Ege Aksoy insanların anlattıklarından çok, sakladıkları şeylerle ilgilenirdi. Bu yüzden gece yarısı gelen o mesaj dikkatini çekti. Bir fotoğraf. İki kelime. Ve kim olduğunu söylemeyen bir kız. Süveyda. Aynı okulda olduklarını söylüyordu. Onu uzun zamandır tanıyormuş gibi konuşuyordu. Ama Ege onu tanımıyordu. En azından öyle sanıyordu. Her gece biraz daha uzayan mesajlar... Paylaşılan şarkılar... Saklanan gerçekler... Ve cevabı giderek daha tehlikeli hâle gelen bir soru: Bir insanı hiç tanımadan sevebilir misin? Yoksa bazen en büyük sır, her gün yanından geçip giden kişidir? Belki tekrar konuşurlar. Belki de hiçbir şey eskisi gibi olmaz

Tuana, çocukluğundan beri aynı hayalin içinde yaşadı. Kalbinin en güzel yerinde hep Ömer vardı. Onun bir gün dönüp kendisini göreceğine, "ufaklık" diye seslenmek yerine gerçekten seveceğine inanıyordu. Ama bazı hayaller, gerçekleşmek için değil; insanı büyütmek için vardır. Bir gece her şey değişti. Yıllardır kurduğu düşler bir anda paramparça olurken, Tuana ilk kez hayatın acı tarafıyla yüzleşti. O geceden sonra ne kalbi eskisi gibi attı ne de gözleri aynı umutla baktı dünyaya. Fakat kırılmak bazen son değildir. Bazen insan, en karanlık gecede kendini yeniden bulur. "Bir Çocukluk Düşü" İlk aşkın acıttığı, büyümenin yaraladığı ve vazgeçmenin bile sevmekten daha zor olduğu bir hikâye...

Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

Bazı insanları ne zaman sevmeye başladığını hatırlayamazsın, onlar zaten hep vardır. Ben tam kalbimin Aras için attığını ve bu çocukluk aşkının geri dönüşü olmadığını itiraf ediyordum ki, kulaklarımda o cümle yankılandı: `Başka okulda okuyor.`Çocukluk koridorlarında başlayan sıradan bir arkadaşlığın, can acıtan bir gizeme dönüşme hikayesi.

Seversin bence, gel.

Bazı hikâyeler kurgulanır. Bazıları ise yaşanır. Bu roman ikisinin arasında bir yerde duruyor. Yarı otobiyografik bir eserdir. YAR`IM "Ah sen, bir Ozan olursun bazen... sustukça sızlayan." Bazı insanlar hayatımıza gelmez. Yerleşir. Kök salar. Ve gittiklerinde geriye bir boşluk değil, eksik bir parçamızı bırakırlar. Ahsen ve Ozan`ın hikâyesi; aşkın yetmediği, sevmenin bazen korumaya da yetmediği bir hikâye... Bir gün birbirlerinin dünyası olan iki genç, bir gün birbirlerinin yarasına dönüşür. Yıllar geçer. Başka şehirler, başka hayatlar, başka insanlar girer araya. Ama bazı isimler kalpten çıkmaz. Bazı vedalar tamamlanmaz. Ve bazı aşklar... Mutlu sonlarla değil, eksik kalan cümlelerle yaşamaya devam eder. Çünkü herkesin içinde sustukça sızlayan bir "yarım" vardır. Belki bu hikâyede kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki de yıllardır unuttuğunuzu sandığınız birini...

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

Aysima, bir adamı yıllarca sessizce sevdi. Kalbinin en kırılgan yerini Arslan’a sakladı; büyüdü, sustu, bekledi ama bazı insanlar insanın içinde yara gibi kalıyordu. Deniz ise hayatına hiç beklemediği bir anda giren adamdı. Önce arkadaşı oldu. En karışık zamanlarında yanında duran, onu herkesten iyi tanıyan, sustuğunda bile ne hissettiğini anlayan kişi sonra fark etmeden sığındığı yere dönüştü. Aysima bir gün, en güvenli hissettiği yerin Deniz’in yanı olduğunu anladığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Çünkü Deniz ona ilk kez gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu öğretti. Yorulduğunda yaslanacak bir omuzun varlığını korkmadan bir çift gözün içine bakabilmeyi aşkın can yakmak değil, insanı iyileştirmek olduğunu. Ama hayat, insanı en mutlu olduğu yerden sınardı. Geçmiş peşlerini bırakmadığında, sırlar birer birer ortaya döküldüğünde ve Aysima hiç beklemediği bir gerçekle yüzleştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı hikâyeler yalnızca bir aşkı anlatmazdı. Bazı hikâyeler; kaybetme korkusunu, yarım kalmayı, kırılan yerlerinden yeniden sevilmeyi anlatırdı. Ve Aysima, sevdiği adamın gözlerinde korkunun rengini gördüğü gün anlayacaktı. Bazı aşklar insanın sadece kalbini değil bütün hayatını değiştirirdi.

