olamadığım sesler artık net bir şekilde duyuluyordu . Sonunda uçurum diğer kısmında iri bir cüsseli bir silüet vardı . Erkek olduğunu düşündüğüm adam uçurumun etrafına yaklaşmıştı . Hâlâ karanlıkta olduğu için kendisinin tamamen göremiyordum . Sonunda uçurumun kenarına gelmesi ile ayın şavkını arkasına alan adama inanılmaz gözler ile bakıyordum . Ayın şavkında koyu kırmızı saçları parlıyordu . Gecenin içinde yakut taşı gibi parlıyordu. Sonunda yakut kırmızısı saçlarından bakışlarını çekip tamamen incelemeye başladım . Kaşları saçlarından biraz daha açık gür ve kavisliydi . Gözleri ise tehlikeli olmasına rağmen ender bir göz renkti . Kehribar evet göz rengi buydu . Kavruk teninde gözleri uyum içerisindeydi . Karakteristik bir burnu ve onu tamamlayan bir dudak yapısı vardı . Uzun boylu olduğu uçurum karşısından bile belli oluyordu . Giydiği kıyafetler çok sade olmasına rağmen bir asil olduğunu belli ediyordu . İpek beyaz gömleğinin birkaç düğmesi açıktı . Kavruk tenini gösteriyordu . Uzun bacaklarını ise kumaş bir pantolon sarmıştı . Ayın şavkında usta bir heykelin elinden çıkmış gibiydi . Bakışlarımı yanan kehribarlarını çevirdiğimde onun da beni incelediğini gördüm . İkimizinde incelemesi bittiğinde gri gözlerimi buldu bakışları . İkimizde birbirimize bakıyorduk şu an . Gerçi benim ki daha çok ne olduğunu anlamak içindi ama karşımdaki adam hiç öyle görünmüyordu . Sesizliği delip geçen tok sesini duydum . “Gelebildin sonunda benim dolunay gözlüm . “

"Göremediğin bir dünya, var olmadığı anlamına gelmez." İnsanlar ve ruhlar, asırlardır aynı gökyüzünün altında ama birbirlerinden tamamen habersiz yaşadılar. Ta ki o perdenin ilk yırtıldığı yere, terk edilmiş o liseye kadar... Yıllar önce paranormal olaylar yüzünden mühürlenen bu karanlık bina, şimdilerde sadece bir şehir efsanesiydi. Ancak bir gece yarısı o kilitli kapılardan içeri giren dört cesur (veya aptal) genç, efsanelerin ardındaki korkunç gerçeği kaydetmek üzeredir. Karanlık koridorlarda buldukları gizemli ipuçları, onları basit bir gerçeğe değil, iki dünyayı birbirine bağlayan "Astral" bir geçide götürür. İnsan dünyasında hakimiyet kurmak için asırlardır pusuda bekleyen ruhlar, sonunda o kapıyı aralayacak piyonlarını bulmuştur. Bir video içeriği olarak başlayan bu gece; tüm insanlığın kaderini belirleyecek bir hayatta kalma savaşına dönüşmek üzeredir...

Hikaye, Sengoku dönemi Japonyası`nda geçer; iç savaşlarla parçalanmış, sadakatin kolayca ihanete dönüştüğü, her klanın ayakta kalmak için kan döktüğü bir çağda. Mori klanının en değerli savaşçı hanelerinden biri olan Hayabusa, bir gecede küle döner. Bu yıkımın ardında dışarıdan gelen bir saldırı değil, hanenin içinden yükselen bir ihanet vardır. Gecenin sonunda, koca haneden geriye yalnızca on altı yaşındaki küçük oğul Ren kalır. Ren`in elinde kalan tek şey, babası Jirou`nun ölümünden önce söylediği son sözlerdir: "Hayabusa adını yaşat, oğlum..." Ama bir adı yaşatmak ne demektir? Bir haneyi mi, bir mirası mı, yoksa omuzlara yüklenen ağır bir kaderi mi taşımak gerekir? Ren`in yolculuğu, tam da bu sorunun içinde başlar. Çıktığı yolda yeni dostlar edinir, kayıplar yaşar, savaşın acımasızlığıyla yüzleşir ve her adımında omuzlarındaki yük biraz daha ağırlaşır. Hayabusa: Kül ve Kar, yalnızca bir intikam ya da hayatta kalma hikâyesi değildir. Çoklu bakış açılarıyla ilerleyen bu anlatı; savaşçıları, hainleri, yoldaşları ve sıradan insanları aynı büyük yıkımın içinde buluşturur. Kaotik ve stratejik savaş sahnelerini, derin karakter yolculuklarını ve parçalanmış bir ülkenin siyasi çatışmalarını iç içe geçirir. Bu, Japonya`nın ortasında bir adın yavaş yavaş bir orduya, bir vasiyetin bir bayrağa ve bir çocuğun bir savaşçıya dönüşmesinin hikâyesidir.

"Bazı günahlar suyla temizlenmez, sadece yer değiştirir. Ben yeraltının görünmez eliydim, o ise o elin tuttuğu silahtı. Gece Alaca`yı doğurduğunda, Karanlık çoktan pusudaydı. Ve biz o pusuda birbirimizi öldürmek yerine, beraber yanmayı seçtik."

“Gözlerinin karanlığı, geceden daha derindi. Benim masumiyetimle onun günahları bir araya geldiğinde, ortaya çıkan tek şey bir yıkımdı .Ve bu yıkımın ortasında ben vardım...” Doğunun kurallarıyla , Batının karanlık sokakları kesiştiğinde; aşk kanlı bir savaşa mı dönüşecek, yoksa kalplerdeki tek sığınak mı olacak? Aşkın en derin yaralarıyla birlikte, ihanetin gölgesi, tutkunun ateşi ve masumiyetle günah arasında sıkışıp kalmış ruhların hikâyesi...

Dokuz soy. Tek bir düzen. Ve kimsenin konuşmadığı gerçekler. Boran Karahan, babasının ölümünden sonra gücün en tehlikeli noktasına sürüklenir. Kontrol artık ondadır… ama bu dünya, sandığından çok daha kirli ve çok daha derindir. Alya Vareş ise o dünyaya ait değildir. En azından öyle olduğunu sanıyordu.

“Bazı isimler fısıltıyla anılır, çünkü yankısı felakettir.” Tanrıların unuttuğu bir aşk, ölümsüzlerden gizlenen bir çocuk ve kadim bir lanetin ilk kıvılcımı... Valhara’nın derinliklerinde, gölgeler yıllardır bir sırrı saklıyor. Kimin doğduğu değil, neden doğduğu sorulmalı. Zamanın yankıları hâlâ duvarlarda çınlarken, kayıp bir ilahın varisi yeryüzünde yürümeye başlar. Ve onun uyanışı, sadece kehanetleri değil, tanrıların bile kurallarını yerle bir edecektir. Valhara, kanla yazılmış bir yeminle yeniden şekillenecek. Ama bazı uyanışlar kurtuluş değil, hatırlanması yasaklanmış bir başlangıçtır.