Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

Bembeyaz zambakların önüme serildiği, yemyeşil çimlerle kaplı bir bahçede yürüyorum. Arkama bakmıyorum, önümü görmüyorum. Sadece yürüyorum. Çünkü o an ihtiyacım olan şey o. Geçmişime sığınmıyorum, geleceğimin umuduna kapılmıyorum. Bütünüyle ana odaklıyım. Ve o an benden sana yardım etmemi istiyor. Bütün yaşanmışlıklarımızı, anılarımızı çöpe atmamı; sadece basit bir yara bandı olarak kullanılmamı. Peki ya ben? Ben ne istiyorum? Sana gerçekten yardım etmeyi mi? Yoksa hissettiğim günahkar duyguları bu kılıfa uydurup yanında kalabilmeyi mi? K-Pop dünyasının parlak idolü, PRDX grubunun yıldızı Park Seo-jin diğer adıyla Sylus. Ve onun on dokuz yıllık arkadaşı, bir su kadar güzel ve berrak Kim Ha-eun. Yaşanmışlığın üzerlerine bindirdikleri yük, kalplerindeki kor alevi bastıracak mı? Ya da anıların feryadı, ikisini de yakıp küle mi çevirecek? Uyarı! Bu kitap eser miktarda şiddet/cinayet ve çeşitli istismar öğeleri içermektedir. Bu konuda herhangi bir travmanız varsa lütfen es geçiniz. Kitabın tüm hakları, şahsım Judgement Lane`e aittir. Herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Ege Aksoy insanların anlattıklarından çok, sakladıkları şeylerle ilgilenirdi. Bu yüzden gece yarısı gelen o mesaj dikkatini çekti. Bir fotoğraf. İki kelime. Ve kim olduğunu söylemeyen bir kız. Süveyda. Aynı okulda olduklarını söylüyordu. Onu uzun zamandır tanıyormuş gibi konuşuyordu. Ama Ege onu tanımıyordu. En azından öyle sanıyordu. Her gece biraz daha uzayan mesajlar... Paylaşılan şarkılar... Saklanan gerçekler... Ve cevabı giderek daha tehlikeli hâle gelen bir soru: Bir insanı hiç tanımadan sevebilir misin? Yoksa bazen en büyük sır, her gün yanından geçip giden kişidir? Belki tekrar konuşurlar. Belki de hiçbir şey eskisi gibi olmaz

Terzi kendi söküğünü dikemezmiş ya... Peki ya aşık? O kalbinde açılan yaraları sarabilir mi? Yoksa illa sıcak bir kucak mı gerekir, unutmak için? Ama... Unutamıyorum. Dalına uzandığım her çiçeğin kokusunda ben... Seni arıyorum. Gözlerim uzaklara dalıyor, bir şiir gibi. Ankara`nın ayazı, hiç olmadığı kadar yakıyor canımı bu gece. Bekliyorum, sessizce. Yokluğunun yarattığı küskünlüğün dinmesini, Bekliyorum öyle, bitkince. Elimde bir ip ve iğne. İşliyorum, ince ince Kasnağım hüzün doluyken ben, Yine bekliyorum seni, çaresizce. Kitabın bütün hakları tamamiyle yazar Judgement Lane`e aittir. Çalınması, kopyalanması veya izinsiz herhangi bir alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

"Bugün kaçıncı kez öttü bu..." diye söylendi Mira, kolundaki sensöre sinirle bakarak. Umut gülümsedi. "Biliyor musun?" dedi. "Sensörün her öttüğünde bir çiçek dikeceğim." Mira kaşlarını çattı. "Ne?" "Böylece ondan nefret etmek yerine, her sesi yeni bir hayatın başlangıcı gibi hatırlarsın." "Bir gün çiçek dikmekten yorulursan?" Umut hiç düşünmeden cevap verdi. "O zaman orman olur." Bazı insanlar yazmak için yaşar. Bazılarıysa yaşayabilmek için yazar. Umut Aksu, hayatı boyunca kendini başkalarının hikâyelerinde arka planda kalan sessiz bir ağaç gibi hissetti. Mira Yıldırım ise kendi hayatına sığamayan bir kızdı. Biri satırlara tutunarak yaşadı. Diğeri o satırlara tutunarak hayatta kaldı. Ve bazen... İnsanı hayata bağlayan şey büyük mucizeler değil, bir ekranın ardındaki yabancı, bir sensör sesi ve o sese verilen küçücük bir sözdür. Peki ya bazen umut, bir duygu değil de bir insanın adıysa?