Aynı mahallede iki genç birbirine aşık mı olur düşman mı?

Yaş farkı içerikli kurgudur. "Yani dün gece, uyumuşum ya ben, şey işte odama..." diyerek gerisini getiremediğimde dilimi ısırdım sertçe. Utanç ısısı tüm yüzüme büyük bir hızla yayılmaya başladığında niye onunla bunu konuyu konuşmak için çalışma odasına kadar geldiğimi sorguluyordum. Ah merakına yenik düşen salak kafam. "Evet, pamuk prenses bir türlü uykudan uyanamayınca ben de çareyi yatağa taşımakta buldum." Tane tane vurgular gibi söyledikleriyle transa girmiş gibi onu dinliyordum. "Ama prens pamuk prensesi öperek uyandırıyordu, yatağa taşımıyordu ki." Dediklerimi idrak ettiğimde gözlerimi şaşkınca açarak kalakalmıştım. Düşündüğüm şey benden bağımsız dudaklarımın arasından uçup gittiğinde kendime küfr ettim. Sesli düşünmem utanç yüzünden domatese dönüşmeme neden olmuştu. Dilinin ayarını sevsinler senin Maysa... Karşımdaki adamsa dudaklarını kıvırarak tepki vermişti söylediğim şeye. Gözlerimi kaçırdım. Off, nasıl bakacaktım şimdi ben onun yüzüne? "Bir dahaki sefere prensin yolundan ilerleyeceğimden emin olabilirsin." Alaylı sesiyle dedikleriyle iyice şaşkına dönerek gözlerimi gözlerine çıkardım. Maysa❤Esat

​Ben Lavin Soykan. 21 yaşındayım ve Türkiye’nin en zengin mimarlık şirketinin sahibinin asistanıyım. Ya da öyleydim... Çünkü o yatta, o ela gözlerin karşısında mahsur kaldığım an, ilk aşkın ve geri dönüşü olmayan bir oyunun tam ortasına düştüm. ​Denizin ortasında başlayan, kaçışı olmayan bir aşk hikayesi... 🌊✨

Yıllar sonra lisedeki aşkıyla karşılaşan Leyla`nın hayatı Kuzey`in ona dair hiçbir şey hatırlamamasıyla değişmeye başlar. Kuzey`in yıllar önce "o gün" yaşadığı travma Leyla`nın yeniden ortaya çıkmasıyla gün yüzüne çıkacaktır. “Her şeyi unutsam bile.” Alnını Leyla’nın alnına yasladı Kuzey.Derin ve sık nefeslerini alıp gözleri dolu dolu fısıldadı.”Bu anı unutmayacağım. Asla.”

İstanbul’daki hayatını kaybeden Liva, ailesiyle birlikte Kaş’a taşınmak zorunda kalır. Yeni hayatından nefret ederken karşısına çıkan tek şey, ona huzur yerine karmaşa veren bir çocuk olur: Rüzgar. Ama bazı insanlar insanın hayatına girmek için değil, tüm düzenini değiştirmek için gelir. “Rüzgar gibi geldi hayatıma… Gitmesini isterken onsuz kalamadım.”

"Söylesene Cihangir . Küçük Cihangir ve İnci hatrına bana yardım eder misin? " Gözlerimden yaşlar durmaksızın akmaya devam ediyordu. "Söylesene Cihangir .Bir şey söyle yalvarırım bir şey söyle." "Başka yardım edebilecek kimse yok mu ?" Benim kimsem yoktu ki yardım edebilecek . Bir annem vardı bir Cihangir .Şimdi Cihangir de yoktu . Bir annem kalmıştı benimle . "Yok " dedim titrek sesimle . "Bana yardım edebilecek kimsem yok ki benim ."

Siz: Hey, naber insanoğlu? (17.08) Siz: İddiayı kaybettim. Siz: Cezam da birine yazmak oldu. Siz: Şansıma sen çıktın. Dediler: “Al bu numarayı, olmayan aşkını ilan et.” “Bu yolun sonu ya veda ya sevda… ama benim adımlarım hep sana doğru, Doktor.”

Her insan yalan söyler bazıları isteyerek bazıları istemeyerek. Peki ya gözler herkesin yalan söylediği bu dünyada gözler de yalan söyler mi???

