Yağmurun ardında saklanan bir şehir… ve kapının önüne bırakılan kırmızı bir zarf. Açelya, gerçeğin peşinden gitmeyi meslek değil, bir zorunluluk haline getirmiş genç bir gazetecidir. Sessiz bir akşamda kapısının önünde bulduğu gizemli zarf, onun bildiği hayatı tek hamlede parçalar. İçinden çıkan fotoğraflar ise bir cinayeti değil, çok daha büyük bir oyunu işaret etmektedir. Açelya, geçmişi kanla yazılmış bir cinayetin izini sürerken, kendini yalnızca bir soruşturmanın içinde değil; kimin av, kimin avcı olduğunun bilinmediği tehlikeli bir oyunun merkezinde bulur. Her yeni bilgi, gerçeği biraz daha karanlığa sürüklerken, en yakınındaki insanlar bile şüpheli hale gelir. Ve artık tek bir gerçek vardır: Bu hikâyede unutulanlar ölü heykellerde değil… insanlar.

Liseye geçen Evin okulunda heykel takımının olduğunu öğrenir ve gruba katılır işte her şey orada gelişir

"Selam Komiser Hanım. Sizin burada ne işiniz var? Bildiğim kadarıyla bu müze hafta sonları kapalı. Yoksa ben mi yanlış hatırlıyorum?" Soğuk nefesini boynumda hissettiğimde ne yapacağımı şaşırmıştım. Bu adam nasıl buldu beni? Ben ne kadar da sessiz(!) ilerliyordum halbuki. Bir anda önüme çıkmasıyla attığım ufak çaplı çığlığımı kesmek amacıyla bir eliyle ağzımı kapatmıştı, diğer eliyle de ellerimi bileklerimden kavrayıp onu itmemi engellemişti. Her şey şaka gibiydi. Şaka gibi bir gün... *** Instagram: ruhumcekilmis Not: House Of Wax(Mumya Evi)`dan esinlenilmiştir.

Bir heykeltıraş her zaman ki gibi bir heykel tasarlar fakat bu sefer heykelin kalbi vardır ve insanları anlayabiliyordur.