Hayatımın en kötü günlerinden birinde onu kaybettiğimi sandım. Önce hesabım silindi. Sonra aramıza görünmez duvarlar girdi. Sonra da kulağıma fısıldanan ayrılık söylentileri... Bir anda her şey değişmişti. Daha dün birlikte güldüğüm insan, bugün benden uzaklaşıyor gibiydi. Onunla ilgili her düşünce içimi korkuyla dolduruyor, her yeni gün bana yeni bir belirsizlik getiriyordu. Ne yaparsam yapayım, zihnimdeki sorulara cevap bulamıyordum. Ya gerçekten giderse? Ya bu hikâye burada biterse? Fakat bazı insanlar hayatına gitmek için değil, kalmak için girer. Bazen bir bakış, binlerce kelimeden daha fazlasını anlatır. Bazen bir el, en karanlık günlerde tutunacak tek şey olur. Ve bazen kalbin, bütün korkularına rağmen aynı kişiyi seçmeye devam eder. Bu kitap; ilk heyecanların, yarım kalan cümlelerin, gizlice kurulan hayallerin, geceleri uyutmayan düşüncelerin, göğsünden çıkacakmış gibi atan kalplerin, ve vazgeçmek yerine birbirine ulaşmaya çalışan iki insanın hikâyesi... Bir yanda aileler, korkular ve engeller... Diğer yanda ise her şeye rağmen ayakta kalmaya çalışan genç bir aşk. Çünkü bazı hikâyeler kusursuz değildir. Yanlış anlaşılır. Sınanır. Yaralanır. Ama yine de devam eder. Ve belki de aşkın en güzel hali budur: Her şeye rağmen aynı kişiyi yeniden seçebilmek... Belki bu hikâyenin kahramanları kusursuz değildi. Belki birçok kez korktular. Belki yollarını kaybettiklerini düşündüler. Ama kalpleri hep aynı yere çıktı. Ve bazen... Bir hikâyeyi değiştiren şey büyük sözler değildir. Bazen her şey, yarına kalan bir öpücükle başlar. 💖🌷✨

Arkadaşlarımla çevirdiğim rastgele bir numaranın hayatım olacağını nerden bilebilirdim? Ya da maceram olacağını. Hayatımın nokta kadar yerini tüm hayatıma bırakan o numara artık her şeyimdi. Ve ben onu kaçırmamak için elimden geleni yapacaktım. Ve yapıyordum. °°°°°°° Kurgumu çok seveceğinize eminim. Hepinizi kitabıma davet ediyorum.

Ön taraftan gelen ayak sesleriyle kendime gelip koşmaya başladım. Arada arkama bakıp daha da hızlandım. Ormana girerken son bir bağırış duydum; "Kız kaçmış, acele edin KOŞUN!" Daha da hızlanmaya çalıştım, arkamı kontrol ederken ağaca toslamaktan zor anda kurtuldum. Köpek sesleriyle birlikte erkek sesleri de peşim sıra geliyordu. Nefes nefese kaldığımda biraz mola için durdum eğilerek ellerimi diz kapaklarıma koyduğumda nefeslerimi düzene sokmaya çalışıyordum. Aldığım nefesler beni rahatlatmak yerine ciğerlerimi yakıyordu. Sesler yaklaşıyordu. Son bir depar atarak koşmaya başladım. Ormanlık alan azalıyor ve araba sesleri geliyordu. Ana yola ulaştığımda nerede olduğumu çözebilmiş değildim. Ben aslında hayatım boyunca nerede olduğumu çözebilmiş değildim. Ben Doğanay Sert; Hayatın benden daha ne kalmıştı alacağı bilmiyordum ama her karanlığın bir aydınlığı olacağına inanıyordum. Peki, olacak mıydı? Aslında unutmamak gerekir; Hayat iz`lerden ibarettir. Hayata iz bırakabildiğin, Hayatın sende iz bırakabildiği kadar yaşarsın. Hayata bir iz bırakacaktım bir gün; senden, benden ve bizden.