Gece`nin tek bir kuralı vardı: Abisinin en yakın arkadaşına âşık olmamak. Ama kalp, kuralları dinlemeyi hiç öğrenmemişti. Bazı duygular saklanabilir, bazı bakışlar görmezden gelinebilirdi. Peki ya aradaki mesafe gerçekten kapanırsa?

Gamze hayatına son vermek üzereyken arkadaşının onu araması üzerine garip bir kelime duyar. Bu kelimeyi üç defa söylemesi üzerine kendini bir karanlıkta bulur. Bu karanlığın ardında neon ışıklı yaşlı bir ağaç Gamze`ye belli şartlar sunarak 3 defa geçmişe gitme şansı verir. Bu şanslar Gamze`nin gerçekte hayatlarını kötüye gitmesine sebep olduğu 3 kişi üzerinedir. Gamze ona verilen bu üç şansı doğru kullanıp, kullanamadığını okudukça keşfedeceksiniz.

Aysima, bir adamı yıllarca sessizce sevdi. Kalbinin en kırılgan yerini Arslan’a sakladı; büyüdü, sustu, bekledi ama bazı insanlar insanın içinde yara gibi kalıyordu. Deniz ise hayatına hiç beklemediği bir anda giren adamdı. Önce arkadaşı oldu. En karışık zamanlarında yanında duran, onu herkesten iyi tanıyan, sustuğunda bile ne hissettiğini anlayan kişi sonra fark etmeden sığındığı yere dönüştü. Aysima bir gün, en güvenli hissettiği yerin Deniz’in yanı olduğunu anladığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Çünkü Deniz ona ilk kez gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu öğretti. Yorulduğunda yaslanacak bir omuzun varlığını korkmadan bir çift gözün içine bakabilmeyi aşkın can yakmak değil, insanı iyileştirmek olduğunu. Ama hayat, insanı en mutlu olduğu yerden sınardı. Geçmiş peşlerini bırakmadığında, sırlar birer birer ortaya döküldüğünde ve Aysima hiç beklemediği bir gerçekle yüzleştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı hikâyeler yalnızca bir aşkı anlatmazdı. Bazı hikâyeler; kaybetme korkusunu, yarım kalmayı, kırılan yerlerinden yeniden sevilmeyi anlatırdı. Ve Aysima, sevdiği adamın gözlerinde korkunun rengini gördüğü gün anlayacaktı. Bazı aşklar insanın sadece kalbini değil bütün hayatını değiştirirdi.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı? Uyarı! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Yeni bir hayata adım atan Lara, yeni okulunda sürekli bir kişi tarafından uyarılır. Ancak uyarıldığı şey ise bir erkekden uzak durmasıdır. Ve Lara uzak durmak yerine daha çok yakınlaşmaya çalışır. Böylece hikaye başlar...

"Derlerki; Orkide, yeryüzünde yaratılan ilk çiçektir bu nedenle diğer tüm çiçekler orkidenin soyundan gelir. Biri sana orkide alırsa vermek istediği mesaj şudur: Sen benim dünyama açan ilk çiçeğimsin..." "Biliyor musun? Artık en sevdiğim çiçek orkide değil."

Aşkı romantik satırlarda, derin cümlelerde arayan bir blogger..." "Ve romantizmin `r`sinden bile anlamayan, buz gibi masmavi gözlere sahip bir itfaiyeci." Asel, gecenin bir yarısı takipçilerine mükemmel ve derin bir aşkın tarifini yazıyordu. Hayalindeki adam nazik olmalıydı, ruhunu dinlendirmeliydi ve en önemlisi... estetikten anlamalıydı. Ancak uykusuna yenik düştüğü o talihsiz gecede, kader ona süslü cümleler yerine sirensiz gelen bir felaket ve kuralcı bir adam gönderdi. Karşısında pembe pijamalarıyla ilk andan rezil olduğu bu adam, Asel`in kurguladığı hiçbir romantik masala uymuyordu. Ama bazı yangınlar, bloglarda yazılan ideal aşk tariflerinden çok daha gerçekti. Kalemini aşka adayan bir kızın, hayatının en absürt ve en yakıcı hikayesini yazmaya başladığı o gece... Her salı akşamı yeni bölüm...