21 yıl ailesiz büyüyen Lara… Ansızın çalan bir kapı, hayatını tamamen değiştirebilir mi? Karadağ Ailesi’nin yıllardır içini yakan evlat hasreti, sonunda sona mı erecek? 🌺 Bir hırs… İnsana nelere mâl olurdu? Küçük bir kızın hayatına mı… Yoksa 21 yıl boyunca ailesiz büyümesine mi? 🌺 “Ben… nasıl davranacağımı bilmiyorum…” Sesindeki titremeye engel olamıyordu. “Şşt… Kendini bana bırak, yeter…” Genizden gelen bu kısık sesle beraber, belimdeki baskısı biraz daha arttı. Başını bana doğru eğmeye başlamıştı. Yaklaştıkça küçülüyordum. Parmaklarıyla saçlarımı geriye atıp, başını boynumun boşluğuna yaklaştırdı. Gözlerimi sımsıkı kapatmış, olacakları bekliyordum. “Bu kokun… beni öldürüyor…” Burnunu boynumda gezdirdiğinde nefesim kesilmişti. Bana doğru iyice yaklaştı, nefes almakta zorlanınca destek almak için ceketinden tutundum. Başını hafifçe kaldırdı, bu kez rotası dudaklarım olmuştu. Ellerini yüzüme götürüp, başparmağıyla yanağımı okşamaya başladı. Dudaklarına dokunan dudaklarım… Savunmasızdım. Üzerimde hissettiğim o baskı, kalbimin derinliklerine inmişti. Kendini yavaşça geri çektiğinde gözlerimi açtım. Onun koyulaşmış bakışları, gözlerime saplanmıştı.

Kabusları olan bir kızın tek güzel rüyası olmak…

İdil, sakin ve dikkatli bir lise öğrencisidir; ailesi ve yakın arkadaşlarıyla güvenli bir hayatı vardır. Ama Mert’in okuluna gelmesiyle her şey değişir. Popüler, karizmatik ve gizemli Mert, İdil’in hayatına sessizce ama etkili bir şekilde sızar. Bora, İdil’in en yakın arkadaşı ve koruyucusu olarak bu değişimi fark eder ve onu korumaya çalışır. Okulun sıradan günleri, yanlış anlaşılmalar, kıskançlık ve küçük sırlarla dolu bir oyun alanına dönüşür. İdil, hem duygularını hem de güvenini sorgulamak zorunda kalırken, Mert’in geçmişindeki gölgeler ve gizemli davranışlar, üç gencin hayatını birbirine bağlayan karmaşık bir hikayeye dönüşür. Hikaye, aşk, dostluk ve gerilim arasında gidip gelen, sırlarla dolu bir okul serüvenini anlatır; her sayfada merak ve heyecan artar.

Hayat bir oyundu. Ve bu oyunun kazananı yoktu. Sevilmek için çırpınan o küçük kelebeğin de bir kurtuluşu yoktu. Çünkü bilmiyordu. İnsanların kötü olabileceğini bilmiyordu. Bir kalbin, başka bir kalbi kırarken hiç tereddüt etmeyebileceğini bilmiyordu. Önünde bir tercih hakkı varken, sevmek yerine sevilmesi gerektiğini henüz öğrenmemişti.

Gökyüzünden süzülen ilk kar tanesi, her zaman yok olmaya mahkumdu. Lina Acar, kendini o kar tanesine benzetirken kaderinin annesinin tuttuğu iplere bağlı olduğunu biliyordu. O iplerden kurtulmasının tek yolu da ölümden geçiyordu. En azından Lina Acar böyle sanıyordu... Ta ki Barış Arslan, intiharın ucunda olan Lina Acar`a bir teklif sunana kadar. Tehlikeli bir kurtuluş oyunu, kaderlerini düzeltmeye yeter miydi? Yoksa ilk kar tanesi her zaman erimeye mi mahkumdu? İntikam ve kurtulma arzusu birbirine karıştığında her şey ilk planladıkları halde kalacak mıydı yoksa ellerine o kan bulaşacak mıydı?

Zeynep, abisi Mert’in en yakın arkadaşı Kerem’e, hiç beklemediği bir anda kalbini kaptırır. Neşeli, konuşkan ve biraz da sakar olan Zeynep için Kerem; mesafeli, ciddi ve duygularını kolay kolay belli etmeyen biridir. Basit bir mesajla başlayan sohbetleri, zamanla sessizliklerle, yanlış anlaşılmalarla ve içten içe büyüyen bir aşkla şekillenir. Zeynep sevdikçe bağlanırken, Kerem mesafesini korumaya çalışır. Bu hikâye, sevilmeyi beklerken sabretmeyi öğrenen bir kızın ve duygularını fark etmekten kaçan bir erkeğin yarım kalan cümleleri üzerine kuruludur.

"Ali Asaf" ona ilk defa ismiyle seslenmiştim. "Yapma" "Neyi yapmayayım" anlamamıştım. Gözlerini kısıp "Bana ismimle seslenme. " "İyide senin ismin Ali Asaf değil mi?" Sesini yükselterek "San YAPMA dedim!İsmim Ali. Sana sadece Ali daha fazlası değil." Bu son sözleri ise kırılan kalbimin sesiydi. Ona artık Ali diyecektim sadece Ali. İsmini söylememi istesede artık benim için sadece Ali`ydi. Ruhumda iz bırakılmış nişaneler dolanıyordu. Bir bir etrafımı sarmış ve an kolluyorlardı. Kaçış yoktu ama benim de pes etmeye niyetim yoktu. Genç kurgu sevenleri kitabıma beklerim.

Ne demişti o. Abin sayılırım ben senin? Ama abim değildi ki. Görürsün sen kardeşi!