“Dünya sustu, iplikler koptu; Olimpos’un tiranlığı karanlıkta başladı.” Zamanın şafağından beri yaşamı eğiren, ölçen ve kesen üç kız kardeş; Clotho, Lakhesis ve Atropos… Tanrılar, kontrolü tamamen ele geçirmek ve kendi kaderlerine hükmetmek için dokumacıları soğuk ve ışıksız dehlizlere zincirlediler. İplikler bırakıldı, tezgahlar sustu. Artık kimin yaşayacağına ve kimin öleceğine sadece tanrıların keyfi kararları hükmediyordu. Ta ki o kehanet karanlığı yırtana dek: “Tanrılar onun ışığında kurtuluşu görecek, ama gölgesi onları yutacak.” İstanbul’un kaosu içinde kendi halinde yaşayan Efsun, damarlarında taşıdığı mirastan habersizdi. Ancak o Cuma sabahı, dünyanın görünmez dikiş yerleri onun gözleri önünde sökülmeye başladı. İnsanların üzerinde asılı kalan gümüş iplikleri ve arkadaşı Ece’nin kopmak üzere olan yazgısını gördüğünde, imkansız olanı yaptı: Kaderin akışına çıplak elleriyle müdahale etti. Ölümden bir can çalmanın bedeli, kalbine saplanan bir bıçak ve damarlarında kan yerine akmaya başlayan gümüşi bir cıvaydı. Efsun artık sadece bir melez değil, yeraltının efendisi Hades’in yeryüzündeki borç tahsildarıydı. Kehanetteki o gölge uyanıyordu. Efsun ya zincirlenmiş tanrıçaların ipliklerini yeniden bağlayacak ya da kurtardığı arkadaşının hayatıyla başlayan bu yıkımda tanrıların sonunu getirecektir. Çünkü dokunulan her kader bir iz bırakır ve o iz, bazen tüm dünyayı yutacak bir karanlığa dönüşür.

Karanlık sırların gölgesinde, tanrıların ve insanların kaderi yeniden yazılıyor. Elara`nın geçmişle geleceği arasında sıkışmış yolculuğunda, yalnızca cesaret değil, kalbinin en derinlerinde gizlediği sırlar da sınanacak. Peki ya aşk, tanrıların bile dokunmaya korktuğu bu dengeyi bozarsa?

Gölgede kalmak en büyük kabustur. Kabusların en büyüğü ise bilinmezliktir.

"Ölüm uykusu için daha çok erken küçüğüm. Çünkü sen persephoneysen bende sana kapılan hadesim..."

Gece Altınay, geride bıraktığı bir yılın sonrasında artık eski kimliğini tamamen unuttuğunu fark eder. Babasını kaybedişi, başa çıkılamaz durumlardan ağır yara alıp tutsak edilmesinin ardından;özgürlüğün çok da büyütülecek bir şey olmadığını düşünmektedir. Çünkü insan kendi zihninde tutsaksa, onu çevreleyen parmaklıklar da somutluğunu yitirir. Rutubetten ciğerlerini eskiten hapishane duvarları içerisinde Gece, her şeyin bittiğini sansa da; geçmişin kapanmayan tek sayfası ona üzerindeki ölü toprağını atmaktan başka bir seçenek bırakmayacaktır. Persephone, yeraltının en karanlık zindanlarına hükmetmeye geliyor. Çünkü kralın olmadığı yerde başıboş kalan yeraltı dünyası parçalanmaya başlıyor. Ve güçsüz kralların baş gösterdiği dünyada onları sadece bir kraliçe birleştirebilir. 

ÖNSÖZ Nar; dünyadaki birçok kültürde yer edinmiş, her coğrafyada ayrı bir anlamın habercisi olmuştur. Yunanistan’da ve Orta Doğu’da yüzyıllarca şifanın sembolü olan Nar, içinde barındırdığı mistik öykülerin de başkahramanı olmayı başarmıştır. Farsça ’da “ateş” anlamına gelen nar, ateşle ve kalple özdeşleşen tutkulu aşkın sembolüne dönüşmekten kurtulamamıştır. Nitekim bunun en güzel örneği, Yunan Mitolojisi’nin en büyük aşklarından biri olan Hades ve Persephone’nin hikâyesinde başrol oynamasıdır. Hades, nergis çiçekleri ile dolu bir tarlada Persephone’yi görür görmez âşık olur ve onu kendiyle birlikte yeraltının karanlık zindanlarına götürür. Asıl adı Kore olan Persephone’nin annesi Demeter; kızının kaçırılmasına çok üzülür ve yeryüzündeki hasadı kurutma kararı alır. Yeryüzünde bereket namına bir şey kalmadığında; Zeus, kardeşiyle anlaşma yapıp Kore’yi yeniden yeryüzüne getirmek için öne çıkar. Fakat artık çok geçtir. Kore, çoktan Hades’in ona ikram ettiği narı yemiş ve Hades tarafından Persephone adını almıştır. O artık yeraltının karanlık kraliçesidir. Çünkü ölüler ülkesinde bir şey yiyenlerin, yeryüzüne çıkma hakları yoktur.

"Evet, bu mutluluk kalbimden taşıyor, Hades`inkine, bana ait olan bir diğer kalbe akıyordu." Hasat Tanrıçası Demeter`in kızı olan Kore, annesinin silik bir kopyası olmaktan sıkılarak bu hayattan bir çıkış yolu ararken bir gün aradığı tam da karşısına çıkar: Ölüler Tanrısı Hades. Hades`le birlikte Ölüler Diyarı`na giden Kore, burada Persephone ismini kullanmaya başlar. Temsil ettiği şeyin, baharın ve yaşamın tam zıttı olan bu yerde özgürlüğün tatlı nektarını tadan Persephone, sanki ilk kez nefes alıyordur.