Yaş farkı içerikli kurgudur. "Yani dün gece, uyumuşum ya ben, şey işte odama..." diyerek gerisini getiremediğimde dilimi ısırdım sertçe. Utanç ısısı tüm yüzüme büyük bir hızla yayılmaya başladığında niye onunla bunu konuyu konuşmak için çalışma odasına kadar geldiğimi sorguluyordum. Ah merakına yenik düşen salak kafam. "Evet, pamuk prenses bir türlü uykudan uyanamayınca ben de çareyi yatağa taşımakta buldum." Tane tane vurgular gibi söyledikleriyle transa girmiş gibi onu dinliyordum. "Ama prens pamuk prensesi öperek uyandırıyordu, yatağa taşımıyordu ki." Dediklerimi idrak ettiğimde gözlerimi şaşkınca açarak kalakalmıştım. Düşündüğüm şey benden bağımsız dudaklarımın arasından uçup gittiğinde kendime küfr ettim. Sesli düşünmem utanç yüzünden domatese dönüşmeme neden olmuştu. Dilinin ayarını sevsinler senin Maysa... Karşımdaki adamsa dudaklarını kıvırarak tepki vermişti söylediğim şeye. Gözlerimi kaçırdım. Off, nasıl bakacaktım şimdi ben onun yüzüne? "Bir dahaki sefere prensin yolundan ilerleyeceğimden emin olabilirsin." Alaylı sesiyle dedikleriyle iyice şaşkına dönerek gözlerimi gözlerine çıkardım. Maysa❤Esat

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.

İstanbul’daki hayatını kaybeden Liva, ailesiyle birlikte Kaş’a taşınmak zorunda kalır. Yeni hayatından nefret ederken karşısına çıkan tek şey, ona huzur yerine karmaşa veren bir çocuk olur: Rüzgar. Ama bazı insanlar insanın hayatına girmek için değil, tüm düzenini değiştirmek için gelir. “Rüzgar gibi geldi hayatıma… Gitmesini isterken onsuz kalamadım.”

“Her şeyi unutsam bile.” Alnını Leyla’nın alnına yasladı Kuzey.Derin ve sık nefeslerini alıp gözleri dolu dolu fısıldadı.”Bu anı unutmayacağım. Asla.” Yıllar sonra lisedeki aşkıyla karşılaşan Leyla`nın hayatı Kuzey`in ona dair hiçbir şey hatırlamamasıyla değişmeye başlar.

Tuana, çocukluğundan beri aynı hayalin içinde yaşadı. Kalbinin en güzel yerinde hep Ömer vardı. Onun bir gün dönüp kendisini göreceğine, "ufaklık" diye seslenmek yerine gerçekten seveceğine inanıyordu. Ama bazı hayaller, gerçekleşmek için değil; insanı büyütmek için vardır. Bir gece her şey değişti. Yıllardır kurduğu düşler bir anda paramparça olurken, Tuana ilk kez hayatın acı tarafıyla yüzleşti. O geceden sonra ne kalbi eskisi gibi attı ne de gözleri aynı umutla baktı dünyaya. Fakat kırılmak bazen son değildir. Bazen insan, en karanlık gecede kendini yeniden bulur. "Bir Çocukluk Düşü" İlk aşkın acıttığı, büyümenin yaraladığı ve vazgeçmenin bile sevmekten daha zor olduğu bir hikâye...

Aynı mahallede iki genç birbirine aşık mı olur düşman mı?

"Söylesene Cihangir . Küçük Cihangir ve İnci hatrına bana yardım eder misin? " Gözlerimden yaşlar durmaksızın akmaya devam ediyordu. "Söylesene Cihangir .Bir şey söyle yalvarırım bir şey söyle." "Başka yardım edebilecek kimse yok mu ?" Benim kimsem yoktu ki yardım edebilecek . Bir annem vardı bir Cihangir .Şimdi Cihangir de yoktu . Bir annem kalmıştı benimle . "Yok " dedim titrek sesimle . "Bana yardım edebilecek kimsem yok ki benim ."

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

Tanıdık hisler, nefretle doğan ilk aşk, sınav kaygısı ve aile baskısı.

Siz: Hey, naber insanoğlu? (17.08) Siz: İddiayı kaybettim. Siz: Cezam da birine yazmak oldu. Siz: Şansıma sen çıktın. Dediler: “Al bu numarayı, olmayan aşkını ilan et.” “Bu yolun sonu ya veda ya sevda… ama benim adımlarım hep sana doğru, Doktor.”