Özet: Tuana, çocukluğundan beri aile dostlarının oğlu Ömer`e âşıktı. Bir gün onunla evleneceğine o kadar inanıyordu ki, Ömer`in peşinde dolaşarak büyüdü. Ta ki on sekiz yaşında, hiç beklemediği bir olay bütün hayallerini yerle bir edene kadar... Tuana kendine yeni bir hayat kurmak için İstanbul`dan ayrıldı ve yıllar sonra abisinin nişanı için geri döndü. Fakat karşısında bıraktığı geçmiş hâlâ oradaydı. Peki yıllar sonra yeniden karşılaşmak her şeyi yeniden başlatmaya yeter miydi? Yoksa kader onlara yalnızca yarım kalmış bir hikâyeyi hatırlatmak için mi ikinci bir şans vermişti? Bir Çocukluk Düşü: Zengin ailelerin arasında geçen, mahalle sıcaklığında bir çocukluk aşkı, aile bağları, atışmalar ve yıllar sonra yeniden filizlenen duygular... Ben bu hikâyede aslında şunu vurgulamak istiyorum: Çocukken kurduğun bir hayal küçük diye değersiz değildir. Bazen insan büyüyor, hayat değişiyor, o hayalin gerçekleşmeyeceğini düşünüyor ama belki de o hayal sadece doğru zamanı bekliyordur.”

Ne demişti o. Abin sayılırım ben senin? Ama abim değildi ki. Görürsün sen kardeşi!

İlk görüşte aşık olan ama hayatın onlar için başka bir pikanı vardır 🤍

Hem ilk hem son aşkım beni reddedip mahalleyi terk eden abimin arkadaşı geri döndüğünde beni sevmeye başladı ama ben onu unutmak için başkasıyla sevgiliydim

Kayıtsız numaradan gelen mesajların ardı arkası kesilmeyince Nil, bu gizemli kişiyi bulmaya karar verir. Bu süreçte, mesajları atan adamın söylediklerine benzer sözlerle karşısına çıkan iki adam, Nil’e birbirinden bambaşka duygular yaşatırken, Nil farkında olmadan onlardan izler ve hisler toplamaya başlamıştır. --- 0526*: Ben de biraz umursamaz olmak istiyorum. 0526*: Bir kere olsun gelişigüzel anı yaşamak, 0526*: Mesajla da olsa onu sevdiğimi uzun uzun yazmak istiyorum. Siz: Ne güzel. Aferin sana hadi git ona yaz şimdi.

Bir ekranın ardında başlayan sıradan bir sohbet, iki yabancının hayatını hiç beklemedikleri şekilde değiştirdi. Kilometrelerce mesafe, aileler, yanlış anlaşılmalar ve zaman... Bazen sevgi her şeye yetmez. Bu, tesadüf gibi başlayan ama unutulması hiç de kolay olmayan bir hikâye.

"Söylesene Cihangir . Küçük Cihangir ve İnci hatrına bana yardım eder misin? " Gözlerimden yaşlar durmaksızın akmaya devam ediyordu. "Söylesene Cihangir .Bir şey söyle yalvarırım bir şey söyle." "Başka yardım edebilecek kimse yok mu ?" Benim kimsem yoktu ki yardım edebilecek . Bir annem vardı bir Cihangir .Şimdi Cihangir de yoktu . Bir annem kalmıştı benimle . "Yok " dedim titrek sesimle . "Bana yardım edebilecek kimsem yok ki benim ."

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

Sahnede parlıyordu. Gerçekten de yıldız ışığı vardı. Kemanını omzundan alarak selam verdi. Tüm salon onu alkışlarken içimde kıskançlığın büyümeye başladığını hissettim. Hayır, onun başarılı olmasını kıskanmıyordum. Ama kemanı çalarken o kadar ilahi görünüyordu, o kadar güzeldi ki benden başka kimse görmesin istedim. Onu tüm dünyadan saklamak ve kendime ayırmak istedim. Emir`in tek isteği Farah`tı. Ama Farah`ın istediği Emir değildi. Birisi daha çok seviyorsa buna aşk denir miydi?

Bu dünyada her söz bir duadır; yanlış bir fısıltı bile felaket getirebilir.

Bazı insanları ne zaman sevmeye başladığını hatırlayamazsın, onlar zaten hep vardır. Ben tam kalbimin Aras için attığını ve bu çocukluk aşkının geri dönüşü olmadığını itiraf ediyordum ki, kulaklarımda o cümle yankılandı: `Başka okulda okuyor.`Çocukluk koridorlarında başlayan sıradan bir arkadaşlığın, can acıtan bir gizeme dönüşme hikayesi.

"Düşünsene," dedi Melis tırnaklarını kemirerek. "Belki de okulun altında gizli bir laboratuvar vardır. Gizli bir deney falan?" "Ders için bile laboratuvarımız yok." "Peki ya burası lanetliyse?" "Saçmalama." "Belki de kurt adamlar-" "Kesinlikle hayır."

Naz ve Demir bir yıldır aynı evde yaşayan iki arkadaş. Her şey netti... ta ki Naz temizlik sırasında Demir’in defterini bulup kendisine duyduğu gizli aşkı öğrenene kadar. Şimdi hiçbir şey eskisi gibi olamayacak...