Her insan yalan söyler bazıları isteyerek bazıları istemeyerek. Peki ya gözler herkesin yalan söylediği bu dünyada gözler de yalan söyler mi???

21 yıl ailesiz büyüyen Lara… Ansızın çalan bir kapı, hayatını tamamen değiştirebilir mi? Karadağ Ailesi’nin yıllardır içini yakan evlat hasreti, sonunda sona mı erecek? 🌺 Bir hırs… İnsana nelere mâl olurdu? Küçük bir kızın hayatına mı… Yoksa 21 yıl boyunca ailesiz büyümesine mi? 🌺 “Ben… nasıl davranacağımı bilmiyorum…” Sesindeki titremeye engel olamıyordu. “Şşt… Kendini bana bırak, yeter…” Genizden gelen bu kısık sesle beraber, belimdeki baskısı biraz daha arttı. Başını bana doğru eğmeye başlamıştı. Yaklaştıkça küçülüyordum. Parmaklarıyla saçlarımı geriye atıp, başını boynumun boşluğuna yaklaştırdı. Gözlerimi sımsıkı kapatmış, olacakları bekliyordum. “Bu kokun… beni öldürüyor…” Burnunu boynumda gezdirdiğinde nefesim kesilmişti. Bana doğru iyice yaklaştı, nefes almakta zorlanınca destek almak için ceketinden tutundum. Başını hafifçe kaldırdı, bu kez rotası dudaklarım olmuştu. Ellerini yüzüme götürüp, başparmağıyla yanağımı okşamaya başladı. Dudaklarına dokunan dudaklarım… Savunmasızdım. Üzerimde hissettiğim o baskı, kalbimin derinliklerine inmişti. Kendini yavaşça geri çektiğinde gözlerimi açtım. Onun koyulaşmış bakışları, gözlerime saplanmıştı.

Kabusları olan bir kızın tek güzel rüyası olmak…

İdil, sakin ve dikkatli bir lise öğrencisidir; ailesi ve yakın arkadaşlarıyla güvenli bir hayatı vardır. Ama Mert’in okuluna gelmesiyle her şey değişir. Popüler, karizmatik ve gizemli Mert, İdil’in hayatına sessizce ama etkili bir şekilde sızar. Bora, İdil’in en yakın arkadaşı ve koruyucusu olarak bu değişimi fark eder ve onu korumaya çalışır. Okulun sıradan günleri, yanlış anlaşılmalar, kıskançlık ve küçük sırlarla dolu bir oyun alanına dönüşür. İdil, hem duygularını hem de güvenini sorgulamak zorunda kalırken, Mert’in geçmişindeki gölgeler ve gizemli davranışlar, üç gencin hayatını birbirine bağlayan karmaşık bir hikayeye dönüşür. Hikaye, aşk, dostluk ve gerilim arasında gidip gelen, sırlarla dolu bir okul serüvenini anlatır; her sayfada merak ve heyecan artar.

Hayat bir oyundu. Ve bu oyunun kazananı yoktu. Sevilmek için çırpınan o küçük kelebeğin de bir kurtuluşu yoktu. Çünkü bilmiyordu. İnsanların kötü olabileceğini bilmiyordu. Bir kalbin, başka bir kalbi kırarken hiç tereddüt etmeyebileceğini bilmiyordu. Önünde bir tercih hakkı varken, sevmek yerine sevilmesi gerektiğini henüz öğrenmemişti.

Gökyüzünden süzülen ilk kar tanesi, her zaman yok olmaya mahkumdu. Lina Acar, kendini o kar tanesine benzetirken kaderinin annesinin tuttuğu iplere bağlı olduğunu biliyordu. O iplerden kurtulmasının tek yolu da ölümden geçiyordu. En azından Lina Acar böyle sanıyordu... Ta ki Barış Arslan, intiharın ucunda olan Lina Acar`a bir teklif sunana kadar. Tehlikeli bir kurtuluş oyunu, kaderlerini düzeltmeye yeter miydi? Yoksa ilk kar tanesi her zaman erimeye mi mahkumdu? İntikam ve kurtulma arzusu birbirine karıştığında her şey ilk planladıkları halde kalacak mıydı yoksa ellerine o kan bulaşacak mıydı?

Zeynep, abisi Mert’in en yakın arkadaşı Kerem’e, hiç beklemediği bir anda kalbini kaptırır. Neşeli, konuşkan ve biraz da sakar olan Zeynep için Kerem; mesafeli, ciddi ve duygularını kolay kolay belli etmeyen biridir. Basit bir mesajla başlayan sohbetleri, zamanla sessizliklerle, yanlış anlaşılmalarla ve içten içe büyüyen bir aşkla şekillenir. Zeynep sevdikçe bağlanırken, Kerem mesafesini korumaya çalışır. Bu hikâye, sevilmeyi beklerken sabretmeyi öğrenen bir kızın ve duygularını fark etmekten kaçan bir erkeğin yarım kalan cümleleri üzerine kuruludur.

Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

"Ali Asaf" ona ilk defa ismiyle seslenmiştim. "Yapma" "Neyi yapmayayım" anlamamıştım. Gözlerini kısıp "Bana ismimle seslenme. " "İyide senin ismin Ali Asaf değil mi?" Sesini yükselterek "San YAPMA dedim!İsmim Ali. Sana sadece Ali daha fazlası değil." Bu son sözleri ise kırılan kalbimin sesiydi. Ona artık Ali diyecektim sadece Ali. İsmini söylememi istesede artık benim için sadece Ali`ydi. Ruhumda iz bırakılmış nişaneler dolanıyordu. Bir bir etrafımı sarmış ve an kolluyorlardı. Kaçış yoktu ama benim de pes etmeye niyetim yoktu. Genç kurgu sevenleri kitabıma beklerim.

Ne demişti o. Abin sayılırım ben senin? Ama abim değildi ki. Görürsün sen kardeşi!

Naz ve Demir bir yıldır aynı evde yaşayan iki arkadaş. Her şey netti... ta ki Naz temizlik sırasında Demir’in defterini bulup kendisine duyduğu gizli aşkı öğrenene kadar. Şimdi hiçbir şey eskisi gibi olamayacak...

Esila Pare Özal 24 yaşında Hukuk okuyan idealleri için herşeyi ortaya koyan inatçı,açıksözlü ,gururlu çok güzel ve zeki bir kız Doruk Çağlar 24 yaşında Mimarlık okuyan Çağlar holdingin tek varisi babası küçük yaşta annesinden boşanıyor. Bu hikaye biraz seni anlatıyor biraz beni bu hikaye sen gibi öyle mavi öyle yalnız içimdeki sevgi gibi yani sen....

-Asya, bir saniye durur musun?, diye seslendi, sesi alçak ve gergindi. Duraksadım . -Efendim Can? -Şey... yani Kimya dersi için..., Eliyle ensesini kaşıdı. -Biliyorum bu saçma. Sen bu dersin en iyisisin. Ders notlarını alabilir miyim? Belki de... -Ders notum yok maalesef ama önerebileceğim kitaplar var, dedim. Ve kitabın ismini söyledim. Sessizce telefonu not etti. -Peki özel ders veriyor musun? Tabbii ki hayır dedim içimden. Ama bana bir yavru kedi gibi bakıyordu. Aklıma çizmeli kedi nin bakışları geldi. -Bilmiyorum daha önce hiç özel ders vermedim. Ama bunu düşünebilirim. yavru kedi bakışı devam etti. "Tamam aslında düşündüm de deneyebiliriz yarın kütüphanede okul çıkışı ders çalışalım. Geç kalma." Can`ın yüzü aydınlandı. -Anlaştık, Asya. Teşekkür ederim. Gerçekten, çok teşekkür ederim. sadece özel ders verecektim en fazla ne olabilirdi ki #gençkurgu

Bu kitap, Herkes yağan ilk kar tanesini konuşurken yalnız soğuğu duyanlar için... Gazetecilik kulübünün küçük çaplı yazarı Turna,kalbinin kanatlandığı çocuğu her gördüğü an için defterine bir yazı yazmaktadır.Bu anı defterindeki küçük notlardan biri,aşık olduğu çocuğun kardeşi ile ilgili gerçeklerin yazdığı gazeteye karışır.Sırlar gazete sayfalarıyla buluşurken ,cinayetin yanında insanların dikkatini çeken bir konu daha vardır;Turna`nın Ufuk Kayra`ya yazdığı not. Gazete sayfalarına bulaşan isimsiz ve dilsiz satırlar okulda büyük bir yankı uyandırır.Çünkü notun sahibi bilinmese de ithaf edildiği kişi okulda oldukça popüler olan eski basketbol kaptanıdır.

İnci Adalar, henüz on sekizinde, üniversite sınavına hazırlanan normal bir lise öğrencisidir. Senenin başında aşık olduğu okulun popüler çocuklarından Uygar Zorlu`ya bir akşam anonim olarak yazmaya karar verir ve her şey bu kritik kararla başlar... "Dokunma, yanarsın dediler, sımsıkı sarılmadım mı?" . . . (Tüm hakları saklıdır.)